Gisteren moest ik werken op een metaalverwerkend bedrijf.
Nu op vrijdag werken ze daar maar tot 15.30 u op de burelen en kon ik lekker vroeg beginnen daar.
Eerst de burelen in de fabriek, daar mag je ze storen, vooraan niet.
Dus toen de bedienden vooraan weg waren was het grootste deel al gedaan en moest ik alleen het restafval nog ophalen.
Toen ik daarmee klaar was en mocht en kon vertrekken kwam er een truckchauffeur binnen.
Ik had de truck al zien stoppen langs de baan en direct gezien dat hij ergen vanuit de oostbloklanden kwam.
De man vroeg aan mij, hij noemde de naam van het bedrijf, of hij juist was....hij zei ook en wees naar zichzelf; Rus...
Ik dacht oei....en ik vroeg of hij Engels kon....nee hij Rus, Duits dan of Frans....nee Rus......
Dus een gesprek voeren was onmogelijk daar ik geen Russisch praat....
Ik deed teken naar die man dat hij moest wachten, ik ging op zoek naar iemand, had nog iemand op de burelen gezien...
Ik legde aan de bediende uit dat er een Rus was en dat die blijkbaar op hun bedrijf moest lossen of laden, maar dat hij enkel Russisch spreekt...de bediende zuchtte want hij was aan 't opruimen om naar huis te gaan...
Of hij het opgelost heeft gekregen weet ik niet, ik moest verder moest nog op een ander pand gaan werken....
Maar ik versta wel niet dat je als internationale truckchauffeur geen andere taal kent dan je eigen taal, hier in Europa is Engels de meest gangbare taal als het op zaken aankomt.
Ze moeten niet een heel gesprek kunnen voeren enkel dat ze komen laden of lossen en welke laadkade ze moeten hebben en dergelijke zaken meer.
De meeste mensen hier in België kennen 3 talen, wij kunnen ons redden in het buitenland....en het zou voor de mensen uit het oostblok ook makkelijker zijn als ze wat Engels kunnen als ze hier zaken willen doen...zou voor iedereen makkelijker zijn.
Maar oekebroedsjnoevech versta ik ook niet....lol....Da!
zaterdag 20 april 2013
Tijd te kort
denk dat dit voor vele mensen zo is.
Ook bij mij, ik wil graag dagelijks bloggen, maar door de week is het nauwelijks nog haalbaar.
Door mijn onregelmatige uren heb ik soms de behoefte als ik thuis ben om nog een dutje te doen, omdat ik er dikwijls heel vroeg uit moet.
Ik moet ook 2x per dag mijn mails checken voor 't werk, de honden moeten buiten, er moet dagelijks gestofzuigd worden omwille van de hondenharen.
Als ik 's avonds thuiskom wil de kleinzoon nog vertellen hoe zijn dag is geweest , de partner doet dan zijn verhaal ook nog eens.
Soms, vooral 's maandagsmorgend, gaat de werktelefoon heel veel, er zijn zieken, je moet daar en daar naartoe....dan loopt mijn hoofd over, er zijn collega's die bellen over een bepaald pand waar ik meer over weet dan zij en vragen hebben van wat en hoe het werk daar moet gebeuren.
Je krijgt telefoon van het bureel dat je met de auto naar de keuring moet, of een bandenwissel.
Altijd is er wel iets.
Dus nee, door de week bloggen wordt heel moeilijk en juist dan heb ik soms situaties die ik wil vertellen aan jullie.
Daarom zal ik proberen om leven in een notedop te vertellen in het weekend en jullie dan overspoelen met mijn blogs...
Akkoord?
Ook bij mij, ik wil graag dagelijks bloggen, maar door de week is het nauwelijks nog haalbaar.
Door mijn onregelmatige uren heb ik soms de behoefte als ik thuis ben om nog een dutje te doen, omdat ik er dikwijls heel vroeg uit moet.
Ik moet ook 2x per dag mijn mails checken voor 't werk, de honden moeten buiten, er moet dagelijks gestofzuigd worden omwille van de hondenharen.
Als ik 's avonds thuiskom wil de kleinzoon nog vertellen hoe zijn dag is geweest , de partner doet dan zijn verhaal ook nog eens.
Soms, vooral 's maandagsmorgend, gaat de werktelefoon heel veel, er zijn zieken, je moet daar en daar naartoe....dan loopt mijn hoofd over, er zijn collega's die bellen over een bepaald pand waar ik meer over weet dan zij en vragen hebben van wat en hoe het werk daar moet gebeuren.
Je krijgt telefoon van het bureel dat je met de auto naar de keuring moet, of een bandenwissel.
Altijd is er wel iets.
Dus nee, door de week bloggen wordt heel moeilijk en juist dan heb ik soms situaties die ik wil vertellen aan jullie.
Daarom zal ik proberen om leven in een notedop te vertellen in het weekend en jullie dan overspoelen met mijn blogs...
Akkoord?
Renovatie
Mijn pa woont ergens in het Antwerpse in een sociale woningblok.
Al bijna 48 jaar.
Mijn pa is moeilijk ter been en eigenlijk hulpbehoevend, maar daar wil hij niet van horen.
Dus daarom waren wij, de broers en ik, aan het uitkijken voor een serviceflat.
Er was al 3 keer een voorstel gedaan, waarvan 2 nieuwbouw, maar pa had na bezichtiging ze alle 3 van tafel geveegd.
Hij wil niet weg uit zijn appartement.
Maar nu een tijdje geleden hadden we van de sociale dienst te horen gekregen dat ze de appartementen allemaal gaan renoveren en dat die renovatie minstens 6 maanden zouden duren.
Dus de mensen moeten uit hun appartement, er zou gezorgd worden dat de bewoners zolang ergens anders terecht konden.
Een maand geleden ongeveer was er een vergadering om de bewoners van de appartementen te informeren.
Mijn oudste broer zou meegaan met pa, hij was de enigste die die avond meekon.
Dus pa en broer naar de vergadering....maar ze vielen bijna van hun stoel toen ze de nodige info kregen....nee nee, ze gaan niet renoveren....ze gaan alles plat gooien....de hele buurt, de vier woningblokken in zijn straat maar ook de woningblokken in de aanpalende zijstraten.
