Bijna zomer

Daar leek het vandaag wel op, hier in de Kempen, 24° was het deze middag.
Vanaf het ontwaken deze morgen was het stralend blauw en toen ik naar de post wandelde was het al genieten.Toen was het ongeveer 16°, het zonnetje op mijn gezicht met een licht warm briesje.

Toen ik weer thuiskwam heb ik direct de achterdeur opengezet, frisse lucht binnenlaten en de dieren buitenlaten...LOL.
Na het middageten heb ik me dan in mijn bikini buitengezet, gelezen en gezonnebaad, wat met mijn ogen dicht genoten van de rust...bomen horen ruisen in de wind, de kat achter een vlinder zien jagen en bovenal genieten van de geur van de seringen die hier weelderig in de hof bloeien.
Seringen zijn 1 van mijn lievelingsbloemen omwille van hun geur, zalig gewoon. Ook de bloem op zichzelf is prachtig van structuur met al die kleine kroontjes naast elkaar die een peervormige bloem maken.
Ik hoor dat de hond zich naast mij neerlegt, pal in de zon en na een tijdje begint zij te snurken, och ja het beest mag dit, uiteindelijk wordt ze ook al 11 jaar.
Ik zie dat er duiven zich aan het nestelen zijn in 1 van de bomen en ook andere vogels zijn hun nesten van het vorige jaar aan het herbouwen, ja in mei legt elke vogel een ei hé, dus moeten ze gaan voortmaken...

De zonnestralen op mijn huid en occasioneel een warm briesje, het doet goed, je begint over de komende mooie dagen te denken en probeert al mooie plannen op te stellen..
Over de komende zomeravonden die je kan afsluiten met een pintje, colaatje, water of een wijntje, hetgeen waar je dan maar zin in hebt, genietend na een werkdag of zalig buiten eten, kijken naar een prachtige zonsondergang na een warme dag..
Of een dagje uit met je familie naar een pretpark, zee of  een meer met speeltuin voor de kinderen om af te koelen....
Hopelijk kunnen we met zijn allen genieten van een prachtige zomer, zo één als waar ik deze middag over gedroomd heb..
Ik heb er alvast een voorschotje op genomen ;-)

Gezinsdrama's

Vroeger hoordde je er niks over, alhoewel ze ook wel zullen zijn voorgekomen...nu worden we er wekelijks mee overspoeld, mede door de media die op elk stukje nieuws springt en het uitvergroot.

Een gezinsdrama...ja, hoe bekijk je dat als buitenstaander?
Je leest het artikel in de krant en bekijkt de nieuwsgeving erover in het tv journaal.Er zijn verschillende versies mogelijk;
1) ouders beslissen gezamelijk over het hoe en wat, eerst de kinderen doden en dan gezamelijk zelfmoord plegen
2) partner doodt andere partner en de kinderen, zonder dat de slachtoffers iets vermoedden.

Het is hard om zulke dingen te schrijven en te lezen en meestal worden het wanhoopsdaden genoemd, zijn er financieële problemen, relatieproblemen of gaat het met 1 van de kinderen slecht.

Persoonlijk vind ik het niet kunnen...je partner/en of je kinderen doden en dan proberen zelfmoord te plegen, omdat jij vindt dat het tegenzit in je leven.
Het zijn harde tijden, dat weet ik...ook bij ons zit het niet altijd mee, wij hebben ook kopzorgen en soms problemen die niet in 1,2,3 opgelost zijn.
Maar wij blijven zoeken naar een oplossing en gewoonlijk als de wanhoop nabij is komt er dan de oplossing.

Leven is relatief en het blijft niet duren, maar probeer ook wanneer het moeilijk wordt positief te bekijken.
Want die mensen die zichzelf en hun kinderen doden omdat ZIJ het leven niet aankunnen zijn van hun misérie vanaf...maar dan begint het pas..voor de nabestaanden, zij moeten de achtergelaten sh*t opruimen en worden héél lang geconfronteerd met het leed dat hun wordt aangedaan...

Nee, hoe zwaar of hoe moeilijk ook, zelf wil ik niet vrijwillig uit het leven stappen en anderen met mijn eventueële sh*t opzadelen, ik zal zelf mijn verantwoordelijkheid wel opnemen.
En als er zich problemen voordoen en je neemt je tijd om ze te overdenken en kijkt hoe je ze kan oplossen dan kan je ze oplossen, hier helpt alleen logisch denken.
Kan je het zelf niet opgelost krijgen, dan heb je hier wel de mogelijkheden om met mensen te gaan praten die het vanuit een ander standpunt bekijken en je zo weer met raad en daad op het goede spoor kunnen krijgen.

Je moet je eigen leven maken en ik heb geleerd van hoe zwaar en moeilijk ook; als je bereidt bent met open vizier te kijken en positief te zijn dat je heel ver kan raken....
Ondanks dat het leven op zich héél hard kan zijn.
Bedenk dat wij hier in Belgenland nog altijd beter af zijn dan de kindsoldaten in Congo...om maar iets te noemen.

De Pietermannen

Zo heet de carnavalsvereniging waar de ouders en broer van mijn schoonzoon en mijn kleindochter lid van zijn.
En ben al verscheidene jaren in Leuven dus naar de stoet gaan kijken.
Want je kleindochter zien staan op zo'n mooie wagen, dat doet een bomma's hart goed.

Maar dit jaar is speciaal...
Omdat de Pietermannen een jubileumjaar hebben, ze bestaan 4x11 jaar..
Elf is een belangrijk getal in de carnavalswereld, het is getal van de dwazen en gekken.
Het eigenlijke carnavalseizoen begint op 11/11 met de verkiezing der prinsen.
De stoet vertrekt altijd op 11 minuten na het uur, in Leuven was dit om 15.11u.

En nog specialer was het voor ons, omdat de moeder van mijn schoonzoon Prinses is dit jaar en onze kleindochter Jeugdprinses.
Waarover ik dus ook al veel gestoeft heb ;-)
De vereniging heeft dan ook zijn best gedaan om er een feestelijke stoet van te maken, en hadden mooie binnen en buitenlandse groepen naar Leuven te krijgen.
Een stoet waar 58 groepen en wagens aan deelnemen, het is weinig vereningingen nog gegeven in deze crisistijd.
Grote en kleinere groepen..maar als je de "Gilles van Binche" kan mee laten opstappen in jouw stoet...dat is een groep die het statuut van "Werelderfgoedcultuur" heeft gekregen, ze bestaan 600 jaar en hebben in 2003 van UNESCO dit statuut gekregen.
Enkel mannen kunnen Gille worden, ze dragen een typische klederdracht met bellen en klompen en hun pluimenhoed, ze bewegen zich enkel op de muziek met de trommels en ze kondigen de lente aan, met hun gestamp van de klompen maken ze de aarde wakker.
Er liepen ook kinderen bij de Gilles, dus de opvolging is verzekerd..

Ook in andere groepen was er veel jeugd vertegenwoordigd, dus het carnaval leeft nog wel....
Je zag het ook wel in de straten, ondanks dat het af en toe wat druppelde was er volk, véél volk aanwezig..en er werd veel snoep, knuffels en fruit naar de kinderen gegooid, meer dan vorig jaar had ik de indruk.
Maar toch zie je, dat ook in dit gebeuren de crisis toeslaat, er waren groepen bij, als je goed keek, die hun kostuums versleten waren, mijn dochter vertelde dat niet elke vereniging elk jaar nieuwe kostuums maken.
Ook was er vroeger nog meer snoep om uit te delen; voorbeeldje vroeger ongeveer 600 kilo nu 100 kilo. Dus ja ook hier zal het de volgende jaren waarschijnlijk iets minder worden...maar eigenlijk mag dat de pret niet drukken, het gaat hem om de sfeer en de gezelligheid in de stad tijdens zo'n stoet...

In elk geval , Prinses en Jeugdsprinses jullie hebben dat fantastisch gedaan....
En geniet nu maar van jullie welverdiende rust..

Afwachten..

Ben deze middag dus naar de orthopedist geweest, eens kijken hoever het met mijn schouder en elleboog staat.
Hij heeft me bepaalde oefeningen laten doen om te kijken wat ik al terug kan.
Mijn elleboog is nog wel wat gezwollen en blauw, maar daar kan ik dus eigenlijk alles mee doen.
Dus dat is een opluchting, want ik was bang voor een barstje en zou 6 weken gips betekenen.

Maar de schouder is problematischer.
Ik kan tot op zekere hoogte alles bewegen, maar er zijn toch wat bewegingen die nog niet gaan.
En mijn kracht in die arm is ook minimaal, een mok thee opheffen gaat wel, een boterhaam smeren lukt ook , mezelf wassen ook, maar een emmer water denk ik nog niet, alhoewel alles onderhands gaat redelijk zonder echte pijn.
Dus nu moet ik volgende woensdag een echo laten nemen en dan maandag erop terug naar de orthopedist.
Er is ook al wel gesproken van een kinesist waar ik naartoe zal moeten en heb nu ook al wat oefeningen die gereld moet doen.
Want de dokter zag ook dat mijn schouder al begon te verkrampen en eerlijk ik krijg extra spierpijn omdat dit een onnatuurlijke houding is voor mij.
Mijn oudste dochter zei me ook dat ik toch moet proberen zoveel mogelijk te bewegen met die schouder want anders zou er mss nog het "frozen shoulder" syndroom bij kunnen komen...dat kan ik echt wel missen!

Ik ga ook in de loop van volgende week eens proberen naar het zwembad te gaan en daar wat oefeningetjes te doen, misschien dat schoolslagzwemmen kan, in water ben je lichter en kan je makkelijker wat beweeglijker worden.
Nu was ik de problemen van vorig jaar bijna kwijt, nu dit weer..
Ik hoop alleen dat ze op mijn werk niet gaan zeuren....
En ik hoop echt dat mijn lichaam toch goed herstelt en ik vlug weer mag gaan werken, want ik kan dus echt niet stilzitten...wordt er snauwerig van, en dat is voor niemand goed...ook niet voor mijn medebewoners..

Kerkyra

Dit is de Griekse naam voor Corfu.
Vrienden van mij gaan daar begin juli naartoe.
Hier heb ik mijn eerste voet (en meer natuurlijk LOL) op Griekse bodem gezet.

Dit eiland is het noordelijkst gelegen van héél Griekenland en kortbij Italië. De hoofdstad draagt dan ook vel Venitiaanse sporen want het is vrij lang belegerd geweest door de Venitianen( Venetië).
Het noordelijke deel van Corfu is het groenst met weelderige planten en bloemen. In de lente is dit deel gewoonweg feeëriek, zoveel overdaad aan kleur.
Tijdens de zomer is alles wel veel droger en lijkt het wel verdord, maar als je de bergen ingaat zie je nog wel mooie plekjes.

De hoofdstad Corfu is ook de moeite waard, mooie pleine met prachtige terrasjes en keilekkere Italiaanse ijsjes die moeilijk te weerstaan zijn.
Je moet zeker één van de kerken daar eens binnenstappen, ofwel zijn ze met bladzilver of  met bladgoud behangen uit dankbaarheid als er iemand "gered" is geweest.
Orthodox katholiek zijn ze in Griekenland en daar is het geloof nog vrij sterk.
Maar de Pope is vriendelijk als je beleefd om uitleg vraagt.
De stad heeft smalle gezellige straatjes en steegjes, met de nodige winkels en eetgelegenheden.

Maar als je typisch Grieks wil eten ( en dit geldt voor overal in de wereld) ga naar de kleine (berg) dorpen waar géén toerisme te vinden is.
Daar kan je het lekkerst eten,echt tradioneel en meestal nog heel goedkoop ook.
Ten noorden van Dassia, hoog in de bergen ligt een prachtig mannenklooster (Paleokastritsa) met de mooiste vergezichten die je op heel Corfu kan bekijken, het klooster is trouwens ook demoeite waard.
Ten zuiden van Corfu stad ligt het Achilleion, het paleis van Keizerin Sissi. Zij vereerde de god Achilles en heeft haar zomerpaleis naar hem vernoemd.
Op het terras boven heeft er zich trouwens ook een deel van een Bondfilm  afgespeeld.
Nog zuidelijker is er een zoutmeer en daar waan je je ergens in een woestijn , zo droog en warm is het daar.

En dan heb je het "muizeneiland" nog, dat zie je als je met het vliegtuig aanvliegt op het eiland, het ligt pal voor de landingsbaan als je aan het dalen bent.
Het is maar piepklein dit eiland , er staat trouwens maar 1 huisje op.
Ik zelf verbleef toen in Gouvia, lang geleden, het was nog de tijd van de drachmes...maar daar is mijn liefde voor het ganse geheel van Griek zijn geboren..en hoe meer ik het Griekse deel ontdekte hoe meer mijn Grieks zijn groeide...

