Mijn dochter heeft het boek vorige week gelezen; over de deportatie van joden in Frankrijk waar toen de Franse politoie een grote rol in gespeeld heeft.
Anne Franck had ze ook al gelezen.
Maar nu kwam ze toch af; mama is dit echt allemaal gebeurd. Ze is 26 jaar mijn dochter.
En ze heeft net als ik die gruwelen dus niet moeten meemaken.
Maar ik heb ze wel horen vertellen, door mijn grootouders en ook door mijn pa.
Hij was 10 jaar toen de Duitsers binnenvielen in ons land.
Pa heeft de beruchte " V-bommen" weten vallen op Antwerpen Zuid, waar toen mijn grootouders en gezin woonden.
Hij heeft mij verteld hoe alles in puin lag, heb er de foto's van gezien.
Ook langs mijn moeders kant waren er verhalen over de oorlog, hoe zij en haar broers in Scheldewindeke ondergedoken leefden want, de oudere generatie, haar vader en nonkels zaten bij het verzet en hebben Engelsen en andere piloten verscholen en verder naar de vrijheid gesmokkeld.
En wat met de beelden van de kampen in Duitsland waar zovele onschuldige mensen vergast zijn, of gewoon gestorven van ontbering door de onmenselijkheid van de Duitsers.
Ook de Italianen waren niet zo onschuldig, zij hebben toen immers partij gekozen voor de Duitsers in het gedacht van mee de Wereldorde te kunnen regeren.
Blijkbaar wordt nu, tijdens de geschiedenis deze gruwelen niet meer behandeld....
Waarom niet vraag ik mij af...zolang is het nog niet geleden, het is amper 66 jar vrede in Europa...
Als de jeugd hier niets over verteld wordt is dit een gebrek aan kennis, want we hopen allemaal dat dit nooit meer gebeurt.
Maar dan moet het wel verteld worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten