De laatste uren van dit jaar.
Dus wordt het tijd om een inventaris te maken.
Hoe was dit jaar, heb ik iets verwezenlijkt?
In elk geval er waren goede momenten, maar te weinig.
Het jaar was al niet goed begonnen, mijn pa was ziek en er moesten regelingen
getroffen worden zodat hij toch nog thuis kon blijven wonen. Hij wou en wil niet naar een rusthuis.
Het heeft een tijdje goed gegaan tot hij een week of 6 terug met spoed moest geopereerd worden.
Hij herstelt, maar te traag naar zijn zin.
De ziekte van pa heeft ook bij mij gevolgen gehad.
Op het werk was het druk en met de zorgen van pa maakte het dat ik gemiddeld maar
4 uur per nacht sliep, maanden aan een stuk.
En dan ja, op een dag zegt je lichaam; STOP....
Op een avond begin maart flauwgevallen en met de ambulance naar het ziekenhuis.
Eerste verdict was; epilepsie...maar enkele weken later tot op heden bleek dit een verkeerd verdict; het was gewoon oververmoeidheid.
Maar het kwaad was toen al geschied, ik moest medicatie voor die vermeende epilepsie nemen en had daardoor 4 maanden rijverbod en was dus ook technisch werkloos.
Dit heeft ook een financieële kater veroorzaakt...eer mijn dossier in orde was waren er al 3 maanden om.
Drie maanden zonder inkomen...en de rekeningen blijven binnenkomen...
Ik had wel wat reserve en ook mijn verlofgeld was er nog, maar daar overbrug je geen 3 maanden mee.
Tijdens die periode heb ik nog een grote slag gehad.
Mijne maat, mijn voorbeeld had zijn strijd verloren...zolang gevochten tegen de kanker.
Zijn foto met zijn strooien hoed die ik een paar jaar geleden, bij hem in zijn tuin heb genomen steekt in mijn agenda.
Ik neem mijne maat overal mee naartoe, waar ik ook ga.
Al een paar dagen zijn mijn gedachten weer constant bij hem, zijn vrouw en zijn kinderen en kleinkinderen.
Voor hun zijn dit extra moeilijke dagen, eerste kerst en nieuwjaar zonder hem.
Zijn begrafenis was in intieme kring, maar de familie had mij en een vriendin erbij gevraagd, wat ik een hele
eer vond en nog altijd vindt.
Ik heb afscheid van hem kunnen nemen, op mijn manier.
Maar 2011 was niet altijd minder goed.
Tijdens de verplichte maanden thuis heb ik alles eens op een rijtje kunnen zetten en mezelf ontdekken.
Ik heb geleerd dat ik meer voor mezelf moet opkomen en doen wat ik graag doe.
En dat doe ik nu met volle teugen.
Ook de vakantie aan zee met de kleinzoon was zeer geslaagd, wij hadden de beste weerdagen van de hele zomer eruit gepikt en hebben 10 dagen genoten.
In september ben ik dan terug mogen gaan werken, dit was met volle goesting.
Er zijn al betere jaren geweest, maar ja dat is het leven hé....
Ik ga ervan uit dat 2012 alleen maar beter kan....
Het eerste lichtpuntje daar is er al.
Mijn dochter studeert op 27 januari af als verpleegster.
En ze heeft al werk.
Dus hop naar
2012
zaterdag 31 december 2011
Stevia
Een "nieuw" zoetprodukt voor in je thee, koffie, yoghurt, gebak, chocolade enz...
Hoewel nieuw is het niet echt, in Amerika, Azië en de rest van de wereld was het al goedgekeurd.
Ook in sommige landen van Europa al, alleen hier weer niet.
Er moest bijkomend onderzoek komen.
Maar nu sinds december is het plantje en zijn zoetstoffen goedgekeurd.
Het is een natuurlijk produkt en het heeft geen bijwerkingen in tegenstelling tot sommige chemisch samengestelde zoetstoffen, die bij sommige mensen laxerend werken.
Ook de caloriewaarde en de koolhydraten zijn verwaarloosbaar of niet bestaande.
En aangezien het plantje tot 200x harder zoet dan gewone suiker moest het juiste evenwicht gezocht worden.
Blijkbaar is dit wel gelukt, ik heb daarstraks zowel de klontjes als de poeder van Pure Via gekocht.
Ik heb direct thee gemaakt en gezoet met 1 klontje en dit was voldoende om mijn thee voldoende zoet te krijgen.
Op dit vlak is stevia al geslaagd bij mij.
Nu ga ik 1 van de dagen yoghurt proberen, ik weet hoeveel canderel ik normaal gebruik.
Van stevia ga ik eerst proberen met de helft van die hoeveelheid canderel.
En zullen we proeven of de redenering klopt.
Ook zal ik binnenkort eens proberen om een cake met stevia te bakken.
Recepten over gebruik met stevia kan je trouwens hier vinden;
http://www.purevia.net/
ben er ook zeker van dat dit met de tijd zal aangevuld worden.
Alleen door iets uit te proberen kan je oordelen wat kan of niet.
Ik heb wel een vermoeden dat stevia bij een blijvertje zal worden.
Het zit in dezelfde prijsklasse als Canderel en Damhert, dus daar ga ik het zeker niet voor laten.
Jullie horen hier later nog wel van...
Hoewel nieuw is het niet echt, in Amerika, Azië en de rest van de wereld was het al goedgekeurd.
Ook in sommige landen van Europa al, alleen hier weer niet.
Er moest bijkomend onderzoek komen.
Maar nu sinds december is het plantje en zijn zoetstoffen goedgekeurd.
Het is een natuurlijk produkt en het heeft geen bijwerkingen in tegenstelling tot sommige chemisch samengestelde zoetstoffen, die bij sommige mensen laxerend werken.
Ook de caloriewaarde en de koolhydraten zijn verwaarloosbaar of niet bestaande.
En aangezien het plantje tot 200x harder zoet dan gewone suiker moest het juiste evenwicht gezocht worden.
Blijkbaar is dit wel gelukt, ik heb daarstraks zowel de klontjes als de poeder van Pure Via gekocht.
Ik heb direct thee gemaakt en gezoet met 1 klontje en dit was voldoende om mijn thee voldoende zoet te krijgen.
Op dit vlak is stevia al geslaagd bij mij.
Nu ga ik 1 van de dagen yoghurt proberen, ik weet hoeveel canderel ik normaal gebruik.
Van stevia ga ik eerst proberen met de helft van die hoeveelheid canderel.
En zullen we proeven of de redenering klopt.
Ook zal ik binnenkort eens proberen om een cake met stevia te bakken.
Recepten over gebruik met stevia kan je trouwens hier vinden;
http://www.purevia.net/
ben er ook zeker van dat dit met de tijd zal aangevuld worden.
Alleen door iets uit te proberen kan je oordelen wat kan of niet.
Ik heb wel een vermoeden dat stevia bij een blijvertje zal worden.
Het zit in dezelfde prijsklasse als Canderel en Damhert, dus daar ga ik het zeker niet voor laten.
Jullie horen hier later nog wel van...
vrijdag 30 december 2011
Eten
Overdaad schaad zegt men.
En ja dat is waar, maar ik heb niet overdadig gedaan dezer dagen.
Gewoon door het feit, dat mijn maag het niet meer aankan....ik kan gewoon niet meer die hopen eten, ook niet als ik er 4 à 5 uur over mag doen.
Ik heb ook géén zin meer om te eten.
Als ik bij klanten kom, er staat overal wel pralines, vlaaien, worstjes, kaas en andere snacks.
En overal hoor ik hetzelfde; neem gerust hoor, zoveel als je zelf wil....
Maar ik wil dus niet...maar uit beleefdheid neemt je dan het kleinste dat je ziet liggen.
Vooral veel suiker zie ik liggen en als ik dan zeg van; nee ik probeer mijn suikers onder controle te
houden is het altijd van, ja maar ééntje kan géén kwaad.
Dan antwoord ik ; ja dat zegt iedereen waar ik kom.
Sommige mensen blijven dan nog aandringen, ik hou daar echt niet van....als ik nee zeg is dat om een reden.
Maar enfin, het einde is bijna in zicht...hoop ik toch.
Na nieuwjaar nog een paar recepties en dan zal het wel ineens weer crisis zijn in de bedrijven zeker...
Hier thuis gaat het heel sober zijn, want zoals gezegd, ik heb géééééén zin.......
Zelfs een boterhammeke is omdat het moet, want anders at ik gewoon niet.
Ik drink wel liters thee om het vochtgehalte in mijn lichaam goed te houden.
En ja dat is waar, maar ik heb niet overdadig gedaan dezer dagen.
Gewoon door het feit, dat mijn maag het niet meer aankan....ik kan gewoon niet meer die hopen eten, ook niet als ik er 4 à 5 uur over mag doen.
Ik heb ook géén zin meer om te eten.
Als ik bij klanten kom, er staat overal wel pralines, vlaaien, worstjes, kaas en andere snacks.
En overal hoor ik hetzelfde; neem gerust hoor, zoveel als je zelf wil....
Maar ik wil dus niet...maar uit beleefdheid neemt je dan het kleinste dat je ziet liggen.
Vooral veel suiker zie ik liggen en als ik dan zeg van; nee ik probeer mijn suikers onder controle te
houden is het altijd van, ja maar ééntje kan géén kwaad.
Dan antwoord ik ; ja dat zegt iedereen waar ik kom.
Sommige mensen blijven dan nog aandringen, ik hou daar echt niet van....als ik nee zeg is dat om een reden.
Maar enfin, het einde is bijna in zicht...hoop ik toch.
Na nieuwjaar nog een paar recepties en dan zal het wel ineens weer crisis zijn in de bedrijven zeker...
Hier thuis gaat het heel sober zijn, want zoals gezegd, ik heb géééééén zin.......
Zelfs een boterhammeke is omdat het moet, want anders at ik gewoon niet.
Ik drink wel liters thee om het vochtgehalte in mijn lichaam goed te houden.
donderdag 29 december 2011
27 januari
dan wordt het officieel.
Mijn oudste studeert dan af als verpleegkundige.
Na al haar stageperiodes had ze al vele aanbiedingen gekregen om ergens te beginnen.
Dus heeft ze de luxe om te kiezen.
En ze was dus vorige maandag gaan solliciteren bij het Wit-Gele kruis.
Ze is onmiddelijk aangenomen, contract getekend en alles.
Ze begint 1 april 2012 (nee, géén grap), maar ze moet op haar huidige werk nog een opzeg doen.
Dan begint eindelijk haar droomjob.
Ik wens haar veel succes toe en zeker veel werkplezier.
Want ook dat is belangrijk, dat je graag gaat werken, want anders duurt je werkende leven
wel heel lang.
Geschreven door een trotse mama....
Mijn oudste studeert dan af als verpleegkundige.
Na al haar stageperiodes had ze al vele aanbiedingen gekregen om ergens te beginnen.
Dus heeft ze de luxe om te kiezen.
En ze was dus vorige maandag gaan solliciteren bij het Wit-Gele kruis.
Ze is onmiddelijk aangenomen, contract getekend en alles.
Ze begint 1 april 2012 (nee, géén grap), maar ze moet op haar huidige werk nog een opzeg doen.
Dan begint eindelijk haar droomjob.
Ik wens haar veel succes toe en zeker veel werkplezier.
Want ook dat is belangrijk, dat je graag gaat werken, want anders duurt je werkende leven
wel heel lang.
Geschreven door een trotse mama....
dinsdag 27 december 2011
De week tussen kerst en Nieuwjaar
Deze week is al jaren mijn favoriete week...om te werken dan toch, ;-).
Het is de rustigste week van het hele jaar, de meeste bedrijven zijn gesloten, alles wat met de bouw te maken heeft, scholen ed...
En de bedrijven die werken doen dit met minimale bezetting. Er zijn weinig telefoons die opgenomen moeten worden.
Dus deze week wordt er al eens meer met de aanwezige collega's gekletst en een extra koffietje gedronken. Zelfs de poetsdame die komt wordt iets meer in de watten gelegd.
Dus ja, ook wij werken in een lagere versnelling deze week.
Alleen wat echt moet gedaan worden, wordt gedaan. Want ook nu er minder personeel is wordt het immers niet zo vuil en komt de mensen een praatje met je maken, het begint met; heb je fijne kerstdagen gehad en dan ben je vertrokken natuurlijk.
En als je aangeeft dat je nu werkelijk moet starten met je werk zeggen de meesten van doe maar rustig, nu mag het wel eens.
Ook op de baan is het overal rustig, amper vrachtwagens die in de weg rijden, nergens geen files...allee toch niet hier op de buiten...LOL.
Nu kan ik echt relaxed naar mijn klanten toe rijden en met een grote glimlach binnenkomen.
Op deze manier wil ik makkelijk 500 km / dag rijden, zo is het leuk.
Dus ga ik deze week nog genieten, want vanaf volgende week zal het weer helemaal anders zijn.....druk, druk en nog eens druk...
Het is de rustigste week van het hele jaar, de meeste bedrijven zijn gesloten, alles wat met de bouw te maken heeft, scholen ed...
En de bedrijven die werken doen dit met minimale bezetting. Er zijn weinig telefoons die opgenomen moeten worden.
Dus deze week wordt er al eens meer met de aanwezige collega's gekletst en een extra koffietje gedronken. Zelfs de poetsdame die komt wordt iets meer in de watten gelegd.
Dus ja, ook wij werken in een lagere versnelling deze week.
Alleen wat echt moet gedaan worden, wordt gedaan. Want ook nu er minder personeel is wordt het immers niet zo vuil en komt de mensen een praatje met je maken, het begint met; heb je fijne kerstdagen gehad en dan ben je vertrokken natuurlijk.
En als je aangeeft dat je nu werkelijk moet starten met je werk zeggen de meesten van doe maar rustig, nu mag het wel eens.
Ook op de baan is het overal rustig, amper vrachtwagens die in de weg rijden, nergens geen files...allee toch niet hier op de buiten...LOL.
Nu kan ik echt relaxed naar mijn klanten toe rijden en met een grote glimlach binnenkomen.
Op deze manier wil ik makkelijk 500 km / dag rijden, zo is het leuk.
Dus ga ik deze week nog genieten, want vanaf volgende week zal het weer helemaal anders zijn.....druk, druk en nog eens druk...
Musical
Dit is iets wat ik nog niet heb gedaan, als avondje uit...naar een musical gaan.
Toen ik een paar weken geleden had gehoord dat "Fiddler on teh roof "werd gespeeld in Antwerpen ben ik direct op de site van de Stadsschouwburg gaan kijken.
Maar er was maar 1 probleempje, doordat de feestdagen in het weekend vallen, traden ze dan niet op, wat ik ook wel begreep.
Dus had ik een keert voor gisteravond gereserveerd, 2 de kerstdag.
Nu had ik wel geluk dat er niet moest gewerkt worden bij ons, al onze bedrijven waren gesloten.;-)
Dus gistermiddag naar Antwerpen en gelukkig was ik op tijd vertrokken, want eens de autostrade af en het stad binnenrijden tot aan het Theaterplein kostte mij zo al 45 minuten..:-(
Gelukkig is er ook een ondergrondse parking aan de schouwburg dus géén parkeerproblemen.
Ben ook nog eerst een klein hapje gaan eten bij Houten Clara en toen was het tijd.
Ik was een beetje opgewonden, had de musical ooit, lang geleden bij mijn ouders thuis op televisie gezien.
En dan spreek ik nu over begin jaren '70 ongeveer, de Engelse versie met ondertiteling.
Het liedje " If I was a rich man" is me toen altijd bijgebleven.
En toen begon de voorstelling, de zaal was uitverkocht, er waren nog mensen aan de kassa komen vragen om kaarten, maar nee niks meer...
Ik had een mooie plaats, kon alles goed zien en horen en was direct mee in het verhaal.
Voor degenen die het verhaal niet kennen, het speelt zich af in Rusland omstreeks 1904, een joods dorp . De Revolutie nadert.
Een joods gezin, vader moeder en 5 huwbare dochters. Toen werden de dochters nog gekoppeld en uitgehuwelijkt door een koppelaarster.
De vader en de bruidegom drinken een glas op de bruiloft en dan is de bruid verloofd...
Maar de 3 oudste dochters zijn niet blij met die gang van zaken en komen in opstand en trouwen uiteindelijk met de man van wie ze houden.
Maar de revolitie nadert, er komen vreemden met andere ideeën in het dorp, de opstandelingen maken het de dorpelingen ook niet makkelijk.
En dan op een dag is het zover, de joodse gemeenschap moet het dorp ontruimen, het hele gebied wordt op geëist.
Het vertrek van de mensen uit het dorp naar alle windstreken, het hele gezin dat hierdoor uit elkaar valt....
Prachtig gebracht door Lucas Van den Eynde, Karin Jacobs, Deborah De Ridder, Jelle en Clara Cleymans, Liliane Dorekens...
Allemaal rasartiesten die hun verdiende staande ovatie hebben gekregen.
Het was de moeite.
Toen ik een paar weken geleden had gehoord dat "Fiddler on teh roof "werd gespeeld in Antwerpen ben ik direct op de site van de Stadsschouwburg gaan kijken.
Maar er was maar 1 probleempje, doordat de feestdagen in het weekend vallen, traden ze dan niet op, wat ik ook wel begreep.
Dus had ik een keert voor gisteravond gereserveerd, 2 de kerstdag.
Nu had ik wel geluk dat er niet moest gewerkt worden bij ons, al onze bedrijven waren gesloten.;-)
Dus gistermiddag naar Antwerpen en gelukkig was ik op tijd vertrokken, want eens de autostrade af en het stad binnenrijden tot aan het Theaterplein kostte mij zo al 45 minuten..:-(
Gelukkig is er ook een ondergrondse parking aan de schouwburg dus géén parkeerproblemen.
Ben ook nog eerst een klein hapje gaan eten bij Houten Clara en toen was het tijd.
Ik was een beetje opgewonden, had de musical ooit, lang geleden bij mijn ouders thuis op televisie gezien.
En dan spreek ik nu over begin jaren '70 ongeveer, de Engelse versie met ondertiteling.
Het liedje " If I was a rich man" is me toen altijd bijgebleven.
En toen begon de voorstelling, de zaal was uitverkocht, er waren nog mensen aan de kassa komen vragen om kaarten, maar nee niks meer...
Ik had een mooie plaats, kon alles goed zien en horen en was direct mee in het verhaal.
Voor degenen die het verhaal niet kennen, het speelt zich af in Rusland omstreeks 1904, een joods dorp . De Revolutie nadert.
Een joods gezin, vader moeder en 5 huwbare dochters. Toen werden de dochters nog gekoppeld en uitgehuwelijkt door een koppelaarster.
De vader en de bruidegom drinken een glas op de bruiloft en dan is de bruid verloofd...
Maar de 3 oudste dochters zijn niet blij met die gang van zaken en komen in opstand en trouwen uiteindelijk met de man van wie ze houden.
Maar de revolitie nadert, er komen vreemden met andere ideeën in het dorp, de opstandelingen maken het de dorpelingen ook niet makkelijk.
En dan op een dag is het zover, de joodse gemeenschap moet het dorp ontruimen, het hele gebied wordt op geëist.
Het vertrek van de mensen uit het dorp naar alle windstreken, het hele gezin dat hierdoor uit elkaar valt....
Prachtig gebracht door Lucas Van den Eynde, Karin Jacobs, Deborah De Ridder, Jelle en Clara Cleymans, Liliane Dorekens...
Allemaal rasartiesten die hun verdiende staande ovatie hebben gekregen.
Het was de moeite.
zondag 25 december 2011
Mijmeringen...
Wat doe je op een dag als deze, als het nog rustig is in huis?
Juist ja, mijmeren over de kerstavonden vroeger met de familie..
Toen de broers en ik nog kleiner waren kregen we thuis onze kerstpakjes echt nog wel op kerstavond.
Maar aangezien er thuis 's middags warm werd gegeten weet ik wel niet meer hoe dat was...maar er waren wel lekkere hapjes, worstjes, kaas ,chips en natuurlijk pralines.
Mijn ouders dronken dan een glaasje wijn of aperatiefjes.
Zelf dronk ik fruitsap want dat was er anders niet.
Later toen de broers en ik volwassen waren en op ons eigen woonden, allee ik en de oudste dan toch al, werd het traditie om op kerstdag te gaan eten.
Zelf heb ik mijn partner leren kennen in september '83, dus kerstdag '83 was echt wel een vuurdoop voor hem.
Pa had een tafel gereserveerd in Den en Heuvel in Kasterlee.
Mijn partner moest in het "pak", dat was toch een beetje de gewente bij ons, dat je je opkleedde voor zulke gelegenheden.
Maar mijn partner was dit niet gewend, hij heeft dit soort opvoeding nooit gehad.
Dus hij was nerveus, want ook; hij en mijn ma kwamen niet zo goed over elkaar.....maar dat lag niet aan hem, mijn ma heeft nooit vrienden ( gewone of closere) van mij aanvaard, ze waren nooit "goed" genoeg...
Ik heb mijn partner moed moeten inspreken, hem op voorhand ook de tafelschikking uitgelegd en voorgedaan.
Ik weet ook nog dat wij na de kerstlunch zijn gaan wandelen in Kasterlee, en dat wij de jongeren de Hoge Mouw hebben beklommen hebben...wat niet makkelijk was als je volgevreten zit...maar ja, we waren nog jong en onbezonnen LOL...
Mijn partner doet dit soort zaken nog altijd niet graag, gewoon omdat hij die luxeopvoeding niet heeft gekregen die wij wel hebben gehad.
Hij is nog altijd schuw bij dit soort zaken en distancieert zich dan, daarom is er nu bij ons een onbesproken afspraak; zulke zaken doe ik nu alleen, dan kan dit ook géén stress meer veroorzaken bij ons.
Door de jaren is er natuurlijk ook veel veranderd, wij werden een echt gezin en kregen 2 dochters.
Wij vierden kerst als gezin en hielden kerst vrij intiem onder ons.
Nu zijn onze kinderen ook uitgefladderd en hebben zij verplichtingen elders...dus vieren mijn partner en ikzelf kerst op onze manier.
Vrij sober, niet te overdadig...ik hou nog wel een paar dingen in stand, met kerstavond als ik aan het koken ben drink ik campari - orange....en een wijntje bij het eten is er ook bij.
Maar niks overdadig meer, ik kan zoveel niet meer op trouwens.
En straks als de kleinzoon thuiskomt, liggen er pakjes onder de boom.
Voor de kleindochters zullen er centjes zijn, dan kunnen ze zelf kiezen wat ze willen.
Maar de kleinzoon is gek van Cars...en nu dat Lego ook Carspakketten heeft zal hij mogen bouwen.
Door de jaren is het gevoel van kerst dus wel veranderd, ook doordat er familieleden zijn weggevallen...maar dat is het leven...
Maar gelukkig zijn er nog wel de herinneringen en kan je daar op stille momenten nog over mijmeren.
Juist ja, mijmeren over de kerstavonden vroeger met de familie..
Toen de broers en ik nog kleiner waren kregen we thuis onze kerstpakjes echt nog wel op kerstavond.
Maar aangezien er thuis 's middags warm werd gegeten weet ik wel niet meer hoe dat was...maar er waren wel lekkere hapjes, worstjes, kaas ,chips en natuurlijk pralines.
Mijn ouders dronken dan een glaasje wijn of aperatiefjes.
Zelf dronk ik fruitsap want dat was er anders niet.
Later toen de broers en ik volwassen waren en op ons eigen woonden, allee ik en de oudste dan toch al, werd het traditie om op kerstdag te gaan eten.
Zelf heb ik mijn partner leren kennen in september '83, dus kerstdag '83 was echt wel een vuurdoop voor hem.
Pa had een tafel gereserveerd in Den en Heuvel in Kasterlee.
Mijn partner moest in het "pak", dat was toch een beetje de gewente bij ons, dat je je opkleedde voor zulke gelegenheden.
Maar mijn partner was dit niet gewend, hij heeft dit soort opvoeding nooit gehad.
Dus hij was nerveus, want ook; hij en mijn ma kwamen niet zo goed over elkaar.....maar dat lag niet aan hem, mijn ma heeft nooit vrienden ( gewone of closere) van mij aanvaard, ze waren nooit "goed" genoeg...
Ik heb mijn partner moed moeten inspreken, hem op voorhand ook de tafelschikking uitgelegd en voorgedaan.
Ik weet ook nog dat wij na de kerstlunch zijn gaan wandelen in Kasterlee, en dat wij de jongeren de Hoge Mouw hebben beklommen hebben...wat niet makkelijk was als je volgevreten zit...maar ja, we waren nog jong en onbezonnen LOL...
Mijn partner doet dit soort zaken nog altijd niet graag, gewoon omdat hij die luxeopvoeding niet heeft gekregen die wij wel hebben gehad.
Hij is nog altijd schuw bij dit soort zaken en distancieert zich dan, daarom is er nu bij ons een onbesproken afspraak; zulke zaken doe ik nu alleen, dan kan dit ook géén stress meer veroorzaken bij ons.
Door de jaren is er natuurlijk ook veel veranderd, wij werden een echt gezin en kregen 2 dochters.
Wij vierden kerst als gezin en hielden kerst vrij intiem onder ons.
Nu zijn onze kinderen ook uitgefladderd en hebben zij verplichtingen elders...dus vieren mijn partner en ikzelf kerst op onze manier.
Vrij sober, niet te overdadig...ik hou nog wel een paar dingen in stand, met kerstavond als ik aan het koken ben drink ik campari - orange....en een wijntje bij het eten is er ook bij.
Maar niks overdadig meer, ik kan zoveel niet meer op trouwens.
En straks als de kleinzoon thuiskomt, liggen er pakjes onder de boom.
Voor de kleindochters zullen er centjes zijn, dan kunnen ze zelf kiezen wat ze willen.
Maar de kleinzoon is gek van Cars...en nu dat Lego ook Carspakketten heeft zal hij mogen bouwen.
Door de jaren is het gevoel van kerst dus wel veranderd, ook doordat er familieleden zijn weggevallen...maar dat is het leven...
Maar gelukkig zijn er nog wel de herinneringen en kan je daar op stille momenten nog over mijmeren.
zaterdag 24 december 2011
Tv kijken
Het is niet echt mijn ding televisie kijken, ik doe het zelden.
Ook gedeeltelijk omdat mijn partner een zapper is...als je iets aan het kijken bent en er is reclame zapt hij naar andere kanalen en vindt hij iets anders dan kijkt hij daar weer heen tot het op dat kanaal reclame komt.
Vroeger hadden wij daar denderende ruzies over.
We hebben ook een tijd tv op de slaapkamer gehad...daar keek ik dan meestal.
Maar nu met mijn huidige job ben ik niet zoveel meer thuis 's avonds of heb ik gewoon geen zin meer om iets te volgen...
Dus op dat punt loop ik wel achter als ik mensen hoor praten over bepaalde programma's die zij gezien hebben.
Maar langs de andere kant, hetgeen ik erover gehoord heb, al die kookprogramma's....nee, echt niet, het interesseerd mij niet, ben zo al genoeg bezig met wat en hoeveel ik ga eten om mijn suikerwaarden op peil te houden.
En dat Robisongedoe...je weet zo dat dat allemaal afgesproken spel is...nee ik heb niet het gevoel dat ik iets mis op cultureel gebied.
Geef mij maar een goed boek, daar ben ik dan op zijn minst toch al een paar dagen mee bezig.
Of zoals nu met het internet vanalles opzoeken, daar heb je oneindige mogelijkheden om bij te leren op elk soort vlak.
Naar theater gaan, musical gaan bekijken of met vrienden op stap gaan en een goed gesprek hebben, dat interesseerd mij meer.
Want ik heb deze avond weer geprobeerd om mee tv te kijken, maar het zijn WEER heruitzendingen van filmen die ik al 20 jaar geleden heb gezien.
Er zijn natuurlijk wel filmen of series die wel eens wil terugzien...maar niet als je ze al 30 keer gezien hebt.
Dus ga ik maar weer in een boek kruipen, heb er nog een zestal liggen die ik nog niet gelezen heb.
Je hoort nog wel van me...als ik een boek uit heb..
Ook gedeeltelijk omdat mijn partner een zapper is...als je iets aan het kijken bent en er is reclame zapt hij naar andere kanalen en vindt hij iets anders dan kijkt hij daar weer heen tot het op dat kanaal reclame komt.
Vroeger hadden wij daar denderende ruzies over.
We hebben ook een tijd tv op de slaapkamer gehad...daar keek ik dan meestal.
Maar nu met mijn huidige job ben ik niet zoveel meer thuis 's avonds of heb ik gewoon geen zin meer om iets te volgen...
Dus op dat punt loop ik wel achter als ik mensen hoor praten over bepaalde programma's die zij gezien hebben.
Maar langs de andere kant, hetgeen ik erover gehoord heb, al die kookprogramma's....nee, echt niet, het interesseerd mij niet, ben zo al genoeg bezig met wat en hoeveel ik ga eten om mijn suikerwaarden op peil te houden.
En dat Robisongedoe...je weet zo dat dat allemaal afgesproken spel is...nee ik heb niet het gevoel dat ik iets mis op cultureel gebied.
Geef mij maar een goed boek, daar ben ik dan op zijn minst toch al een paar dagen mee bezig.
Of zoals nu met het internet vanalles opzoeken, daar heb je oneindige mogelijkheden om bij te leren op elk soort vlak.
Naar theater gaan, musical gaan bekijken of met vrienden op stap gaan en een goed gesprek hebben, dat interesseerd mij meer.
Want ik heb deze avond weer geprobeerd om mee tv te kijken, maar het zijn WEER heruitzendingen van filmen die ik al 20 jaar geleden heb gezien.
Er zijn natuurlijk wel filmen of series die wel eens wil terugzien...maar niet als je ze al 30 keer gezien hebt.
Dus ga ik maar weer in een boek kruipen, heb er nog een zestal liggen die ik nog niet gelezen heb.
Je hoort nog wel van me...als ik een boek uit heb..
vrijdag 23 december 2011
May sparkless of Light overcome darkness
Dit heb ik gisteren ergens gelezen en het blijft nazinderen.
Ik vind het een mooie spreuk of gezegde, wat het ook is.....
Een sprankeltje licht in deze donkere dagen...dat hebben we allemaal nodig.
Van gisteren al zijn alle mensen waar ik met en voor gewerkt heb mij goede feestdagen aan het wensen.
In het Vlaams, Engels en ook het Frans.
En ja, je wenst iedereen natuurlijk fijne kerstdagen en al de beste wensen aan de mensen die je pas in 2012 gaat terugzien.
Morgenavond zou de vredigste avond voor iedereen mùoeten zijn....
Maar is het dat ook?
Wat met de eenzamen, de daklozen, mensen die in het ziekenhuis liggen of bejaarden die in een rusthuis zijn, maar gemakshalve "vergeten" worden?
Wat met verwaarloosde kinderen, die geplaatst zijn en amper liefde kennen, laat staan kadootjes krijgen....
Er is zoveel dat mis loopt in de wereld.
Daarom, bedenk hoe goed wij het hebben, wij die samen met onze geliefden kunnen vieren en samen een maaltijd kunnen delen en plezier maken.
We moeten iets minder zeuren en wat meer aan mensen en kinderen denken die het met veel minder moeten doen en toch ook gelukkig zijn, op hun manier.
Ook ik zal feestvieren de volgende dagen, op een sobere manier, want ik heb al overvloedig geleefd.
Maar mijn gedachten zullen toch wel eens naar de minder bedeelden gaan.
En hopen dat ze toch ook dat spankelend lichtje hoop vinden en uit die duisternis kunnen raken....
Mijn welgemeende goede wensen aan iedereen op deze wereld.
Fijne kerstdagen met al wie je lief is!!!!
En zoek het sprankeltje licht....
Ik vind het een mooie spreuk of gezegde, wat het ook is.....
Een sprankeltje licht in deze donkere dagen...dat hebben we allemaal nodig.
Van gisteren al zijn alle mensen waar ik met en voor gewerkt heb mij goede feestdagen aan het wensen.
In het Vlaams, Engels en ook het Frans.
En ja, je wenst iedereen natuurlijk fijne kerstdagen en al de beste wensen aan de mensen die je pas in 2012 gaat terugzien.
Morgenavond zou de vredigste avond voor iedereen mùoeten zijn....
Maar is het dat ook?
Wat met de eenzamen, de daklozen, mensen die in het ziekenhuis liggen of bejaarden die in een rusthuis zijn, maar gemakshalve "vergeten" worden?
Wat met verwaarloosde kinderen, die geplaatst zijn en amper liefde kennen, laat staan kadootjes krijgen....
Er is zoveel dat mis loopt in de wereld.
Daarom, bedenk hoe goed wij het hebben, wij die samen met onze geliefden kunnen vieren en samen een maaltijd kunnen delen en plezier maken.
We moeten iets minder zeuren en wat meer aan mensen en kinderen denken die het met veel minder moeten doen en toch ook gelukkig zijn, op hun manier.
Ook ik zal feestvieren de volgende dagen, op een sobere manier, want ik heb al overvloedig geleefd.
Maar mijn gedachten zullen toch wel eens naar de minder bedeelden gaan.
En hopen dat ze toch ook dat spankelend lichtje hoop vinden en uit die duisternis kunnen raken....
Mijn welgemeende goede wensen aan iedereen op deze wereld.
Fijne kerstdagen met al wie je lief is!!!!
En zoek het sprankeltje licht....
zondag 18 december 2011
Kerstgekte
Het is dus bijna zover, vandaag een week en het is kerst!
Overal zie je lichtjes, versierde etalages, huizen, honderden kerstbomen met slingers en ballen ed meer.
Overdadig dus...en dat terwijl het crisis zou zijn....
Hier wordt de kerstboom pas morgen gezet en dan nog enkel om de kleinzoon een plezier te doen.
En aangezien er hier 2 jonge katten rondlopen die de boom als extra krabpaal gaan bekijken, kan hij best niet te lang blijven staan, ik hoop dat er niet teveel ballen sneuvelen.
Voor mij persoonlijk hoeft het niet meer, vroeger wel, toen was kerst echt nog een feest...maar door de jaren zijn er in onze familie juist in deze periode minder leuke momenten gebeurd, sterfgevallen, begrafenissen, een paar jaar geleden nog mijn pa zijn vriendin die een hersenbloeding kreeg en er later (eind januari) ook aan gestorven is.
Dus nee, feest is het niet meer....
De kerstgedachte; vrede op aarde.....die heb ik het hele jaar in mijn achterhoofd en niet alleen nu deze periode.
En ook, al die cadeaus....moet dat persé???
Als je mensen die je graag ziet geregeld een knuffel geeft en zegt; ik hou van je...dat is toch veel meer waard dan materieële spullen.
Zeker nu, nu alles zo duur is en er zovele mensen in de armoede dreigen te raken...
Denk dan zeker eens aan alle daklozen die ook op deze dagen buiten moeten leven en niet zo rijkelijk kunnen eten en drinken als wij.
Nee, als heiden zal ik op 25 december wel toosten op de zonnewende...vanaf dan gaan de dagen elke dag weer beetje bij beetje lengen...
En dan kunnen we weer hopen op mooie en goede dagen, in aanloop naar de lente.
Ik wens jullie allemaal wel een prachtige kerst met jullie geliefden...
Aan mijn gezin, kinderen en kleinkinderen , familie en vrienden; ik hou van jullie...;-)
Overal zie je lichtjes, versierde etalages, huizen, honderden kerstbomen met slingers en ballen ed meer.
Overdadig dus...en dat terwijl het crisis zou zijn....
Hier wordt de kerstboom pas morgen gezet en dan nog enkel om de kleinzoon een plezier te doen.
En aangezien er hier 2 jonge katten rondlopen die de boom als extra krabpaal gaan bekijken, kan hij best niet te lang blijven staan, ik hoop dat er niet teveel ballen sneuvelen.
Voor mij persoonlijk hoeft het niet meer, vroeger wel, toen was kerst echt nog een feest...maar door de jaren zijn er in onze familie juist in deze periode minder leuke momenten gebeurd, sterfgevallen, begrafenissen, een paar jaar geleden nog mijn pa zijn vriendin die een hersenbloeding kreeg en er later (eind januari) ook aan gestorven is.
Dus nee, feest is het niet meer....
De kerstgedachte; vrede op aarde.....die heb ik het hele jaar in mijn achterhoofd en niet alleen nu deze periode.
En ook, al die cadeaus....moet dat persé???
Als je mensen die je graag ziet geregeld een knuffel geeft en zegt; ik hou van je...dat is toch veel meer waard dan materieële spullen.
Zeker nu, nu alles zo duur is en er zovele mensen in de armoede dreigen te raken...
Denk dan zeker eens aan alle daklozen die ook op deze dagen buiten moeten leven en niet zo rijkelijk kunnen eten en drinken als wij.
Nee, als heiden zal ik op 25 december wel toosten op de zonnewende...vanaf dan gaan de dagen elke dag weer beetje bij beetje lengen...
En dan kunnen we weer hopen op mooie en goede dagen, in aanloop naar de lente.
Ik wens jullie allemaal wel een prachtige kerst met jullie geliefden...
Aan mijn gezin, kinderen en kleinkinderen , familie en vrienden; ik hou van jullie...;-)
zaterdag 17 december 2011
Cinemake doen
De laatste keer dat ik naar de cinema (bioskoop voor mijn Nederlandse vrienden) ben geweest dateert al van " Zot van A" en dat is ook al bijna 2 jaar geleden denk ik.
Ik ben niet zo'n cinemaganger, ik moet al echt overtuigd zijn dat het de moeite is om in de auto te stappen en naar Hasselt te rijden.
Maar over deze film had ik per toeval horen vertellen op mijn favoriete radiozender en ja Griekse mythologie is echt wel mijn ding.....
Immortals dus...en de eerste film in 3D die ik zie....
Ja, ik weet het, ik loop achter, maar ja wat wil je als je weet dat ik voor "Zot van A" in geen 5 jaar nog naar de cinema geweest....maar de keren dat ik ga heb ik wel elke keer een goede keus gemaakt, heb eigenlijk nog nooit een film gezien die echt tegenvalt....
Ze zijn wel niet allemaal van het niveau zoals ik deze avond heb gezien...
3 D, ja het was even aanpassen omdat je er midden inzit, het was echt reeël...
Ik had het gevoel naast Theseus te lopen, zijn pijn te voelen toen zijn moeder gedood werd door Hyperion...de koning die alle Hellenen dood wou en die de Minotauros tot gezel had.
De Griekse mythologie is ingewikkeld, ik heb er verschillende boeken over, maar alle mythen ken ik nog niet.
De mythe over de Minotauros , de stier die gevangen zat in een labyrint op Kreta echter wel.
Heb op Kreta zelf de muurschilderingen en afbeeldingen ervan gezien.
De strijd gaat om de "boog van Epirus" die koning Hyperion wil vinden, want zo kan hij alle Hellenen doden en is hij de machtigste koning in heel Griekenland.
En kan hij ook de Titanen los laten die in de onderwereld verblijven.
Maar Theseus is door de goden uitgekozen om de mensheid te beschermen en als de Titanen bevrijdt worden gaan de goden zich moeien in de strijd, eerder mocht het niet van Zeus.
En ik ben blij dat ik nu Zeus ook in zijn jongere versie heb gezien en niet als die oude god met zijn grijze baard...LOL...ik kan begrijpen dat hij ook naast Hera andere vrouwen heeft "bevrucht"...;-)
Dus voor mij was dit een geslaagde avond en zodra deze film op DVD uitkomt , ga ik hem kopen.
Maar ik heb nog een paar trailers gezien van films die ik wel wil zien...
Kuifje, dat wist ik al zeker...en
Groenten uit Balen, waargebeurd...nog niet zolang geleden...en aangezien Balen een buurgemeente is...
Misschien dat ik nog een cinemafanaat word??
Wie weet????
Ik ben niet zo'n cinemaganger, ik moet al echt overtuigd zijn dat het de moeite is om in de auto te stappen en naar Hasselt te rijden.
Maar over deze film had ik per toeval horen vertellen op mijn favoriete radiozender en ja Griekse mythologie is echt wel mijn ding.....
Immortals dus...en de eerste film in 3D die ik zie....
Ja, ik weet het, ik loop achter, maar ja wat wil je als je weet dat ik voor "Zot van A" in geen 5 jaar nog naar de cinema geweest....maar de keren dat ik ga heb ik wel elke keer een goede keus gemaakt, heb eigenlijk nog nooit een film gezien die echt tegenvalt....
Ze zijn wel niet allemaal van het niveau zoals ik deze avond heb gezien...
3 D, ja het was even aanpassen omdat je er midden inzit, het was echt reeël...
Ik had het gevoel naast Theseus te lopen, zijn pijn te voelen toen zijn moeder gedood werd door Hyperion...de koning die alle Hellenen dood wou en die de Minotauros tot gezel had.
De Griekse mythologie is ingewikkeld, ik heb er verschillende boeken over, maar alle mythen ken ik nog niet.
De mythe over de Minotauros , de stier die gevangen zat in een labyrint op Kreta echter wel.
Heb op Kreta zelf de muurschilderingen en afbeeldingen ervan gezien.
De strijd gaat om de "boog van Epirus" die koning Hyperion wil vinden, want zo kan hij alle Hellenen doden en is hij de machtigste koning in heel Griekenland.
En kan hij ook de Titanen los laten die in de onderwereld verblijven.
Maar Theseus is door de goden uitgekozen om de mensheid te beschermen en als de Titanen bevrijdt worden gaan de goden zich moeien in de strijd, eerder mocht het niet van Zeus.
En ik ben blij dat ik nu Zeus ook in zijn jongere versie heb gezien en niet als die oude god met zijn grijze baard...LOL...ik kan begrijpen dat hij ook naast Hera andere vrouwen heeft "bevrucht"...;-)
Dus voor mij was dit een geslaagde avond en zodra deze film op DVD uitkomt , ga ik hem kopen.
Maar ik heb nog een paar trailers gezien van films die ik wel wil zien...
Kuifje, dat wist ik al zeker...en
Groenten uit Balen, waargebeurd...nog niet zolang geleden...en aangezien Balen een buurgemeente is...
Misschien dat ik nog een cinemafanaat word??
Wie weet????
vrijdag 16 december 2011
Wegpiraten noem ik hen...
Zoals jullie al wel zullen gemerkt hebben is het de laatste dagen "archieslecht" weer.
Er zijn deze week al 2 stormen gepasseerd en de rivieren lopen al bijna over. Ik hoorde daarjuist in het naar huis rijden dat er voor 5 rivieren de alarmfase is bereikt.
Er werd ook een oproep gedaan met de hevige regenval die ondertussen al naar natte sneeuw evolueerde om voorzichtig te zijn op de baan en je snelheid aan te passen.
Ik voeg daar in gedachten nog bij; en afstand houden!
Dus ja, ik rijd voorzichtig, zo rond de 100, zovcel mogelijk rechts en probeer toch minstens 50 meter afstand te houden.
Want ja door die hevige regen is de zichtbaarheid, en zeker in het donker, zeer slecht!!!
Maar op een gegeven moment nader ik dan toch een camion en omdat die extra veel water opgooien wil ik daar voor de veiligheid toch niet achter blijven hangen.
Er is niets te zien achter en opzij van mij, dus sorteer ik links voor en ga de camion inhalen.
Komt er zo'n gek achterop en maar dimmen met zijn lichten...hij kwam er met een rotvaart aan, denk dat hij makkelijk 140 reed....
Hij ging echt bumperkleven en met dat rotweer is dat echt niet verantwoord....wat als ik onverwachts moet afremmen voor iets...dus ik gewoon verder tegen 100 die camion inhalen en eens er voorbij en op veilige afstand terug rechts ingevoegd....
Maar weet je, als het droog weer had geweest, was ik gewoon naast die camion blijven rijden ...zo verschillende kilometers lang dan...want zulke etters kan ik dus niet hebben...dit soort mensen geeft niet om de veiligheid van zijn medemens....alleen zijn kick van het snelle rijden telt en dan moet iedereen maar aan de kant.
En nu met dit weer is het nog eens extra gevaarlijk....en die wegpiraten denken gewoon niet na...zouden die überhaupt kunnen denken???
Dit soort mensen zouden ze nooit een rijbewijs mogen geven...maar ochja dat is juist, die hebben géén rijbewijs nodig...die durven ook zonder te rijden...
Er zijn deze week al 2 stormen gepasseerd en de rivieren lopen al bijna over. Ik hoorde daarjuist in het naar huis rijden dat er voor 5 rivieren de alarmfase is bereikt.
Er werd ook een oproep gedaan met de hevige regenval die ondertussen al naar natte sneeuw evolueerde om voorzichtig te zijn op de baan en je snelheid aan te passen.
Ik voeg daar in gedachten nog bij; en afstand houden!
Dus ja, ik rijd voorzichtig, zo rond de 100, zovcel mogelijk rechts en probeer toch minstens 50 meter afstand te houden.
Want ja door die hevige regen is de zichtbaarheid, en zeker in het donker, zeer slecht!!!
Maar op een gegeven moment nader ik dan toch een camion en omdat die extra veel water opgooien wil ik daar voor de veiligheid toch niet achter blijven hangen.
Er is niets te zien achter en opzij van mij, dus sorteer ik links voor en ga de camion inhalen.
Komt er zo'n gek achterop en maar dimmen met zijn lichten...hij kwam er met een rotvaart aan, denk dat hij makkelijk 140 reed....
Hij ging echt bumperkleven en met dat rotweer is dat echt niet verantwoord....wat als ik onverwachts moet afremmen voor iets...dus ik gewoon verder tegen 100 die camion inhalen en eens er voorbij en op veilige afstand terug rechts ingevoegd....
Maar weet je, als het droog weer had geweest, was ik gewoon naast die camion blijven rijden ...zo verschillende kilometers lang dan...want zulke etters kan ik dus niet hebben...dit soort mensen geeft niet om de veiligheid van zijn medemens....alleen zijn kick van het snelle rijden telt en dan moet iedereen maar aan de kant.
En nu met dit weer is het nog eens extra gevaarlijk....en die wegpiraten denken gewoon niet na...zouden die überhaupt kunnen denken???
Dit soort mensen zouden ze nooit een rijbewijs mogen geven...maar ochja dat is juist, die hebben géén rijbewijs nodig...die durven ook zonder te rijden...
Q !s good for you...
Sinds radio Donna ter ziele is gegaan, luister ik dus naar Q-Music.
En met plezier, voor al tussen 6 en 9 's morgens.
Reden? Natuurlijk, de mannen!!!
Sven Ornelis en Kurt Rogiers, de laatste is de droom van elke vrouw, LOL.
En sinds kort is er ook Winne, hun fantastische sidechick.
Ze brengen altijd een "big smile" op mijn gezicht, ook als het weer nogal stormachtig en depri is zoals deze morgen.
Frank De Bleekere gaat op "fluitpensioen" en dus hadden ze een pensioeneringsfeestje voor de man gepland.
De ene kwinkslag na de andere werd in het programma gegooid, de man zal met blozende kaajes in de studio gearriveerd zijn denk ik...
En Winne werd ook duchtig geplaagd, ze vertrekt op weekend naar de Ardennen deze middag en Sven riep dus op om voorzichtig te zijn als er luisteraars naar de Ardennen moeten rijden....
Winne heeft nog niet zoveel rijervaring en daar maken die 2 deugnieten natuurlijk gebruik van om haar te plagen....ze halen er zelfs iemand bij die een firma kent die een "convooi exeptionel" kon regelen...LOL
Dus ja, om als jonge vrouw tussen die 2 mannen stand te houden moet je uit goed hout gesneden zijn...dus Winne chapeau hoor!!!
Sven en Kurt, jullie hebben een gouden greep gedaan met jullie sidechick dus verzorg haar maar.
Mensen jullie maken mijn dag en het lukt jullie telkens weer om mij te doen lachen, en mij niet alleen denk ik...
Inderdaad; Q IS GOOD FOR YOU....ook al ben je de 50 al gepasseerd!!!!!
En met plezier, voor al tussen 6 en 9 's morgens.
Reden? Natuurlijk, de mannen!!!
Sven Ornelis en Kurt Rogiers, de laatste is de droom van elke vrouw, LOL.
En sinds kort is er ook Winne, hun fantastische sidechick.
Ze brengen altijd een "big smile" op mijn gezicht, ook als het weer nogal stormachtig en depri is zoals deze morgen.
Frank De Bleekere gaat op "fluitpensioen" en dus hadden ze een pensioeneringsfeestje voor de man gepland.
De ene kwinkslag na de andere werd in het programma gegooid, de man zal met blozende kaajes in de studio gearriveerd zijn denk ik...
En Winne werd ook duchtig geplaagd, ze vertrekt op weekend naar de Ardennen deze middag en Sven riep dus op om voorzichtig te zijn als er luisteraars naar de Ardennen moeten rijden....
Winne heeft nog niet zoveel rijervaring en daar maken die 2 deugnieten natuurlijk gebruik van om haar te plagen....ze halen er zelfs iemand bij die een firma kent die een "convooi exeptionel" kon regelen...LOL
Dus ja, om als jonge vrouw tussen die 2 mannen stand te houden moet je uit goed hout gesneden zijn...dus Winne chapeau hoor!!!
Sven en Kurt, jullie hebben een gouden greep gedaan met jullie sidechick dus verzorg haar maar.
Mensen jullie maken mijn dag en het lukt jullie telkens weer om mij te doen lachen, en mij niet alleen denk ik...
Inderdaad; Q IS GOOD FOR YOU....ook al ben je de 50 al gepasseerd!!!!!
donderdag 15 december 2011
Hete grog
De tweede keer op een paar weken tijd een verkoudheid.
Met de weren die we nu hebben en het feit dat ik veelvuldig contact heb met allerhande mensen, is dit dan natuurlijk geen verrassing.
Maar deze keer was ik echt wel ellendig, het zat weer op mijn sinussen.
Dit heb ik minstens 1 x / winter....en dit vind ik niet leuk, want het betekent barstende koppijn, een serieuze hoest er bovenop en snot dat vast zit.
De valling zet zich dan vast in mijn hoofd en soms , zoals nu, op mijn longen.
Maar....in wij hebben daar een huismiddeltje voor, in het Antwerpse algemeen bekend als; een hete grog
Waaruit bestaat het?
Wel;
men neme een grote mok, je doet er
suiker of zoetmiddel in
heet water om een sterke thee te maken (mok halfvol doen)
Je doet daar nog een flink deel citroensap bij en het belangrijkste ingrediënt als laatst:
cognac of wiskey...het liefst cognac dit werkt harder.
Je drinkt dit op en je neemt er antigrippine bij in of dafalgan.
Direct je bedje in, zodat je zalig kan uitzweten.
Dit doe ik 2 avonden na elkaar en dan ben ik meestal voor 80 % genezen...
Heb het nu ook weer gedaan en voel me weer mens.
Zonder barstend koppijn leven is gewoon een zaligheid.
En nu maar hopen dat ik voldoende weerstand heb om de winter door te komen.
Ben in elk geval extra appelsienen aan het opeten, vitamine c opslagen nu.
Met de weren die we nu hebben en het feit dat ik veelvuldig contact heb met allerhande mensen, is dit dan natuurlijk geen verrassing.
Maar deze keer was ik echt wel ellendig, het zat weer op mijn sinussen.
Dit heb ik minstens 1 x / winter....en dit vind ik niet leuk, want het betekent barstende koppijn, een serieuze hoest er bovenop en snot dat vast zit.
De valling zet zich dan vast in mijn hoofd en soms , zoals nu, op mijn longen.
Maar....in wij hebben daar een huismiddeltje voor, in het Antwerpse algemeen bekend als; een hete grog
Waaruit bestaat het?
Wel;
men neme een grote mok, je doet er
suiker of zoetmiddel in
heet water om een sterke thee te maken (mok halfvol doen)
Je doet daar nog een flink deel citroensap bij en het belangrijkste ingrediënt als laatst:
cognac of wiskey...het liefst cognac dit werkt harder.
Je drinkt dit op en je neemt er antigrippine bij in of dafalgan.
Direct je bedje in, zodat je zalig kan uitzweten.
Dit doe ik 2 avonden na elkaar en dan ben ik meestal voor 80 % genezen...
Heb het nu ook weer gedaan en voel me weer mens.
Zonder barstend koppijn leven is gewoon een zaligheid.
En nu maar hopen dat ik voldoende weerstand heb om de winter door te komen.
Ben in elk geval extra appelsienen aan het opeten, vitamine c opslagen nu.
zondag 11 december 2011
Een luie zondag...met veel diereliefde...
Het gebeurt niet veel..een zondag dat ik inactief ben...gewoonlijk is er nog wel wat strijk, of kook ik gerechten om in de diepvries te steken, wandelen ( met of zonder hond) of als het goed weer is in de tuin wat rondkijken en kleine klusjes doen.
Nee, vandaag ( en ook de komende zondagen) heb ik "lazy sunday" gepland.
Dus deze morgen , na het ontbijt wel even mijn mails gecheckt en dan hop, de zetel in.
Ben aan een nieuw boek begonnen, er stond lekkere koffie op de salontafel, zonder koekjes ...
Was direct in mijn boek verdiept...en dan komen er 2 kleine deugnietjes je wat "pesten"...toch leuk, het vrouwke zit op de zetel, nu willen wij knuffelen moeten ze gedacht hebben.
De jongste van de 2 geeft kopjes tegen 100 in 't uur. Onze zwarte is al content als ze bij mij, tegen mijn heup aan mag zitten....het vrouwke geeft toch geregeld een aaike...
Maar met de jongste kan je dus de eerste 5 minuten geen letter lezen...daarna rolt ze zich uit op je schoot en gaat een dutje doen.
Ik hou van de meeste dieren, zelfs nijlpaarden geef ik geregeld te eten...LOL.
Zeker aaibare dieren en dieren waar ik kan mee ravotten.
Maar katten..dat is nog eens iets apart in mijn ogen, dat zijn zulke zelfstandige dieren en onafhankelijk, zij doen alleen maar waar zij zin in hebben.
Je kan ze géén kunstjes leren, zoals honden, apen ed meer...
En ik heb ook het vermoeden dat een kat jou kiest als baasje en niet andersom..
Nu, ik praat met mijn katten, althans met de jongste...zij is de aanhanklijkste van de 2.En ik heb de indruk dat zij ook luistert, zoals ze me soms aankijkt.....zou ze me brgrijpen??
Waarschijnlijk wel, aan mijn lichaamstaal.
Onze zwarte is wat schuwer, meer op haar eigen, zij kruipt de kelder in als ze genoeg heeft van ons, of de hond of de andere kat.
Zij is ook niet zo dominant als de jongste, zij bepaalt niet wie eerst of waar eet.
Is het omdat zij 2 maanden ouder isen dus toleranter naar de jongste...
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet dat die 2 duivelkes mijn hart veroverd hebben, op die 6 maanden dat ze nu bij ons wonen.
Zij maken mij rustig als ik ergens zit en ze bij mij komen knuffelen en spinnen.
Of als de jongste tegen mij praat....proet zegt ze, en op de verschillende toonaarden kan je afgaan of ze honger heeft, ongeduldig is of aandacht nodig heeft...
Soms miaauwt ze....maar proet komt er toch het meeste uit.....
Ik hoop dat dat ze een lang en gelukkig leven hier bij ons mogen hebben...
Nee, vandaag ( en ook de komende zondagen) heb ik "lazy sunday" gepland.
Dus deze morgen , na het ontbijt wel even mijn mails gecheckt en dan hop, de zetel in.
Ben aan een nieuw boek begonnen, er stond lekkere koffie op de salontafel, zonder koekjes ...
Was direct in mijn boek verdiept...en dan komen er 2 kleine deugnietjes je wat "pesten"...toch leuk, het vrouwke zit op de zetel, nu willen wij knuffelen moeten ze gedacht hebben.
De jongste van de 2 geeft kopjes tegen 100 in 't uur. Onze zwarte is al content als ze bij mij, tegen mijn heup aan mag zitten....het vrouwke geeft toch geregeld een aaike...
Maar met de jongste kan je dus de eerste 5 minuten geen letter lezen...daarna rolt ze zich uit op je schoot en gaat een dutje doen.
Ik hou van de meeste dieren, zelfs nijlpaarden geef ik geregeld te eten...LOL.
Zeker aaibare dieren en dieren waar ik kan mee ravotten.
Maar katten..dat is nog eens iets apart in mijn ogen, dat zijn zulke zelfstandige dieren en onafhankelijk, zij doen alleen maar waar zij zin in hebben.
Je kan ze géén kunstjes leren, zoals honden, apen ed meer...
En ik heb ook het vermoeden dat een kat jou kiest als baasje en niet andersom..
Nu, ik praat met mijn katten, althans met de jongste...zij is de aanhanklijkste van de 2.En ik heb de indruk dat zij ook luistert, zoals ze me soms aankijkt.....zou ze me brgrijpen??
Waarschijnlijk wel, aan mijn lichaamstaal.
Onze zwarte is wat schuwer, meer op haar eigen, zij kruipt de kelder in als ze genoeg heeft van ons, of de hond of de andere kat.
Zij is ook niet zo dominant als de jongste, zij bepaalt niet wie eerst of waar eet.
Is het omdat zij 2 maanden ouder isen dus toleranter naar de jongste...
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet dat die 2 duivelkes mijn hart veroverd hebben, op die 6 maanden dat ze nu bij ons wonen.
Zij maken mij rustig als ik ergens zit en ze bij mij komen knuffelen en spinnen.
Of als de jongste tegen mij praat....proet zegt ze, en op de verschillende toonaarden kan je afgaan of ze honger heeft, ongeduldig is of aandacht nodig heeft...
Soms miaauwt ze....maar proet komt er toch het meeste uit.....
Ik hoop dat dat ze een lang en gelukkig leven hier bij ons mogen hebben...
zaterdag 10 december 2011
De woestijn....
Ik ben momenteel een boek aan het lezen over 2 nichtjes die hun overleden oudtante moeten gaan uitstrooien in de woestijn in Mali.
Waarom, dat weten ze niet, maar ze komen het te weten als ze die bepaalde plaats in de woestijn bereiken.
Ze worden er door door Toearegs naartoe gebracht, het is een moeilijke tocht.
Voetstappen in het zand door Sarah Callis....
Het verhaal bracht mij ook terug ...naar de woestijn in Egypte, 6 jaar geleden.
Het was een veertiendaagse reis, deels strandvakantie en deels rondtrekken.
De strandvakantie was in Hurghada, de Rode Zee om te duiken en te snorkelen.
Ik heb daar prachtig blauwe koraal gezien en de mooiste vissen die je maar kan bedenken.
Heb er ook voor de eerste keer wilde dolfijnen gezien. En ben op een " Bounty eiland geweest, Marmira genaamd....je kwam er met een kleiner bootje aan, en het was het gevoel dat daar de reclamespot voor Bounty was gemaakt.
Een mooi strand, rieten parasols en rieten huisjes...
De woestijn dan...
Mijn eerste kennismaking met de woestijn was een trip naar de Bedoeïnen, op theevisite.
Deze trip was in de namiddag, want we gingen ook een zonsondergang in de woestijn meemaken en de sterren en de nacht daar doorbrengen.
De theevisite bij de nomaden was heel leuk, en ondanks dat ze in een hele grote zandbak leven, lopen er geiten en pluimvee rond.....ook de kamelen waren aanwezig, heb er een ritje op gemaakt...
Wist je dat Bedoeïnen er duiven op na houden...als postduif ja...want een gsm is daar niet van toepassing..LOL..
Toen we de duiventil gingen bekijken kwam er ineens een waarschuwing van de gids....blijf stil staan....er zat een slang onder het zand, dicht bij de duiventil.
De nomademan die bij ons was heeft ze gevangen en gedood, want er lopen ook kinderen rond daar in de kampen.
Toen was ik echt even niet op mijn gemak, ik haat slangen namelijk...
Na de theevisite zijn we dan nog verder de woestijn in gereden, dit was een echte zandwoestijn, daar hebben we de zonsondergang gezien terwijl onze begeleiders een vuur aan het maken waren, want idd als de zon weg is wordt het koud daar.
De sterrenhemel is er prachtig, daar is het echt donker, zonder lichtvervuiling...daar flonkeren de sterren op hun hevigst.
Mijn tweede trip was letterlijk dwars door de woestijn, van Hurghada naar Luxor....een trip van 6 uur, in karavaan met begeleiding van militaire politie, zwaar bewapend...
Eerst heb je nog de zandwoestijn die dan later overgaat in een mengeling van zand en bergen dus ook rotsen ed, alles bedekt met zand...
Als je denkt, dit moet dan wel een saaie rit zijn geweest....nee dat was het niet....het zand en de rotsen haadden zoveel verschillende tinten bruin, niet te geloven dat er zoveel kleur in bruin kan zitten.
Halverwege hebben we een sanitaire stop gemaakt, bij een oase, waar er nomaden leefden die een klein dorpje onderhielden, en waar er je een koffietje of water kon kopen, water in flessen dan wel....want water uit die oase is toch geriskeerd voor ons westerlingen.
En toen, na 6 uur rijden kwamen we aan in Luxor, de Koningsvallei en Karnak....
Maar dat verhaal vertel ik jullie later nog wel eens...
Waarom, dat weten ze niet, maar ze komen het te weten als ze die bepaalde plaats in de woestijn bereiken.
Ze worden er door door Toearegs naartoe gebracht, het is een moeilijke tocht.
Voetstappen in het zand door Sarah Callis....
Het verhaal bracht mij ook terug ...naar de woestijn in Egypte, 6 jaar geleden.
Het was een veertiendaagse reis, deels strandvakantie en deels rondtrekken.
De strandvakantie was in Hurghada, de Rode Zee om te duiken en te snorkelen.
Ik heb daar prachtig blauwe koraal gezien en de mooiste vissen die je maar kan bedenken.
Heb er ook voor de eerste keer wilde dolfijnen gezien. En ben op een " Bounty eiland geweest, Marmira genaamd....je kwam er met een kleiner bootje aan, en het was het gevoel dat daar de reclamespot voor Bounty was gemaakt.
Een mooi strand, rieten parasols en rieten huisjes...
De woestijn dan...
Mijn eerste kennismaking met de woestijn was een trip naar de Bedoeïnen, op theevisite.
Deze trip was in de namiddag, want we gingen ook een zonsondergang in de woestijn meemaken en de sterren en de nacht daar doorbrengen.
De theevisite bij de nomaden was heel leuk, en ondanks dat ze in een hele grote zandbak leven, lopen er geiten en pluimvee rond.....ook de kamelen waren aanwezig, heb er een ritje op gemaakt...
Wist je dat Bedoeïnen er duiven op na houden...als postduif ja...want een gsm is daar niet van toepassing..LOL..
Toen we de duiventil gingen bekijken kwam er ineens een waarschuwing van de gids....blijf stil staan....er zat een slang onder het zand, dicht bij de duiventil.
De nomademan die bij ons was heeft ze gevangen en gedood, want er lopen ook kinderen rond daar in de kampen.
Toen was ik echt even niet op mijn gemak, ik haat slangen namelijk...
Na de theevisite zijn we dan nog verder de woestijn in gereden, dit was een echte zandwoestijn, daar hebben we de zonsondergang gezien terwijl onze begeleiders een vuur aan het maken waren, want idd als de zon weg is wordt het koud daar.
De sterrenhemel is er prachtig, daar is het echt donker, zonder lichtvervuiling...daar flonkeren de sterren op hun hevigst.
Mijn tweede trip was letterlijk dwars door de woestijn, van Hurghada naar Luxor....een trip van 6 uur, in karavaan met begeleiding van militaire politie, zwaar bewapend...
Eerst heb je nog de zandwoestijn die dan later overgaat in een mengeling van zand en bergen dus ook rotsen ed, alles bedekt met zand...
Als je denkt, dit moet dan wel een saaie rit zijn geweest....nee dat was het niet....het zand en de rotsen haadden zoveel verschillende tinten bruin, niet te geloven dat er zoveel kleur in bruin kan zitten.
Halverwege hebben we een sanitaire stop gemaakt, bij een oase, waar er nomaden leefden die een klein dorpje onderhielden, en waar er je een koffietje of water kon kopen, water in flessen dan wel....want water uit die oase is toch geriskeerd voor ons westerlingen.
En toen, na 6 uur rijden kwamen we aan in Luxor, de Koningsvallei en Karnak....
Maar dat verhaal vertel ik jullie later nog wel eens...
vrijdag 9 december 2011
Griekse koorts
Ja, krijg er weer last van....Griekse koorts. ;-)
Elk jaar rond deze tijd begin ik opzoekingen te doen, waar wil ik het volgende jaar naartoe?
Er zijn nog genoeg eilanden waar ik nog niet geweest ben, keuze zat dus.
En ik heb een klein eilandje op het oog, Kefalonia....
Maar....er is een maar....er is wel een vliegveld...maar de maatschappij waar ik normaal mee reis vliegt er niet naartoe.
Wel naar Zakynthos.
En van daaruit kan ik wel verder met de boot...de overtocht zou een uur duren. Maar hebben ze ook hotels in aanbieding??
Dus morgenmiddag, als ik van Antwerpen terug ben, ga ik eens tot bij mijn reisagent langslopen...eens kijken welke oplossingen zij kunnen aanreiken.
Misschien hebben zij wel betrouwbare maatschappijën die rechtstreeks op Kefalonia vliegen.
't Zou toch iets praktischer zijn. Géén gesleur met je koffer en handbage op de boot dan.
Kwestie van hotel wordt het "back to basic".
Ik heb nu al een paar jaar de grotere ketens gekozen All In, en eerlijk gezegd....nee, ik vind het niks.
Veel te groot en het eten is niet wat ik verwacht, dit jaar leek het meer op kantine eten.
All In is goed als je niet van je hotel weg wil, maar voor zo'n globbetrotter als ik is het verloren geld.
Ik ben normaal een hele dag weg en eet graag het echte lokale eten...dat is lekkerder en ook nog vrij goedkoop.
Of vinden jullie 10 à 12 € gemiddeld duur?...ik niet.
En ik ga waarschijnlijk ineens voor 14 dagen, want op die kleine eilandjes vliegen ze maar 1x/week en een week is te weinig voor mij.
14 dagen dus.
De voorpret is er al, de voorbereidingen zijn in hun startfase...
Wordt vervolgd....;-)
Elk jaar rond deze tijd begin ik opzoekingen te doen, waar wil ik het volgende jaar naartoe?
Er zijn nog genoeg eilanden waar ik nog niet geweest ben, keuze zat dus.
En ik heb een klein eilandje op het oog, Kefalonia....
Maar....er is een maar....er is wel een vliegveld...maar de maatschappij waar ik normaal mee reis vliegt er niet naartoe.
Wel naar Zakynthos.
En van daaruit kan ik wel verder met de boot...de overtocht zou een uur duren. Maar hebben ze ook hotels in aanbieding??
Dus morgenmiddag, als ik van Antwerpen terug ben, ga ik eens tot bij mijn reisagent langslopen...eens kijken welke oplossingen zij kunnen aanreiken.
Misschien hebben zij wel betrouwbare maatschappijën die rechtstreeks op Kefalonia vliegen.
't Zou toch iets praktischer zijn. Géén gesleur met je koffer en handbage op de boot dan.
Kwestie van hotel wordt het "back to basic".
Ik heb nu al een paar jaar de grotere ketens gekozen All In, en eerlijk gezegd....nee, ik vind het niks.
Veel te groot en het eten is niet wat ik verwacht, dit jaar leek het meer op kantine eten.
All In is goed als je niet van je hotel weg wil, maar voor zo'n globbetrotter als ik is het verloren geld.
Ik ben normaal een hele dag weg en eet graag het echte lokale eten...dat is lekkerder en ook nog vrij goedkoop.
Of vinden jullie 10 à 12 € gemiddeld duur?...ik niet.
En ik ga waarschijnlijk ineens voor 14 dagen, want op die kleine eilandjes vliegen ze maar 1x/week en een week is te weinig voor mij.
14 dagen dus.
De voorpret is er al, de voorbereidingen zijn in hun startfase...
Wordt vervolgd....;-)
Ik hou van mijn pomp...
Extreme weersomstandigheden....
Ijzig koud of juist een hittegolf, of zoals de laatste dagen een storm...
Het heeft invloed op mijn lichaam.
Met hypo's, soms vrij lage....
Gisteren enkele uren tussen 28 en 38 gezweefd.
En gelukkig was ik nog alert genoeg om het zelf te kunnen oplossen.
Mijn pomp een tijd op 25 % gezet, voldoende cola gedronken en een reep
chocolade gegeten.
Maar het hielp niet, ik kreeg mijn waarden niet hoger...en ik moest werken...dus drastische
maatregelen genomen.
Pomp gewoon afgekoppeld voor de rest van de werktijd en koffie gedronken met veel melk in.
En toen ik gedaan had met werken, gemeten...116, joepie!!!!
Toen ik nog de spuitjes gebruiktte kon dit dus niet.
Dan zat de insuline al in je lichaam en die kon je er niet uithalen....dus bleef die gewoon doorwerken 3 tot 6 uur.
De keren dat in die gevallen in coma heb gelegen zijn niet te tellen...
Nu voel ik me veel veiliger met mijn pomp, want ook nu voel ik me zakken....ook die 28 ja die heb ik gevoeld, maar ik was toen geconcentreerd aan het werken en je denkt, direct meten....maar die direct is dan wel een kwartier of een halfuur later....
Met de spuitjes voelde ik mijn hypo's niet opkomen..
Dus ja, ik hou van mijn pomp!!!!
Ijzig koud of juist een hittegolf, of zoals de laatste dagen een storm...
Het heeft invloed op mijn lichaam.
Met hypo's, soms vrij lage....
Gisteren enkele uren tussen 28 en 38 gezweefd.
En gelukkig was ik nog alert genoeg om het zelf te kunnen oplossen.
Mijn pomp een tijd op 25 % gezet, voldoende cola gedronken en een reep
chocolade gegeten.
Maar het hielp niet, ik kreeg mijn waarden niet hoger...en ik moest werken...dus drastische
maatregelen genomen.
Pomp gewoon afgekoppeld voor de rest van de werktijd en koffie gedronken met veel melk in.
En toen ik gedaan had met werken, gemeten...116, joepie!!!!
Toen ik nog de spuitjes gebruiktte kon dit dus niet.
Dan zat de insuline al in je lichaam en die kon je er niet uithalen....dus bleef die gewoon doorwerken 3 tot 6 uur.
De keren dat in die gevallen in coma heb gelegen zijn niet te tellen...
Nu voel ik me veel veiliger met mijn pomp, want ook nu voel ik me zakken....ook die 28 ja die heb ik gevoeld, maar ik was toen geconcentreerd aan het werken en je denkt, direct meten....maar die direct is dan wel een kwartier of een halfuur later....
Met de spuitjes voelde ik mijn hypo's niet opkomen..
Dus ja, ik hou van mijn pomp!!!!
zondag 4 december 2011
Week 49
Zo krijg ik elke vrijdagmiddag mijn werkplanning binnen via mail.
De planning voor de week die komt...
Deze week dus week 49...
En dan komt de schok...oei, nog maar 3 weken en we wuiven 2011 alweer uit.
Dan begroeten we 2012.
Elk jaar maak ik me bedenking; de jaren vliegen vooruit.
En idd, als je ouder wordt en je werkt nog, is dit wel zo....
Maar zou dat ook zo zijn eens je op pensioen mag. In mijn geval denk ik het wel, want ik heb nog zoveel plannen voor tegen die tijd.
Maar geldt dit ook voor de mensen die eigenlijk géén echte hobby's hebben of vooruitzichten en hele dagen in hun stoel zitten?
Zelf ben ik nu weeral opzoekingen aan het doen voor mijn reis in juni 2012.
Heb al een eilandje uitgekozen, nu nog kijken welke maatschappij mij er naartoe kan vliegen.
Half januari ga ik dan boeken.
Eind januari is het de proclamatie van mijn oudste dochter, dan is ze officieel verpleegster.
In maart 2012 heb ik ook al een paar leuke zaken gepland, een vrijgezellefeest van een vriendin en de week daarop het huwelijk.
Tijdens de zomer naar de zee voor de kleinzoon.
Ben er zeker van dat 2012 weer goed gevuld gaat zijn en dat ik volgend jaar rond deze tijd ook weer de verzuchting ga maken; weer een jaar om.
Alleen hoop ik dan, dat ik kan terugblikken op een beter jaar.
Want 2011 was waardeloos voor onze familie...
Er waren wel een paar lichtpuntjes ook...
Ik heb geleerd om meer voor mezelf op te komen en rustiger te worden.
Heb meer leren genieten van de kleine dingen des levens.
En heb mijn echte vrienden leren kennen en de schijnheiligen eruit gegooid.
Heb ook familie van mijn moeder teruggevonden.
En aan deze positieve punten trek ik me op om 2012 met vertrouwen en geloof te beginnen.
Geloof in een goed en beter jaar.
De planning voor de week die komt...
Deze week dus week 49...
En dan komt de schok...oei, nog maar 3 weken en we wuiven 2011 alweer uit.
Dan begroeten we 2012.
Elk jaar maak ik me bedenking; de jaren vliegen vooruit.
En idd, als je ouder wordt en je werkt nog, is dit wel zo....
Maar zou dat ook zo zijn eens je op pensioen mag. In mijn geval denk ik het wel, want ik heb nog zoveel plannen voor tegen die tijd.
Maar geldt dit ook voor de mensen die eigenlijk géén echte hobby's hebben of vooruitzichten en hele dagen in hun stoel zitten?
Zelf ben ik nu weeral opzoekingen aan het doen voor mijn reis in juni 2012.
Heb al een eilandje uitgekozen, nu nog kijken welke maatschappij mij er naartoe kan vliegen.
Half januari ga ik dan boeken.
Eind januari is het de proclamatie van mijn oudste dochter, dan is ze officieel verpleegster.
In maart 2012 heb ik ook al een paar leuke zaken gepland, een vrijgezellefeest van een vriendin en de week daarop het huwelijk.
Tijdens de zomer naar de zee voor de kleinzoon.
Ben er zeker van dat 2012 weer goed gevuld gaat zijn en dat ik volgend jaar rond deze tijd ook weer de verzuchting ga maken; weer een jaar om.
Alleen hoop ik dan, dat ik kan terugblikken op een beter jaar.
Want 2011 was waardeloos voor onze familie...
Er waren wel een paar lichtpuntjes ook...
Ik heb geleerd om meer voor mezelf op te komen en rustiger te worden.
Heb meer leren genieten van de kleine dingen des levens.
En heb mijn echte vrienden leren kennen en de schijnheiligen eruit gegooid.
Heb ook familie van mijn moeder teruggevonden.
En aan deze positieve punten trek ik me op om 2012 met vertrouwen en geloof te beginnen.
Geloof in een goed en beter jaar.
donderdag 1 december 2011
Nationale betoging....of niet?...
Nog eens voor alle duidelijkheid, dit is mijn visie...ik wil niemand iets opdringen...
De vakbonden hebben voor morgen opgeroepen om een nationale betoging te houden, tegen de besparingsakkoorden.
Net nu de onderhandelaars alles na zolang hebben rondgekregen en ons land dan toch behoedt voor extra boetes die zouden worden opgelehd door Europa, willen de vakbonden alles plat gaan leggen.
We hebben een serieuze schuldenlast die we moeten wegwerken of we raken helemaal in het hetzelfde schuitje als Griekenland, Italië, Portugal enz...
Ja, we gaan hard moeten besparen en meer op van alles en nog wat moeten betalen.
Maar hebben we een andere keuze? Ik denk het niet als we onze kinderen en de volgende generaties een kans willen geven.
We hebben de laatste 30 jaar royaal geleefd, zeer royaal en eigenlijk geld opgedaan dat we niet hadden.
Je ziet het in het dagelijkse leven ook.
We hebben zoveel al...maar het nog niet genoeg. En we gaan meer en groter kopen, op de poef.
En daar zit het gevaar, bij sommige banken en woekeraars kan je blijven lenen en je raakt in een diepe put.
Waar je nog moeilijk of helemaal niet meer uitgeraakt.
En dat was bij de vorige regeringen ook, ze hebben een hele diepe put geschupt...
En de onderhandelaars hebben vanalles uitgepuzzeld om uit die put te raken, hopelijk.....
En ja, het gaat ons pijn doen...maar hopelijk zijn we er nog op tijd bij om onze volgende generaties ook een fatsoenlijk leven te geven...
Maar niet zoals de vakbonden hopen morgen, met het land lam te leggen...want zo creeër je nog meer schulden die moeten afbetaald worden door onszelf....
Het is in mijn ogen zeker niet de juiste oplossing.
