Onverwacht , maar heftig en raar!

Gisteravond....was op FB, zoals iedereen...en kreeg ik ineens een vriendschapsverzoek.
Nu moeten jullie weten dat ik nogal selectief ben daarin, en de dame die het mij gestuurd had herkende ik eerst niet.

Ben haar profiel gaan bekijken, want ze gebruikte een dubbele achternaam, dus naam echtgenoot en dan haar meisjesnaam. Ook haar voornaam staat er in verkorte versie.
Dus was het even nadenken, wie is zij.
Maar ik zag dat mijn neef  en nichten met haar bevriend zijn.
Maar wat bij mij echt het belletje deed rinkelen is haar woonplaats, de geboorteplaats van mijn moeder.
Toen wist ik weer wie zij is, er woont immers nog familie daar.

De dame in kwestie is één van de nichten van mijn ma.
De nicht was gisteren , na blijkbaar lange tijd bij haar neef , mijn nonkel, op bezoek geweest.
En natuurlijk was het gesprek ook op mijn ma terechtgekomen en op mijn broers en mezelf.

Toen heeft mijn neef gezegd dat ze mij via FB kon bereiken.
En ze heeft dit idd gedaan...maar ik kan jullie wel zeggen dat het raar doet.
Er ligt bijna 30 jaar tussen onze laatste ontmoeting, ik denk dat ik haar het laatst heb gezien op de begrafenis van mijn ma en dat is bijna 23 jaar geleden.
En daar is eigenlijk niets van bijgebleven, ik was teveel van de kaart toen.

Maar we hebben gisteravond dan al een hele chatsessie gehouden, en het zal nu makkelijker zijn om contact te houden.
Maar ik vond het best ook wel emotioneel, dit is iemand die mijn ma in haar jonge jaren heeft gekend, de nicht is 8 jaar na mijn ma geboren, en ze hebben samen in dezelfde woonplaats gewoond.
Dus is hier voor mij een mogelijkheid om zaken te vragen over mijn ma, die mijn pa ook niet zo goed meer weet.
Want mijn grootmoeder langs moeders kant heb ik nooit gekend.

Dus heb ik een deel van de familie langs moederskant weergevonden.
Waar FB al niet goed voor is.

Mijn oudste

dochter studeert voor verpleegkundige.
Ze is nu aan haar laatste stukje bezig, ze loopt momenteel stage bij het Wit-Gele Kruis.
En een deel van haar ronde is dus ook in Diest.

Ik belde haar deze morgen en ze vroeg me of ik vorige week in Diest was geweest want ze had mijn auto gezien.
Ja dus, en dit vind ik wel leuk nu.
Ze is  erover aan het denken van misschien bij het Kruis te gaan werken na haar afstuderen, ze vind het leuk en afwisselend werk.
Ze heeft hele goede beoordelingen van haar stageperiodes. Ze mag al veel zelfstandig doen.
Dus als ze daar kan gaan werken is de kans al groter dat wij elkaar onderweg tegenkomen en eens toeteren naar elkaar.
Als moeder en dochter naar elkaar, dat moet kunnen.

Ze heeft na deze stage nog 1 stage voor haar afstuderen.
En dan, eind januari 2012 is het eindelijk zover, haar proclamatie.
En daar neemt haar mama speciaal verlof voor, daar wil ik bij zijn ...de dag dat mijn dochter verpleegster wordt.
En dan wordt het nog afwachten of het met onderscheiding of met hoge onderscheiding wordt.
Maar eigenlijk maakt dat niets uit, ze heeft dan haar droom gerealiseerd en er 3 jaar hard voor geknokt, samen met haar partner en kids.

Winteruur

Ja, het was deze nacht weer zover, we mochten onze wekkers en klokken een uur terugdraaien.
We leven weer in het winteruur.
Nu gaat een weer een aantal weken 's morgens iets lichter zijn en 's avonds sneller donker.
En net dat stukje haat ik. Meestal vertrek ik 'smorgens rond 5.30 u en kom ik naar huis rond 19 uur.
Dus vertrek je in het donker en kom je naar huis in het donker. En door de dag als het licht is ben je meestal ergens binnen aan het werken...

Rond kerst en nieuwjaar vind ik het ergste, dan wordt het op slechte weerdagen( bewolkte dus) al om 16 u 's middags donker...
Dan heb ik het gevoel de hele dag in het donker te leven.
Nee dus, dit is niet mijn periode, ik heb zon en licht nodig.

En om ons te sussen geven ze ons tijdens de vorige nacht een extra uur terug om langer te slapen.
Maar;
1) ze hebben dat uur afgepakt toen het zomeruur inging eind maart...
2) ik heb er niets aan gehad dat extra uur, was op de gewone tijd wakker en dan lig je daar te wachten tot het zogenaamd tijd is om op te staan....LOL

En al die klokken die je moet verzetten;
- 3 analoge klokken hier in huis
- 2 wekkerradio's
- 2 gsm's
- 1 microgolf

en als diabeet zijnde ook nog;
- 1 meettoestel
- 1 pomp

Als je dit allemaal gedaan hebt, is je zogenaamde extra uur al verloren.

Diabetes type 1...niet genoeg bekend...

14 november as is het Wereld Diabetes Dag.
En de weekbladen en maandbladen pikken hierop in.
Eindelijk zou je zo zeggen....maar meestal gaat het dan over type 2, het type dat ook bekend staat als ouderdomssuiker en 90% van de diabetespatiënten heeft.

Ook deze maand in het blad "Goed Gevoel " een artikel gewijd aan diabetes.
Op de cover staat; Test je risico op diabetes, voorkomen kan   genezen niet.

Het laatste deel van de zin zegt eigenlijk al genoeg.
Want nu, deze tijd kan je idd door je levensstijl aan te passen dwz gezonder gaan leven proberen, ik zeg het nogmaals PROBEREN om type 2 te voorkomen.

Maar er zijn nog die andere mensen, die 10% type 1 diabetes.
Zijn die het niet waard om aandacht aan te schenken?
Weten de schrijvers van deze artikels dan niet dat dit type veelal bij kinderen, jonge pubers en jonge adolesenten voorkomt?
Dat dit type een auto-immuunziekte is die door verschillende factoren kan worden uitgelokt?
Ik weet het, het is een zeer complexe materie, ben er zelf al 26 jaar voor aan het studeren en moet nog bijles krijgen.

Maar het wordt tijd dat we dit en aanverwante soorten diabetes zoals LADA en MODY onder de aandacht van het grote publiek brengen.
Want de meeste types 1 worden het beu om reacties te krijgen van ; dan had je maar niet zoveel moeten snoepen en beweeg je wel genoeg, je moet meer sporten....en nog zo van; oei jij draagt een pompje, dan heb je zeker de zwaarste vorm???
Ik heb het al honderden keren uitgelegd aan mensen en dan zie je de verbazing op de gezichten zo van; oei er bestaan meerdere vormen van en die schelen echt wel van elkaar....

Het is wel goed dat tijdschriften en maandbladen erover schrijven, maar misschien dat ze eens een serie over de verschillende vormen maken, elke week of maand 1 van de meest voorkomende vormen.

Dus aan de mensen van Goed Gevoel, jullie hebben nu type 2 behandeld in november.
Breng nu type 1 naar voren in jullie decemberblad.
Ga eens een kijkje nemen op de verschillende forums en ook op dit forum;
Vlaams Diabetesforum.be

Hier zijn vele ervaringsdeskundigen die met jullie willen praten en jullie kunnen helpen om een goed artikel te brengen, recht uit het leven gegrepen om het zo uit te drukken.

Dromen

Ik ben een persoon die geregeld droomt en ook meestal die dromen herinnert.
Ik ben ook een gevoelsmens en die hebben dit dus wel meer.
Zo ventileren ze hun gevoelens. Maar bij mij komen sommige van die dromen ook uit.
Niet direct, soms een paar dagen later..maar er kunnen ook weken en zelfs maanden tussenzitten.
En soms heb ik een droom die geregeld terugkomt, tot hij uitkomt...dan droom ik hem niet meer.

Voorspellende dromen noemen ze dit.
En, op de moment dat het gebeurt heb ik altijd een déja vous gevoel.
Maar ook, helaas bij mij zijn dit meestal geen positieve dromen.

Drie jaar voor mijn grootvader stierf heb ik zo mijn eerste droom gehad....over zijn dood...ik was amper 14 toen en kon het niet bevatten...
Mijn 2 de droom die uitkwam was toen mijn oudste broer zijn eerste motor kocht, een Zundapp...volgens mijn droom kreeg hij er een ongeval mee in de stad, weet zelfs de straat nog....een paar weken later belde er een ploitieagent op een zaterdagnacht aan...mijn broer lag gewond in het ziekenhuis na een ongeval met zijn brommer.
Op het tijdstip dat mijn ma stierf deed mijn hart pijn, letterlijk een steek in mijn hart.

Dus ja, ben gevoelig op sommige punten en vrij sensitief.
Ik vang ook signalen op van andere mensen als ze in nood zitten en ga dan met hen praten en luisteren.
Dit helpt hen en ook mij, want anders ga ik toch weer dubben en denken dat ik signalen negeer...en dan droom ik daar weer over.

Nee, niet alle dromen zijn bedrog....maar met de meeste kan je wel je spanningen van de vorige dagen wegwerken en je stress kwijtraken.

Sterilisatie

Het is zover, vandaag gebeurt het.
Ze moeten deze voormiddag allebei rond 10 uur bij de ....dierenarts zijn.
Mijn 2 katten worden gesteriliseerd.

Ze zijn nu 8 en 6 maanden oud, dus kan het.
En ik had besloten om het gezamelijk te laten doen, want dan kunnen ze elkaar steunen, door dik en dun..LOL.
Maar nu, op deze moment zijn ze niet zo vrolijk want ze krijgen geen eten en drinken, ze moeten nuchter zijn voor de narcose.

Mijn dochter doet ze weg en gaat ze in de late namiddag halen.
En dan kunnen ze thuis verder op hun plooi komen.
Tijdens het komende weekend gaan ze dan wat extra vertroeteld worden, zal voor zaterdag kip op hun menu zetten, dat eten ze héééééééééééél graag.

Maar vanaf 10 uur ga ik dus bloednerveus zijn, hopende dat alles goed loopt.
Want het zijn toch ook mijn kleine babytjes, die harige huisgenoten.
En dat is ook nog zoiets, hun mooie pels op hun buikje wordt weggeschoren.
Hopelijk groeit dit snel weer aan.

En dan, dan kunnen ze naderhand eindelijk vrij, zonder koord, loslopen in de tuin.
Op jacht naar muizen. En ander ongedierte.

Halloween in 't school....

Ik had vandaag daguren gevraagd, vrijaf deze avond.
Het was immers halloweenavond in de school. En mama en bomma moesten meekomen.
Er was een zoektocht en de kleinzoon had hulp nodig. Ook om al die heksen en spoken de baas te kunnen.

Als je 5 bent is dat immers nog beangstigend, vooral als je al zo'n teruggetrokken ventje bent als onze kleinzoon.
Maar hij had al wel de hele week spinnen en spinnewebjes aan het tekenen geweest....kijk bomma zo doe je dat...

Eigenlijk ben ik niet voor halloween, dit is géén gebruik van bij ons.
Het is van Amerika overgewaaid en wordt door de comercie natuurlijk uitgebuit.
Als het maar geld in het laatje brengt.
Maar natuurlijk voor die kindjes is dit leuk, om samen met de ouders en grootouders iets leuk te doen... het zijn natuurlijk ook weer extra uurtjes samen.
En de foto's moeten er ook bij natuurlijk, dit zijn herinneringen voor over 10 jaar ofzo...

En nu, hop naar Sinterklaas....LOL

Dagje Nederland

Een paar weekenden geleden hebben wij een dagje Nederland gedaan.
Wij, dat zijn 2 lotgenoten en mezelf die een lotgenootje in Nederland gingen opzoeken.

Zelf had ik deze dame al een keer ontmoet, maar voor de 2 anderen was het de eerste ontmoeting.
Dus richting Nederland.
Voor mij was het wel de eerste keer dat deze kant van Nederland opreed en al goed dat er gps bestaat want met hun vele knooppunten kan je er al eens eentje missen.
En mijn zware voet indachtig was het ook goed dat de gps de snelheden aangaf, dus om zonder boete terug naar België te raken...LOL.

Bij de dame en echtgenoot aangekomen was de ontvangst allerhartelijkst.
Iets later kwamen de 2 andere vrienden toe.
En toen zijn we aan een babbelsesie begonnen, maar ja we hebben met vieren minstens 1 gemeenschappelijke deler, diabetes.
We hebben over de verschillende manieren van behandelen gepraat, de verschillen tss Nederland en België, want er zijn echt wel opvallende zienswijzen van hoe en wat je de verschillende types behandelt.

Maar over 1 ding lopen we wel gelijk, wandelen is gezond zeker voor diabeten.
Dus hebben we ook de daad bij het woord gevoegd en een mooie wandeling gedaan in het park daar.
Daarna hebben de dame in kwestie en mezelf nog een goed gesprek gehad, over de zin des levens....
Na het avondeten, ben ik terug naar huis gereden een rit van toch 1,5 u.

Maar we gaan nog terug naar daar, zeker weten...
Of een meeting ginder doen, zodat we meerdere leden kunnen ontmoeten.
Maar dat komt wel goed.

Groen-en andere buitendiensten.

Toen ik deze morgen rondreed in Diest en omstreken, zag ik mensen van de groendienst aan het werk.
En het was toen aan het gieten, echt wel hard regenen.

Ik had toen ook wel iets van , chapeau voor al die mensen die buitendienst hebben zaols mensen die ons afval ophalen, bouwvakkers, wegenwerkers en zovele anderen.

Voor hen begint nu de minder goede kant van de medaille, ze moeten letterlijk door weer en wind werken buiten.
Ze hebben meestal ook niet de mogelijkheid om op te warmen, als ze bevroren zijn van de koude of doorweekt van de regen of sneeuw.
Alleen in extreme weersomstandigheden mogen zij hun werk onderbreken en thuisblijven, hopende op betere tijden.
Dus ja deze mensen verdienen ook ons respect, net als ieder andere persoon die werkt, wat hij/ zij ook vor werk doet.
Elke job heeft zijn nut, of je nu een geleerde professor bent, of ergens onderaan de ladder staat.

Maar ik had deze morgen wel compassie met de mensen van de groendienst daar in Diest...zij stonden in de regen...ik zat lekker warm en droog in mijn auto.

Kasterlee

Het pompoenendorp, kabouterdorp, Kempisch dorp met nog veel natuur....en nog zoveel meer.
Ik ben er de laatste weken weer geregeld gepasseerd, naar en van klanten.

Dit dorp heeft iets van mij....
Jeugdherinneringen, de zomers van 69, 70 en 71.
Schitterende zomers, waar mijn jongste broertje nog een babyboy was...
Waar ik met mijn oudste broer cowboy en indiaan gespeeld heb, kampen gebouwd in dat ozo grote bos.
Ik heb er in de bomen leren klimmen...enfin die tijd was ik een halve jongen inplaats van een keurig meisje.

Als pa vakantie had, hij reed elke dag op en af naar zijn werk te Merksem, dan gingen we wandelen, de Hoge Mouw beklimmen zo tevoet onderweg naar het dorp.
De Valk, de dorpsherberg is er nog altijd...en bakkerij Van Heukelom waar je het lekkerste brood en gebak kon en kan krijgen...deze bakker is ver bekend in de omstreken.
Of te voet naar Lichtaart, door de holle weg met zijn toen pittoreske dorpsplein.

Maar waar ik altijd het meest naartoe getrokken wordt is De Watermolen, aan de rand van het dorp.
In de zomer en ook in de herfst is dit een mooi plekje om na een wandeling te terassen en iets te eten.
Toen in die jaren was er ook nog een speeltuintje aan en de Nete loopt er naast, je kan daar kajakken ook trouwens.
Maar toen in die tijd mocht je daar nog zwemmen in de Nete, en dat heb ik met de oudste broer geregeld gedaan terwijl kleine broer in de speeltuin was en de ouders genoten van een frisse pint.

Dus ja, als ik in Kasterlee passer en ik heb tijd, zoals deze week stop ik aan De Watermolen en ga er op zijn minst een koffietje drinken en wat mijmeren...
Toen waren het nog zomers...

Kattespeeltjes...

Toen ik deze middag van Antwerpen naar een vriendin toe reed passeerde ik een Tom &Co.
Ben er gestopt want ik moet nog een tweede reismandje voor de jongste kattin hebben.
De 2 dames worden namelijk vrijdag gesteriliseerd en ze hebben elk een reismandje nodig om te vervoeren en uit te slapen naderhand.

En speeltjes wou ik ook hebben, want de dames maken het hier bont hoor...kranten stuk krabben,de dozen voor het karton kapot krabben, de speelmat van de kleinzoon uit elkaar halen,van boven naar onder racen en omgekeerd en ook uitzien dat dan juist hun pad niet kruist....want als ze tegen je oplopen heb je gegarandeerd een blauwe plek.

Nu heb ik leuke dingen ontdekt daar bij Tom & Co...mini tennisballetjes maar die krijgen ze later wel, maar ik heb een soort van "play circuit" Senses van het merk Cat It.
Dit is een kattenracebaan met een balletje in, het is overdekt met hier en daar gleuven in waar ze dus met hun pootje inkunnen om tegen die bal te tikken.
Je kan deze "racebaan" in verschillende modellen zetten en je kan ook aparte stukken bijkopen om ze groter of andere vormen te maken.
In elk geval, het in elkaar steken was zo gepiept en de poesjes hebben zich hier al een uur aan een stuk mee geamuseerd.
Alleen toen ze hun eten kregen hebben ze het even aan de kant laten staan.

Er zijn nog 2 andere speeltjes of activiteiten van dit merk, namelijk een massage center en een sctatch pad, dit laatste heeft een gedeelte waar je brokjes of snoepjes in kan doen en om eraan te kunnen moeten ze over een krabgedeelte...dus krabben ze hun nagels nog eens extra.
Ze hebben ook een website;
http://www.hagen.com/

daar ga ik seffens ook nog eens kijken  en me ook registreren, wie weet welke leuke kattespelletjes vind ik nog...

Hij doet het weer...

mij tranen in mijn ogen laten krijgen...van ontroering dan toch.
Hij brengt mijn kindertijd en die van de dochters weer.
De tekeningen, de verhaaltjes, gedichten en liedjes...we hebben ze allemaal geleerd.

Nu is het zijn tijd, en van het nichtje dat even oud is als hij.

Op een grote paddestoel,
Rood met witte stippen

of

pim,pam,pet, ik teken jouw portret. Je hoofd is rond...

en

Maandag zwaai ik naar de maan
Dinsdag zie ik een dino gaan...

Voor beide kinderen is het hun laatste kleuterjaar en dan begint, normaal het echte werk
DE grote school.

Soms zou ik de tijd willen stilzetten, om meer van die kinderen te kunnen genieten.
Ze groeien zo snel...ik weet nog de tijd dat hun mama's als babytje in mijn armen lag.
Toen vond ik al dat het leven voorbij vliegt, nu wordt dat gevoel alleen nog maar sterker.

Maar volgende donderdag staat er alweer een mooi moment op het programma, de Halloweentocht
in zijn school.
En ik ben erbij want ik heb vrijaf gevraagd, lekker samen griezelen dan en pompoensoep eten naderhand.
Ik ga ook mijn camera meenemen, ik wil alles op beeld vastleggen, dan kan bomma later boven de foto's zitten mijmeren.
Zou ik nu oud aan het worden zijn? LOL

In elk geval, kleinkinderen...het zijn speciale kindjes en mensjes...toch voor grootouders!
En je koestert elk moment met hen.

Zonder internet...

Toen ik eergisteravond wou inloggen op mijn laptop, kreeg ik een foutmelding...ik heb mobiel internet op mijn laptop.
Dat is makkelijk want soms onderweg moet ik ergens stoppen om dringende mails van het werk na te kijken.

Dus heb ik naar helpdesk gebeld en daar bleek na een kwartier dat ik een andere pincode heb gekregen...alleen is dit niet toegekomen bij mij met de post...
Dus gaat er maandag actie ondernomen worden, de dochter gaat alles regelen zodat ik zo snel als mogelijk weer internet heb.
Zij is maandag thuis en kan dit dan in orde maken voor mij, want als je de hele dag op de baan zit gaat dit wat moeilijker.

Dus kan het zijn dat ik niet elke dag online ben de komende dagen, gene paniek dan....
Ben nu op de vaste pc bezig, maar die wordt door meerdere mensen hier gebruikt, dus kan ik niet altijd online zijn als ik het wil.
Maar zodra mijn mobiel internet weer ok is, ga ik de sterren van de hemel weer schrijven..LOL
Dus, tot later...ergens tussen de sterren van de hemel...
.

Het begon in Spanje...

met de groep Indignatos. Dit woord betekent misnoegden.
En die zijn er genoeg, in Spanje en Griekenland, over heel Europa en de rest van de wereld verspreid het zich.

In Spanje begon het omdat de Spaanse mensen geen werk meer hebben in eigen land, bij de Grieken van hetzelfde.
Want zoals in bijna elk Europees land zetten ze liever mensen uit de vroegere Oostbloklanden aan het werk, die kostten meestal maar 1/3 de voor een bedrijf, dan eigen mensen.

Maar ook de bankencrisis wordt nu gebruikt om te protesteren, en terecht want de arbeiders dreigen er voor op te draaien.
Voor de fouten gemaakt door de rijke mensen die speculeren met ons geld. Die worden betaald om te speculeren met ons geld.
En zouden wij voor hun gemaakte fouten nog eens moeten boeten en werken om hun schulden af te betalen?
En dan schrikken ze dat er misnoegden zijn  en hiertegen protesteren?
Zij zullen wel op restaurant blijven gaan eten en hun wisky-soda of cognacje blijven drinken.
En wij, de gewone mens wordt leeggezogen.

Neen, het wordt tijd dat we met zijn allen op straat komen en laten zien hoeveel misnoegden er zijn.
Want de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen staan hierbij wel mee op het spel.
Laat ons met zijn allen zien dat het genoeg heeft geweest.
Dat het tijd wordt dat de "schuldigen" hun lening gaan betalen, zij zijn rijk geworden op onze rug, zij hebben het geld om het gat op te vullen....

Dagje verlof

Zalig!!!!!
Heb vandaag een dag verlof genomen, zo gewoon bij aan het weekend geplakt.
Deze morgen iets langer dan normaal geslapen, de kleinzoon nog even bij mij, samen met de poesjes....
Vava was al beneden, dus heb ik en de kleinzoon samen wat geknuffeld en heeft hij verteld wat hij gisteren allemaal gedaan heeft.
Daarna samen naar beneden, lekker ontbijten en alles klaargemaakt voor zijn dag op school.
Natuurlijk moest bomma de boterhammekes smeren, er even van profiteren want anders is bomma al weg om te werken.
Vava en bomma hebben hem samen naar school gebracht, hij wou dat zo.
En bomma moet hem straks ook komen halen.

Dus in de tussentijd gaat bomma dan genieten, zo zalig op een iets trager ritme dan andere werkdagen.
Er is niks gepland, kranten lezen, wat luieren, koffietje drinken....gewoon eeen dagje vrij nemen van alles en nog wat....
Niets moet...heerlijk toch...het is een mooie dag, je rook vanmorgen de herfst in de lucht want er was wat rijm ontstaan tijdens de voorbije nacht.
Dus straks ook nog een beetje buiten genieten van de zonnewarmte..............

Meer moet het niet zijn...

Alles komt , uiteindelijk op zijn pootjes terecht.

Ik heb door de loop der jaren een hoop mensen keren kennen.
Er zijn mensen bij die me echt dierbaar zijn geworden. maar zoals het in het leven gaat kan er iets fout lopen.

Nu heb ik bij een paar dames hun relatie op de klippen zien lopen, helaas....
Of toch niet?
Bij 2 van de dames is het een opluchting geweest. Zij hebben hun leven in handen genomen en zijn er voor zichzelf en hun kind(eren) voor gegaan.
Ze hebben ook iemand anders leren kennen en dan heel voorzichtig alles afgetast.
Kan deze man de ware zijn vn ze zich af.
Soms praatten ze daar over met deze en gene.
En als goede vriend(in) probeer je raad te geven, vooral niet te hard van stapel lopen, de kat uit de boom kijken, er is genoeg vis in de zee...van dergelijke dingen werd er hun gezegd.

Nu voor deze 2 dames is de balans naar de goede kant doorgeslagen en zijn heel gelukkig, met de nieuwe partner, hun eigen kinderen en de pluskinderen.
Want ja, dat is er meestal ook wel bij in een nieuw samengesteld gezin.
Maar met wat moeite en begrip langs beide zijden is dit ook op te lossen, ook hier weer een goede raad....altijd blijven praten.

Nu bij 1 van de dames was er gisteren nog goed nieuws, zij gaan trouwen....
En dat vind ik heel wat....weet niet of ik dat wel een tweede keer zou doen.....maar ja de dame in kwestie is een sterke vrouw en zal er zeker heel goed, tervoren dan, over nagedacht hebben.
En het is een goed en leuk koppel, de man heeft de nodige humor en levenservaring om haar gelukkig te maken.
Go for it, jullie allebei.

Er is nog een 3 de dame die deze zomer haar huwelijk op de klippen heeft zien lopen.
En zij is nog niet toe aan deze fase om terug een relatie op dit soort vlak aan te gaan.
Ze zit nog in de verwerkingsfase wat heel normaal is, ze heeft al zoveel meegemaakt op korte tijd.

En zoals iedereen weet; tijd heelt alle wonden....dus geef de tijd ook zijn tijd ;-)

Ik heb het haar nogal gezegd; je mag niet teveel ineens willen, want dan heb je géén overzicht meer.
Doe alles stap voor stap...elke dag opnieuw.
Want ook elke dag is een nieuw begin.

En nu , na deze wijze woorden LOL, ga ik een nieuw begin beginnen, te beginnen met deze dag.

Babysokjes????

Dat vraag ik me nu af, moet ik weer babysokjes gaan breien?

Halverwege de week was ik bij de dochter en de kleinzoon, N.
We waren wat aan het dollen met elkaar en opeens zei de mama zo van, de kleinzoon is verliefd.
Op een meisje uit zijn klas, B.
B had het tegen haar mama gezegd; N heeft tegen mij gezegd dat hij verliefd is op mij....LOL.

Dus stelde bomma een logische vraag aan N; heb je B al een kusje gegeven...N werd vuurrood en kroop weg onder het dekbed van mama....met een BIG SMILE...
Een echte Casanova is het, die kleine deugniet.
Want het is een lepe vos hoor, hij doet op school of hij bang heeft van de meisjes als ze op hem roepen....hij zou onder de stenen kruipen als hij kon....toch zolang als mama of bomma in de buurt zijn.
En ja dan komen die meisjes als vliegen op azijn af natuurlijk, want ze willen dat zogenaamde verlegen scheetje helpen met alles.

Eigenlijk zou ik wel eens een vlieg willen zijn als hij op school is en kijken hoe hij zich echt gedraagt als wij niet in de buurt zijn.
Ik heb een vermoeden dat hij dan echt wel al zijn charmes gebruikt om zijn zin door te drijven...
Iedereen vindt hem lef en schattig en dat is hij inderdaad.....maar je moet hem ook af en toe eens van zijn minder goede kanten zien...als hij echt zijn zin niet krijgt kan hij ook staan stampvoeten en huilen om compassie op te wekken en hopen dat hij het toch zal gedaan krijgen.

Maar, op zijn 5 jaar is het echt al een Casanovake, hij heeft de lepe streken als zijn vava...LOL
Ben benieuwd hoe hij in de loop der jaren gaat evoluëren op dit vlak.
Ik laat het jullie wel weten, binnen een jaar of 10.

Winterbanden

Daar ik een leasewagen heb, moeten er sinds vorige winter, winterbanden op...maar vorig jaar waren wij telaat verwittigd en waren er geen voorhanden meer.
Dus vorige winter op zomerbanden gereden...en ik kan jullie vertellen dat het dan schuiven is in dikke sneeuw, en angstzweet hebben.

Nu dit jaar, begin september hadden wij toestemming om er te bestellen. Ik moest toen ook de juiste maat van banden doorgeven.
Dus doe ik dat gelijk en krijg een afspraak voot 12 oktober. Een paar dagen later werd mijn afspraak bevestigd.
Ook mijn werk werd verwittigd dat ze rekening hiermee moesten houden bij het maken van mijn werkschema.

Dinsdag 11 oktober, 's morgens en 's middags mijn mails gecontroleerd, niets speciaal.
Dinsdag avond moest ik voor het werk in mijn mailbox zijn...is daar een mail van de bandencentrale, afspraak om 10 uur, ik heb zoiets, dit kan niet...heb een afspraak om 9.15 u. en niet later...

Dus ik gisteren rond 9 u bij de bandencentrale aangekomen, ja hoor al 3 wachtenden voor mij.
Ik ga naar het loket en ik zeg tegen die meneer, ik heb een afspraak om 9.15 u

Hij zegt, vrij onvriendelijk; via internet gemaakt zeker...
Ik; euh, ja dat moest zo van mijn baas....
Hij; dat is zeker een jonge gast van 30.....doen alles alleen nog via internet...
Ikke; nee is een vrouw van rond de 40, maar wij communiceren veel via internet ja...

Het kwam erop neer dat alles in de soep draaide....hij vroeg; kan je deze middag niet terug komen?
Nee zei ik;
1) afspraak is afspraak...
2)  mijn werkplanning staat ook vol....

Dus kon ik kiezen; ofwel wachten ofwel géén winterbanden....
wachten dus en ondertss baas en klanten gebeld met de reden van vertraging...heel mijn dag naar de ....ge weet wel.

Die man zei ook van; je stuurt maar een klachtenmail naar de bandencentrale, daar doe je mij plezier mee.
Ik zal het zeker niet nalaten om dit te doen en ook zijn naam te vermelden en het soort ontvangst dat ik kreeg en copies naar mijn baas en de leasingmaatschappij.

Het wordt tijd dat wij vrouwen eens laten zien dat wij ons mannetje kunnen staan en ons niet laten afblaffen door die macho's...

12 oktober 1985

Het is dus de verjaardag van mijn dochter....maar helaas heeft deze datum ook nog een andere betekenis voor mij.

Die dag, na de geboorte van dat kleine meisje, hebben ze opgemerkt dat ik tijdens de zwangerschap eigenlijk aan zwangersschapsdiabetes heb geleden.
De behandelende geneesheer heeft dit toen niet opgemerkt.
Er is toen tijdens die hele zwangerschap geen bloed genomen en geen urinetest of iets dergelijks gedaan.
Mijn babytje groeide goed toen en de vorige zwangerschap was ook perfect gelopen, dus waarom zou het dan nu "mislopen"?.

Ik ben nog altijd boos op die dokters, want toen ik op de laatste consultatie ging en ik opmerktte dat ik al 3 weken voorweeên had , zei die zelfde dokter van; dat kan niet mevrouw u moet nog een maand gaan.
Maar ik had al wel 2 cm ontsluiting toen.
Mijn man heeft me toen wel naar de kliniek gebracht en daar hebben ze wel de bevalling in gang gezet.
Gelukkig maar, want baby en mama hebben toen moeten vechten voor hun leven, het is een spoedkeizersnede geworden.
Baby's harttonen zakten weg....
En de mama heeft 2 dagen moeten vechten om haar leven, heb toen in coma gelegen....

En toen ik bijkwam heeft er een mij onbekende dokter komen zeggen dat ik op mijn suikers moest gaan letten....

Het is natuurlijk niet leuk voor mijn dochter, zij kan er niets aan doen...het is de fout van een dokter geweest...maar haar verjaardag hangt wel vast aan mijn diabetes....

26 jaar al

Vandaag, 26 jaar geleden om 15.15 u, werd jij geboren.
Mijn jongste dochter.
Een brok vlees van toen 4,5 kg en 50 cm.

Nu ben je niet veel verzwaard, want je let op je eten.
Maar je bent dus jarig vandaag.
26 jaar. Dat betekent ook dat je elk jaar volwassener wordt en ik telkens weer in gedachten naar jullie kindertijd weerkeer.

Zou het voor elke moeder moeilijk zijn om haar dochters te moeten loslaten?
Ik weet het niet, alleen vind ik dat alles veel te snel gaat.

Maar in elk geval dochter, een GELUKKIGE VERJAARDAG.

Sporten is gezond....zeggen ze.

Het hangt natuurlijk van de sport en hoe je die beleeft ook af.
Zelf heb ik vroeger veel gesport, lopen, zwemmen, fietsen, verschillende jaren ijsbeer geweest...
Echt fysieke sporten dus...en ik was daar goed mee toen.

Maar hoe zit het met motorische sporten, zijn die zo gezond.
Motorcross bijvoorbeeld?

Mijn man heeft dit 25 jaar gedaan, zijspancross, nationaal en ook even internationaal.
En hij heeft verschillende fracturen opgelopen, zijn knie is volledig kapot, en hij heeft redelijk wat gebroken gehad bij valpartijen.
Motorcross was een microbe voor hem, elk weekend opnieuw, 10 maanden op een jaar en de 2 andere maanden crossbals afschuimen.
Dus voor onze portemonnee was dit ook niet gezond.
Ons huis is nog niet afgewerkt, omdat het geld naar de cross ging.

En nu?
De jongste is altijd naar de cross blijven gaan, ook nadat haar pa gestopt was.
Dat mag natuurlijk...ik ging ook graag kijken.
Maar haar vriend rijdt dus ook met een zijspan...en ze heeft altrainigen meegereden en ook elk jaar einde seizoen een paar mekaniekerscrossen.
Dit zijn speciale crossen voor mensen die anders door het jaar niet kunnen rijden.
En vorige zondag ging ze weer zo'n wedstrijd meerijden...maar denk dat ze wat weinig getraind heeft.

Het is fout gelopen, door een fout van haar wss zijn ze gekanteld en gevallen....maar een achteropliggende rijder is ook nog eens op hun ingereden.
Bij haar als gevolg; 2 ribben gebroken en 1 gebarsten.
Ze verrekt van de pijn , ademen is moeilijk.
En deze week niet werken.

Maar, ik heb hier ook wel mijn bedenkingen bij.
Haar zoontje was bij ons thuis, hij was ziek.
En bij haar val heeft ze wel het geluk gehad dat geen van die ribben door haar longen is gegaan....
Want dan had de situatie er wel anders kunnen uitzien.

Ze hebben een goede maand geleden een goede vriend, een ervaren rijder, ook begraven na een ongeval op de motorcross.
Ze heeft toen zelf gezegd; geluk ligt in een klein hoekje.
Dat ze toch maar eens wat meer nadenkt, ook voor haar zoontje....

Pijnlijke gewrichten

Nu, met het slechte weer voel ik weer heel duidelijk dat ik een dagje ouder wordt.
Langs rechts zijn alle gewrichten compleet versleten.

En pijn, het laatste halfjaar is het een constante, maar op een warme zomerdag is het draaglijker dan op een natte herfstdag.
En ook , zo door de dag als je bezig bent gaat het ook, want zolang je in beweging bent, voel je het minder, véél minder zelfs.
Of is het juist dat, dat je bezig bent en ook je verstand er géén erg meer op heeft, op de pijn???