Dus hoop ik als mijn vrienden hun vakantie daar gaan vieren , ze er evenveel plezier aan gaan beleven als ik indertijd en ook met een Grieks virus naar huis komen...en pas op;
het is besmettelijk..

Stomme trien

dat ik ben!!!
Ik wist natuurlijk ook niet op voorhand dat dit zou gebeuren en het ligt ook niet aan mezelf , maar aan het technische gedeelte van dat gebouw.

Ik ben gistermorgen van een betonnen trap gevallen.

Hoe het kwam?

Ik moest een sleutel wegdoen, beneden in de kelder is het poetshok gevestigd en daar in een kistje moest ik de sleutel leggen.
Het licht werkt in heel het gebouw met sensoren, dus als je ergens een deur opentrekt springt het licht aan.
Nu ben ik in dit gebouw niet zo bekend, kom er nauwelijks en heb ik nu wat te traag geweest, ik weet het niet, maar ik was bijna beneden toen het licht plots uitging.
Ik schrok hier zodanig van dat ik me mistrapte en naar beneden viel,3 of 4 treden denk ik.
En daar lag ik dan, in het pikdonker. Ben met mijn rechterschouder eerst tegen de grond gekomen, dus de schouder heeft de ergste klap opgevangen. en naderhand bleek ook mijn elleboog in de klappen gedeeld te hebben.
Toen ik na een 2 tal minuten na de val terug recht gekrabbeld was dacht ik eerst van; het valt mee, ik kan alles nog bewegen, het deed wel pijn maar ja dat is van de slag...

Maar eens terug boven en ik de telefoon op de receptie wou nemen was het uit, ik kreeg mijn rechterarm niet naar boven en werd naar het schijnt krijtwit, de receptioniste zei me te gaan zitten , zij ging iemand bellen om mij te verzorgen.
Zij heeft ook mijn bazin gebeld en gevraagd welke procedure er moest opgestart worden om aan papieren te raken voor een arbeidsongeval.

Ik heb zelf naar mijn dochter en man gebeld, zij zijn mij komen ophalen..mijn man had al naar de dokter gebeld om een afspraak te regelen.
En de dokter heeft mij naderhand dan naar spoed doorverwezen.
En daar zijn er foto's genomen van mijn schouder en elleboog, waaruit bleek dat de schouder zwaar gekneusd is en de elleboog zou een barst kunnen zitten.
Daar zijn ze nog niet zeker van omdat alles goed gezwollen was natuurlijk en ook een ferme blauwe plek met veel bloed erin.

Dus steekt mijn arm nu in een mitella en moet ik ijs leggen en rusten.
Véél kan ik niet doen, heb voor de "normaal" simpelste dingen nu hulp nodig...
Ik moet vrijdag terug naar de kliniek en hopelijk krijg ik daar goed nieuws.
Maar dat wordt afwachten.

Rockchick!

Toen ik thuiskwam deze avond, dacht ik dat mijn partner aan 't eten bezig was...en dat was ook zo, maar het huis daverde ook van de muziek die hij daarbij nodig had.
Hij had via youtube het concer van Queen anno 1986 in Wembley opgezocht.
En dit concert liet onze muren daveren, denk dat de volumeknop op maximum stond.

Nu, de muziek is iets dat we gezamelijk delen, we hebben op dat vlak echt wel gelijklopende interesses, alhoewel ik nog iets breder ga.
En terwijl hij het eten verder afwerkte heb ik het concert bekeken, het is bijna 26 jaar geleden, maar de kracht die er vanuit gaat is nog altijd betoverend.
Stevige beats, krachtige songs,hartverwarmende teksten, dat is rock en hardrock.
Queen staat nummer 1 bij mij en mijn lievelingslied van hen is natuurlijk; We will rock you, maar ook Friends for ever doen tranen is mijn ogen komen, dit liedje is zo puur.

De octaven die Freddie Mercury uit zijn stem kon halen, het zijn er weinige gegeven in dat genre.
En Queen ging wel heel breed in het genre want ze hadden ook loveballads die perfect passen in hun rockmusic.
Hij kon zingen, gitaar spelen en ook aan de piano was hij groots.
Het is jammer dat hij zo vroeg gestorven is, er zat nog zoveel meer in.
De muziek die hij heeft achtergelaten zal nog vele malen weerklinken, want We are the champions is het officieële voetballied geworden dat bij vele grote voetbalwedstrijden wordt gebruikt.