En ja, ik ben gesyndiceerd....ben zelfs opgebracht in een " rood" nest, mijn pa was vakbondsdelegee.
Maar nu ben ik het dus niet eens met de vakbonden....de akkoorden zijn gesloten en zullen we niet kunnen tegenhouden.
En persoonlijk denk ik ook dat het de enige weg is die we kunnen gaan....want anders gaan er zeker vele armen bijkomen...
De vakbonden hebben voor morgen opgeroepen om een nationale betoging te houden, tegen de besparingsakkoorden.
Net nu de onderhandelaars alles na zolang hebben rondgekregen en ons land dan toch behoedt voor extra boetes die zouden worden opgelehd door Europa, willen de vakbonden alles plat gaan leggen.
We hebben een serieuze schuldenlast die we moeten wegwerken of we raken helemaal in het hetzelfde schuitje als Griekenland, Italië, Portugal enz...
Ja, we gaan hard moeten besparen en meer op van alles en nog wat moeten betalen.
Maar hebben we een andere keuze? Ik denk het niet als we onze kinderen en de volgende generaties een kans willen geven.
We hebben de laatste 30 jaar royaal geleefd, zeer royaal en eigenlijk geld opgedaan dat we niet hadden.
Je ziet het in het dagelijkse leven ook.
We hebben zoveel al...maar het nog niet genoeg. En we gaan meer en groter kopen, op de poef.
En daar zit het gevaar, bij sommige banken en woekeraars kan je blijven lenen en je raakt in een diepe put.
Waar je nog moeilijk of helemaal niet meer uitgeraakt.
En dat was bij de vorige regeringen ook, ze hebben een hele diepe put geschupt...
En de onderhandelaars hebben vanalles uitgepuzzeld om uit die put te raken, hopelijk.....
En ja, het gaat ons pijn doen...maar hopelijk zijn we er nog op tijd bij om onze volgende generaties ook een fatsoenlijk leven te geven...
Maar niet zoals de vakbonden hopen morgen, met het land lam te leggen...want zo creeër je nog meer schulden die moeten afbetaald worden door onszelf....
Het is in mijn ogen zeker niet de juiste oplossing.
En ja, ik ben gesyndiceerd....ben zelfs opgebracht in een " rood" nest, mijn pa was vakbondsdelegee.
Maar nu ben ik het dus niet eens met de vakbonden....de akkoorden zijn gesloten en zullen we niet kunnen tegenhouden.
En persoonlijk denk ik ook dat het de enige weg is die we kunnen gaan....want anders gaan er zeker vele armen bijkomen...
dinsdag 29 november 2011
Vrouw zonder stem..
Letterlijk dus...
Mijn stem lijkt momenteel meer op het schurend scharniertje zegt mijn oudste.
Het kost mij moeite om te praten, ik klink raar, ook voor mezelf en ik raak buiten adem als ik me forceer om iets te zeggen.
Dus probeer ik zo weinig mogelijk te zeggen, maar het is moeilijk, zeker als je werk hebt bij de klanten en ze je iets vragen.
Ook het feit dat ik van het vrouwelijk geslacht ben maakt het extra moeilijk...want ja mijn kwebbel staat zelden stil...
En mijn oudste zegt ook thee met honing drinken, heb het nu gedaan, maar voor de honing moet ik wel extra insuline geven...
We zullen wel zien, het betert wel.
Ik ken in elk geval al 1 persoon die hoopt dat dit nog een paar dagen aanhoudt; mijn echtgenoot...
Het is eindelijk wat stiller in huis nu...LOL
Mijn stem lijkt momenteel meer op het schurend scharniertje zegt mijn oudste.
Het kost mij moeite om te praten, ik klink raar, ook voor mezelf en ik raak buiten adem als ik me forceer om iets te zeggen.
Dus probeer ik zo weinig mogelijk te zeggen, maar het is moeilijk, zeker als je werk hebt bij de klanten en ze je iets vragen.
Ook het feit dat ik van het vrouwelijk geslacht ben maakt het extra moeilijk...want ja mijn kwebbel staat zelden stil...
En mijn oudste zegt ook thee met honing drinken, heb het nu gedaan, maar voor de honing moet ik wel extra insuline geven...
We zullen wel zien, het betert wel.
Ik ken in elk geval al 1 persoon die hoopt dat dit nog een paar dagen aanhoudt; mijn echtgenoot...
Het is eindelijk wat stiller in huis nu...LOL
maandag 28 november 2011
Reumatoloog
Ik had vandaag een afspraak..met de reumatoloog.
Ik heb al van in het voorjaar last van mijn heup. De andere gewrichten langs rechts doen soms ook pijn.
Mijn knie vooral als ik lang op dezelfde plaats moet blijven staan. Pols en elleboog soms een paar dagen, maar dat was gewoon overbelasting dacht ik..
Voor een stuk is dit wel zo, van jaren veel te zwaar fysiek werk.
Wat gaat er nu gebeuren?
Volgende week nog foto's van mijn heup, de dokter is bijna zeker van slijmbeursvliesontsteking.
Ik moet gedurende 14 dagen ontstekingsremmers nemen, samen met een maagbeschermer.
Als na die 14 dagen de pijn weg is mag ik voorlopig daarmee stoppen.
En als pijn later terugkomt gedeurende 3 dagen weer de ontstekingsremmers.
Hij ( de dokter) wil niet dat ik de ontstekingsremmers continu neem, want anders werken ze niet meer als ik echt serieuze pijnen krijg zoals nu.
Ik weet ook dat de slijmbeursvliesontstekingen terug zullen komen.
Als de ontstekingsremmers echt niet werken na die 14 dagen, gaat de reumatoloog in overleg met de endo verdere behandeling bespreken want dat zouden dan cortisonespuiten zijn...maar hij wil voorzichtig zijn ivm met mijn suikerwaarden.
En om de ziekte te vertragen zou ik minimaal 1 x / week moeten gaan zwemmen, zoveel mogelijk fietsen en wandelen.
En zeker niet teveel in de zetel hangen, rust is in dit geval NIET aangewezen.
En ook meer melk, yoghurt en kaas eten om kalk aan te maken, zodat osteoporose minder kans krijgt.
Dus dat is weer een hele boterham om mee bezig te zijn, maar we blijven positief.
Ik heb al van in het voorjaar last van mijn heup. De andere gewrichten langs rechts doen soms ook pijn.
Mijn knie vooral als ik lang op dezelfde plaats moet blijven staan. Pols en elleboog soms een paar dagen, maar dat was gewoon overbelasting dacht ik..
Voor een stuk is dit wel zo, van jaren veel te zwaar fysiek werk.
Wat gaat er nu gebeuren?
Volgende week nog foto's van mijn heup, de dokter is bijna zeker van slijmbeursvliesontsteking.
Ik moet gedurende 14 dagen ontstekingsremmers nemen, samen met een maagbeschermer.
Als na die 14 dagen de pijn weg is mag ik voorlopig daarmee stoppen.
En als pijn later terugkomt gedeurende 3 dagen weer de ontstekingsremmers.
Hij ( de dokter) wil niet dat ik de ontstekingsremmers continu neem, want anders werken ze niet meer als ik echt serieuze pijnen krijg zoals nu.
Ik weet ook dat de slijmbeursvliesontstekingen terug zullen komen.
Als de ontstekingsremmers echt niet werken na die 14 dagen, gaat de reumatoloog in overleg met de endo verdere behandeling bespreken want dat zouden dan cortisonespuiten zijn...maar hij wil voorzichtig zijn ivm met mijn suikerwaarden.
En om de ziekte te vertragen zou ik minimaal 1 x / week moeten gaan zwemmen, zoveel mogelijk fietsen en wandelen.
En zeker niet teveel in de zetel hangen, rust is in dit geval NIET aangewezen.
En ook meer melk, yoghurt en kaas eten om kalk aan te maken, zodat osteoporose minder kans krijgt.
Dus dat is weer een hele boterham om mee bezig te zijn, maar we blijven positief.
zondag 27 november 2011
De huidige generatie en W.O.II
Mijn dochter heeft het boek vorige week gelezen; over de deportatie van joden in Frankrijk waar toen de Franse politoie een grote rol in gespeeld heeft.
Anne Franck had ze ook al gelezen.
Maar nu kwam ze toch af; mama is dit echt allemaal gebeurd. Ze is 26 jaar mijn dochter.
En ze heeft net als ik die gruwelen dus niet moeten meemaken.
Maar ik heb ze wel horen vertellen, door mijn grootouders en ook door mijn pa.
Hij was 10 jaar toen de Duitsers binnenvielen in ons land.
Pa heeft de beruchte " V-bommen" weten vallen op Antwerpen Zuid, waar toen mijn grootouders en gezin woonden.
Hij heeft mij verteld hoe alles in puin lag, heb er de foto's van gezien.
Ook langs mijn moeders kant waren er verhalen over de oorlog, hoe zij en haar broers in Scheldewindeke ondergedoken leefden want, de oudere generatie, haar vader en nonkels zaten bij het verzet en hebben Engelsen en andere piloten verscholen en verder naar de vrijheid gesmokkeld.
En wat met de beelden van de kampen in Duitsland waar zovele onschuldige mensen vergast zijn, of gewoon gestorven van ontbering door de onmenselijkheid van de Duitsers.
Ook de Italianen waren niet zo onschuldig, zij hebben toen immers partij gekozen voor de Duitsers in het gedacht van mee de Wereldorde te kunnen regeren.
Blijkbaar wordt nu, tijdens de geschiedenis deze gruwelen niet meer behandeld....
Waarom niet vraag ik mij af...zolang is het nog niet geleden, het is amper 66 jar vrede in Europa...
Als de jeugd hier niets over verteld wordt is dit een gebrek aan kennis, want we hopen allemaal dat dit nooit meer gebeurt.
Maar dan moet het wel verteld worden.
Anne Franck had ze ook al gelezen.
Maar nu kwam ze toch af; mama is dit echt allemaal gebeurd. Ze is 26 jaar mijn dochter.
En ze heeft net als ik die gruwelen dus niet moeten meemaken.
Maar ik heb ze wel horen vertellen, door mijn grootouders en ook door mijn pa.
Hij was 10 jaar toen de Duitsers binnenvielen in ons land.
Pa heeft de beruchte " V-bommen" weten vallen op Antwerpen Zuid, waar toen mijn grootouders en gezin woonden.
Hij heeft mij verteld hoe alles in puin lag, heb er de foto's van gezien.
Ook langs mijn moeders kant waren er verhalen over de oorlog, hoe zij en haar broers in Scheldewindeke ondergedoken leefden want, de oudere generatie, haar vader en nonkels zaten bij het verzet en hebben Engelsen en andere piloten verscholen en verder naar de vrijheid gesmokkeld.
En wat met de beelden van de kampen in Duitsland waar zovele onschuldige mensen vergast zijn, of gewoon gestorven van ontbering door de onmenselijkheid van de Duitsers.
Ook de Italianen waren niet zo onschuldig, zij hebben toen immers partij gekozen voor de Duitsers in het gedacht van mee de Wereldorde te kunnen regeren.
Blijkbaar wordt nu, tijdens de geschiedenis deze gruwelen niet meer behandeld....
Waarom niet vraag ik mij af...zolang is het nog niet geleden, het is amper 66 jar vrede in Europa...
Als de jeugd hier niets over verteld wordt is dit een gebrek aan kennis, want we hopen allemaal dat dit nooit meer gebeurt.
Maar dan moet het wel verteld worden.
zaterdag 26 november 2011
Onze dierevriendjes
Ik hou van dieren, maar toen wij nog in 't stad woonden was dit moeilijk om er te houden.
Als kind en later puber woonden wij op het appartement waar pa nog altijd woont. En daar mag je geen dieren houden...buiten een vogel of een vis...
En ja, op een gegeven moment kreeg ik na lang zagen een kanariepietje.
Maar ik moest hem zelf verzorgen, eten en drinken geven en op tijd zijn kooitje uitkuisen.
En blijkbaar heb ik dat toen goed gedaan, want Pietje is vrij oud geworden en heeft lang zijn liedjes gefloten, tot hij op een gegeven dag letterlijk uitgezongen was en de geest heeft gegeven.
Een goudvis heb ik ook ooit gewonnen op "de foor".
En daar dus een viskom voor gekocht en om de dagen visvoer gegeven. Maar vissen zijn mijn ding wel niet, veel te saai om die rondjes te zien zwemmen.
Nee, dan heb ik ze liever in de Rode Zee rond mijn voeten of als je daar aan het snorkelen bent en de vissen sandwiches komen oppeuzelen.
Veel leuker.
Maar sinds wij hier in Limburg een huis hebben gekocht, zit het hier vol met dieren.
Toen we hier pas woonden liepen de muizen vrij over het gasvuur.
Onze tuin en de tuin van de buren paalt immers aan een bos, dus aan veldmuizen geen gebrek.
En in de natuur mogen die vrij rondlopen van mij, maar meekoken, dat was toch iets teveel gevraagd.
En toen kwam de oudste thuis van de camping op het Zilvermeer met een zwangere kat. Iemand had haar daar achter gelaten.
Maar mijn schoonmoeder woonde toen nog in en die had ook al 2 oudere katten meegebracht. Muizen vangen deden ze niet goed meer.
Dus ja toen kwam Molly in ons leven, een mooie zwart witte Europese korthaar.
Zo'n kat van de reclamefilmpjes toen.
Een paar weken later heb ik mijn eerste kattebevalling gedaan. Alles verliep vlot en ze had 5 kittens.
Ze was zo lief en natuurlijk die kleine kittens waren ook ozo lief...maar ik was niet van plan om er hier een kattenpension van te maken.
Op één na zijn de kittens op hun twaalfde week ongeveer verkocht.
Jojo, het kitten dat bleef was ook een kattin en het lieverdje van mijn man. Maar de 2 dames waren vrijgevochten en gingen geregeld op stap, tijdens de zomerdagen konden ze wel 3 dagen en nachten wegblijven...dus heb ik geregeld bevallingen meegemaakt..maar ik heb onze kittens wel altijd een goed baasje kunnen bezorgen.
De kinderen hadden ook dwerghamsters gekocht, weer op diezelfde camping in Mol.
En ja, de 2 dweghamsters waren 2 vrouwtjes hadden ze de dochters wijgemaakt. Dus werden ze beiden in 1 kooitje met rad en andere bezigheden gezet.
Die kooi werd wel elke avond in het "kot" waar het crossmateriaal van mijn man stond,gezet...want de katten dachten dat de hamsters muizen waren....
Maar blijkbaar waren de 2 hamsters toch van verschillend geslacht en op een geven morgen komt de oudste naar ons toe; mama kom eens kijken er liggen vieze wormen in het kot van de hamsters....
Niks géén wormen....babyhamsterkes dus....en direct een ander kotje gaan halen en de hamsters gescheiden...
De baby hamsters zijn weggeven van de moment dat ze zelfstandig konden eten.
De zomer erop kwam de jongste met een konijn thuis, alhoewel het verboden was om nog dieren te kopen, ik had toen ook nog een collie overgenomen van een collega die er niet meer voor kon zorgen.
Het was bijna een kinderboerderij bij ons en mama nam de verzorging van al de dieren op zich, want de kindjes brachten wel alles naar huis, maar moesten plots altijd iets anders, dringend gaan doen als het voederen of opkuisen aankwam.
En na het konijn is er ook nog een Mechelse Herder het gezin komen vervoegen.
Nu zijn er enkel nog de Mechelse Herder en mijn 2 katten.
Voorlopig blijft het daarbij, maar een hond en een kat zal hier wel aanwezig zijn.
En nu de winter voor de deur staat zorgen we ook voor de vogels in de tuin, heb daarstraks van de dierewinkel, granen en noten voor onze gevederde vriendjes meegebracht, zodat ze in de lente genoeg kracht hebben om nieuwe nesten in onze bomen te maken en wij in de zomer weer het vogelgezang kunnen aanhoren...
Ze zijn zo lief meneer....die diertjes...
Als kind en later puber woonden wij op het appartement waar pa nog altijd woont. En daar mag je geen dieren houden...buiten een vogel of een vis...
En ja, op een gegeven moment kreeg ik na lang zagen een kanariepietje.
Maar ik moest hem zelf verzorgen, eten en drinken geven en op tijd zijn kooitje uitkuisen.
En blijkbaar heb ik dat toen goed gedaan, want Pietje is vrij oud geworden en heeft lang zijn liedjes gefloten, tot hij op een gegeven dag letterlijk uitgezongen was en de geest heeft gegeven.
Een goudvis heb ik ook ooit gewonnen op "de foor".
En daar dus een viskom voor gekocht en om de dagen visvoer gegeven. Maar vissen zijn mijn ding wel niet, veel te saai om die rondjes te zien zwemmen.
Nee, dan heb ik ze liever in de Rode Zee rond mijn voeten of als je daar aan het snorkelen bent en de vissen sandwiches komen oppeuzelen.
Veel leuker.
Maar sinds wij hier in Limburg een huis hebben gekocht, zit het hier vol met dieren.
Toen we hier pas woonden liepen de muizen vrij over het gasvuur.
Onze tuin en de tuin van de buren paalt immers aan een bos, dus aan veldmuizen geen gebrek.
En in de natuur mogen die vrij rondlopen van mij, maar meekoken, dat was toch iets teveel gevraagd.
En toen kwam de oudste thuis van de camping op het Zilvermeer met een zwangere kat. Iemand had haar daar achter gelaten.
Maar mijn schoonmoeder woonde toen nog in en die had ook al 2 oudere katten meegebracht. Muizen vangen deden ze niet goed meer.
Dus ja toen kwam Molly in ons leven, een mooie zwart witte Europese korthaar.
Zo'n kat van de reclamefilmpjes toen.
Een paar weken later heb ik mijn eerste kattebevalling gedaan. Alles verliep vlot en ze had 5 kittens.
Ze was zo lief en natuurlijk die kleine kittens waren ook ozo lief...maar ik was niet van plan om er hier een kattenpension van te maken.
Op één na zijn de kittens op hun twaalfde week ongeveer verkocht.
Jojo, het kitten dat bleef was ook een kattin en het lieverdje van mijn man. Maar de 2 dames waren vrijgevochten en gingen geregeld op stap, tijdens de zomerdagen konden ze wel 3 dagen en nachten wegblijven...dus heb ik geregeld bevallingen meegemaakt..maar ik heb onze kittens wel altijd een goed baasje kunnen bezorgen.
De kinderen hadden ook dwerghamsters gekocht, weer op diezelfde camping in Mol.
En ja, de 2 dweghamsters waren 2 vrouwtjes hadden ze de dochters wijgemaakt. Dus werden ze beiden in 1 kooitje met rad en andere bezigheden gezet.
Die kooi werd wel elke avond in het "kot" waar het crossmateriaal van mijn man stond,gezet...want de katten dachten dat de hamsters muizen waren....
Maar blijkbaar waren de 2 hamsters toch van verschillend geslacht en op een geven morgen komt de oudste naar ons toe; mama kom eens kijken er liggen vieze wormen in het kot van de hamsters....
Niks géén wormen....babyhamsterkes dus....en direct een ander kotje gaan halen en de hamsters gescheiden...
De baby hamsters zijn weggeven van de moment dat ze zelfstandig konden eten.
De zomer erop kwam de jongste met een konijn thuis, alhoewel het verboden was om nog dieren te kopen, ik had toen ook nog een collie overgenomen van een collega die er niet meer voor kon zorgen.
Het was bijna een kinderboerderij bij ons en mama nam de verzorging van al de dieren op zich, want de kindjes brachten wel alles naar huis, maar moesten plots altijd iets anders, dringend gaan doen als het voederen of opkuisen aankwam.
En na het konijn is er ook nog een Mechelse Herder het gezin komen vervoegen.
Nu zijn er enkel nog de Mechelse Herder en mijn 2 katten.
Voorlopig blijft het daarbij, maar een hond en een kat zal hier wel aanwezig zijn.
En nu de winter voor de deur staat zorgen we ook voor de vogels in de tuin, heb daarstraks van de dierewinkel, granen en noten voor onze gevederde vriendjes meegebracht, zodat ze in de lente genoeg kracht hebben om nieuwe nesten in onze bomen te maken en wij in de zomer weer het vogelgezang kunnen aanhoren...
Ze zijn zo lief meneer....die diertjes...
donderdag 24 november 2011
Dag op dag
Donderdag 24 november 1988, vandaag exact 23 jaar geleden is ons ma gestorven.
Haar laatste week staat in mijn geheugen gegrift.
Zelf heb ik haar het laatst, 2 dagen ervoor, dinsdagavond gezien.
Toen al was het duidelijk dat haar doodsstrijd was ingezet.Haar huid was toen aan het openscheuren en het water kwam zo naar buiten. Het was toen duidelijk dat ma stilaan aan het verdrinken was.
Mijn pa, broers, schoonzus en ikzelf hebben toen die hele avond gehuild want hoewel het toen niet uitgesproken werd, wist ieder van ons dat het een kwestie van tijd was.
Mijn dochters waren toen juist 4 en 3 geworde'n en ma zou haar kleindochters nooit zien opgroeien en volwassen zien worden.
Gelukkig zijn er nog foto's waar ma met mijn dochters opstaat zodat ze haar toch nog een beetje kunnen visualiseren.
Ze leed aan longkanker, het was maart of april ontdekt, een verkoudheid die niet overging.....maar dat was eigenlijk normaal bij haar, ze had zwakke longen en liet elk jaar longfoto's nemen.
Ze had immers in 1958 een jaar in een sanatorium gelegen met TBC, als ik het me goed herinner had zij en mijn oudste broer dit toen gekregen door melk te drinken.
Daarom liet ma elk jaar longfoto's nemen en ik weet nog dat in december '87 er ook nog foto's genomen zijn en toen was alles nog ok.
Maar toen in maart '88 ofzo stuurde onze toenmalige huisarts haar door naar een longspecialist en toen kwam het gevreesde verdict; longkanker!
Mijn moeder had in ' 58 in dat sanatorium waar ze toen verbleef voor haar longen, leren roken.
En dat is dan zovele jaren later haar dood geworden, amper 53 jaar oud.
Ik voelde me vandaag niet schitterend, last van mijn maag....toen ik de datum zag wist ik waarom..
Haar laatste week staat in mijn geheugen gegrift.
Zelf heb ik haar het laatst, 2 dagen ervoor, dinsdagavond gezien.
Toen al was het duidelijk dat haar doodsstrijd was ingezet.Haar huid was toen aan het openscheuren en het water kwam zo naar buiten. Het was toen duidelijk dat ma stilaan aan het verdrinken was.
Mijn pa, broers, schoonzus en ikzelf hebben toen die hele avond gehuild want hoewel het toen niet uitgesproken werd, wist ieder van ons dat het een kwestie van tijd was.
Mijn dochters waren toen juist 4 en 3 geworde'n en ma zou haar kleindochters nooit zien opgroeien en volwassen zien worden.
Gelukkig zijn er nog foto's waar ma met mijn dochters opstaat zodat ze haar toch nog een beetje kunnen visualiseren.
Ze leed aan longkanker, het was maart of april ontdekt, een verkoudheid die niet overging.....maar dat was eigenlijk normaal bij haar, ze had zwakke longen en liet elk jaar longfoto's nemen.
Ze had immers in 1958 een jaar in een sanatorium gelegen met TBC, als ik het me goed herinner had zij en mijn oudste broer dit toen gekregen door melk te drinken.
Daarom liet ma elk jaar longfoto's nemen en ik weet nog dat in december '87 er ook nog foto's genomen zijn en toen was alles nog ok.
Maar toen in maart '88 ofzo stuurde onze toenmalige huisarts haar door naar een longspecialist en toen kwam het gevreesde verdict; longkanker!
Mijn moeder had in ' 58 in dat sanatorium waar ze toen verbleef voor haar longen, leren roken.
En dat is dan zovele jaren later haar dood geworden, amper 53 jaar oud.
Ik voelde me vandaag niet schitterend, last van mijn maag....toen ik de datum zag wist ik waarom..
woensdag 23 november 2011
Grootouderfeest
Het was grootouderfeest vandaag in de kleinzoon zijn "scholeke".
Dus had bomma een verlofdag opgenomen, om dit eens mee te beleven en voor hem.
Want de vorige jaren wist ik het telkens te laat en kon er dan niet bij zijn. En dat vond ik zo erg...zowel voor hem als voor mezelf...
Voor hem, omdat hij daar dan alleen stond en op dat moment het kadotje dat ze gemaakt hebben niet kon afgeven.
En voor mezelf; omdat ik vind dat ik qualitytime met hem gemist heb dan.
Maar soit, vandaag was ik er dus wel bij.
Gisteravond had hij al tegen vava gezegd dat ik hem moest wakker maken en niet hij, vava dus.
Dus zogezegd zo gedaan.
Daarna zijn we samen naar zijn school gewandeld en heeft hij , samen met zijn vriendjes op de speelplaats gefietst tot de bel ging.
Dan mochten ze naar binnen, jassen uit en boekentassen wegzetten. Dan in de grote zaal vooraan op de banken gaan zitten.
Toen alle kindjes zaten mochten alle grootouders binnen en ook gaan zitten, want we gingen allemaal poppekast kijken.
De kleinzoon had gezien dat ik 2 rijen achter hem zat en keek dus geregeld achterom om te kijken of bomma wel oplette bij de poppekast.
Het ging natuurlijk over Sinterklaas en een boef die zijn zak met kadootjes kwam stelen.
Het was leuk en ook ontroerend hoe die kinderen mee in het spel opgingen en riepen naar Sinterklaas en Zwarte Piet van dat de andere Sint( de boef had zich verkleed) een boef was en de kadootjes had gestolen.