"s Nachts, zoals vorige nacht, dat zijn letterlijk nachtmerries, niet weten hoe je moet gaan liggen, op de rechterzijde gaat echt niet....op mijn buik gaat nog het best met het rechterbeen naar beneden en het linker ietwat opgetrokken.

Maar voorlopig doe ik het nog zonder pijnstillers, alleen als het niet echt anders kan en ik gek wordt omdat ik niet kan slapen...
Maar over 14 dagen moet ik naar de dokter voor mijn bloedname en dan ga ik daar toch eens serieus over praten, want anders wordt dit een moeilijke winter vrees ik.

En jammer genoeg heeft die pijn ook teveel invloed op mijn bloedwaarden. Ze stijgen ervan en het wordt moeilijk dit onder controle te houden.
En op dit vlak liep het nu eindelijk goed.

Hopelijk hebben ze iets dat mij een hele tijd verder kan helpen.
Mijn huisdokter heeft me een hele tijd geleden al wel een alternatief gegeven, maar dat kan voorlopig nog niet.
Naar het Zuiden gaan wonen, in de warmte....

Kleinkinderen en diabetes

Blijkbaar is het voor mijn kleinkinderen normaal dat bomma haar suikertjes moet controleren.
Ik heb toch nooit de vraag gekregen; waarom of hoe?

Onze kleinzoon is dit weekend bij ons gebleven, hij is zelf een beetje ziek.
En bomma ging deze morgen dus haar nuchtere bloedwaarden meten.
Hij komt altijd kijken als de cijfertjes op mijn metertje komen en hij ziet ook direct aan mijn gezicht of het goed is, ja of nee.
Soms en ook deze morgen wou hij dat zijn suikertjes gemeten worden.
Hij weet dat het prikje een beetje pijn doet, maar dat vindt hij niet erg. Maar hij wil ook goede cijfers op dat metertje en gelukkig is altijd ok. Dus ja dan is bomma ook weer blij en gerustgesteld.

Hij en mijn kleindochters weten ook dat bomma alleen maar cola drinkt als de suikertjes te laag staan.
En soms....dan merkt hij het ook wel en komt hij zelf wel met cola en zegt hij; opdrinken bomma!
Het is lief..natuurlijk, maar eigenlijk zou een kind hier niet mee geconfronteerd mogen worden.

Hij en de kleindochters vinden het ook normaal, want ze hebben bomma nooit zonder diabetes gekend...ook mijn eigen dochters niet.
Mijn partner wel...hij is met een gezonde vrouw getrouwd.
En 3 jaar later kreeg die gezonde vrouw een chronische ziekte...dus voor hem was dit ook aanpassen....en hij heeft het er moeilijk mee gehad.

Nu sinds ik de pomp heb ( 3 jaar al) ziet hij wel dat het terug beter is bijna als ervoor.
Alleen meet ik nu gemiddeld 7 à 8 keer /dag mijn bloed.

Voor mensen die spuiten is het gemiddeld 4 keer / dag.

Maar in elk geval, mijn kleinkinderen gaan van dichtbij meemaken hoe leven met diabetes is, en welke beperkingen het KAN hebben, maar ook hoe je er een mouw aan kunt passen om toch een goed leven te hebben.
Want dat heb ik me voorgenomen, ik laat diabetes mijn leven niet vergallen.
Integendeel, dank zij de diabetes ben ik bewuster gaan leven en heb leren genieten...

Alleen hoop ik dat mijn kinderen en kleinkinderen NOOIT diabetes hoeven te krijgen...

8 oktober

Dat is de verjaardag van mijn moeder.

Ja ma, ik denk nog aan je, zeker op deze dag....alhoewel je al bijna 23 jaar niet meer bij ons bent.

Je stierf een dikke maand na je 53 ste verjaardag aan die verschrikkelijke ziekte; longkanker.
Zes maanden na diagnose verloor je die strijd die van in het begin hopeloos was.

En dat door die stomme sigaretten..want je rookte wel veel, en de longarts heeft toen wel bevestigd dat het bij jou door het roken kwam.

Ondanks dat we niet altijd "accordeerden", overeen kwamen was en ben je nog altijd mijn ma.
Jij hebt mij 9 maanden gedragen en het leven geschonken.
Je hebt mij samen met pa opgevoed tot de mens die ik nu ben.

Maar je hebt helaas mijn kinderen en kleinkinderen niet gekend.
Want mijn dochters waren 4 en 3 jaar toen jij stierf.
De oudste heeft nog een paar herinneringen, de jongste helaas niet.
En mijn kleindochters en kleinzoon, daar heb je helemaal de kans niet voor gehad om die te leren kennen.
En je zou trots geweest hebben op je nageslacht.
Want ze zijn ook een stukje van jou.

Zelf nader ik nu de leeftijd die jij toen had toen je stierf, dus heb ik daar gemengde gevoelens bij.
Ik heb vandaag met je oudste zoon gebeld, maar geen van beiden hebben we jou aangehaald...bewust?
Misschien wel, want het ligt met momenten toch nog gevoelig, zelfs na al die jaren.

Maar ,8 oktober, die dag zal ik altijd aan je denken, zolang ik leef.
Want je was mijn ma....

Ze luisteren niet

Toen ik het weerbericht voor eind deze week hoorde, heb ik met "hierboven" even een babbeltje gedaan.
Maar blijkbaar hadden ze het daar te druk om te luisteren.

Ik, en waarschijnlijk vele anderen, houden niet van dit weer.
Regen, wind en storm....en ik heb er weer van wakker gelegen deze nacht.
Rond 2 uur ongeveer ben ik wakker geschoten van felle regen op de raam en even erna begon het hevig te waaien.
Welkom, de herfststormen zijn gearriveerd :-(.
Dit vind ik dus de minst leuke tijd van het jaar, ook al het wordt zo snel donker...gisteravond reed ik rond 19.15 u naar huis en de zon was al onder en het begon te schemeren.