Zelfs de kleuterschool waar ik en mijn dochters onze kleuterjaren hebben doorgebracht moet eraan geloven. En het aanpalende basketplein waar ik kon op kijken vanuit mijn slaapkamer.
Mijn jeugd gaan ze daar zo maar effe slopen...:-(, dus moet ik foto's gaan nemen voor alles weg is....
Ja, dus mijn pa zal niet te kiezen hebben, binnen x aantal tijd zal hij uit zijn appartement moeten, voorgoed....want ze gaan wel nieuwbouw zetten , maar er zijn nog geen plannen en een architekt is er ook nog niet.
Er wachten mij en mijn broers nog zware tijden, eerst iets zoeken wat pa zijn goedkeuring gaat wegdragen en dan zijn verhuis doen...er zal heel wat weg moeten van zijn spullen, want het zal geen appartement met 3 slaapkamers meer worden, eerder met 1 slaapkamer....dus boeken, films ed , er zal van weg moeten, het is teveel om te verhuizen.
Maar hoe we dat moeten gaan uitleggen tegen dan weet ik nog niet.
Hopelijk hebben we nog wat tijd om dat voor te bereiden.
Al bijna 48 jaar.
Mijn pa is moeilijk ter been en eigenlijk hulpbehoevend, maar daar wil hij niet van horen.
Dus daarom waren wij, de broers en ik, aan het uitkijken voor een serviceflat.
Er was al 3 keer een voorstel gedaan, waarvan 2 nieuwbouw, maar pa had na bezichtiging ze alle 3 van tafel geveegd.
Hij wil niet weg uit zijn appartement.
Maar nu een tijdje geleden hadden we van de sociale dienst te horen gekregen dat ze de appartementen allemaal gaan renoveren en dat die renovatie minstens 6 maanden zouden duren.
Dus de mensen moeten uit hun appartement, er zou gezorgd worden dat de bewoners zolang ergens anders terecht konden.
Een maand geleden ongeveer was er een vergadering om de bewoners van de appartementen te informeren.
Mijn oudste broer zou meegaan met pa, hij was de enigste die die avond meekon.
Dus pa en broer naar de vergadering....maar ze vielen bijna van hun stoel toen ze de nodige info kregen....nee nee, ze gaan niet renoveren....ze gaan alles plat gooien....de hele buurt, de vier woningblokken in zijn straat maar ook de woningblokken in de aanpalende zijstraten.
Zelfs de kleuterschool waar ik en mijn dochters onze kleuterjaren hebben doorgebracht moet eraan geloven. En het aanpalende basketplein waar ik kon op kijken vanuit mijn slaapkamer.
Mijn jeugd gaan ze daar zo maar effe slopen...:-(, dus moet ik foto's gaan nemen voor alles weg is....
Ja, dus mijn pa zal niet te kiezen hebben, binnen x aantal tijd zal hij uit zijn appartement moeten, voorgoed....want ze gaan wel nieuwbouw zetten , maar er zijn nog geen plannen en een architekt is er ook nog niet.
Er wachten mij en mijn broers nog zware tijden, eerst iets zoeken wat pa zijn goedkeuring gaat wegdragen en dan zijn verhuis doen...er zal heel wat weg moeten van zijn spullen, want het zal geen appartement met 3 slaapkamers meer worden, eerder met 1 slaapkamer....dus boeken, films ed , er zal van weg moeten, het is teveel om te verhuizen.
Maar hoe we dat moeten gaan uitleggen tegen dan weet ik nog niet.
Hopelijk hebben we nog wat tijd om dat voor te bereiden.
Vriendschappen
zijn heilig voor mij, zeker als het de juiste vrienden blijken te zijn...
en doe ik ook alle moeite om de vriendschap te onderhouden en gelukkig maakt fb dit wel iets makkelijker in deze hectische tijden.
De periode na mijn ongeval was het voor mij moeilijk, ik kon amper bewegen en dus ook niet "op trot".
Wat maakt dat ik verschillende vrienden niet kon ontmoeten.
Maar nu ik weer de "oude" ben, letterlijk en figuurlijk, ga ik dus weer "op trot", om mijn schade in te halen. ;-)
En zo heb ik vorige week weer een vriendin ontmoet met haar gezin, het was geleden van op hun huwelijk, iets meer dan een jaar geleden.
Ik moest vroeg komen omdat we dan meer tijd hadden om bij te praten.
Dus ikke op weg....kom ik daar aan zaten ze nog aan tafel en kon ik direct bijschuiven met een tas koffie en een boterham.
Eén van de kids was naar Justin Bieber geweest eerder in de week en dat was de eerste vraag die ik stelde; hoe was Justin?
En zo vertrok onze taternamiddag...de tijd vloog voorbij, we hebben buiten op het terras ook nog wat zon meegepikt.
De man van de vriendin ging ondertussen met de kids naar de kapper zodat wij, de vriendin en ik, vrijuit konden babbelen over allerhande onderwerpen.
De tijd vloog...toen ik de opmerking maakte dat ik rond 17 u ging vertrekken was er protest....dus heb ik de partner maar gebeld dat hij niet op mij moest rekenen voor het avondeten.
Nee, wij zijn daar met zijn allen gaan eten, heel lekker zelfs, en ook daar heel wat afgelachen , toen we elkaar jeugdverhalen ed vertelden.
De kids keken met grote ogen toen ik vertelde dat ik in mijn jonge jaren niet op stap mocht voor mijn achttiende, zelfs niet met een vriendin naar de cinema.
En dan krijg je de vraag natuurlijk van; waren jouw ouders zo streng? Mijn mama wel ja.
Al bij al was het 20 u gepasseerd eer ik bij hen vertrokken ben, dit weerzien heeft ons beiden deugd gedaan, we hebben deugnieterijen van vroeger opgehaald en de tussentijd die we elkaar niet gezien hebben viel zo weg, was onbestaande eigenlijk.
En zo hoort vriendschap te zijn; ook als je elkaar door omstandigheden weinig of niet kan ontmoeten dat toch die vriendschap blijft bestaan.
Normaal zijn er nog een paar dames die tot onze vaste vriendenkring behoren, maar die we nu niet hebben kunnen ontmoeten...maar er zijn al plannen om binnenkort een BBQ te doen bij één van die dames en haar nieuwe partner, dus dat gaat daar een gekwetter zijn...;-)
Ik kijk er al naar uit om hen allemaal weer te zien en te knuffelen.
Want ja, goede vrienden zijn goud waard.
En mijn vrienden al helemaal.
en doe ik ook alle moeite om de vriendschap te onderhouden en gelukkig maakt fb dit wel iets makkelijker in deze hectische tijden.
De periode na mijn ongeval was het voor mij moeilijk, ik kon amper bewegen en dus ook niet "op trot".
Wat maakt dat ik verschillende vrienden niet kon ontmoeten.
Maar nu ik weer de "oude" ben, letterlijk en figuurlijk, ga ik dus weer "op trot", om mijn schade in te halen. ;-)
En zo heb ik vorige week weer een vriendin ontmoet met haar gezin, het was geleden van op hun huwelijk, iets meer dan een jaar geleden.
Ik moest vroeg komen omdat we dan meer tijd hadden om bij te praten.
Dus ikke op weg....kom ik daar aan zaten ze nog aan tafel en kon ik direct bijschuiven met een tas koffie en een boterham.
Eén van de kids was naar Justin Bieber geweest eerder in de week en dat was de eerste vraag die ik stelde; hoe was Justin?
En zo vertrok onze taternamiddag...de tijd vloog voorbij, we hebben buiten op het terras ook nog wat zon meegepikt.
De man van de vriendin ging ondertussen met de kids naar de kapper zodat wij, de vriendin en ik, vrijuit konden babbelen over allerhande onderwerpen.
De tijd vloog...toen ik de opmerking maakte dat ik rond 17 u ging vertrekken was er protest....dus heb ik de partner maar gebeld dat hij niet op mij moest rekenen voor het avondeten.
Nee, wij zijn daar met zijn allen gaan eten, heel lekker zelfs, en ook daar heel wat afgelachen , toen we elkaar jeugdverhalen ed vertelden.
De kids keken met grote ogen toen ik vertelde dat ik in mijn jonge jaren niet op stap mocht voor mijn achttiende, zelfs niet met een vriendin naar de cinema.
En dan krijg je de vraag natuurlijk van; waren jouw ouders zo streng? Mijn mama wel ja.
Al bij al was het 20 u gepasseerd eer ik bij hen vertrokken ben, dit weerzien heeft ons beiden deugd gedaan, we hebben deugnieterijen van vroeger opgehaald en de tussentijd die we elkaar niet gezien hebben viel zo weg, was onbestaande eigenlijk.
En zo hoort vriendschap te zijn; ook als je elkaar door omstandigheden weinig of niet kan ontmoeten dat toch die vriendschap blijft bestaan.
Normaal zijn er nog een paar dames die tot onze vaste vriendenkring behoren, maar die we nu niet hebben kunnen ontmoeten...maar er zijn al plannen om binnenkort een BBQ te doen bij één van die dames en haar nieuwe partner, dus dat gaat daar een gekwetter zijn...;-)
Ik kijk er al naar uit om hen allemaal weer te zien en te knuffelen.
Want ja, goede vrienden zijn goud waard.
En mijn vrienden al helemaal.
woensdag 3 april 2013
Kreta
Het grootste Griekse eiland.
Waar ik al verschillende keren ben geweest.
De allereerste keer was Chersonissos, vooraleer het bekend werd als partystad(je). De boulevard langs het strand was toen al wel bezaaid met coctailbars. Eén coctail betalen, de 2 de gratis....ja ok, maar dat de 2 de met zoveel water was aangelengd dat er géén smaak meer aan was zeiden ze toen ook al niet... ben er ook maar ééén keer ingetrapt.
Maar daar heb ik wel die Aussie ontmoet die elk jaar de Europese zomer in de zuiders landen doorbracht om bij te verdienen. Dus van hem ik mooie verhalen gehoord over zijn land.
De tweede keer Kreta was in Rethymnon, de andere kant van het eiland. Rethymnon heeft Venetiaanse uitstraling, is mooi gelegen in de baai en je hebt er de oude en de nieuwe stad...de oude stad is natuurlijk mijn favoriet. Het oude fortesso waar ik een klas van de muziekschool een concert hoorde inoefenen en meer dan een uur heb staan luisteren zo mooi was het.
Twee mooie wandelingen die ik gedaan heb; de Imbroskloof, 8km lang met hele, mooie natuur en verlaten dorpen, waar de rotswanden soms op je toe kwamen zo smal werd het pad.
En dan de wandeling met Brigitte en haar man. Zij is Vlaamse , afkomstig uit Berchem en de man was een Kretenzer, dus konden ze samen heel wat vertellen over de streek waar wij doorliepen...door de heuvels en dalen met waterpartijen, citrusbomen waar je de citroene zo kon plukken, de geitjes die ons passeerden en oja ook weer een verlaten dorp in de vallei, dat boven op de klip weer was opgebouwd door de bewoners vanuit de vallei, maar dat was nog een hele klim om daar te geraken. Eerst hebben we gerust en geluncht, eigenhandig door de Griekse man klaargemaakt, wat je ook kon proeven, zo lekker.
De derde keer Kreta was Agia Gallini, het zuiden van het eiland.
Toen nog vrij afgelegen, daar moest je eigenlijk een auto hebben...maar ik was toen aan rust toe en heb het wat makkelijker gehouden, met de boot wat meevaren, ergens in een baai zwemmen.
Heb wel het beroemde palmenstrand daar bezocht, het klooster niet.En heb er ook een jeepsafari meegedaan.
Agia Gallini is heel gezellig en gemoedelijk en daar heb ik ook voor de eerste keer gegrilde zwaardvis gegeten.
Het dorp ligt trapsgewijs tegen een heuvel aan wat vooral 's avonds mooie beelden geeft met alle lichten aan. Mij hotel lag bovenaan , dus wa het elke avond een mooie klim naar boven en als verteringsmiddel na het eten kon het tellen.
En nu gaat er binnenkort weer een reisje naar Kreta plaatsvinden. Het westen van het eiland namelijk, Chania.
Ik heb al bepaalde ideeën van wat ik allemaal wil doen, de wandeling door de Samariakloof staat op de verlanglijst. De oude stad van Chania ook, maar er gaan ook rustige dagen geprogrammeerd, luieren en zwemmen of lezen.
We zien wel, maar dat ik ga genieten op een simpele manier staat al vast.
Waar ik al verschillende keren ben geweest.
De allereerste keer was Chersonissos, vooraleer het bekend werd als partystad(je). De boulevard langs het strand was toen al wel bezaaid met coctailbars. Eén coctail betalen, de 2 de gratis....ja ok, maar dat de 2 de met zoveel water was aangelengd dat er géén smaak meer aan was zeiden ze toen ook al niet... ben er ook maar ééén keer ingetrapt.
Maar daar heb ik wel die Aussie ontmoet die elk jaar de Europese zomer in de zuiders landen doorbracht om bij te verdienen. Dus van hem ik mooie verhalen gehoord over zijn land.
De tweede keer Kreta was in Rethymnon, de andere kant van het eiland. Rethymnon heeft Venetiaanse uitstraling, is mooi gelegen in de baai en je hebt er de oude en de nieuwe stad...de oude stad is natuurlijk mijn favoriet. Het oude fortesso waar ik een klas van de muziekschool een concert hoorde inoefenen en meer dan een uur heb staan luisteren zo mooi was het.
Twee mooie wandelingen die ik gedaan heb; de Imbroskloof, 8km lang met hele, mooie natuur en verlaten dorpen, waar de rotswanden soms op je toe kwamen zo smal werd het pad.
En dan de wandeling met Brigitte en haar man. Zij is Vlaamse , afkomstig uit Berchem en de man was een Kretenzer, dus konden ze samen heel wat vertellen over de streek waar wij doorliepen...door de heuvels en dalen met waterpartijen, citrusbomen waar je de citroene zo kon plukken, de geitjes die ons passeerden en oja ook weer een verlaten dorp in de vallei, dat boven op de klip weer was opgebouwd door de bewoners vanuit de vallei, maar dat was nog een hele klim om daar te geraken. Eerst hebben we gerust en geluncht, eigenhandig door de Griekse man klaargemaakt, wat je ook kon proeven, zo lekker.
De derde keer Kreta was Agia Gallini, het zuiden van het eiland.
Toen nog vrij afgelegen, daar moest je eigenlijk een auto hebben...maar ik was toen aan rust toe en heb het wat makkelijker gehouden, met de boot wat meevaren, ergens in een baai zwemmen.
Heb wel het beroemde palmenstrand daar bezocht, het klooster niet.En heb er ook een jeepsafari meegedaan.
Agia Gallini is heel gezellig en gemoedelijk en daar heb ik ook voor de eerste keer gegrilde zwaardvis gegeten.
Het dorp ligt trapsgewijs tegen een heuvel aan wat vooral 's avonds mooie beelden geeft met alle lichten aan. Mij hotel lag bovenaan , dus wa het elke avond een mooie klim naar boven en als verteringsmiddel na het eten kon het tellen.
En nu gaat er binnenkort weer een reisje naar Kreta plaatsvinden. Het westen van het eiland namelijk, Chania.
Ik heb al bepaalde ideeën van wat ik allemaal wil doen, de wandeling door de Samariakloof staat op de verlanglijst. De oude stad van Chania ook, maar er gaan ook rustige dagen geprogrammeerd, luieren en zwemmen of lezen.
We zien wel, maar dat ik ga genieten op een simpele manier staat al vast.
Spreekbeurten
Daarstraks naar de dochter geweest en we waren wat aan het praten toen ze zei van dat de oudste kleindochter een spreekbeurt moest voorbereiden.
Ik vroeg dus aan haar waarover het ging en hoever ze al stond. De kleindochter moest het samen met een klasgenootje doen, maar eigenlijk waren ze nog niet echt gevorderd.
Dus hebben de dochter en ik haar op gang gezet.
De spreekbeurt gat over een land, dus dan moet je de belangrijkste gebeurtenissen uit hun geschiedenis eruit pikken, of er een koningshuis was, is er revolutie geweest, wie waren de belangrijkste leiders van dat land ed meer.
Hoe groot is het land nu, wie wonen er, is er veel landbouw, visserij, technologie en industrie?
Zijn er belangrijke kunstenaars geweest, of architectuur, uitvindingen?
Is er gebergte of voornamelijk zeeën , en hoe is het klimaat daar, zijn er verschillende klimaten tussen noord en zuid?
Welk voedsel eten ze er, wordt er iets verbouwd dat belangrijk is voor het land, druiven-> wijn, kazen, bepaalde rundersoorten voor het vlees....
Is er leerplicht voor kinderen en hoelang zijn ze schoolplichtig dan?
Er is zoveel te vertellen in een spreekbeurt en we kregen de vraag van; wordt de spreekbeurt dan niet te lang of te saai?
We hebben haar voorgedaan hoe je de belangrijkste punten uit een tekst kan halen en omzetten in één zin.
Je moet natuurlijk veel lezen over je onderwerp, maar dat is (in mijn ogen) wat het onderwerp interessant maakt, je leert zelf ook bij.
De dochter en ik vertelde haar dat wij vroeger echt nog alles moesten halen uit boeken, dat wij naar de bibliotheek moesten, zij kan gewoon via haar laptop alles, maar dan ook ALLLES opzoeken.
De kleindochter vindt geschiedenis saai, ik niet want het is het begin van alles.
We hadden het over een bepaalde streek van dat land en toen ik haar vertelde dat mijn voorouders van die streek afkomstig waren voor ze naar Antwerpen kwamen, ergens in de Middeleeuwen, was ze wel geinteresseerd....want ja, als die voorouders niet naar hier waren gekomen had bomma en mama er niet geweest en dan zij ook dus niet....
Spreekbeurten...ze zijn echt niet saai...je moet er alleen wat tijd insteken om opzoekingen te doen en ook mooie illustraties erbij te zoeken, je tekst goed voorbereiden en een paar keer goed herlezen is ook een must.Weten waarover je praat...als er dan vragen gesteld worden kan je goed en juist antwoorden.
De presentatie van je spreekbeurt is dus ook belangrijk...maar de jeugd van nu heeft wel de technologie mee, ze kunnen alles op powerpoint zetten.
Ik moest vroeger veel schrijven, foto's of andere documentatie opzoeken uitknippen en mooi op bladeren kleven.
Maar dat onder toeziend oog van de mama, alles in orde komt, daar ben ik zeker van.
En dat de kleindochter en haar klasgenootje het goed zullen doen in de klas, daar ben ik ook zeker van.
Ik vroeg dus aan haar waarover het ging en hoever ze al stond. De kleindochter moest het samen met een klasgenootje doen, maar eigenlijk waren ze nog niet echt gevorderd.
Dus hebben de dochter en ik haar op gang gezet.
De spreekbeurt gat over een land, dus dan moet je de belangrijkste gebeurtenissen uit hun geschiedenis eruit pikken, of er een koningshuis was, is er revolutie geweest, wie waren de belangrijkste leiders van dat land ed meer.
Hoe groot is het land nu, wie wonen er, is er veel landbouw, visserij, technologie en industrie?
Zijn er belangrijke kunstenaars geweest, of architectuur, uitvindingen?
Is er gebergte of voornamelijk zeeën , en hoe is het klimaat daar, zijn er verschillende klimaten tussen noord en zuid?
Welk voedsel eten ze er, wordt er iets verbouwd dat belangrijk is voor het land, druiven-> wijn, kazen, bepaalde rundersoorten voor het vlees....
Is er leerplicht voor kinderen en hoelang zijn ze schoolplichtig dan?
Er is zoveel te vertellen in een spreekbeurt en we kregen de vraag van; wordt de spreekbeurt dan niet te lang of te saai?
We hebben haar voorgedaan hoe je de belangrijkste punten uit een tekst kan halen en omzetten in één zin.
Je moet natuurlijk veel lezen over je onderwerp, maar dat is (in mijn ogen) wat het onderwerp interessant maakt, je leert zelf ook bij.
De dochter en ik vertelde haar dat wij vroeger echt nog alles moesten halen uit boeken, dat wij naar de bibliotheek moesten, zij kan gewoon via haar laptop alles, maar dan ook ALLLES opzoeken.
De kleindochter vindt geschiedenis saai, ik niet want het is het begin van alles.
We hadden het over een bepaalde streek van dat land en toen ik haar vertelde dat mijn voorouders van die streek afkomstig waren voor ze naar Antwerpen kwamen, ergens in de Middeleeuwen, was ze wel geinteresseerd....want ja, als die voorouders niet naar hier waren gekomen had bomma en mama er niet geweest en dan zij ook dus niet....
Spreekbeurten...ze zijn echt niet saai...je moet er alleen wat tijd insteken om opzoekingen te doen en ook mooie illustraties erbij te zoeken, je tekst goed voorbereiden en een paar keer goed herlezen is ook een must.Weten waarover je praat...als er dan vragen gesteld worden kan je goed en juist antwoorden.
De presentatie van je spreekbeurt is dus ook belangrijk...maar de jeugd van nu heeft wel de technologie mee, ze kunnen alles op powerpoint zetten.
Ik moest vroeger veel schrijven, foto's of andere documentatie opzoeken uitknippen en mooi op bladeren kleven.
Maar dat onder toeziend oog van de mama, alles in orde komt, daar ben ik zeker van.
En dat de kleindochter en haar klasgenootje het goed zullen doen in de klas, daar ben ik ook zeker van.
maandag 1 april 2013
Stabiel
Voor het eerst in mijn 28 jarige diabetesgeschiedenis kan ik zeggen dat ik al voor langere tijd stabiel sta.
Dat houd in, de ideale waarden zoveel mogelijk benadert, weinig tot géén hypers en hypo's die ik voel aankomen en erop in spelen vooraleer ik er problemen mee krijg.
Niet dat ik zoveel verander heb in mijn leven tegenover de vorige jaren maar wel dat ik mijn geest en lichaam eens grondig geanaliseert heb de voorbije maanden.
Ik heb er alle tijd voor gehad na mijn ongeval.
Ik heb innerlijke rust gevonden en alles op een rijtje gezet.Ook heb ik mij meer geconcentreerd op mijn voeding , de koolhydraten nog eens gechekt en aangepast waar nodig, de voedingstabellen nog eens doorgenomen.
En nu dat ik wat ouder wordt en minder grote porties nodig heb, is dat ook beter voor mijn gewicht en minder gewicht is ook minder insulineverbruik.
Ik voel me ook veel beter in mijn vel, ook door het feit dat ik weet dat ik mijn hypo's terug beter voel en mezelf hiermee veiliger voel.
Ondanks dat ik veel handelingen per dag moet doen om mijn diabetes onder controle te houden, voel ik me onbezorgder.Ik geniet van het leven, wat de dag ook brengt.
Er zijn natuurlijk dagen dat niet alles rozegeur en maneschijn is, maar ik kan beter relativeren dan vroeger.
Er zijn altijd wel ergere dingen in het leven, dus geniet van de momenten die je leven bepalen, de glimlach van je kleinkind, de lik van de poes of de hond, de zon die op je schijnt als je auto rijdt op een koude winterdag.
Ik eet bewuster dan vroeger en ook gezonder...maar dat wil niet zeggen dat ik niet zondig.
Natuurlijk eet ik wel eens een koekje of een stukje chocolade of andere snoep....maar het betekent ook dat ik voor alles wat ik eet insuline geef.
Stabiel staan betekend voor mij waarden tss 70 en 130 en die haal ik meestal wel.
Stabiel staan betekend ook je goed voelen....
En dat doe ik; me goed voelen.
Dat houd in, de ideale waarden zoveel mogelijk benadert, weinig tot géén hypers en hypo's die ik voel aankomen en erop in spelen vooraleer ik er problemen mee krijg.
Niet dat ik zoveel verander heb in mijn leven tegenover de vorige jaren maar wel dat ik mijn geest en lichaam eens grondig geanaliseert heb de voorbije maanden.
Ik heb er alle tijd voor gehad na mijn ongeval.
Ik heb innerlijke rust gevonden en alles op een rijtje gezet.Ook heb ik mij meer geconcentreerd op mijn voeding , de koolhydraten nog eens gechekt en aangepast waar nodig, de voedingstabellen nog eens doorgenomen.
En nu dat ik wat ouder wordt en minder grote porties nodig heb, is dat ook beter voor mijn gewicht en minder gewicht is ook minder insulineverbruik.
Ik voel me ook veel beter in mijn vel, ook door het feit dat ik weet dat ik mijn hypo's terug beter voel en mezelf hiermee veiliger voel.
Ondanks dat ik veel handelingen per dag moet doen om mijn diabetes onder controle te houden, voel ik me onbezorgder.Ik geniet van het leven, wat de dag ook brengt.
Er zijn natuurlijk dagen dat niet alles rozegeur en maneschijn is, maar ik kan beter relativeren dan vroeger.
Er zijn altijd wel ergere dingen in het leven, dus geniet van de momenten die je leven bepalen, de glimlach van je kleinkind, de lik van de poes of de hond, de zon die op je schijnt als je auto rijdt op een koude winterdag.
Ik eet bewuster dan vroeger en ook gezonder...maar dat wil niet zeggen dat ik niet zondig.
Natuurlijk eet ik wel eens een koekje of een stukje chocolade of andere snoep....maar het betekent ook dat ik voor alles wat ik eet insuline geef.
Stabiel staan betekend voor mij waarden tss 70 en 130 en die haal ik meestal wel.
Stabiel staan betekend ook je goed voelen....
En dat doe ik; me goed voelen.
Cataract
De jongste dochter is vorige donderdag met de oudste hond naar de dierenarts geweest, want zij , de hond ;-), is schijnzwanger.
De tweede keer al op een jaar. En nu dachten we dat de komst van de reu er iets mee te maken had. Ondanks dat die gecastreerd is, maar het teefje gaat dus wel dikwijls ruiken aan zijn penis.
Zij is nog maagd, dus ik weet niet hoe zij kan denken dat ze pupjes gaat krijgen. Maar volgens de dierenarts komt dit wel vaker voor bij oudere teven die nog nooit een nest geworpen hebben.
Ze heeft direct een spuit gekregen om de melkproduktie te stoppen en ook pilletjes die 2x daags moeten gegeven worden.
Maar dat was niet het enige probleem....ik had al enige tijd opgemerkt dat haar zicht achteruit gaat, heb haar al tegen de tafel zien oplopen, ze wordt ook onzeker in haar gedrag, ze struikelt veel.
Ze staart ook, en het leek in mijn ogen dat ze tunnelzicht heeft, en ook toebel zicht.
Dat bleek dus te kloppen en het verdict is dat ze cataract heeft.
Het zou al wel een tijdje bezig zijn, maar omdat het bij haar zo traag evolueert konden wij het niet eerder opmerken.
Ze wordt 12 jaar in mei en daarom is de cataract normaal....maar ze gaat wel blind worden met de tijd. Zeker als ze nog 4 à 5 jaar bij ons zou kunnen zijn.
Maar tegen dan zullen wij haar nog meer vertroetelen en hopelijk nog goed kunnen helpen, ook al moet ik elke keer mee de tuin in als ze haar behoeften moet doen.
Mijn dieren zijn altijd redelijk oud geworden en dan weet je dat er ongemakken gaan aankomen.
Maar ze hebben ons altijd veel liefde en plezier gegeven, dus neem ik dit er met graagte bij.
Maar hopelijk gaat het niet zo snel en kan ze ons toch nog lang zien.
De tweede keer al op een jaar. En nu dachten we dat de komst van de reu er iets mee te maken had. Ondanks dat die gecastreerd is, maar het teefje gaat dus wel dikwijls ruiken aan zijn penis.
Zij is nog maagd, dus ik weet niet hoe zij kan denken dat ze pupjes gaat krijgen. Maar volgens de dierenarts komt dit wel vaker voor bij oudere teven die nog nooit een nest geworpen hebben.
Ze heeft direct een spuit gekregen om de melkproduktie te stoppen en ook pilletjes die 2x daags moeten gegeven worden.
Maar dat was niet het enige probleem....ik had al enige tijd opgemerkt dat haar zicht achteruit gaat, heb haar al tegen de tafel zien oplopen, ze wordt ook onzeker in haar gedrag, ze struikelt veel.
Ze staart ook, en het leek in mijn ogen dat ze tunnelzicht heeft, en ook toebel zicht.
Dat bleek dus te kloppen en het verdict is dat ze cataract heeft.
Het zou al wel een tijdje bezig zijn, maar omdat het bij haar zo traag evolueert konden wij het niet eerder opmerken.
Ze wordt 12 jaar in mei en daarom is de cataract normaal....maar ze gaat wel blind worden met de tijd. Zeker als ze nog 4 à 5 jaar bij ons zou kunnen zijn.
Maar tegen dan zullen wij haar nog meer vertroetelen en hopelijk nog goed kunnen helpen, ook al moet ik elke keer mee de tuin in als ze haar behoeften moet doen.
Mijn dieren zijn altijd redelijk oud geworden en dan weet je dat er ongemakken gaan aankomen.
Maar ze hebben ons altijd veel liefde en plezier gegeven, dus neem ik dit er met graagte bij.
Maar hopelijk gaat het niet zo snel en kan ze ons toch nog lang zien.
Steppegras
Wat is steppegras zie ik jullie denken....dat vindt je toch alleen maar op de prairie.
Fout!
In Limburg en een deel van de Antwerpse provincie is dit een streekgerecht.
Het zijn hele dunne frietjes met een lekkere steak eronder en een speciale saus erbij.
Maar ook de grootte van het gerecht maakt het speciaal, het is echt veel.
Bij ons diabetesforum is het een jaarlijkse tratidie om het nieuwe jaar in te zetten met een "steppegrasmeeting".
En eerst was er afgesproken ergens eind februari, maar door de griepepidemie en nog andere oorzaken hebben we het helaas moeten verzetten.