De kinderen moesten toen helpen om de boef te vangen en toen kreeg de boef straf, hij werd in de gevangenis van Sinterklaas gezet tot na 6 december. ;-)
Na de poppekast was het speeltijd en hebben de kindjes zich allemaal uitgeleefd buiten.
En daarna mochten de grootouders naar de refter komen waar ze koffie en cake kregen en elke klas voor de grootouders nog een gedichtje kwamen opzeggen.
Als elke klas aan de beurt was geweest gingen de kinderen hun zelfgemaakte kadotjes halen om aan ons te geven.
Een kalender met een mooie sepiafoto van je kleinkind erop.
Mijn schatje staat er in elk geval mooi op.
Dus dit is weer een dag die "gevoelig" ligt voor mij.
Heb toch weer een paar traantjes weggepinkt, van trots denk ik...LOL.
Dus had bomma een verlofdag opgenomen, om dit eens mee te beleven en voor hem.
Want de vorige jaren wist ik het telkens te laat en kon er dan niet bij zijn. En dat vond ik zo erg...zowel voor hem als voor mezelf...
Voor hem, omdat hij daar dan alleen stond en op dat moment het kadotje dat ze gemaakt hebben niet kon afgeven.
En voor mezelf; omdat ik vind dat ik qualitytime met hem gemist heb dan.
Maar soit, vandaag was ik er dus wel bij.
Gisteravond had hij al tegen vava gezegd dat ik hem moest wakker maken en niet hij, vava dus.
Dus zogezegd zo gedaan.
Daarna zijn we samen naar zijn school gewandeld en heeft hij , samen met zijn vriendjes op de speelplaats gefietst tot de bel ging.
Dan mochten ze naar binnen, jassen uit en boekentassen wegzetten. Dan in de grote zaal vooraan op de banken gaan zitten.
Toen alle kindjes zaten mochten alle grootouders binnen en ook gaan zitten, want we gingen allemaal poppekast kijken.
De kleinzoon had gezien dat ik 2 rijen achter hem zat en keek dus geregeld achterom om te kijken of bomma wel oplette bij de poppekast.
Het ging natuurlijk over Sinterklaas en een boef die zijn zak met kadootjes kwam stelen.
Het was leuk en ook ontroerend hoe die kinderen mee in het spel opgingen en riepen naar Sinterklaas en Zwarte Piet van dat de andere Sint( de boef had zich verkleed) een boef was en de kadootjes had gestolen.
De kinderen moesten toen helpen om de boef te vangen en toen kreeg de boef straf, hij werd in de gevangenis van Sinterklaas gezet tot na 6 december. ;-)
Na de poppekast was het speeltijd en hebben de kindjes zich allemaal uitgeleefd buiten.
En daarna mochten de grootouders naar de refter komen waar ze koffie en cake kregen en elke klas voor de grootouders nog een gedichtje kwamen opzeggen.
Als elke klas aan de beurt was geweest gingen de kinderen hun zelfgemaakte kadotjes halen om aan ons te geven.
Een kalender met een mooie sepiafoto van je kleinkind erop.
Mijn schatje staat er in elk geval mooi op.
Dus dit is weer een dag die "gevoelig" ligt voor mij.
Heb toch weer een paar traantjes weggepinkt, van trots denk ik...LOL.
dinsdag 22 november 2011
Gaan eten met de bazen..
Dit is wat wij gisteren hebben gedaan onder de middag.
Zo nu en dan worden wij eens uitgenodigd door hen, om ons te bedanken wat wij het hele jaar door presteren voor hen en de problemen oplossen.
Want ja, wij zijn "probleemoplossers" of te wel een "vliegende ploeg".
Wij zijn heel flexibel, staan van van 6 uur 's morgens tot 21 uur 's avonds paraat.
De vliegende ploeg bestaat uit 4 dames en 1 heer. En wij zijn van de oude garde, dus allemaal boven de 50.
Er zijn al pogingen geweest om er jongeren in onze ploeg te krijgen...maar het lukt niet, zij vinden het werk te zwaar.
Ze beginnen er wel aan ...want de bedrijfswagen steekt hun ogen uit...natuurlijk.
Maar eens ze ondervinden wat wij er allemaal voor in de plaats moeten doen, is de leut vlug over.
Maar tussen nu en 6 à7 jaar zit onze teamleiding wel in de shit, want dan zijn wij echt wel aan vervanging toe.
Dan zijn er al zeker 1 dame en onze heer pensioengerechtigd.
Het etentje zo nu en dan is dus echt wel verdiend.
En langs de andere kant is het voor onze regiodirecteur weer een aftrekpost voor de belastingen.
Want zoals de onderhandelaars voor de regering (als die er ooit komt) bezig zijn gaan de bazen zoveel mogelijk manieren benutten om toch maar zo weinig mogelijk bedrijfsvoorheffing te moeten betalen...
Nu, ze doen maar....als wij af en toe maar eens op kosten van de firma mogen eten.
Zo nu en dan worden wij eens uitgenodigd door hen, om ons te bedanken wat wij het hele jaar door presteren voor hen en de problemen oplossen.
Want ja, wij zijn "probleemoplossers" of te wel een "vliegende ploeg".
Wij zijn heel flexibel, staan van van 6 uur 's morgens tot 21 uur 's avonds paraat.
De vliegende ploeg bestaat uit 4 dames en 1 heer. En wij zijn van de oude garde, dus allemaal boven de 50.
Er zijn al pogingen geweest om er jongeren in onze ploeg te krijgen...maar het lukt niet, zij vinden het werk te zwaar.
Ze beginnen er wel aan ...want de bedrijfswagen steekt hun ogen uit...natuurlijk.
Maar eens ze ondervinden wat wij er allemaal voor in de plaats moeten doen, is de leut vlug over.
Maar tussen nu en 6 à7 jaar zit onze teamleiding wel in de shit, want dan zijn wij echt wel aan vervanging toe.
Dan zijn er al zeker 1 dame en onze heer pensioengerechtigd.
Het etentje zo nu en dan is dus echt wel verdiend.
En langs de andere kant is het voor onze regiodirecteur weer een aftrekpost voor de belastingen.
Want zoals de onderhandelaars voor de regering (als die er ooit komt) bezig zijn gaan de bazen zoveel mogelijk manieren benutten om toch maar zo weinig mogelijk bedrijfsvoorheffing te moeten betalen...
Nu, ze doen maar....als wij af en toe maar eens op kosten van de firma mogen eten.
maandag 21 november 2011
Nog een pompertje...
Een mede collega diabeet is vandaag ook op de pomp overgestapt.
Wij delen dezelfde endo en hetzelfde dvk team, dus is het maar logisch dat ik haar bijsta.
Ben deze avond na mijn werk even binnengesprongen in het ziekenhuis en eens gaan kijken hoe ze
het stelt.
Ze doet het goed, want ze zal waarschijnlijk eerder naar huis mogen.
Eens thuis kan ze haar normale leven weer oppakken en kijken hoe het verder moet.
Want er zullen waarschijn lijk de eerste weken nog wel wat aanpassingen moeten gebeuren.
Maar haar vrienden en collega's pompers staan klaar om haar op te vangen als ze ergens aan twijfelt.
Ze kan terecht bij een hoop ervaringsdeskundigen zoals wij onszelf noemen.
Dus jongedame, ga ervoor, je zal snel ondervinden hoe je pomp je leven verbetert.
Wij delen dezelfde endo en hetzelfde dvk team, dus is het maar logisch dat ik haar bijsta.
Ben deze avond na mijn werk even binnengesprongen in het ziekenhuis en eens gaan kijken hoe ze
het stelt.
Ze doet het goed, want ze zal waarschijnlijk eerder naar huis mogen.
Eens thuis kan ze haar normale leven weer oppakken en kijken hoe het verder moet.
Want er zullen waarschijn lijk de eerste weken nog wel wat aanpassingen moeten gebeuren.
Maar haar vrienden en collega's pompers staan klaar om haar op te vangen als ze ergens aan twijfelt.
Ze kan terecht bij een hoop ervaringsdeskundigen zoals wij onszelf noemen.
Dus jongedame, ga ervoor, je zal snel ondervinden hoe je pomp je leven verbetert.
zondag 20 november 2011
5 voor 12
Nee, ik ga hier niet aan politiek doen, wees maar niet bang.
5 voor 12 is de naam van een Gents danscafé waar wij , dik 1,5 jaar geleden, uit de bol zijn gegaan.
Er was géén speciale aanleiding toe, zelf had ik Grieks gekookt voor de vrienden en daarna zijn we gaan stappen.
Allee, eerst met de auto naar Gent, we zijn eerst een Mexicaanse bar binnengestapt om mochito enz...te drinken.
Ik heb mij toen netjes aan bruiswater gehouden want ik was BOB.
En ja, na vele omzwervingen zijn we toen n de 5 voor 12 belandt.
Want wij vrouwen wilden dansen.
Zelf wou ik ook nog eens de dansvloer flink onveilig maken, want ik werd bijna 50 toen en zou moeten afscheid nemen van mijn volwassen puberjaren...LOL...
We hebben gedanst tot het weer licht werd....en dat was makkelijk want anders moesten we achter de lichtschakelaar zoeken om het licht uit te doen zoals gewoonlijk.
En in het voorjaar gaan we, onder vrouwen, daar weer eeens naartoe.
Aanleiding? Een vrijgezellefeest voor één van de dames.
Dus zal ik stiekem met de andere dames iets in elkaar moeten gaan steken om daar weer zo leuk te feesten als de vorige keer....zodat we weer zo'n zalige herinnering kunnen ophalen later...
als we oud en versleten zijn...;-))
5 voor 12 is de naam van een Gents danscafé waar wij , dik 1,5 jaar geleden, uit de bol zijn gegaan.
Er was géén speciale aanleiding toe, zelf had ik Grieks gekookt voor de vrienden en daarna zijn we gaan stappen.
Allee, eerst met de auto naar Gent, we zijn eerst een Mexicaanse bar binnengestapt om mochito enz...te drinken.
Ik heb mij toen netjes aan bruiswater gehouden want ik was BOB.
En ja, na vele omzwervingen zijn we toen n de 5 voor 12 belandt.
Want wij vrouwen wilden dansen.
Zelf wou ik ook nog eens de dansvloer flink onveilig maken, want ik werd bijna 50 toen en zou moeten afscheid nemen van mijn volwassen puberjaren...LOL...
We hebben gedanst tot het weer licht werd....en dat was makkelijk want anders moesten we achter de lichtschakelaar zoeken om het licht uit te doen zoals gewoonlijk.
En in het voorjaar gaan we, onder vrouwen, daar weer eeens naartoe.
Aanleiding? Een vrijgezellefeest voor één van de dames.
Dus zal ik stiekem met de andere dames iets in elkaar moeten gaan steken om daar weer zo leuk te feesten als de vorige keer....zodat we weer zo'n zalige herinnering kunnen ophalen later...
als we oud en versleten zijn...;-))
Tijd vliegt
Zeker als je in goed gezelschap bent.
En een hechte groep vrienden uit heel Vlaanderen.
Daarom dat we ook het vlaamsdiabetesforum bevolken LOL.
Nee, efkes serieus, alhoewel dat heel moeilijk is met deze groep vrienden.
Wij kennen elkaar nu een goede 3 jaar en zijn op al die tijd echt wel goede vrienden geworden, wij delen lief en leed met elkaar.
We beuren elkaar op als het minder gaat.
Maar als we op stap gaan is het altijd gieren en brullen.
Ook vandaag weer, omdat er mensen met een verschillend dialect bij elkaar zijn worden er wel eens dingen anders begrepen dan ze bedoeld zijn en dan krijg je hilarische versprekingen ed...
We hebben deze keer een andere locatie gehad voor ons Steppegrasmeeting, maar persoonlijk vind ik deze locatie gezelliger en het was er heel lekker ook.
We hebben getoost op het koppel dat in maart volgend jaar gaat trouwen en ondertussen ook al het vrijgezellefeest voor de dame geregeld...;-)...aja, want daar moet op je tijd voor bij zijn natuurlijk.
Ja, als je leute en plezier wil maken moet je met ons op stap gaan, dan is het gegarandeerd goed.
Heb het er met de dame die gaat trouwen nog over gehad,dat klikt allemaal zo goed, wij begrijpen elkaar zo goed...onze humor past zo in elkaar.
Nochtans zijn er verschillende leeftijdsklassen in die groep, twins, dertigers, veertiger en ook vijftig + zijn aanwezig.
De sfeer is warm en hartelijk.
En wij laten elke persoon in zijn waarde.
Vrienden nog eens bedankt dat ik jullie mag kennen.
Knuffel en kus.
En een hechte groep vrienden uit heel Vlaanderen.
Daarom dat we ook het vlaamsdiabetesforum bevolken LOL.
Nee, efkes serieus, alhoewel dat heel moeilijk is met deze groep vrienden.
Wij kennen elkaar nu een goede 3 jaar en zijn op al die tijd echt wel goede vrienden geworden, wij delen lief en leed met elkaar.
We beuren elkaar op als het minder gaat.
Maar als we op stap gaan is het altijd gieren en brullen.
Ook vandaag weer, omdat er mensen met een verschillend dialect bij elkaar zijn worden er wel eens dingen anders begrepen dan ze bedoeld zijn en dan krijg je hilarische versprekingen ed...
We hebben deze keer een andere locatie gehad voor ons Steppegrasmeeting, maar persoonlijk vind ik deze locatie gezelliger en het was er heel lekker ook.
We hebben getoost op het koppel dat in maart volgend jaar gaat trouwen en ondertussen ook al het vrijgezellefeest voor de dame geregeld...;-)...aja, want daar moet op je tijd voor bij zijn natuurlijk.
Ja, als je leute en plezier wil maken moet je met ons op stap gaan, dan is het gegarandeerd goed.
Heb het er met de dame die gaat trouwen nog over gehad,dat klikt allemaal zo goed, wij begrijpen elkaar zo goed...onze humor past zo in elkaar.
Nochtans zijn er verschillende leeftijdsklassen in die groep, twins, dertigers, veertiger en ook vijftig + zijn aanwezig.
De sfeer is warm en hartelijk.
En wij laten elke persoon in zijn waarde.
Vrienden nog eens bedankt dat ik jullie mag kennen.
Knuffel en kus.
vrijdag 18 november 2011
Eindwerk
Mijn oudste dochter heeft vandaag haar eindwerk gepresenteerd, voor haar gehele klas en de examinatoren.
Ze had als thema; kinderen en diabetes....of wat hadden jullie nu gedacht.
Als toekomstige verpleegkundige was dit een onderwerp dat nog niet veel zal behandeld zijn bij eindwerken.
Dus voor originaliteit moet ze toch al hoge punten scoren.
Heb haar deze avond gebeld om te horen hoe het was gegaan en de nonchalance waarmee ze antwoordde; ja goed hé mama, stelt mij al wel gerust.
Als ze op die manier antwoord heb ik de vorige jaren ondervonden is het ook goed.
En je voelt dat er een last van haar afschuift.
Want ze heeft 3 jaar hard geknokt om zover te komen.
Uiteindelijk heeft ze 2 dochters rondlopen ook hé, die haar aandacht vragen.
Maar gelukkig heeft haar vriend ook goed meegeholpen, zeker op de cruciale momenten als zij moest studeren.
Haar stages zijn ook altijd vlot verlopen en goed beoordeeld geweest.
En nu, nu loopt haar studentenleven bijna op zijn einde, eigenlijk zijn die 3 jaar voorbijgevlogen.
Nu moet ze nog even voor zichzelf en haar gezin gaan uitmaken welke richting ze uitwil.
Ergens in een ziekenhuis of voor één van de thuiszorgorganisaties werken.
Ze heeft in elk geval aanbiedingen genoeg gekregen, de keuze is groot.
Maar ja, ook verpleging is een knelpuntenberoep...
8 december weet ze haar punten van haar eindwerk.
Dan kan ze rustig gaan aftellen, eind januari is het haar proclamatie en hopelijk haar GROTE dag.
Ze had als thema; kinderen en diabetes....of wat hadden jullie nu gedacht.
Als toekomstige verpleegkundige was dit een onderwerp dat nog niet veel zal behandeld zijn bij eindwerken.
Dus voor originaliteit moet ze toch al hoge punten scoren.
Heb haar deze avond gebeld om te horen hoe het was gegaan en de nonchalance waarmee ze antwoordde; ja goed hé mama, stelt mij al wel gerust.
Als ze op die manier antwoord heb ik de vorige jaren ondervonden is het ook goed.
En je voelt dat er een last van haar afschuift.
Want ze heeft 3 jaar hard geknokt om zover te komen.
Uiteindelijk heeft ze 2 dochters rondlopen ook hé, die haar aandacht vragen.
Maar gelukkig heeft haar vriend ook goed meegeholpen, zeker op de cruciale momenten als zij moest studeren.
Haar stages zijn ook altijd vlot verlopen en goed beoordeeld geweest.
En nu, nu loopt haar studentenleven bijna op zijn einde, eigenlijk zijn die 3 jaar voorbijgevlogen.
Nu moet ze nog even voor zichzelf en haar gezin gaan uitmaken welke richting ze uitwil.
Ergens in een ziekenhuis of voor één van de thuiszorgorganisaties werken.
Ze heeft in elk geval aanbiedingen genoeg gekregen, de keuze is groot.
Maar ja, ook verpleging is een knelpuntenberoep...
8 december weet ze haar punten van haar eindwerk.
Dan kan ze rustig gaan aftellen, eind januari is het haar proclamatie en hopelijk haar GROTE dag.
Winterslaap
Dit is iets wat elk jaar zo rond deze tijd wil gaan doen..
Jullie zullen wel gemerkt hebben dat ik al enkele dagen niet geblogd heb.
Véél te druk en 's avond moe...alleen nog maar willen eten en op tijd gaan slapen.
Want ja, zeker deze periode heb ik veel slaap nodig....al van jongs af aan.
En dan wil ik doen zoals zovele dieren doen om te overleven; een winterslaap.
Ik leef eigenlijk van maart tot eind oktober, maar nu dit jaar wat langer.
Dit door het feit dat we een schitterende nazomer hebben gehad..met veel zon en licht.
En net dat is mijn energiebron; zonlicht.
En nu dat het zonlicht schaars wordt, slaat de vermoeidheid dus toe bij mij...
En wordt het ook elke winter erger bij mij, ja dat heb je als je wat ouder word natuurlijk.
Dus gaat er geregeld een weekendje rust, dus op tijd gaan slapen en uitslapen, ingepland worden.
Ook tijdens de feestdagen zal dat zo zijn, onze kinderen zijn volwassen en hebben zelf hun verplichtingen,dus hier gaat dat dan gezellig in de zetel zitten zijn, met een tas koffie of thee en iets lekkers erbij...zelfs een glas wijn kan.
Lekker onder een fleecedeken met een goed boek....
En hopende op een vroeg voorjaar met veel zonlicht dat mijn batterijtjes dan goed op kunnen laden voor een spetterende zomer...
Zodat we dan weer elk weekend op stap kunnen gaan, wandelen fietsen en vrienden ontmoeten...
Dus af en toe gaat het hier een paar dagen rustig worden..
Voor even toch...;-)
Jullie zullen wel gemerkt hebben dat ik al enkele dagen niet geblogd heb.
Véél te druk en 's avond moe...alleen nog maar willen eten en op tijd gaan slapen.
Want ja, zeker deze periode heb ik veel slaap nodig....al van jongs af aan.
En dan wil ik doen zoals zovele dieren doen om te overleven; een winterslaap.
Ik leef eigenlijk van maart tot eind oktober, maar nu dit jaar wat langer.
Dit door het feit dat we een schitterende nazomer hebben gehad..met veel zon en licht.
En net dat is mijn energiebron; zonlicht.
En nu dat het zonlicht schaars wordt, slaat de vermoeidheid dus toe bij mij...
En wordt het ook elke winter erger bij mij, ja dat heb je als je wat ouder word natuurlijk.
Dus gaat er geregeld een weekendje rust, dus op tijd gaan slapen en uitslapen, ingepland worden.
Ook tijdens de feestdagen zal dat zo zijn, onze kinderen zijn volwassen en hebben zelf hun verplichtingen,dus hier gaat dat dan gezellig in de zetel zitten zijn, met een tas koffie of thee en iets lekkers erbij...zelfs een glas wijn kan.
Lekker onder een fleecedeken met een goed boek....
En hopende op een vroeg voorjaar met veel zonlicht dat mijn batterijtjes dan goed op kunnen laden voor een spetterende zomer...
Zodat we dan weer elk weekend op stap kunnen gaan, wandelen fietsen en vrienden ontmoeten...
Dus af en toe gaat het hier een paar dagen rustig worden..
Voor even toch...;-)
dinsdag 15 november 2011
Hippo, kinderen met type 1, conventies...enzoveel meer..
Dat het geen exacte wetenschap is type 1 diabetes, dat weten we al veel langer.
Zeker voor kinderen is het niet makkelijk , in welke fase ook.
Baby, peuter, kleuter, lagere schoolgaander of puber...op elke leeftijd is er
wel iets waar het plaatje niet altijd klopt.
Dus zowel voor de ouders als voor de kinderen is het elke dag een zoekplaatje.
Gaat het goed, gaat het niet goed. Wat doe ik mis, hoe komt dit???? Dat zijn enkele van de vragen waar mensen met en kinderen met diabetes mee worstelen.
Soms weet je wel waar het misloopt, maar je hebt ook van die dagen dat je helemaal uit de lucht komt gevallen, dat je echt niet weet waarom je lichaam op die manier reageert.
Type 1, zegt u?
Is dat iets anders dan de gewone (?) diabetes die iedereen kent....
Ja natuurlijk is dit helemaal anders, type 1 is een auto-immuun ziekte, dwz zeggen dat je eigen lichaam door vele verschillende factoren je afweersysteem aanvalt en je pancreas ( Eilandjes van Langerhans) zodanig beschadigt dat het zelf geen insuline meer aanmaakt.
En net dat hormoon is levensnoodzakelijk.
Dus zijn type 1 patiënten vanaf dag 1 van de diagnose verplicht om insuline te spuiten om te overleven..
En helaas, treft deze vorm van diabetes altijd kinderen en jongvolwassenen. En nog erger;
de ziekte neemt meer en meer toe...
Waarom?
Dat is een groot vraagteken.
Maar er zijn mensen die eraan werken.
En hopelijk kan er met veel steun, heel vlug er iets aan gedaan worden.
Zeker voor kinderen is het niet makkelijk , in welke fase ook.
Baby, peuter, kleuter, lagere schoolgaander of puber...op elke leeftijd is er
wel iets waar het plaatje niet altijd klopt.
Dus zowel voor de ouders als voor de kinderen is het elke dag een zoekplaatje.
Gaat het goed, gaat het niet goed. Wat doe ik mis, hoe komt dit???? Dat zijn enkele van de vragen waar mensen met en kinderen met diabetes mee worstelen.
Soms weet je wel waar het misloopt, maar je hebt ook van die dagen dat je helemaal uit de lucht komt gevallen, dat je echt niet weet waarom je lichaam op die manier reageert.
Type 1, zegt u?
Is dat iets anders dan de gewone (?) diabetes die iedereen kent....
Ja natuurlijk is dit helemaal anders, type 1 is een auto-immuun ziekte, dwz zeggen dat je eigen lichaam door vele verschillende factoren je afweersysteem aanvalt en je pancreas ( Eilandjes van Langerhans) zodanig beschadigt dat het zelf geen insuline meer aanmaakt.
En net dat hormoon is levensnoodzakelijk.
Dus zijn type 1 patiënten vanaf dag 1 van de diagnose verplicht om insuline te spuiten om te overleven..
En helaas, treft deze vorm van diabetes altijd kinderen en jongvolwassenen. En nog erger;
de ziekte neemt meer en meer toe...
Waarom?
Dat is een groot vraagteken.
Maar er zijn mensen die eraan werken.
En hopelijk kan er met veel steun, heel vlug er iets aan gedaan worden.
zondag 13 november 2011
Weer een gemiste kans..
Ook vandaag gebeurt.
De regionale televisie is komen filmen op de wandeling .
Aan de mensen die het wilden werden witte ballonnen uitgedeeld met een kaarte met de blauwe cirkel en de vermelding Werelddiabetesdag op.
De bedoeling was natuurlijk om deze op te laten.
De journalist van de televisie kwam aan verschillende mensen vragen of ze het loslaten van de ballonnen mochten filmen, dus ook aan mij en mijn lotgenootje.
Ja dat mocht dus wel, en de journalist en ik hebben eerst samen wat gepraat over het belang van deze dag.
Ook heb ik hem gevraagd of hij wist dat er 2 types waren van diabetes .
En ja dat wist hij idd, ook dat er bij type 1 kinderen waren die dit kunnen krijgen.
Ik heb hem ook verteld over de gebouwen in de hele wereld die blauw verlicht worden op 14 november, want hij dacht dat werelddiabetesdag op 13 november viel.
Dus dat heb ik ook even recht gezet.
Toen vroeg hij naderhand of ik en mijn lotgenootje onze ballonnen samen met 2 kinderen wou loslaten.
Ja, natuurlijk wou ik dit, wij doen dit voor hen...
Toen we dit gezamelijk gedaan hadden, heeft hij eerst het meisje geïnterviewd Maar haar broertje heeft op sommige vragen moeten antwoorden omdat ze niet alles meer wist, wanneer ze had gekregen en hoe het ontdekt was.
Toen heeft hij mij geïnterviewd, hij vroeg mij welke impact diabetes op mijn sociale leven had. Hij vroeg me ook hoe belangrijk sensibilisering was en ik heb geantwoord heel belangrijk!
Gewoon omdat de mensen dus het verschil tussen beide types niet kennen.