En nu , 12 uur later ben ik aan het ontbijten en is het nog donker, nog geen spoortje van licht te zien.
Het zullen de "herfstbleus" wel weer zijn..
Nu zou ik het liefst van al een winterslaap gaan houden en wakker worden in de lente, maar ja als mens zijnde kan dit dus niet....was ik nu maar even een beer die gezellig in zijn hol kruipt.

Maar goed, dit komen we ook wel door, de momenten dat we thuis zijn zullen we dan knus onder een fleecedekentje kruipen met lekkere suikervrije chocomelk.
En de andere vrije momenten gaan we vrolijk op stap met leuke mensen waar je goed mee kan lachen.
Dus voor we het weten is deze periode voorbij en zien we de zon weer en het groen en de bloesems heropleven.
En kreeftje ook.

Fruitkorven

Hoe het in andere bedrijven gesteld is weet ik niet, maar hier in Limburg, wordt er al in vele bedrijven fruitkorven besteld.
Die worden dan gewoonlijk 's maandags geleverd en dan kunnen de medewerkers van het bedrijf heel de week fruit eten op het werk.
Dit wordt hier heel erg aangemoedigd. Deze fruitkorven zijn goed gevuld met seizoensgebonden fruit en zekr zoals appelen en peren uit de streek hier.

Dit is natuurlijk een heel mooi iniatief van deze bedrijven, maar ook wel met voorbedachte rade natuurlijk.
Waarschijnlijk kunnen ze dit ook aangeven bij de belastingen onder het motto dat ze aan de gezondheid van hun medewerkers werken.
En ook ik heb daar baat bij, want zelf mag ik daar ook van nemen, zeker op bedrijven waar ik geregeld kom en ze me goed kennen.

En daar ik echt wel een fruiteter ben is dit mooi natuurlijk. In de zomer zou ik echt op fruit alleen kunnen leven, maar ja je hebt natuurlijk ook je brood, pasta en vlees en groenten nodig.
Maar als dessert lekker fruit zoals mango, druiven of aardbeien, heerlijk gewoon.

Natuurlijk hoop ik ook dat er vele bedrijven hier die gewoonte willen overnemen om fruitkorven voor het personeel te laten leveren, voor sommige is het dan misschien een hernieuwde kennismaking met fruit en hopelijk een blijvende.
En het is een gezond en lekker alternatief voor andere desseten die teveel met suikers zijn opgemaakt.
In fruit zit natuurlijk ook suiker, maar dit zijn letterlijk "natuurlijke suikers", die veel makkelijker verwerkt worden in ons lichaam.
En in fruit zit nog zoveel andere zaken waar ons lichaam baat bij heeft.

Dus mensen, eet af en toe een stukje fruit, het is goed voor ieder van ons.

Op en af

Het is weer zo druk...soms te druk om te bloggen en dat vind ik wel jammer , want er is zoveel dat ik jullie wil vertellen.

Zoals vandaag..
heb al een paar weken dat mijn suikerwaarden erg schommelen, op en af dus...
de herfst zit daar zeker voor tussen en ook het feit dat er een late nazomer met erg warme temperaturen bij zijn.
Want zeg nu zelf , wie heeft er begin oktober hier al 28° meegemaakt?

En weersinvloeden, extreem warm of koud die hebben een enorme invloed op mij.
En ik hou van die mooie dagen hoor, ik geniet ten volle dan..maar voor mijn suikertjes is het wel te zoet dan...

En nu gaan de temperaturen zakken en gaat het echt herfst worden zeggen ze, dat is goed...want het is de tijd van het jaar ervoor.
Alleen hoop ik dat er niet teveel stormen bijzijn, want van de wind ervan krijg ik hoofdpijn en heb de vorige jaren ook elke keer gemerkt dat van die herfststormen mijn suikertjes ook durven schommelen.

Maar och, ook dit betert weer als het weer wat stabieler wordt.
Dus hopen op vele goede dagen en de "kwade " er dan maar bij nemen zeker.
Het passeert allemaal wel.

Veiligheid

Bij ons op het werk is een nieuwe veiligheidscampagne opgestart.
Er zijn dit jaar namelijk al veel arbeidsongevallen geweest, voornamelijk deze zomer.

En voornamelijk door verkeerd schoeisel.
De meesten droegen teenslippers op het moment van het ongeval.
Ja het is zomers en je wil lichter gekleed gaan maar wij hebben veiligheidsklompen ter beschikking.
Draag die dan! Er is nu al 3 weken campagne,wij krijgen folders en veiligheidstips om ongevallen te voorkomen.
Ik sta daar volledig achter want dit is belangrijk.
Als ik op pensioen ga wil ik dit zonder letsels omwille van het werk.
En je kan dit zelf bewerkstelligen als je de regels volgt.

Maar wat zag ik deze week nog een paar keer, ondanks de folders?
Ja juist, in het begin van vorige week een dame van rond de 35 ergens, met gelakte teennagels en teenslippers.
En als je vloeren moet dweilen of schrobben is dit echt wel gevaarlijk wegens het gevaar op uitglijden.

Ik draag ook slippers, maar dan thuis of als ik op stap ben, en op het strand, maar niet op het werk.

En vorige vrijdagmiddag moest ik ook ergens vervangen op een mooi pand.
Daar werken ze met 2 mensen.
Dus wacht ik op de vaste dame, een vrouw van 66 jaar. Ze zou normaal op pensioen zijn gegaan vorig jaar al, maar blijkbaar was haar pensioen nog niet voldoende...
En dan komt die dame er aan gewandeld....ze moest precies naar een galabal....en op hoge hielen :-(...wij doen dus wel geen bureelwerk dacht ik nog bij mezelf.
En maar klagen over haar hernia's en de pijn in haar rug...maar op hoge hielen komen werken kan ze dan wel...

Niet te begrijpen...

Wij krijgen van onze werkgever persoonlijke beschermingsmiddelen, zoals veiligheidsschoenen, handschoenen, helm ed...
Maak er dan aub gebruik van, voor je eigen goed...