Een maand later dan maar...en we hebben dan van de "nieuwjaarsmeeting" maar een "lentemeeting" gemaakt.
Want eind maart een nieuwjaarsgroet brengen was wat belachelijk vond ik.
Dus eind maart...en we hadden een mooie groep bij elkaar, nog niet iedereen die ik er graag bij wou, maar mss dat dat de volgende keer wel lukt.
Helaas sloeg het noodlot weer toe.
Een vriendin moest met haar gezin afzeggen, de helft ervan was ziek....jammer want ze hadden zeker nog een meerwaarde geweest in onze gezellige avond.
En het was een Nederlands -Belgisch samenzijn.
Wat het ook een beetje spannend maakte voor mij, want 3 van de Nederlandse vrienden had ik nog niet persoonlijk ontmoet.
De afspraak was om 18 u in Turnhout, het Leffecafé.
Toen iedereen gearriveerd was kon de pret beginnen, bestellen duurde even, er was veel keuze in sauzen bij het steppegras en toen de serveuse vroeg hoe het vlees moest gebakken worden gaf het ook babylonische spraakverwarringen...lol, maar we kwamen er wel uit.
Toen de gerechten er aan kwamen, werd er geblazen en gezucht....wat een porties zeg...moeten wij dat allemaal op? hoorde ik.
Ik glimlachte, want ik wist dat ik persoonlijk zelfs de kinderportie van dit gerecht niet opkrijg, zo veel is het.
Ik had dan ook wijselijk zalm met dillesaus, groenten en puree besteld voor mij.
Maar ook de hoeveelheid puree die ze voor mij brachtten, niet normaal daar kon ik 4 dagen mee voort.
Maar het eten was zalig....iedereen zuchtte van genot, maar het opkrijgen was iets moeilijker.
Er was echter één man in het het gezelschap die traag maar zeker vorderde en alles netjes opat.;-)
Tijdens het eten was het opvallend stil, dat was dan ook het enige moment...verder waren er ontzettend veel lachbuien, versprekingen ed meer.
Maar ook, een tafeltje naast ons zat een koppel, middelbare leeftijd. En ze zaten mee te luisteren, gedwongen bijna..
toen vroeg de dame naast mij aan de heer over haar wat voor werk hij deed in Rotterdam.
Ongedierteverdelger kwam het antwoord...en de dame naast mij vroeg verder wat het expliciet inhoud; ja dus muizen, ratten ed...en o ja, ook kakkerlakken....eerst hadden wij het nog niet gezien, maar nu zag je de dame van het koppel naast ons wit worden....
jongens gelachen dat ik toen heb....want ook in mijn beroep kom ik dergelijke dingen wel eens tegen....blijkbaar zijn er mensen die er niet goed tegen kunnen als er tijdens het eten over ongedierte gepraat wordt.
Dus dan zijn we maar van onderwerp verandert...lol.
We hebben met zijn allen een leuke avond gehad en de "nieuwelinkskes" zijn goedgekeurt....zij ons ook denk ik en er wordt al gesproken over een volgende ontmoeting.
En ja, de volgende steppegrasmeeting willen ze allemaal weer meemaken.
In elk geval, mensen bedankt voor weer een heerlijke avond, het zijn gouden momenten voor mij.
Aan degenen die er niet bij konden zijn, we hebben jullie gemist en hopelijk kunnen jullie de volgende keer wel.
Fout!
In Limburg en een deel van de Antwerpse provincie is dit een streekgerecht.
Het zijn hele dunne frietjes met een lekkere steak eronder en een speciale saus erbij.
Maar ook de grootte van het gerecht maakt het speciaal, het is echt veel.
Bij ons diabetesforum is het een jaarlijkse tratidie om het nieuwe jaar in te zetten met een "steppegrasmeeting".
En eerst was er afgesproken ergens eind februari, maar door de griepepidemie en nog andere oorzaken hebben we het helaas moeten verzetten.
Een maand later dan maar...en we hebben dan van de "nieuwjaarsmeeting" maar een "lentemeeting" gemaakt.
Want eind maart een nieuwjaarsgroet brengen was wat belachelijk vond ik.
Dus eind maart...en we hadden een mooie groep bij elkaar, nog niet iedereen die ik er graag bij wou, maar mss dat dat de volgende keer wel lukt.
Helaas sloeg het noodlot weer toe.
Een vriendin moest met haar gezin afzeggen, de helft ervan was ziek....jammer want ze hadden zeker nog een meerwaarde geweest in onze gezellige avond.
En het was een Nederlands -Belgisch samenzijn.
Wat het ook een beetje spannend maakte voor mij, want 3 van de Nederlandse vrienden had ik nog niet persoonlijk ontmoet.
De afspraak was om 18 u in Turnhout, het Leffecafé.
Toen iedereen gearriveerd was kon de pret beginnen, bestellen duurde even, er was veel keuze in sauzen bij het steppegras en toen de serveuse vroeg hoe het vlees moest gebakken worden gaf het ook babylonische spraakverwarringen...lol, maar we kwamen er wel uit.
Toen de gerechten er aan kwamen, werd er geblazen en gezucht....wat een porties zeg...moeten wij dat allemaal op? hoorde ik.
Ik glimlachte, want ik wist dat ik persoonlijk zelfs de kinderportie van dit gerecht niet opkrijg, zo veel is het.
Ik had dan ook wijselijk zalm met dillesaus, groenten en puree besteld voor mij.
Maar ook de hoeveelheid puree die ze voor mij brachtten, niet normaal daar kon ik 4 dagen mee voort.
Maar het eten was zalig....iedereen zuchtte van genot, maar het opkrijgen was iets moeilijker.
Er was echter één man in het het gezelschap die traag maar zeker vorderde en alles netjes opat.;-)
Tijdens het eten was het opvallend stil, dat was dan ook het enige moment...verder waren er ontzettend veel lachbuien, versprekingen ed meer.
Maar ook, een tafeltje naast ons zat een koppel, middelbare leeftijd. En ze zaten mee te luisteren, gedwongen bijna..
toen vroeg de dame naast mij aan de heer over haar wat voor werk hij deed in Rotterdam.