Hij heeft mij 10 minuten ongeveer aan het woord gelaten...en vroeg me naderhand of ik dit al meer gedaan had, want ik antwoordde heel vlot op zijn vragen.
Nee voor mij is dit de eerste keer....
Maar bij het bekijken van de reportage waren toch wel wat teleurstellingen...
Het interview van de kinderen is er uit gelaten....heel jammer...
En ook bij mij is er serieus geknipt en de zaken die eigenlijk echt belangrijk zijn, zijn er uit gehaald....
Dus;
weer een gemiste kans.
De regionale televisie is komen filmen op de wandeling .
Aan de mensen die het wilden werden witte ballonnen uitgedeeld met een kaarte met de blauwe cirkel en de vermelding Werelddiabetesdag op.
De bedoeling was natuurlijk om deze op te laten.
De journalist van de televisie kwam aan verschillende mensen vragen of ze het loslaten van de ballonnen mochten filmen, dus ook aan mij en mijn lotgenootje.
Ja dat mocht dus wel, en de journalist en ik hebben eerst samen wat gepraat over het belang van deze dag.
Ook heb ik hem gevraagd of hij wist dat er 2 types waren van diabetes .
En ja dat wist hij idd, ook dat er bij type 1 kinderen waren die dit kunnen krijgen.
Ik heb hem ook verteld over de gebouwen in de hele wereld die blauw verlicht worden op 14 november, want hij dacht dat werelddiabetesdag op 13 november viel.
Dus dat heb ik ook even recht gezet.
Toen vroeg hij naderhand of ik en mijn lotgenootje onze ballonnen samen met 2 kinderen wou loslaten.
Ja, natuurlijk wou ik dit, wij doen dit voor hen...
Toen we dit gezamelijk gedaan hadden, heeft hij eerst het meisje geïnterviewd Maar haar broertje heeft op sommige vragen moeten antwoorden omdat ze niet alles meer wist, wanneer ze had gekregen en hoe het ontdekt was.
Toen heeft hij mij geïnterviewd, hij vroeg mij welke impact diabetes op mijn sociale leven had. Hij vroeg me ook hoe belangrijk sensibilisering was en ik heb geantwoord heel belangrijk!
Gewoon omdat de mensen dus het verschil tussen beide types niet kennen.
Hij heeft mij 10 minuten ongeveer aan het woord gelaten...en vroeg me naderhand of ik dit al meer gedaan had, want ik antwoordde heel vlot op zijn vragen.
Nee voor mij is dit de eerste keer....
Maar bij het bekijken van de reportage waren toch wel wat teleurstellingen...
Het interview van de kinderen is er uit gelaten....heel jammer...
En ook bij mij is er serieus geknipt en de zaken die eigenlijk echt belangrijk zijn, zijn er uit gehaald....
Dus;
weer een gemiste kans.
Wandelen voor Wereld Diabetes Dag.
Vandaag waren er in elke Vlaamse provincie wandelingen gepland owv Wereld Diabetes Dag.
Officieel is dat morgen, op 14 november.
Jammer genoeg valt het dit jaar op een maandag, dus dan zijn de wandelingen op de zondag ervoor gepland.
Ik ging daar een nieuw forumlid ontmoeten, om al eens mee te praten en gedachten te delen, vooraleer ze volgend weekend voor de leeuwen geworpen wordt.
Dan hebben wij immers een forummeeting waar zij voor de eerste keer, vrijwillig wel ;-), gaat aanwezig zijn.
Het eerste plan was om in Halle te gaan wandelen met nog een bevriend koppel, maar die mensen hebben helaas moeten afhaken.
Toen hebben wij geopteerd om in Oostmalle te gaan wandelen.
5 km, dat leek ons wel iets...
We hebben een plannetje meegekregen en we moesten de bruine pijlen volgen.
We moesten starten op het domein, maar daar waren al geen pijlen te vinden, per toeval vonden we een bordje met de naam van onze wandeling.
De dame waar we hadden ingeschreven had gezegd dat we de hoofdbaan moesten oversteken en dan naar links en dan de pijlen volgen....
Zogezegd zo gedaan, op het plannetje gekeken, maar dat was vrij klein en er stonden geen straatnamen op...zodat wij al minstens 500m te ver hadden gelopen.
Dan maar terug en na een beetje zoeken toch even op de juiste weg, maar geen bruine pijlen te zien.
Zo stond er op het plannetje ook het politiesymbool om een politiekantoor aan te duiden...maar dat hadden ze ondertussen verhuist blijkbaar want het was niet te vinden..
Het kerkhof dat op het plan staat hebben we echter wel gevonden....maar dat was misschien voorbestemd?
Toen kreeg mijn compagnon sanitaire problemen, maar we kwamen in de bewoonde wereld en hebben dan een café gevonden dat open was.
Ook de sanitaire voorzieningen...LOL..
Daar hebben we een heel tijdje gezeten en gebabbeld want op diabetesvlak is er natuurlijk veel te vertellen, toch onder lotgenoten die elkaar pas leren kennen.
Daarna hebben we het laatste stukje gedaan, we hebben niet alles volgens plan gedaan, letterlijk, maar we hebben wel een mooie wandeling gedaan.
We hebben dan op de locatie zelf nog wat gegeten en gedronken, maar vooral veel gebabbeld.
Ik heb vandaag een toffe vrouw leren kennen die goed gaat opgenomen worden in onze groep.
En hopelijk gaat ze de meetings mee kunnen doen die ze graag wil doen.
Ze is van harte welkom.
Officieel is dat morgen, op 14 november.
Jammer genoeg valt het dit jaar op een maandag, dus dan zijn de wandelingen op de zondag ervoor gepland.
Ik ging daar een nieuw forumlid ontmoeten, om al eens mee te praten en gedachten te delen, vooraleer ze volgend weekend voor de leeuwen geworpen wordt.
Dan hebben wij immers een forummeeting waar zij voor de eerste keer, vrijwillig wel ;-), gaat aanwezig zijn.
Het eerste plan was om in Halle te gaan wandelen met nog een bevriend koppel, maar die mensen hebben helaas moeten afhaken.
Toen hebben wij geopteerd om in Oostmalle te gaan wandelen.
5 km, dat leek ons wel iets...
We hebben een plannetje meegekregen en we moesten de bruine pijlen volgen.
We moesten starten op het domein, maar daar waren al geen pijlen te vinden, per toeval vonden we een bordje met de naam van onze wandeling.
De dame waar we hadden ingeschreven had gezegd dat we de hoofdbaan moesten oversteken en dan naar links en dan de pijlen volgen....
Zogezegd zo gedaan, op het plannetje gekeken, maar dat was vrij klein en er stonden geen straatnamen op...zodat wij al minstens 500m te ver hadden gelopen.
Dan maar terug en na een beetje zoeken toch even op de juiste weg, maar geen bruine pijlen te zien.
Zo stond er op het plannetje ook het politiesymbool om een politiekantoor aan te duiden...maar dat hadden ze ondertussen verhuist blijkbaar want het was niet te vinden..
Het kerkhof dat op het plan staat hebben we echter wel gevonden....maar dat was misschien voorbestemd?
Toen kreeg mijn compagnon sanitaire problemen, maar we kwamen in de bewoonde wereld en hebben dan een café gevonden dat open was.
Ook de sanitaire voorzieningen...LOL..
Daar hebben we een heel tijdje gezeten en gebabbeld want op diabetesvlak is er natuurlijk veel te vertellen, toch onder lotgenoten die elkaar pas leren kennen.
Daarna hebben we het laatste stukje gedaan, we hebben niet alles volgens plan gedaan, letterlijk, maar we hebben wel een mooie wandeling gedaan.
We hebben dan op de locatie zelf nog wat gegeten en gedronken, maar vooral veel gebabbeld.
Ik heb vandaag een toffe vrouw leren kennen die goed gaat opgenomen worden in onze groep.
En hopelijk gaat ze de meetings mee kunnen doen die ze graag wil doen.
Ze is van harte welkom.
zaterdag 12 november 2011
Sportiever leven...
Vroeger was ik heel sportief, zeker de tienerjaren en de beginnende twenjaren.
Toen ik nog niet naar mannen dierf kijken ;-).
En eigenlijk ben ik altijd wel sportief gebleven, vooral tijdens de vakanties.
Maar niet voldoende naar mijn zin. En het kriebelt al een heel tijdje, wel al van de zomer 2010.
Dus ga ik terug meer zwemmen, maar nog te weinig.
En vorig jaar hebben de oudste dochter en schoonzoon nieuwe fietsen gekocht. Zij gaan met de kinderen al wel eens tochtje maken.
En vorige week had de jongste dochter ook weer een fiets gekocht, om met de zoon te kunnen gaan fietsen.
En ik ben al 2 jaar na mekaar in Griekenland minstens 1 week gaan fietsen.
Dat ging goed. Dagelijks tochten van 50 km daar was géén probleem, en je zag ondertussen mooie landschappen.
Nu heb ik deze middag een nieuwe fiets gaan kopen, ik had deze morgen heel veel zin om te gaan fietsen....
En thuisgekomen met de fiets heb ik het gekochte fietstasje nog gemonteerd en gevuld met cola en mijn andere db spullen.
En gaan fietsen langs het kanaal, lekker in het zonnetje.
De fiets heeft 3 versnellingen, meer dan genoeg voor mij. Er waren nog wel wat fietsers en ik werd natuurlijk nog wel ingehaald door de jongere coureurs en ook sommige recreanten, lees gepensioneerden die dagelijks fietstochten maken.
Maar dat is niet erg.
Eens ik terug wat conditie opgebouwd heb, kan ik ook terug grotere tochten aan.
Het zal mijn diabetes ten goede komen en hopelijk ook mijn gewicht, - 5 kg om te beginnen.
Daarna zien we wel verder.
Ook het verbruik van insuline zal hierdoor weer zakken.
En dan, dan zit ik weer op het goede spoor...
Toen ik nog niet naar mannen dierf kijken ;-).
En eigenlijk ben ik altijd wel sportief gebleven, vooral tijdens de vakanties.
Maar niet voldoende naar mijn zin. En het kriebelt al een heel tijdje, wel al van de zomer 2010.
Dus ga ik terug meer zwemmen, maar nog te weinig.
En vorig jaar hebben de oudste dochter en schoonzoon nieuwe fietsen gekocht. Zij gaan met de kinderen al wel eens tochtje maken.
En vorige week had de jongste dochter ook weer een fiets gekocht, om met de zoon te kunnen gaan fietsen.
En ik ben al 2 jaar na mekaar in Griekenland minstens 1 week gaan fietsen.
Dat ging goed. Dagelijks tochten van 50 km daar was géén probleem, en je zag ondertussen mooie landschappen.
Nu heb ik deze middag een nieuwe fiets gaan kopen, ik had deze morgen heel veel zin om te gaan fietsen....
En thuisgekomen met de fiets heb ik het gekochte fietstasje nog gemonteerd en gevuld met cola en mijn andere db spullen.
En gaan fietsen langs het kanaal, lekker in het zonnetje.
De fiets heeft 3 versnellingen, meer dan genoeg voor mij. Er waren nog wel wat fietsers en ik werd natuurlijk nog wel ingehaald door de jongere coureurs en ook sommige recreanten, lees gepensioneerden die dagelijks fietstochten maken.
Maar dat is niet erg.
Eens ik terug wat conditie opgebouwd heb, kan ik ook terug grotere tochten aan.
Het zal mijn diabetes ten goede komen en hopelijk ook mijn gewicht, - 5 kg om te beginnen.
Daarna zien we wel verder.
Ook het verbruik van insuline zal hierdoor weer zakken.
En dan, dan zit ik weer op het goede spoor...
vrijdag 11 november 2011
Bewust maken
Maandag, 14 november is het Wereld Diabetesdag.
En dan gaan er toch vele gebouwen in de wereld blauw verlicht worden.
Maar bijlange na nog niet genoeg.
De maand november is sowieso de maand om diabetes in de spotlights te brengen.
Want helaas, de meeste mensen denken bij "suikerziekte" nog altijd direct aan ouderdomssuiker ofte wel type 2.
Maar over type 1 is nog altijd te weinig geweten...zo weten heel weinig mensen dat zelfs baby's kunnen geboren worden met diabetes...
Maar ook worden er filmpjes overal geplaatst over type 1.
En daar worden zo wel de positieve zaken, lees de vooruitgang op gebied van medicatie pompen en meters voor de patiënten, als de negatieve punten, lees amputaties van ledematen en andere complicaties van "slechte of verwaarloosde" behandeling van je diabetes onder de loep genomen.
Nu kan ik jullie wel vertellen, na 26 jaar ervaring, dat mits een beetje opvolging dwz 8 x prikken en meten per dag er toch mee te leven valt.
Ik bekijk het positief; vroeger was de kans op complicaties veel groter.
Nu staan ze met de behandeling al zoveel verder, ze volgen ons veel beter op met meer technische mogelijkheden.
En als je als patiënt eerlijk bent met je dokter kan die nog korter op de bal spelen om te proberen je zo gezond mogelijk te houden met je of beter gezegd; ondanks je chronische ziekte.
Want wees nu eerlijk, dankzij je diabetes ben je toch beter gaan leven en vooral gezonder gaan eten?
En toch met een beetje inspanning kan je je leven goed beheren en genieten.
Maar je moet positief en ook realistisch blijven.
Ok; het heeft invloed op je leven.
Maar ik heb persoonlijk al jonge mensen gekend die op jonge leven een hartaderbreuk hebben gekregen en op slag dood waren...
Dus ik heb diabetes....maar liever dat dan een kanker waar je enorm onder lijdt en misschien na jarenlange strijd het toch nog verliest....zoals mijn dierbare vriend.
Dus hierbij de boodschap; MAAK mensen bewust van type 1 diabetes.
En deel deze links;
http://www.hippoandfriends.com/
http://www.vlaamsdiabetesforum.be/
Daar vindt je zoveel informatie en begrijp je onze zorgen misschien een beetje....
En dan gaan er toch vele gebouwen in de wereld blauw verlicht worden.
Maar bijlange na nog niet genoeg.
De maand november is sowieso de maand om diabetes in de spotlights te brengen.
Want helaas, de meeste mensen denken bij "suikerziekte" nog altijd direct aan ouderdomssuiker ofte wel type 2.
Maar over type 1 is nog altijd te weinig geweten...zo weten heel weinig mensen dat zelfs baby's kunnen geboren worden met diabetes...
Maar ook worden er filmpjes overal geplaatst over type 1.
En daar worden zo wel de positieve zaken, lees de vooruitgang op gebied van medicatie pompen en meters voor de patiënten, als de negatieve punten, lees amputaties van ledematen en andere complicaties van "slechte of verwaarloosde" behandeling van je diabetes onder de loep genomen.
Nu kan ik jullie wel vertellen, na 26 jaar ervaring, dat mits een beetje opvolging dwz 8 x prikken en meten per dag er toch mee te leven valt.
Ik bekijk het positief; vroeger was de kans op complicaties veel groter.
Nu staan ze met de behandeling al zoveel verder, ze volgen ons veel beter op met meer technische mogelijkheden.
En als je als patiënt eerlijk bent met je dokter kan die nog korter op de bal spelen om te proberen je zo gezond mogelijk te houden met je of beter gezegd; ondanks je chronische ziekte.
Want wees nu eerlijk, dankzij je diabetes ben je toch beter gaan leven en vooral gezonder gaan eten?
En toch met een beetje inspanning kan je je leven goed beheren en genieten.
Maar je moet positief en ook realistisch blijven.
Ok; het heeft invloed op je leven.
Maar ik heb persoonlijk al jonge mensen gekend die op jonge leven een hartaderbreuk hebben gekregen en op slag dood waren...
Dus ik heb diabetes....maar liever dat dan een kanker waar je enorm onder lijdt en misschien na jarenlange strijd het toch nog verliest....zoals mijn dierbare vriend.
Dus hierbij de boodschap; MAAK mensen bewust van type 1 diabetes.
En deel deze links;
http://www.hippoandfriends.com/
http://www.vlaamsdiabetesforum.be/
Daar vindt je zoveel informatie en begrijp je onze zorgen misschien een beetje....
Er is schoonmaken en er is SCHOONMAKEN
Ik heb dus in mijn carriere al vele opkuisen gedaan in ziekenhuizen.
En dus ook hier en daar zaken gezien die eigenlijk niet kunnen.
Het is natuurlijk zo dat het schoonmaakpersoneel per kamer maar x aantaal tijd krijgt, dit hangt een beetje af van het budget voorzien voor de schoonmaak.
Maar heb ook al gezien dat het personeel van het ziekenhuis zich zeker niet overwerkt, ze nemen geregeld koffiepauzes waar ze voor naar de personeelskantine trekken.
Wij namen ook koffiepauzes maar op de afdeling waar wij aan het werken waren, wij 10 minuten, zij 30 minuten.
En ook nu, bij de jaarlijkse schoonmaak sie wij doen heb ik zaken gezien, zoals de luchtroosters in de ramen dat die niet worden afgeveegd, er kwamen allemaal grijze stofvlokjes uit.
ik heb een paar koelkastjes uitgeveegd....mensen toch...als ik als nieuwe patiënt zo een koelkastje krijg, dan komt de hoofdverpleging mij toch wel uitleggen waarom dit goed gepoetst of niet gepoetst is.
Het is natuurlijk dat de schoonmaakdienst wist dat de hele afdeling een grote opkuis kreeg, maar toch....er wordt eigenlijk te oppervlakkig gepoetst, zeker voor een ziekenhuis.
En er was teamleiding van ons mee aanhet werken en ze hebben dit ook gezien...en zij vonden ook dat wij, hun eigen personeel toch beter poetst....;-).
Maar het hangt ook een beetje van je leidinggevende en jezelf af, want er zijn natuurlijk overal goed en minder goed werkend personeel.
Maar het schoonmaakpersoneel in de ziekenhuizen hebben wel één groot nadeel, zij moeten ook geregeld weekenden werken en wij niet.
Alhoewel sommige van onze teamleiders het toch proberen.
Zo werd mij ook de vraag gesteld of ik zaterdag wou komen werken, om mee de verhuis te doen op de afdeling.
Ik heb vlakaf nee gezegd, heb deze week meer dan genoeg uren gedaan.
En de teamleidster die het vroeg zei me nog; jamaar gij hebt maandag toch verlof.....
Ja !!!! En dan, ik heb nog redelijk wat verlof staan dat ik moet opnemen en ik heb rechten!!!!
NEE dus. NIET WERKEN OP ZATERDAG....duidelijk??? Denk het wel hé???
En dus ook hier en daar zaken gezien die eigenlijk niet kunnen.
Het is natuurlijk zo dat het schoonmaakpersoneel per kamer maar x aantaal tijd krijgt, dit hangt een beetje af van het budget voorzien voor de schoonmaak.
Maar heb ook al gezien dat het personeel van het ziekenhuis zich zeker niet overwerkt, ze nemen geregeld koffiepauzes waar ze voor naar de personeelskantine trekken.
Wij namen ook koffiepauzes maar op de afdeling waar wij aan het werken waren, wij 10 minuten, zij 30 minuten.
En ook nu, bij de jaarlijkse schoonmaak sie wij doen heb ik zaken gezien, zoals de luchtroosters in de ramen dat die niet worden afgeveegd, er kwamen allemaal grijze stofvlokjes uit.
ik heb een paar koelkastjes uitgeveegd....mensen toch...als ik als nieuwe patiënt zo een koelkastje krijg, dan komt de hoofdverpleging mij toch wel uitleggen waarom dit goed gepoetst of niet gepoetst is.
Het is natuurlijk dat de schoonmaakdienst wist dat de hele afdeling een grote opkuis kreeg, maar toch....er wordt eigenlijk te oppervlakkig gepoetst, zeker voor een ziekenhuis.
En er was teamleiding van ons mee aanhet werken en ze hebben dit ook gezien...en zij vonden ook dat wij, hun eigen personeel toch beter poetst....;-).
Maar het hangt ook een beetje van je leidinggevende en jezelf af, want er zijn natuurlijk overal goed en minder goed werkend personeel.
Maar het schoonmaakpersoneel in de ziekenhuizen hebben wel één groot nadeel, zij moeten ook geregeld weekenden werken en wij niet.
Alhoewel sommige van onze teamleiders het toch proberen.
Zo werd mij ook de vraag gesteld of ik zaterdag wou komen werken, om mee de verhuis te doen op de afdeling.
Ik heb vlakaf nee gezegd, heb deze week meer dan genoeg uren gedaan.
En de teamleidster die het vroeg zei me nog; jamaar gij hebt maandag toch verlof.....
Ja !!!! En dan, ik heb nog redelijk wat verlof staan dat ik moet opnemen en ik heb rechten!!!!
NEE dus. NIET WERKEN OP ZATERDAG....duidelijk??? Denk het wel hé???
donderdag 10 november 2011
Hectische week
Dat was het echt wel!
Maandag bij mijn endo geweest, de resultaten zijn goed....maar wel veel schommelingen.Dus gaan we nu uitzoeken hoe dit komt. Er is een vermoeden dat mijn insulinegevoeligheid is veranderd in de loop der jaren.
Dus moet ik nu weer een hele week alles opschrijven, waarden over de gehele dag, wat ik eet, wanneer ik werk, of ik mijn normale werk doe of intensievere werken.
Dus 7 dagen op papier van uur tot uur, letterlijk.
Ik heb ook langere infuusnaaldjes ( 9 mm) gevraagd en gekregen en idd mijn insuline werkt beter nu.
Dus mijn volledig basale programma's zullen moeten aangepast worden. Ik heb 3 verschillende programma's in mijn pomp staan...
Ook mijn gewrichtspijnen zijn ter sprake gekomen, ik heb blijkbaar veel last vanontstekingen op mijn gewrichten en die veroorzaken die pijnen.
Dus moet ik naar een reumatoloog om onderzoeken te doen.
Het zou kunnen veroorzaakt worden door te weinig kalk...en dan kunnen ze met medicatie er iets aan doen. Maar daar weet ik op het einde van deze maand meer over.
Dat is al één deel van het verhaal.
Het tweede deel is het werk.
Het was dus weer erg druk, maar gelukkig had ik wel hulp.
Ik heb heel wat kilometers afgelegd, vandaag bvb eerst naar Geel, van daaruit naar Turnhout, dan van Turnhout via Nederland naar Neerpelt, dan naar Achel maar dat is maar 6 km, van Achel naar Opglabbeek.
Dan ben ik een uurtje thuis geweest en dan nog even Herk de Stad.....
In totaal weer ongeveer 1000 km op de teller op 4 dagen tijd....
Misschien was ik toch beter bij een koeriersbedrijf of dergelijke gaan werken....;-)
Maandag bij mijn endo geweest, de resultaten zijn goed....maar wel veel schommelingen.Dus gaan we nu uitzoeken hoe dit komt. Er is een vermoeden dat mijn insulinegevoeligheid is veranderd in de loop der jaren.
Dus moet ik nu weer een hele week alles opschrijven, waarden over de gehele dag, wat ik eet, wanneer ik werk, of ik mijn normale werk doe of intensievere werken.
Dus 7 dagen op papier van uur tot uur, letterlijk.
Ik heb ook langere infuusnaaldjes ( 9 mm) gevraagd en gekregen en idd mijn insuline werkt beter nu.
Dus mijn volledig basale programma's zullen moeten aangepast worden. Ik heb 3 verschillende programma's in mijn pomp staan...
Ook mijn gewrichtspijnen zijn ter sprake gekomen, ik heb blijkbaar veel last vanontstekingen op mijn gewrichten en die veroorzaken die pijnen.
Dus moet ik naar een reumatoloog om onderzoeken te doen.
Het zou kunnen veroorzaakt worden door te weinig kalk...en dan kunnen ze met medicatie er iets aan doen. Maar daar weet ik op het einde van deze maand meer over.
Dat is al één deel van het verhaal.
Het tweede deel is het werk.
Het was dus weer erg druk, maar gelukkig had ik wel hulp.
Ik heb heel wat kilometers afgelegd, vandaag bvb eerst naar Geel, van daaruit naar Turnhout, dan van Turnhout via Nederland naar Neerpelt, dan naar Achel maar dat is maar 6 km, van Achel naar Opglabbeek.
Dan ben ik een uurtje thuis geweest en dan nog even Herk de Stad.....
In totaal weer ongeveer 1000 km op de teller op 4 dagen tijd....
Misschien was ik toch beter bij een koeriersbedrijf of dergelijke gaan werken....;-)
zondag 6 november 2011
Zo jammer voor haar.
Een paar dagen geleden was ik aan het chatten met een dame die tot mijn hechte vriendenkring behoort.
En zij had net ervoor met een andere dame gechat die we beiden nog goed gekend hebben.
Zij vertelde mij dat de dame in kwestie borstkanker had gehad, was geopereerd + bestralingen gekregen.
Nu vind ik dat wel jammer dat die dame dit heeft moeten doormaken, ik wens het niemand toe...maar verder laat het me eigenlijk koud.
Want die dame was x aantal jaren geleden goed bevriend met mij, althans dat dacht ik toch.
Ik reed geregeld naar haar toe en het was een eindje rijden.
Haar man is zelfstandige, heeft een zaak samen met zijn broer, altijd aan het werken.
En de dame was huisvrouw, zij moest zorgen dat het huis aan kant was, het eten op tafel staat als hij thuis komt en de was en de plas op tijd gedaan.
Zij was lid van ons vorige forum, maar mocht na een tijdje er niet meer op van haar man, want wij hadden te moderne ideeën.
Zij was ook nog nooit buiten België geweest, kwam amper aan zee, alhoewel dat het niet zover was voor hun.
Zij hoorde mijn verhalen over Griekenland en vertelde mij dat ze ook nog nooit in een vliegtuig had gezeten en als het aan hare M zou liggen zou ze nooit ergens komen.