En als je dan beelden terugziet van concerten van de jaren 80 en je ziet hoe hij een heel voetbalstadion vol mensen begeestert dan krijg je koude rillingen, hij kon altijd " a great show" weggeven.
De kostuums waar hij in optrad, de kwinkslagen waar hij mee rond dwarrelde, het was uniek en zeker nooit gezien voor die tijd.
Het was een mooie man die graag showde met zijn bloot bovenlichaam en ook het feit dat hij homo was speelde hij uit.
Ook dat was nooit gezien in die tijd, artiest zijn en homo, het werd niet altijd even goed ontvangen.
Maar zijn muziek was en IS magistraal en dat zal het ook altijd blijven...

En ik heb dus weer genoten van , naar mijn goesting, een stevig stukje rockmuziek...en zo hoort het...voor een rockchick toch...;-)

Arm egeltje

Gisteren op de radio hoorde ik dit verhaal;
mensen die in hun tuin aan het werken waren hoorden ineens een soort van gehuil of gekerm, dat bleef duren.
Waarop die mensen gingen rondkijken ook in de tuin van de buurvrouw.
Daar zagen ze een riek in de grond steken waarop een egeltje gespietst was. Blijkbaar had de buurvrouw dit met opzet gedaan...waarom is daar dan de grote vraag?
Nu hebben de buren dan maar naar het natuurhulpcentrum in Opglabbeek gebeld en is Syl Jansens
gekomen om de arme egel te komen ophalen.
Zij hebben het diertje met riek en al meegenomen, de dierenarts was verwittigd en heeft de egel kunnen redden.Het is een jongetje.
Nu is de politie hier ook bij geweest, bij die vrouw die dit gedaan heeft.
Hopelijk gaat dit gevolgen hebben voor die vrouw, dacht ook dat egels beschermd zijn,want dit soort mensen mogen ze van mij ook op een riek spiesen.

Wat had dat egeltje in godsnaam verkeerd gedaan?
Voor zover ik weet zijn het toch nuttige dieren, ze eten al het kleine ongedierte op...en  het zijn toch lieve onschuldige diertjes?

Nee, mensen die dieren pijn doen, dat zijn slechte mensen in mijn ogen, daar moeten ze dezelfde wreedheden bij doen , wat zij de dieren aandoen...

Onverwachts, maar leuk

Ben sinds vorige week aan het werk tijdens de ochtend ergens in de fruitstreek.
Een groot bedrijf dat alle soorten kachels maakt. Het zijn hele vriendelijke mensen daar, elke morgen wordt iedereen vriendelijk gegroet en de bedrijfsleidster, jaja een dame, komt regelmatig vragen of alles goed is.

Er is een mooie grote toonzaal die wij op donderdag helemaal kuisen.Het is wel ver rijden elke morgen, 40 minuten, maar hier ga ik al fluitend naar toe.
Ook al omdat wij starten met een tas koffie, rustig aan dus.
Deze morgen als wij toekwamen lag er een kadootje klaar voor mijn collega die daar vast werkt, een bongobon. Hij vroeg zich af waarom hij dit kreeg?
Nu wist ik wel dat het vandaag secretaressedag is, maar dat is dus duidelijk niet onze branche....
Maar op elk bureel stond voor de dames een boeket bloemen klaar en was er voor de heren een bongobox.
Had dit bedrijf dan iets te vieren vandaag?

Toen de bedrijfleidster binnenkwam werd het raadsel opgelost, iedereen in het bedrijf werd vandaag, op secretaressedag bedankt voor het geleverde werk van afgelopen jaar.
En die dame heeft voor mij ook speciaal nog een boeket bloemen laten maken en afleveren, voor ik gedaan met werken had.
Ik was daardoor enorm verrast, want ik ben daar dus nog maar een week bezig, ik zei dat ook...
Ik kreeg als antwoord ; jij hebt dus ook al meegeholpen aan het goed functioneren van ons bedrijf, hier is iedereen gelijk, dus krijg jij ook een boeket bloemen, je hebt al bewezen dat je dit verdiend hebt....

Dat noemen ze dan klasse hebben, dit is een dame met stijl.
Dank u wel bedrijfsleidster!!!!

Hoge waarden..