Ongedierteverdelger kwam het antwoord...en de dame naast mij vroeg verder wat het expliciet inhoud; ja dus muizen, ratten ed...en o ja, ook kakkerlakken....eerst hadden wij het nog niet gezien, maar nu zag je de dame van het koppel naast ons wit worden....
jongens gelachen dat ik toen heb....want ook in mijn beroep kom ik dergelijke dingen wel eens tegen....blijkbaar zijn er mensen die er niet goed tegen kunnen als er tijdens het eten over ongedierte gepraat wordt.
Dus dan zijn we maar van onderwerp verandert...lol.
We hebben met zijn allen een leuke avond gehad en de "nieuwelinkskes" zijn goedgekeurt....zij ons ook denk ik en er wordt al gesproken over een volgende ontmoeting.
En ja, de volgende steppegrasmeeting willen ze allemaal weer meemaken.
In elk geval, mensen bedankt voor weer een heerlijke avond, het zijn gouden momenten voor mij.
Aan degenen die er niet bij konden zijn, we hebben jullie gemist en hopelijk kunnen jullie de volgende keer wel.
Verjaardagsfeestje
Mijn pa is 84 geworden een paar weken geleden.
En daar hoort dan een etentje bij volgens hem.
Dus het weekend na zijn verjaardag waren we allemaal samengekomen in het restaurant
De Rode Leeuw in Brasschaat.
Om 13 u was er gereserveerd, met zijn vijven dacht ik, want mijn tante kon niet.
Maar nee, we waren met zijn zevenen. Pa had ook nog de zoon en schoondochter van zijn overleden vriendin uitgenodigt. En hij vond het niet nodig om ons in te lichten.
Want, eerlijk gezegd waren wij daar niet blij mee...die mensen zijn een beetje omhoog gevallen....hebben een air over zich.
Maar goed, het was pa zijn feestje, dus zijn wij beleefd gebleven en hebben zelfs geconserveerd met die mensen.
Het restaurant is een aangename belevenis, heel gezellig, een oude afspanning die mooi ingericht is, met een open haard die met de koude buiten nog gezellig brandde.
Pa gaf ons de vrije keuze in het menu.
Dus ja, natuurlijk kies je dan dingen die je graag eet.
Zelf had ik gekozen voor een carpacio van tomaten met mozarella, koolhydraatvrij, als voorgerecht.
Als tussengerecht kregen we van de patron een mangomousse aangeboden, zeer lekker en fris.
Als hoofdgerecht had ik lamskroon met diverse groenten en puree genomen. Mensen heb ik gesmuld zeg.
Het dessert heb ik overgeslagen, want iets suikervrij hadden ze niet en ook geen kleine porties.
Dus heb ik dan dan maar een latte machiatto gedronken, ook heel lekker.
Toen we om 13.45u eindelijk begonnen met het voorgerecht had ik wel een hypo van 59, dus heb ik wel direct een cola besteld en die in 1 keer uitgedronken, wat de ober verwonderd deed kijken....dat kon toch niet van de dorst zijn dacht je denken...de dame heeft een fles bruiswater bij haar staan ...lol. Heb hem dan maar rap de situatie uitgelegd.
En het was al vrij laat toen wij het restaurant verlieten.
Mijn pa heeft genoten, van het gezelschap, het eten en ook van de drank, hij heeft nog eens een stevig glas gedronken, je merktte het, nu stond hij helemaal niet meer stabiel.
Mijn schoonzus en ik hebben hem goed ondersteund naar de auto gebracht. Je hoorde het ook aan zijn praten ;-)
Alleen jammer dat mijn tante er niet bij kon zijn...hopelijk de volgende keer wel.
En daar hoort dan een etentje bij volgens hem.
Dus het weekend na zijn verjaardag waren we allemaal samengekomen in het restaurant
De Rode Leeuw in Brasschaat.
Om 13 u was er gereserveerd, met zijn vijven dacht ik, want mijn tante kon niet.
Maar nee, we waren met zijn zevenen. Pa had ook nog de zoon en schoondochter van zijn overleden vriendin uitgenodigt. En hij vond het niet nodig om ons in te lichten.
Want, eerlijk gezegd waren wij daar niet blij mee...die mensen zijn een beetje omhoog gevallen....hebben een air over zich.
Maar goed, het was pa zijn feestje, dus zijn wij beleefd gebleven en hebben zelfs geconserveerd met die mensen.
Het restaurant is een aangename belevenis, heel gezellig, een oude afspanning die mooi ingericht is, met een open haard die met de koude buiten nog gezellig brandde.
Pa gaf ons de vrije keuze in het menu.
Dus ja, natuurlijk kies je dan dingen die je graag eet.
Zelf had ik gekozen voor een carpacio van tomaten met mozarella, koolhydraatvrij, als voorgerecht.
Als tussengerecht kregen we van de patron een mangomousse aangeboden, zeer lekker en fris.
Als hoofdgerecht had ik lamskroon met diverse groenten en puree genomen. Mensen heb ik gesmuld zeg.
Het dessert heb ik overgeslagen, want iets suikervrij hadden ze niet en ook geen kleine porties.
Dus heb ik dan dan maar een latte machiatto gedronken, ook heel lekker.
Toen we om 13.45u eindelijk begonnen met het voorgerecht had ik wel een hypo van 59, dus heb ik wel direct een cola besteld en die in 1 keer uitgedronken, wat de ober verwonderd deed kijken....dat kon toch niet van de dorst zijn dacht je denken...de dame heeft een fles bruiswater bij haar staan ...lol. Heb hem dan maar rap de situatie uitgelegd.
En het was al vrij laat toen wij het restaurant verlieten.
Mijn pa heeft genoten, van het gezelschap, het eten en ook van de drank, hij heeft nog eens een stevig glas gedronken, je merktte het, nu stond hij helemaal niet meer stabiel.
Mijn schoonzus en ik hebben hem goed ondersteund naar de auto gebracht. Je hoorde het ook aan zijn praten ;-)
Alleen jammer dat mijn tante er niet bij kon zijn...hopelijk de volgende keer wel.
Abonneren op:
Posts (Atom)