Dus stelde ik voor dat ze dan toch eens met mij zou meegaan, zou ze toch al een klein stukje van de wereld gezien hebben.
Ze kreeg toestemming van haar man, maar het mocht allemaal wel niet veel kosten :-(.
Had ik maar nooit dit voorstel gedaan...
We hadden afgesproken dat we elkaar zouden vrijlaten, want zij wou wel eens een hele middag op het strand of aan het zwembad doorbrengen.
Dat was goed voor mij, dan kon ik wandelen langs de baai van Laganas.
En 's avonds zouden we afwisselend in het hotel aan de bar doorbrengen of in de hoofdstad van het eiland en daar wat flaneren door de stad en ergens terrasjes doen.
Maar zij had ook haar laptop mee....en daar kan zij mee skypen.
Met gevolg dat ze elke avond na het avondeten op onze kamer met haar man , soms 4 uur lang, aan het skypen was....
Want ze mistte haar "manneke" zo...
OMG....
Zelf bel ik om de 2 à 3 dagen een kwartier naar huis om te laten weten dat alles in orde is en voor de rest staat mijn gsm uit.....en amuseer ik mij.
Ik heb daar van de stress een paar keer hypo's gehad die ik wel kon oplossen alleen de laatste avond is het serieus misgelopen.
Toen wij in Zaventem op het vliegveld aankwamen hebben wij onze koffers opgehaald en naar de uitgang gelopen.
Haar man stond daar en ze heeft mij nauwelijks gegroet.
Ik heb er naderhand niets meer van gehoord, alleen heeft zij op ons forum nog wel verklaard dat diabeten niet alleen mogen reizen.
En dat was er helemaal over voor mij.
Dit betekende het einde van een eigenlijk éénzijdige vriendschap.
En zij had net ervoor met een andere dame gechat die we beiden nog goed gekend hebben.
Zij vertelde mij dat de dame in kwestie borstkanker had gehad, was geopereerd + bestralingen gekregen.
Nu vind ik dat wel jammer dat die dame dit heeft moeten doormaken, ik wens het niemand toe...maar verder laat het me eigenlijk koud.
Want die dame was x aantal jaren geleden goed bevriend met mij, althans dat dacht ik toch.
Ik reed geregeld naar haar toe en het was een eindje rijden.
Haar man is zelfstandige, heeft een zaak samen met zijn broer, altijd aan het werken.
En de dame was huisvrouw, zij moest zorgen dat het huis aan kant was, het eten op tafel staat als hij thuis komt en de was en de plas op tijd gedaan.
Zij was lid van ons vorige forum, maar mocht na een tijdje er niet meer op van haar man, want wij hadden te moderne ideeën.
Zij was ook nog nooit buiten België geweest, kwam amper aan zee, alhoewel dat het niet zover was voor hun.
Zij hoorde mijn verhalen over Griekenland en vertelde mij dat ze ook nog nooit in een vliegtuig had gezeten en als het aan hare M zou liggen zou ze nooit ergens komen.
Dus stelde ik voor dat ze dan toch eens met mij zou meegaan, zou ze toch al een klein stukje van de wereld gezien hebben.
Ze kreeg toestemming van haar man, maar het mocht allemaal wel niet veel kosten :-(.
Had ik maar nooit dit voorstel gedaan...
We hadden afgesproken dat we elkaar zouden vrijlaten, want zij wou wel eens een hele middag op het strand of aan het zwembad doorbrengen.
Dat was goed voor mij, dan kon ik wandelen langs de baai van Laganas.
En 's avonds zouden we afwisselend in het hotel aan de bar doorbrengen of in de hoofdstad van het eiland en daar wat flaneren door de stad en ergens terrasjes doen.
Maar zij had ook haar laptop mee....en daar kan zij mee skypen.
Met gevolg dat ze elke avond na het avondeten op onze kamer met haar man , soms 4 uur lang, aan het skypen was....
Want ze mistte haar "manneke" zo...
OMG....
Zelf bel ik om de 2 à 3 dagen een kwartier naar huis om te laten weten dat alles in orde is en voor de rest staat mijn gsm uit.....en amuseer ik mij.
Ik heb daar van de stress een paar keer hypo's gehad die ik wel kon oplossen alleen de laatste avond is het serieus misgelopen.
Toen wij in Zaventem op het vliegveld aankwamen hebben wij onze koffers opgehaald en naar de uitgang gelopen.
Haar man stond daar en ze heeft mij nauwelijks gegroet.
Ik heb er naderhand niets meer van gehoord, alleen heeft zij op ons forum nog wel verklaard dat diabeten niet alleen mogen reizen.
En dat was er helemaal over voor mij.
Dit betekende het einde van een eigenlijk éénzijdige vriendschap.
zaterdag 5 november 2011
Ja, dit komt goed.
Ben deze middag dus weer gaan zwemmen met de kleinzoon.
Hij heeft nu al een keer of 4 met zijn klas en vriendjes gaan zwemmen en altijd leuke verhalen verteld.
Omkleden is in een grote cabine met alle kindjes gelijk.
Dan gaan ze eerst naar het toilet en onder de douche en door het voetenbad.
Wij hebben dit ook gedaan alleen omkleden was in een kleiner cabine.
Ik heb hem alles laten doen zoals hij het met de juf en de klas doet. Eerst wat spelen in het peuterbad en dan naar het bad tot 85 cm diep.Daar gaan ze eerst in stappen en met plankjes of van die worsten oefeningen doen....wij dus ook.
Als ze met de school gaan mogen ze ook op de grote glijbaan, zo één van die buizen.
Ze mogen dit alleen doenvan de juf. Maar toen ik het met hem samen deed zag ik aan de trap een bordje dat kinderen - 6 jaar dit niet alleen mogen doen.
Maar waarschijnlijk staat de snelheid van het water dan wel niet zo hoog als vandaag...want de eerste keer dat wij naar beneden gingen heb ik mij wat mispakt en zijn we met ons hoofd beiden tegen de zijkant van de buis gestoten...
De tweede keer heb ik hem tussen mijn benen gezet en zo vastgehouden ipv hem op mijn benen te zetten.
En het ging beter zo.
En toen....heb ik hem meegenomen in het diepe zwembad, zover ik kon stappen met hem stevig in mijn armen...ik had hem op voorhand gezegd gat bomma heel voorzichtig was en hem niet ging loslaten...en hij was niet bang nu.
De vorige keer had ik dit niet moeten proberen, dat had nooit gelukt.
Dan zijn we weer in bad van 85 cm gegaan en heeft bomma hem al leren watertrappelen en op zijn buik liggend trappen met zijn voeten zoals nodig bij crawl. Hij steunde daarbij met zijn armen op mijn bovenarmen en kon ik 1 hand op zijn buik houden.
Darna hebben we nog "pak me dan als je kan" in het water gespeeld en toen was de pijp van bomma uit, na 1,5 uur intense watersport.
Dus gaan er 2 mensen goed slapen deze nacht ;-).
In elk geval ik heb mijn status als kreeft zijnde waargemaakt.
Zo vlot als ik in water bewegen kan...
Hij heeft nu al een keer of 4 met zijn klas en vriendjes gaan zwemmen en altijd leuke verhalen verteld.
Omkleden is in een grote cabine met alle kindjes gelijk.
Dan gaan ze eerst naar het toilet en onder de douche en door het voetenbad.
Wij hebben dit ook gedaan alleen omkleden was in een kleiner cabine.
Ik heb hem alles laten doen zoals hij het met de juf en de klas doet. Eerst wat spelen in het peuterbad en dan naar het bad tot 85 cm diep.Daar gaan ze eerst in stappen en met plankjes of van die worsten oefeningen doen....wij dus ook.
Als ze met de school gaan mogen ze ook op de grote glijbaan, zo één van die buizen.
Ze mogen dit alleen doenvan de juf. Maar toen ik het met hem samen deed zag ik aan de trap een bordje dat kinderen - 6 jaar dit niet alleen mogen doen.
Maar waarschijnlijk staat de snelheid van het water dan wel niet zo hoog als vandaag...want de eerste keer dat wij naar beneden gingen heb ik mij wat mispakt en zijn we met ons hoofd beiden tegen de zijkant van de buis gestoten...
De tweede keer heb ik hem tussen mijn benen gezet en zo vastgehouden ipv hem op mijn benen te zetten.
En het ging beter zo.
En toen....heb ik hem meegenomen in het diepe zwembad, zover ik kon stappen met hem stevig in mijn armen...ik had hem op voorhand gezegd gat bomma heel voorzichtig was en hem niet ging loslaten...en hij was niet bang nu.
De vorige keer had ik dit niet moeten proberen, dat had nooit gelukt.
Dan zijn we weer in bad van 85 cm gegaan en heeft bomma hem al leren watertrappelen en op zijn buik liggend trappen met zijn voeten zoals nodig bij crawl. Hij steunde daarbij met zijn armen op mijn bovenarmen en kon ik 1 hand op zijn buik houden.
Darna hebben we nog "pak me dan als je kan" in het water gespeeld en toen was de pijp van bomma uit, na 1,5 uur intense watersport.
Dus gaan er 2 mensen goed slapen deze nacht ;-).
In elk geval ik heb mijn status als kreeft zijnde waargemaakt.
Zo vlot als ik in water bewegen kan...
vrijdag 4 november 2011
Hey mateke
stuur jij al die zon naar ons toe op deze 4 de november.
Om ons te laten weten dat je het goed stelt en dat je nog altijd het zonnetje in huis
bent, ook al ben je niet meer onder ons?
Het is een prachtige dag, zo'n dag waar jij zo van hield. Is dit speciaal voor jouw verjaardag.
Weet dat we hier met velen aan je denken en je nog steeds missen.
Onze goede vriend die er de moed inhield, ook al leed je veel pijn.
Die ons zo opvrolijkte en zei van hey laat de moed niet zakken, toen het zelf al ondraaglijk
werd voor jou.
Jij die mij kwam bezoeken als wij in de zomervakantie aan zee waren.
Met je sappig Westvlaams dat ik niet altijd zo goed verstond, maar dat je lief vrouwtje dan weer
vertaalde voor mij.
Je kon zo goed vertellen over Cap Gris en de mooie streek in Frankrijk waar jullie geregeld naartoe gingen. Deze streek was immers niet zover voor jullie, eigenlijk kort bij huis.
En de zee is er mooier dan hier.
Je interesse voor W.O.I. Ook het feit dat ik woon waar jij je legerdienst hebt gedaan was een mooi gespreksonderwerp. Ja het leger was jouw ding wel.
Mateke, weet dat ik zeker op deze dag, jouw verjaardag aan je denk. En al het goede dat je mij geschonken hebt, vooral de vriendschap.
Maar gelukkig zijn er nog tastbare bewijzen van jou hier op aarde, je zoon en je kleinkinderen en natuurlijk je vrouw.
Ik zoek hen binnenkort nog wel op, beloofd!
Dus, mijne vriend weet dat ik nog aan je denk en met je spreek, zeker als ik goede raad nodig heb.
Ik hou van je en vergeet je nooit.
Om ons te laten weten dat je het goed stelt en dat je nog altijd het zonnetje in huis
bent, ook al ben je niet meer onder ons?
Het is een prachtige dag, zo'n dag waar jij zo van hield. Is dit speciaal voor jouw verjaardag.
Weet dat we hier met velen aan je denken en je nog steeds missen.
Onze goede vriend die er de moed inhield, ook al leed je veel pijn.
Die ons zo opvrolijkte en zei van hey laat de moed niet zakken, toen het zelf al ondraaglijk
werd voor jou.
Jij die mij kwam bezoeken als wij in de zomervakantie aan zee waren.
Met je sappig Westvlaams dat ik niet altijd zo goed verstond, maar dat je lief vrouwtje dan weer
vertaalde voor mij.
Je kon zo goed vertellen over Cap Gris en de mooie streek in Frankrijk waar jullie geregeld naartoe gingen. Deze streek was immers niet zover voor jullie, eigenlijk kort bij huis.
En de zee is er mooier dan hier.
Je interesse voor W.O.I. Ook het feit dat ik woon waar jij je legerdienst hebt gedaan was een mooi gespreksonderwerp. Ja het leger was jouw ding wel.
Mateke, weet dat ik zeker op deze dag, jouw verjaardag aan je denk. En al het goede dat je mij geschonken hebt, vooral de vriendschap.
Maar gelukkig zijn er nog tastbare bewijzen van jou hier op aarde, je zoon en je kleinkinderen en natuurlijk je vrouw.
Ik zoek hen binnenkort nog wel op, beloofd!
Dus, mijne vriend weet dat ik nog aan je denk en met je spreek, zeker als ik goede raad nodig heb.
Ik hou van je en vergeet je nooit.
donderdag 3 november 2011
Steppegras
Wij Belgen, dus Vlamingen en Walloniërs zijn gekend als Bourgondiërs. Genietend van het leven al etend en drinkend.
Wij maken lekker eten en gaan graag eten.
Ook in mijn vriendenkring is dit een gegeven, elke ontmoeting of meeting met familie of diabetesvrienden gaat gepaard met een goed glas en een lekker etentje.
En ja, als diabeet kan je op restaurant kan je lekker en gezond eten.
Op de meeste menukaarten staat lekker vlees en vis, of kip.Je kan overal salade of verse groenten bijkrijgen.Frieten hoeft niet, je kan ook puree of gewone aardappelen krijgen.
Pasta's zijn er ook in alle varianten krijgen.
En je kan zelf kiezen of je er saus bij neemt of niet, de keuze is aan jou.
Half november heb ik weer een afspraak met een grote groep vrienden om Steppegras te gaan eten.
Dat is een specialiteit van de streek hier. Niet iedereen mag het klaar maken, want er staat een patent op, alleen als je een licensie hebt betekent het dat je dit gerecht zoals het hoort kan klaarmaken.
Wat houdt dit gerecht nu in?
Awel, dit is een steak naar jouw smaak gebakken, met een speciale saus en flinterdunne frieten er boven op, zoveel dat je steak er compleet onder bedolven is.
Het is een gerecht dat oorspronkelijk hier in Leopoldsburg is ontwikkeld . Toen het hier nog een echte kazernestad was.
Voor al die hongerige soldaatjes...;-)))).
Er zijn 3 maten in; Super, groot en klein.
Maar zelfs het kleinste maatje is nog teveel voor mij, het is elke keer met hele grote honger vertrekken en dan toch nog moeten "stoempen" om het erin te krijgen.
Maar ik weet zeker dat dit weer een fantastische avond zal worden , met veel ambiance!!!!
Wij maken lekker eten en gaan graag eten.
Ook in mijn vriendenkring is dit een gegeven, elke ontmoeting of meeting met familie of diabetesvrienden gaat gepaard met een goed glas en een lekker etentje.
En ja, als diabeet kan je op restaurant kan je lekker en gezond eten.
Op de meeste menukaarten staat lekker vlees en vis, of kip.Je kan overal salade of verse groenten bijkrijgen.Frieten hoeft niet, je kan ook puree of gewone aardappelen krijgen.
Pasta's zijn er ook in alle varianten krijgen.
En je kan zelf kiezen of je er saus bij neemt of niet, de keuze is aan jou.
Half november heb ik weer een afspraak met een grote groep vrienden om Steppegras te gaan eten.
Dat is een specialiteit van de streek hier. Niet iedereen mag het klaar maken, want er staat een patent op, alleen als je een licensie hebt betekent het dat je dit gerecht zoals het hoort kan klaarmaken.
Wat houdt dit gerecht nu in?
Awel, dit is een steak naar jouw smaak gebakken, met een speciale saus en flinterdunne frieten er boven op, zoveel dat je steak er compleet onder bedolven is.
Het is een gerecht dat oorspronkelijk hier in Leopoldsburg is ontwikkeld . Toen het hier nog een echte kazernestad was.
Voor al die hongerige soldaatjes...;-)))).
Er zijn 3 maten in; Super, groot en klein.
Maar zelfs het kleinste maatje is nog teveel voor mij, het is elke keer met hele grote honger vertrekken en dan toch nog moeten "stoempen" om het erin te krijgen.
Maar ik weet zeker dat dit weer een fantastische avond zal worden , met veel ambiance!!!!
woensdag 2 november 2011
Schotland
Ik ben er nooit geweest, maar ik heb er kennissen wonen.
In Dundee. En geregeld chat ik met hen. En eergisteren vertelde J me dat ze in maart terug grootmoeder werd.
En wanneer ik hen nu kwam bezoeken?
Ik moet het echt gaan doen, zou dit graag in het voorjaar doen, als de Schotse natuur ontwaakt na een lange winterslaap.
Volgens mijn pa zijn de Schotse " Highlands" prachtig, hij heeft er in zijn jonge jaren een trektocht door gemaakt.
En het deel met de "Lakes" trekt mij enorm aan.
Misschien dat ik Nessie dan wel tegenkom.
Ja , het wordt tijd dat ik met J afspraken ga maken en vastleggen om een weekje naar Dundee te gaan.
Ik heb haar en K leren kennen in Zakyntos een paar jaar geleden, zij waren in hetzelfde hotel als wij en elke avond zaten wij bij elkaar te praten over de dag die gepasseerd was.
Wat zij gedaan hadden, wat wij bezichtigd hadden, en daar was nog een koppel waarvan de dame Schots is en de man een Engelsman.
Bij J en K is dit ook zo.
En meestal gaan de mannen dan ook in Schotland wonen na hun trouwen, daar volgen de mannen de vrouw...;-).
J vertelde me toen, dat bij hun trouwen K een kilt heeft gedragen...LOL.
In haar clankleuren. Die traditie wordt daar nog altijd in stand gehouden.
Wij hebben daar gezamelijk veel plezier gemaakt en op onze laatste avond samen een stevige pint gedronken.
En van tijd tot tijd nu, chatten wij naar elkaar.
Ze zijn nu naar Turkije geweest en moet mij daar nog veel over vertellen.
Maar die verhalen heb ik dus nog te goed.
En ook zo breidt mijn "internationale" vriendenkring elk jaar uit.
Elke keer dat ik naar het buitnland ga, leer ik wel mensen kennen waar ik later ook nog, via internet contact hou en soms ook zoals in Kos de mensen weerzie.
Dus in 2012 een weekje Dundee plannen.
In Dundee. En geregeld chat ik met hen. En eergisteren vertelde J me dat ze in maart terug grootmoeder werd.
En wanneer ik hen nu kwam bezoeken?
Ik moet het echt gaan doen, zou dit graag in het voorjaar doen, als de Schotse natuur ontwaakt na een lange winterslaap.
Volgens mijn pa zijn de Schotse " Highlands" prachtig, hij heeft er in zijn jonge jaren een trektocht door gemaakt.
En het deel met de "Lakes" trekt mij enorm aan.
Misschien dat ik Nessie dan wel tegenkom.
Ja , het wordt tijd dat ik met J afspraken ga maken en vastleggen om een weekje naar Dundee te gaan.
Ik heb haar en K leren kennen in Zakyntos een paar jaar geleden, zij waren in hetzelfde hotel als wij en elke avond zaten wij bij elkaar te praten over de dag die gepasseerd was.
Wat zij gedaan hadden, wat wij bezichtigd hadden, en daar was nog een koppel waarvan de dame Schots is en de man een Engelsman.
Bij J en K is dit ook zo.
En meestal gaan de mannen dan ook in Schotland wonen na hun trouwen, daar volgen de mannen de vrouw...;-).
J vertelde me toen, dat bij hun trouwen K een kilt heeft gedragen...LOL.
In haar clankleuren. Die traditie wordt daar nog altijd in stand gehouden.
Wij hebben daar gezamelijk veel plezier gemaakt en op onze laatste avond samen een stevige pint gedronken.
En van tijd tot tijd nu, chatten wij naar elkaar.
Ze zijn nu naar Turkije geweest en moet mij daar nog veel over vertellen.
Maar die verhalen heb ik dus nog te goed.
En ook zo breidt mijn "internationale" vriendenkring elk jaar uit.
Elke keer dat ik naar het buitnland ga, leer ik wel mensen kennen waar ik later ook nog, via internet contact hou en soms ook zoals in Kos de mensen weerzie.
Dus in 2012 een weekje Dundee plannen.
dinsdag 1 november 2011
Allerheiligen
Dit is de dag, dat je volgens de katholieke kerk, je doden moet eren.
Maar aangezien ik atheïst ben, hoef ik deze verplichting niet te volgen. Want ook, dit is een uitgemolken dag, puur commercieel.
De mensen "moeten" potten chrysanten of bloemstukken op de graven gaan zetten.
En ook, de week voor Allerheiligen moeten de graven opgekuist worden, voor de ogen van de andere mensen, dat ze niks achter je rug kunnen zeggen.
Maar wat dan op die andere 363 dagen van het jaar.
Zijn die doden en graven dan ineens niet zo belangrijk voor de kerk?
Nee, dan doe ik het liever op mijn manier.
Ik herinner de dode op haar/zijn verjaardag, sterfdag en op de dagen dat er ineens iets te binnen schiet over die persoon.
Dan beleef ik die herinnering nog eens en praat ingedachten met hem/haar.
Ik haal bewust de goede momenten samen naar boven, dat moet je koesteren, de goede zaken van het leven.
En daarbij, mijn dierbare overledenen zijn allemaal gecremeerd en uitgestrooid.
Dus is er géén graf om naar toe te gaan en te treuren.
En treuren om hen moet je niet doen, want voor sommigen onder hen kwam de dood als een verlossing.
Ze hadden genoeg geleden.
Later, als het mijn tijd is wil ik dit voor mezelf ook.
Crematie en uitgestrooid worden, boven zee. Dan ben ik terug thuis, in het water.
Want dat is nog altijd mijn habitat.
En dat mijn nabestaanden dan altijd met een glimlach kunnen terugkijken, want ik heb geleefd.
Op mijn manier.
Maar aangezien ik atheïst ben, hoef ik deze verplichting niet te volgen. Want ook, dit is een uitgemolken dag, puur commercieel.
De mensen "moeten" potten chrysanten of bloemstukken op de graven gaan zetten.
En ook, de week voor Allerheiligen moeten de graven opgekuist worden, voor de ogen van de andere mensen, dat ze niks achter je rug kunnen zeggen.
Maar wat dan op die andere 363 dagen van het jaar.
Zijn die doden en graven dan ineens niet zo belangrijk voor de kerk?
Nee, dan doe ik het liever op mijn manier.
Ik herinner de dode op haar/zijn verjaardag, sterfdag en op de dagen dat er ineens iets te binnen schiet over die persoon.
Dan beleef ik die herinnering nog eens en praat ingedachten met hem/haar.
Ik haal bewust de goede momenten samen naar boven, dat moet je koesteren, de goede zaken van het leven.
En daarbij, mijn dierbare overledenen zijn allemaal gecremeerd en uitgestrooid.
Dus is er géén graf om naar toe te gaan en te treuren.
En treuren om hen moet je niet doen, want voor sommigen onder hen kwam de dood als een verlossing.
Ze hadden genoeg geleden.
Later, als het mijn tijd is wil ik dit voor mezelf ook.
Crematie en uitgestrooid worden, boven zee. Dan ben ik terug thuis, in het water.
Want dat is nog altijd mijn habitat.
En dat mijn nabestaanden dan altijd met een glimlach kunnen terugkijken, want ik heb geleefd.
Op mijn manier.
maandag 31 oktober 2011
Onverwacht , maar heftig en raar!
Gisteravond....was op FB, zoals iedereen...en kreeg ik ineens een vriendschapsverzoek.
Nu moeten jullie weten dat ik nogal selectief ben daarin, en de dame die het mij gestuurd had herkende ik eerst niet.
Ben haar profiel gaan bekijken, want ze gebruikte een dubbele achternaam, dus naam echtgenoot en dan haar meisjesnaam. Ook haar voornaam staat er in verkorte versie.
Dus was het even nadenken, wie is zij.
Maar ik zag dat mijn neef en nichten met haar bevriend zijn.
Maar wat bij mij echt het belletje deed rinkelen is haar woonplaats, de geboorteplaats van mijn moeder.
Toen wist ik weer wie zij is, er woont immers nog familie daar.
De dame in kwestie is één van de nichten van mijn ma.
De nicht was gisteren , na blijkbaar lange tijd bij haar neef , mijn nonkel, op bezoek geweest.
En natuurlijk was het gesprek ook op mijn ma terechtgekomen en op mijn broers en mezelf.
Toen heeft mijn neef gezegd dat ze mij via FB kon bereiken.
En ze heeft dit idd gedaan...maar ik kan jullie wel zeggen dat het raar doet.
Er ligt bijna 30 jaar tussen onze laatste ontmoeting, ik denk dat ik haar het laatst heb gezien op de begrafenis van mijn ma en dat is bijna 23 jaar geleden.
En daar is eigenlijk niets van bijgebleven, ik was teveel van de kaart toen.
Maar we hebben gisteravond dan al een hele chatsessie gehouden, en het zal nu makkelijker zijn om contact te houden.
Maar ik vond het best ook wel emotioneel, dit is iemand die mijn ma in haar jonge jaren heeft gekend, de nicht is 8 jaar na mijn ma geboren, en ze hebben samen in dezelfde woonplaats gewoond.
Dus is hier voor mij een mogelijkheid om zaken te vragen over mijn ma, die mijn pa ook niet zo goed meer weet.
Want mijn grootmoeder langs moeders kant heb ik nooit gekend.
Dus heb ik een deel van de familie langs moederskant weergevonden.
Waar FB al niet goed voor is.
Nu moeten jullie weten dat ik nogal selectief ben daarin, en de dame die het mij gestuurd had herkende ik eerst niet.
Ben haar profiel gaan bekijken, want ze gebruikte een dubbele achternaam, dus naam echtgenoot en dan haar meisjesnaam. Ook haar voornaam staat er in verkorte versie.