Sinds een maand ongeveer sukkel ik met (te) hogen waarden van mijn suikers.
Waar ik tot toen altijd zo mooi stond, kreeg ik ineens uitschieters van waarden boven de 300 en nog meer.
Eén à twee keer kan je je misrekent hebben met je koolhydraten, maar als je dan alles terug begint af te wegen en daarop uitrekent, is de kans wel veel kleiner dat je zulke uitschieters krijgt.
Plus die uitschieters begonnen een constante te worden....waar ik vroeger met een correctiebolus alles weer in de plooi kreeg, lukte dat nu niet meer....en weet je constante hypers (te hoge waarden) zijn wel niet goed, je word er ontzettend moe van, mijn huid droogt uit en scheurt,je wordt misselijk en als het echt heel erg uit de hand loopt wil je enkel maar slapen.
Bij aanhoudende hypers ga je zelfs in coma...

Dus ik wou dit zo snel mogelijk opgelost hebben, ik heb jaren in die grijze zone geleefd en ik wil niet terug als ik daar zelf iets aan kan doen.
En ja als je de oorzaak vindt kan je het idd wel oplossen, soms snel, maar soms heeft het ook tijd nodig.

Maar er was mij nog iets opgevallen, ik heb weer last van opvliegers, krijg het benauwd van de warmteopstoten die er in mijn lichaam gebeuren.
Dus ja, mijn menopauze is duidelijk nog niet voorbij, al dacht de gyneacoloog van wel.
Ben gisteren bij de huisarts geweest, moest mijn bloed laten nemen om een nieuwe HbA1c bepaling, vertelde haar mijn problemen en heeft mij terug de hormonenpillen voorgeschreven die ik daarvoor ook genomen heb.
Dus in principe zou vanaf volgende week mijn waarden terug moeten gaan beteren en zou alles weer netjes in zijn plooi gaan vallen.
Ik hoop het, want bij deze HbA1cbepaling verwacht ik een stijging van mijn cijfer...dus de volgende moet ik terug beter krijgen.
En aangezien ik nog x aantal jaren mee wil, moet ik nu al mijn cijfers onder controle houden, kwestie van een leuke en ook nog beweeglijke oude dag te kunnen beleven.
Om zoveel mogelijk met mijn kleinkinderen te kunnen blijven doen.
Ik wil niet zo'n oudje worden dat niets meer kan...neenee, ik wil zo actief mogelijk blijven, zo lang als mogelijk!!!!!

1 jaar

Vandaag, exact 1 jaar geleden ben jij geboren.
Vier weken later heb ik je leren kennen en ik was direct verkocht. Je was een grijs gestreept bolletje.
En ik wou al heel lang een grijze poes. Ik had ook al een zwarte kitten van 2 maanden toen die wat gezelschap wou.
Dus de beslissing was snel genomen, als jij groot genoeg was kwam je naar ons.
Daar kreeg je dan nog wat speelgenootjes bij onder de vorm van een herdershond, een ander kittentje en een kindje van toen 4,5 jaar.

En het blijkt een goede match te zijn, je hebt iederen ingepakt met je deugenietenstreken.
Je speelt met de hond , letterlijk want als je het beu bent sla je met je pootje op haar neus en dan kijkt ze verbaasd van; hoe wil jij niet meer met me spelen?
Ook onze zwarte kitten domineer jij, maar toch gaan jullie samen op pad, daarbuiten in die grote wereld die tuin heet...jij komt (voorlopig) niet verder dan de tuinmuren, daar is onze zwarte al iets verder mee, die verkent de tuinen van de buren ook al.
En dat kindje...dat is jouw beste speelvriendje, hij mag alles met je doen, 's morgens als hij wakker wordt en het is nog wat vroeg gaat hij op zoek naar jou, hij pakt je op en neemt je mee naar boven om bij zijn vava, in het grote bed te gaan liggen , samen met jou.
Jij laat dit rustig toe, want jij houdt van zijn knuffels.
Ook als jouw vriendje ziek is ben jij bij hem, je troost hem.
En in het weekend als hij met zijn mama weg is mis jij hem, je staat te miaauwen aan zijn kamerdeur, je zoekt hem letterlijk.
En dan 's zondagsavonds...als hij terugkomt sta jij aan de deur hem op te wachten, het is mooi om zien.