Dus was het even nadenken, wie is zij.
Maar ik zag dat mijn neef en nichten met haar bevriend zijn.
Maar wat bij mij echt het belletje deed rinkelen is haar woonplaats, de geboorteplaats van mijn moeder.
Toen wist ik weer wie zij is, er woont immers nog familie daar.
De dame in kwestie is één van de nichten van mijn ma.
De nicht was gisteren , na blijkbaar lange tijd bij haar neef , mijn nonkel, op bezoek geweest.
En natuurlijk was het gesprek ook op mijn ma terechtgekomen en op mijn broers en mezelf.
Toen heeft mijn neef gezegd dat ze mij via FB kon bereiken.
En ze heeft dit idd gedaan...maar ik kan jullie wel zeggen dat het raar doet.
Er ligt bijna 30 jaar tussen onze laatste ontmoeting, ik denk dat ik haar het laatst heb gezien op de begrafenis van mijn ma en dat is bijna 23 jaar geleden.
En daar is eigenlijk niets van bijgebleven, ik was teveel van de kaart toen.
Maar we hebben gisteravond dan al een hele chatsessie gehouden, en het zal nu makkelijker zijn om contact te houden.
Maar ik vond het best ook wel emotioneel, dit is iemand die mijn ma in haar jonge jaren heeft gekend, de nicht is 8 jaar na mijn ma geboren, en ze hebben samen in dezelfde woonplaats gewoond.
Dus is hier voor mij een mogelijkheid om zaken te vragen over mijn ma, die mijn pa ook niet zo goed meer weet.
Want mijn grootmoeder langs moeders kant heb ik nooit gekend.
Dus heb ik een deel van de familie langs moederskant weergevonden.
Waar FB al niet goed voor is.
zondag 30 oktober 2011
Mijn oudste
dochter studeert voor verpleegkundige.
Ze is nu aan haar laatste stukje bezig, ze loopt momenteel stage bij het Wit-Gele Kruis.
En een deel van haar ronde is dus ook in Diest.
Ik belde haar deze morgen en ze vroeg me of ik vorige week in Diest was geweest want ze had mijn auto gezien.
Ja dus, en dit vind ik wel leuk nu.
Ze is erover aan het denken van misschien bij het Kruis te gaan werken na haar afstuderen, ze vind het leuk en afwisselend werk.
Ze heeft hele goede beoordelingen van haar stageperiodes. Ze mag al veel zelfstandig doen.
Dus als ze daar kan gaan werken is de kans al groter dat wij elkaar onderweg tegenkomen en eens toeteren naar elkaar.
Als moeder en dochter naar elkaar, dat moet kunnen.
Ze heeft na deze stage nog 1 stage voor haar afstuderen.
En dan, eind januari 2012 is het eindelijk zover, haar proclamatie.
En daar neemt haar mama speciaal verlof voor, daar wil ik bij zijn ...de dag dat mijn dochter verpleegster wordt.
En dan wordt het nog afwachten of het met onderscheiding of met hoge onderscheiding wordt.
Maar eigenlijk maakt dat niets uit, ze heeft dan haar droom gerealiseerd en er 3 jaar hard voor geknokt, samen met haar partner en kids.
Ze is nu aan haar laatste stukje bezig, ze loopt momenteel stage bij het Wit-Gele Kruis.
En een deel van haar ronde is dus ook in Diest.
Ik belde haar deze morgen en ze vroeg me of ik vorige week in Diest was geweest want ze had mijn auto gezien.
Ja dus, en dit vind ik wel leuk nu.
Ze is erover aan het denken van misschien bij het Kruis te gaan werken na haar afstuderen, ze vind het leuk en afwisselend werk.
Ze heeft hele goede beoordelingen van haar stageperiodes. Ze mag al veel zelfstandig doen.
Dus als ze daar kan gaan werken is de kans al groter dat wij elkaar onderweg tegenkomen en eens toeteren naar elkaar.
Als moeder en dochter naar elkaar, dat moet kunnen.
Ze heeft na deze stage nog 1 stage voor haar afstuderen.
En dan, eind januari 2012 is het eindelijk zover, haar proclamatie.
En daar neemt haar mama speciaal verlof voor, daar wil ik bij zijn ...de dag dat mijn dochter verpleegster wordt.
En dan wordt het nog afwachten of het met onderscheiding of met hoge onderscheiding wordt.
Maar eigenlijk maakt dat niets uit, ze heeft dan haar droom gerealiseerd en er 3 jaar hard voor geknokt, samen met haar partner en kids.
Winteruur
Ja, het was deze nacht weer zover, we mochten onze wekkers en klokken een uur terugdraaien.
We leven weer in het winteruur.
Nu gaat een weer een aantal weken 's morgens iets lichter zijn en 's avonds sneller donker.
En net dat stukje haat ik. Meestal vertrek ik 'smorgens rond 5.30 u en kom ik naar huis rond 19 uur.
Dus vertrek je in het donker en kom je naar huis in het donker. En door de dag als het licht is ben je meestal ergens binnen aan het werken...
Rond kerst en nieuwjaar vind ik het ergste, dan wordt het op slechte weerdagen( bewolkte dus) al om 16 u 's middags donker...
Dan heb ik het gevoel de hele dag in het donker te leven.
Nee dus, dit is niet mijn periode, ik heb zon en licht nodig.
En om ons te sussen geven ze ons tijdens de vorige nacht een extra uur terug om langer te slapen.
Maar;
1) ze hebben dat uur afgepakt toen het zomeruur inging eind maart...
2) ik heb er niets aan gehad dat extra uur, was op de gewone tijd wakker en dan lig je daar te wachten tot het zogenaamd tijd is om op te staan....LOL
En al die klokken die je moet verzetten;
- 3 analoge klokken hier in huis
- 2 wekkerradio's
- 2 gsm's
- 1 microgolf
en als diabeet zijnde ook nog;
- 1 meettoestel
- 1 pomp
Als je dit allemaal gedaan hebt, is je zogenaamde extra uur al verloren.
We leven weer in het winteruur.
Nu gaat een weer een aantal weken 's morgens iets lichter zijn en 's avonds sneller donker.
En net dat stukje haat ik. Meestal vertrek ik 'smorgens rond 5.30 u en kom ik naar huis rond 19 uur.
Dus vertrek je in het donker en kom je naar huis in het donker. En door de dag als het licht is ben je meestal ergens binnen aan het werken...
Rond kerst en nieuwjaar vind ik het ergste, dan wordt het op slechte weerdagen( bewolkte dus) al om 16 u 's middags donker...
Dan heb ik het gevoel de hele dag in het donker te leven.
Nee dus, dit is niet mijn periode, ik heb zon en licht nodig.
En om ons te sussen geven ze ons tijdens de vorige nacht een extra uur terug om langer te slapen.
Maar;
1) ze hebben dat uur afgepakt toen het zomeruur inging eind maart...
2) ik heb er niets aan gehad dat extra uur, was op de gewone tijd wakker en dan lig je daar te wachten tot het zogenaamd tijd is om op te staan....LOL
En al die klokken die je moet verzetten;
- 3 analoge klokken hier in huis
- 2 wekkerradio's
- 2 gsm's
- 1 microgolf
en als diabeet zijnde ook nog;
- 1 meettoestel
- 1 pomp
Als je dit allemaal gedaan hebt, is je zogenaamde extra uur al verloren.
zaterdag 29 oktober 2011
Diabetes type 1...niet genoeg bekend...
14 november as is het Wereld Diabetes Dag.
En de weekbladen en maandbladen pikken hierop in.
Eindelijk zou je zo zeggen....maar meestal gaat het dan over type 2, het type dat ook bekend staat als ouderdomssuiker en 90% van de diabetespatiënten heeft.
Ook deze maand in het blad "Goed Gevoel " een artikel gewijd aan diabetes.
Op de cover staat; Test je risico op diabetes, voorkomen kan genezen niet.
Het laatste deel van de zin zegt eigenlijk al genoeg.
Want nu, deze tijd kan je idd door je levensstijl aan te passen dwz gezonder gaan leven proberen, ik zeg het nogmaals PROBEREN om type 2 te voorkomen.
Maar er zijn nog die andere mensen, die 10% type 1 diabetes.
Zijn die het niet waard om aandacht aan te schenken?
Weten de schrijvers van deze artikels dan niet dat dit type veelal bij kinderen, jonge pubers en jonge adolesenten voorkomt?
Dat dit type een auto-immuunziekte is die door verschillende factoren kan worden uitgelokt?
Ik weet het, het is een zeer complexe materie, ben er zelf al 26 jaar voor aan het studeren en moet nog bijles krijgen.
Maar het wordt tijd dat we dit en aanverwante soorten diabetes zoals LADA en MODY onder de aandacht van het grote publiek brengen.
Want de meeste types 1 worden het beu om reacties te krijgen van ; dan had je maar niet zoveel moeten snoepen en beweeg je wel genoeg, je moet meer sporten....en nog zo van; oei jij draagt een pompje, dan heb je zeker de zwaarste vorm???
Ik heb het al honderden keren uitgelegd aan mensen en dan zie je de verbazing op de gezichten zo van; oei er bestaan meerdere vormen van en die schelen echt wel van elkaar....
Het is wel goed dat tijdschriften en maandbladen erover schrijven, maar misschien dat ze eens een serie over de verschillende vormen maken, elke week of maand 1 van de meest voorkomende vormen.
Dus aan de mensen van Goed Gevoel, jullie hebben nu type 2 behandeld in november.
Breng nu type 1 naar voren in jullie decemberblad.
Ga eens een kijkje nemen op de verschillende forums en ook op dit forum;
Vlaams Diabetesforum.be
Hier zijn vele ervaringsdeskundigen die met jullie willen praten en jullie kunnen helpen om een goed artikel te brengen, recht uit het leven gegrepen om het zo uit te drukken.
En de weekbladen en maandbladen pikken hierop in.
Eindelijk zou je zo zeggen....maar meestal gaat het dan over type 2, het type dat ook bekend staat als ouderdomssuiker en 90% van de diabetespatiënten heeft.
Ook deze maand in het blad "Goed Gevoel " een artikel gewijd aan diabetes.
Op de cover staat; Test je risico op diabetes, voorkomen kan genezen niet.
Het laatste deel van de zin zegt eigenlijk al genoeg.
Want nu, deze tijd kan je idd door je levensstijl aan te passen dwz gezonder gaan leven proberen, ik zeg het nogmaals PROBEREN om type 2 te voorkomen.
Maar er zijn nog die andere mensen, die 10% type 1 diabetes.
Zijn die het niet waard om aandacht aan te schenken?
Weten de schrijvers van deze artikels dan niet dat dit type veelal bij kinderen, jonge pubers en jonge adolesenten voorkomt?
Dat dit type een auto-immuunziekte is die door verschillende factoren kan worden uitgelokt?
Ik weet het, het is een zeer complexe materie, ben er zelf al 26 jaar voor aan het studeren en moet nog bijles krijgen.
Maar het wordt tijd dat we dit en aanverwante soorten diabetes zoals LADA en MODY onder de aandacht van het grote publiek brengen.
Want de meeste types 1 worden het beu om reacties te krijgen van ; dan had je maar niet zoveel moeten snoepen en beweeg je wel genoeg, je moet meer sporten....en nog zo van; oei jij draagt een pompje, dan heb je zeker de zwaarste vorm???
Ik heb het al honderden keren uitgelegd aan mensen en dan zie je de verbazing op de gezichten zo van; oei er bestaan meerdere vormen van en die schelen echt wel van elkaar....
Het is wel goed dat tijdschriften en maandbladen erover schrijven, maar misschien dat ze eens een serie over de verschillende vormen maken, elke week of maand 1 van de meest voorkomende vormen.
Dus aan de mensen van Goed Gevoel, jullie hebben nu type 2 behandeld in november.
Breng nu type 1 naar voren in jullie decemberblad.
Ga eens een kijkje nemen op de verschillende forums en ook op dit forum;
Vlaams Diabetesforum.be
Hier zijn vele ervaringsdeskundigen die met jullie willen praten en jullie kunnen helpen om een goed artikel te brengen, recht uit het leven gegrepen om het zo uit te drukken.
vrijdag 28 oktober 2011
Dromen
Ik ben een persoon die geregeld droomt en ook meestal die dromen herinnert.
Ik ben ook een gevoelsmens en die hebben dit dus wel meer.
Zo ventileren ze hun gevoelens. Maar bij mij komen sommige van die dromen ook uit.
Niet direct, soms een paar dagen later..maar er kunnen ook weken en zelfs maanden tussenzitten.
En soms heb ik een droom die geregeld terugkomt, tot hij uitkomt...dan droom ik hem niet meer.
Voorspellende dromen noemen ze dit.
En, op de moment dat het gebeurt heb ik altijd een déja vous gevoel.
Maar ook, helaas bij mij zijn dit meestal geen positieve dromen.
Drie jaar voor mijn grootvader stierf heb ik zo mijn eerste droom gehad....over zijn dood...ik was amper 14 toen en kon het niet bevatten...
Mijn 2 de droom die uitkwam was toen mijn oudste broer zijn eerste motor kocht, een Zundapp...volgens mijn droom kreeg hij er een ongeval mee in de stad, weet zelfs de straat nog....een paar weken later belde er een ploitieagent op een zaterdagnacht aan...mijn broer lag gewond in het ziekenhuis na een ongeval met zijn brommer.
Op het tijdstip dat mijn ma stierf deed mijn hart pijn, letterlijk een steek in mijn hart.
Dus ja, ben gevoelig op sommige punten en vrij sensitief.
Ik vang ook signalen op van andere mensen als ze in nood zitten en ga dan met hen praten en luisteren.
Dit helpt hen en ook mij, want anders ga ik toch weer dubben en denken dat ik signalen negeer...en dan droom ik daar weer over.
Nee, niet alle dromen zijn bedrog....maar met de meeste kan je wel je spanningen van de vorige dagen wegwerken en je stress kwijtraken.
Ik ben ook een gevoelsmens en die hebben dit dus wel meer.
Zo ventileren ze hun gevoelens. Maar bij mij komen sommige van die dromen ook uit.
Niet direct, soms een paar dagen later..maar er kunnen ook weken en zelfs maanden tussenzitten.
En soms heb ik een droom die geregeld terugkomt, tot hij uitkomt...dan droom ik hem niet meer.
Voorspellende dromen noemen ze dit.
En, op de moment dat het gebeurt heb ik altijd een déja vous gevoel.
Maar ook, helaas bij mij zijn dit meestal geen positieve dromen.
Drie jaar voor mijn grootvader stierf heb ik zo mijn eerste droom gehad....over zijn dood...ik was amper 14 toen en kon het niet bevatten...
Mijn 2 de droom die uitkwam was toen mijn oudste broer zijn eerste motor kocht, een Zundapp...volgens mijn droom kreeg hij er een ongeval mee in de stad, weet zelfs de straat nog....een paar weken later belde er een ploitieagent op een zaterdagnacht aan...mijn broer lag gewond in het ziekenhuis na een ongeval met zijn brommer.
Op het tijdstip dat mijn ma stierf deed mijn hart pijn, letterlijk een steek in mijn hart.
Dus ja, ben gevoelig op sommige punten en vrij sensitief.
Ik vang ook signalen op van andere mensen als ze in nood zitten en ga dan met hen praten en luisteren.
Dit helpt hen en ook mij, want anders ga ik toch weer dubben en denken dat ik signalen negeer...en dan droom ik daar weer over.
Nee, niet alle dromen zijn bedrog....maar met de meeste kan je wel je spanningen van de vorige dagen wegwerken en je stress kwijtraken.
Sterilisatie
Het is zover, vandaag gebeurt het.
Ze moeten deze voormiddag allebei rond 10 uur bij de ....dierenarts zijn.
Mijn 2 katten worden gesteriliseerd.
Ze zijn nu 8 en 6 maanden oud, dus kan het.
En ik had besloten om het gezamelijk te laten doen, want dan kunnen ze elkaar steunen, door dik en dun..LOL.
Maar nu, op deze moment zijn ze niet zo vrolijk want ze krijgen geen eten en drinken, ze moeten nuchter zijn voor de narcose.
Mijn dochter doet ze weg en gaat ze in de late namiddag halen.
En dan kunnen ze thuis verder op hun plooi komen.
Tijdens het komende weekend gaan ze dan wat extra vertroeteld worden, zal voor zaterdag kip op hun menu zetten, dat eten ze héééééééééééél graag.
Maar vanaf 10 uur ga ik dus bloednerveus zijn, hopende dat alles goed loopt.
Want het zijn toch ook mijn kleine babytjes, die harige huisgenoten.
En dat is ook nog zoiets, hun mooie pels op hun buikje wordt weggeschoren.
Hopelijk groeit dit snel weer aan.
En dan, dan kunnen ze naderhand eindelijk vrij, zonder koord, loslopen in de tuin.
Op jacht naar muizen. En ander ongedierte.
Ze moeten deze voormiddag allebei rond 10 uur bij de ....dierenarts zijn.
Mijn 2 katten worden gesteriliseerd.
Ze zijn nu 8 en 6 maanden oud, dus kan het.
En ik had besloten om het gezamelijk te laten doen, want dan kunnen ze elkaar steunen, door dik en dun..LOL.
Maar nu, op deze moment zijn ze niet zo vrolijk want ze krijgen geen eten en drinken, ze moeten nuchter zijn voor de narcose.
Mijn dochter doet ze weg en gaat ze in de late namiddag halen.
En dan kunnen ze thuis verder op hun plooi komen.
Tijdens het komende weekend gaan ze dan wat extra vertroeteld worden, zal voor zaterdag kip op hun menu zetten, dat eten ze héééééééééééél graag.
Maar vanaf 10 uur ga ik dus bloednerveus zijn, hopende dat alles goed loopt.
Want het zijn toch ook mijn kleine babytjes, die harige huisgenoten.
En dat is ook nog zoiets, hun mooie pels op hun buikje wordt weggeschoren.
Hopelijk groeit dit snel weer aan.
En dan, dan kunnen ze naderhand eindelijk vrij, zonder koord, loslopen in de tuin.
Op jacht naar muizen. En ander ongedierte.
donderdag 27 oktober 2011
Halloween in 't school....
Ik had vandaag daguren gevraagd, vrijaf deze avond.
Het was immers halloweenavond in de school. En mama en bomma moesten meekomen.
Er was een zoektocht en de kleinzoon had hulp nodig. Ook om al die heksen en spoken de baas te kunnen.
Als je 5 bent is dat immers nog beangstigend, vooral als je al zo'n teruggetrokken ventje bent als onze kleinzoon.
Maar hij had al wel de hele week spinnen en spinnewebjes aan het tekenen geweest....kijk bomma zo doe je dat...
Eigenlijk ben ik niet voor halloween, dit is géén gebruik van bij ons.
Het is van Amerika overgewaaid en wordt door de comercie natuurlijk uitgebuit.
Als het maar geld in het laatje brengt.
Maar natuurlijk voor die kindjes is dit leuk, om samen met de ouders en grootouders iets leuk te doen... het zijn natuurlijk ook weer extra uurtjes samen.
En de foto's moeten er ook bij natuurlijk, dit zijn herinneringen voor over 10 jaar ofzo...
En nu, hop naar Sinterklaas....LOL
Het was immers halloweenavond in de school. En mama en bomma moesten meekomen.
Er was een zoektocht en de kleinzoon had hulp nodig. Ook om al die heksen en spoken de baas te kunnen.
Als je 5 bent is dat immers nog beangstigend, vooral als je al zo'n teruggetrokken ventje bent als onze kleinzoon.
Maar hij had al wel de hele week spinnen en spinnewebjes aan het tekenen geweest....kijk bomma zo doe je dat...
Eigenlijk ben ik niet voor halloween, dit is géén gebruik van bij ons.
Het is van Amerika overgewaaid en wordt door de comercie natuurlijk uitgebuit.
Als het maar geld in het laatje brengt.
Maar natuurlijk voor die kindjes is dit leuk, om samen met de ouders en grootouders iets leuk te doen... het zijn natuurlijk ook weer extra uurtjes samen.
En de foto's moeten er ook bij natuurlijk, dit zijn herinneringen voor over 10 jaar ofzo...
En nu, hop naar Sinterklaas....LOL
woensdag 26 oktober 2011
Dagje Nederland
Een paar weekenden geleden hebben wij een dagje Nederland gedaan.
Wij, dat zijn 2 lotgenoten en mezelf die een lotgenootje in Nederland gingen opzoeken.
Zelf had ik deze dame al een keer ontmoet, maar voor de 2 anderen was het de eerste ontmoeting.
Dus richting Nederland.
Voor mij was het wel de eerste keer dat deze kant van Nederland opreed en al goed dat er gps bestaat want met hun vele knooppunten kan je er al eens eentje missen.
En mijn zware voet indachtig was het ook goed dat de gps de snelheden aangaf, dus om zonder boete terug naar België te raken...LOL.
Bij de dame en echtgenoot aangekomen was de ontvangst allerhartelijkst.
Iets later kwamen de 2 andere vrienden toe.
En toen zijn we aan een babbelsesie begonnen, maar ja we hebben met vieren minstens 1 gemeenschappelijke deler, diabetes.
We hebben over de verschillende manieren van behandelen gepraat, de verschillen tss Nederland en België, want er zijn echt wel opvallende zienswijzen van hoe en wat je de verschillende types behandelt.
Maar over 1 ding lopen we wel gelijk, wandelen is gezond zeker voor diabeten.
Dus hebben we ook de daad bij het woord gevoegd en een mooie wandeling gedaan in het park daar.
Daarna hebben de dame in kwestie en mezelf nog een goed gesprek gehad, over de zin des levens....
Na het avondeten, ben ik terug naar huis gereden een rit van toch 1,5 u.
Maar we gaan nog terug naar daar, zeker weten...
Of een meeting ginder doen, zodat we meerdere leden kunnen ontmoeten.
Maar dat komt wel goed.
Wij, dat zijn 2 lotgenoten en mezelf die een lotgenootje in Nederland gingen opzoeken.
Zelf had ik deze dame al een keer ontmoet, maar voor de 2 anderen was het de eerste ontmoeting.
Dus richting Nederland.
Voor mij was het wel de eerste keer dat deze kant van Nederland opreed en al goed dat er gps bestaat want met hun vele knooppunten kan je er al eens eentje missen.
En mijn zware voet indachtig was het ook goed dat de gps de snelheden aangaf, dus om zonder boete terug naar België te raken...LOL.
Bij de dame en echtgenoot aangekomen was de ontvangst allerhartelijkst.
Iets later kwamen de 2 andere vrienden toe.
En toen zijn we aan een babbelsesie begonnen, maar ja we hebben met vieren minstens 1 gemeenschappelijke deler, diabetes.
We hebben over de verschillende manieren van behandelen gepraat, de verschillen tss Nederland en België, want er zijn echt wel opvallende zienswijzen van hoe en wat je de verschillende types behandelt.
Maar over 1 ding lopen we wel gelijk, wandelen is gezond zeker voor diabeten.
Dus hebben we ook de daad bij het woord gevoegd en een mooie wandeling gedaan in het park daar.
Daarna hebben de dame in kwestie en mezelf nog een goed gesprek gehad, over de zin des levens....
Na het avondeten, ben ik terug naar huis gereden een rit van toch 1,5 u.
Maar we gaan nog terug naar daar, zeker weten...
Of een meeting ginder doen, zodat we meerdere leden kunnen ontmoeten.
Maar dat komt wel goed.
dinsdag 25 oktober 2011
Groen-en andere buitendiensten.
Toen ik deze morgen rondreed in Diest en omstreken, zag ik mensen van de groendienst aan het werk.
En het was toen aan het gieten, echt wel hard regenen.
Ik had toen ook wel iets van , chapeau voor al die mensen die buitendienst hebben zaols mensen die ons afval ophalen, bouwvakkers, wegenwerkers en zovele anderen.
Voor hen begint nu de minder goede kant van de medaille, ze moeten letterlijk door weer en wind werken buiten.
Ze hebben meestal ook niet de mogelijkheid om op te warmen, als ze bevroren zijn van de koude of doorweekt van de regen of sneeuw.
Alleen in extreme weersomstandigheden mogen zij hun werk onderbreken en thuisblijven, hopende op betere tijden.
Dus ja deze mensen verdienen ook ons respect, net als ieder andere persoon die werkt, wat hij/ zij ook vor werk doet.
Elke job heeft zijn nut, of je nu een geleerde professor bent, of ergens onderaan de ladder staat.
Maar ik had deze morgen wel compassie met de mensen van de groendienst daar in Diest...zij stonden in de regen...ik zat lekker warm en droog in mijn auto.
En het was toen aan het gieten, echt wel hard regenen.
Ik had toen ook wel iets van , chapeau voor al die mensen die buitendienst hebben zaols mensen die ons afval ophalen, bouwvakkers, wegenwerkers en zovele anderen.
Voor hen begint nu de minder goede kant van de medaille, ze moeten letterlijk door weer en wind werken buiten.
Ze hebben meestal ook niet de mogelijkheid om op te warmen, als ze bevroren zijn van de koude of doorweekt van de regen of sneeuw.
Alleen in extreme weersomstandigheden mogen zij hun werk onderbreken en thuisblijven, hopende op betere tijden.
Dus ja deze mensen verdienen ook ons respect, net als ieder andere persoon die werkt, wat hij/ zij ook vor werk doet.
Elke job heeft zijn nut, of je nu een geleerde professor bent, of ergens onderaan de ladder staat.
Maar ik had deze morgen wel compassie met de mensen van de groendienst daar in Diest...zij stonden in de regen...ik zat lekker warm en droog in mijn auto.
Abonneren op:
Posts (Atom)