Maar ook voor mij beteken jij veel, als ik 's avonds thuiskom en ga eten zit jij op de stoel naast mij, ben ik op de pc bezig lig jij op mijn schoot en ga ik slapen kom je in de vouw van mijn benen liggen.
Sta ik dan heel vroeg op kom je mee naar beneden en vraag je om eten en geef je kopjes tegen 100 in 't uur...:-)

Dus ja, een heel gelukkige verjaardag meisje en hopelijk nog heel vele jaren hier bij ons...

Zo weinig tijd.

Ik hou ervan om te bloggen, maar helaas is er zo weinig tijd.
Bij mij zou een dag gemakkelijk wat langer mogen duren, wel met alleen vrije tijd dan.
Want ik wil jullie zoveel vertellen, maar 's avonds als ik thuis kom ben ik moe, de kleinzoon wil dan ook nog zijn verhaal kwijt en wat aandacht.
Mijn partner en ook de dochter willen dan nog de dagelijkse dingen overlopen...en soms is er nog werk ook, planning nakijken, uurregistratie doen.
Dus ja dan blog ik in de weekends maar zoveel mogelijk.

Het betekent wel dat mijn leven rijkelijk gevuld is....maar nu moet ik er weer vandoor, eten halen en dan naar een vriendin, haar even uit de nood helpen...
Tot later, daaaaaaaag...;-)

Verrast...

Vrijdagavond 13 april.

Mijn oudste belt..nu doet ze dat wel meer hoor, maar blijkbaar was er iets...speciaal.
Eerst ging het over koetjes en kalfjes, de dagdagelijkse dingen dus.
En ze wist het precies dat ik haar ook wou bellen, moest iets vragen op medisch vlak.


Maar eest wou zij haar verhaal kwijt, ze vroeg me of ik op een stoel zat...ik antwoordde ja, in de zetel zelfs.
Maar als ze bij ons zoiets zeggen volgt er gewoonlijk straf nieuws.
Awel dit was ook straf!
De dochter is opnieuw zwanger...
Het is dat het zo moet zijn, want ze hebben juist een huis gekocht, zijn het aan het verbouwen, zij heeft haar studie afgerond en werkt als verpleegster en eigenlijk beschouwden ze hun gezin als volledig.

Want ze hebben 2 dochters en ja eigenlijk was het goed zo.
De dochter gebruikte een spiraal als voorbehoedsmiddel, maar dat was ingegroeid en is er dus uitgehaald een tijdje geleden.
En ze had een afspraak bij de gyneacoloog voor binnen 14 dagen want ze wou over een sterilisatie praten.
Ondertussen gebruikten ze condooms, maar...ze heeft hetzelfde voor als haar mama...toch zwanger geraken...
Nu mag ze dus naar de gyneacolaag om een babytje te gaan voorbereiden op onze wereld.
Zij heeft uitgeteld dat hij/zij geboren wordt rond 11/12/12...een dag later zijn nog beter zijn, uniek zelfs...
En deze bomma hoopt op een jongen...ook al omdat ze haar zwangerschap al helemaal anders beleefd, last van ochtendmisselijkheid, geen honger, moe ed meer.
Bij de meisjes was dit niet zo...
Dus leeft deze dolblije bomma op hoop...
Maar het duurt nog even...maar ik zet alvast verlof opzij voor tegen de tijd dat mijn nieuwe kleinkind geboren wordt..

Zoo of love

Dit is een nieuw tvprogramma op 1.Het werd gisteren voor de eerste keer  uitgezonden.
En de enigste reden dat ik ernaar keek was omdat het over dieren en mensen gaat, hoe de Zoo en Planckendaal, samen met andere Europese dierentuinen proberen sommige diersoorten van uitsterven te behoeden.
Gisteren ging het over de Bonobo's en de gorilla's.
De reportage begon in de Zoo bij de chimps waar een homokoppel, abonnee's sinds jaren, wekelijks naar hun lievelingetjes komt kijken.er mense
Er werd het hoe en waarom gevraagd, wat hun aantrekt in deze dieren en natuurlijk werd ook Gust vernoemd, de beroemdste chimp van Antwerpen en omstreken.
Gust is al baby'je in de Zoo belandt en daar opgevoed en verzorgd zijn hele leven.
Hij was toen, in mijn kindertijd de attracie van de Zoo, daar kwam je voor.
Het koppel mocht mee achter de schermen van de Zoo, kijken hoe de apen ontwaken en mee hun ontbijt klaarmaken. Dit ontbijt wordt in holle stukken hout verstopt, zodat de apen moeten zoeken achter hun ontbijt.
Dus dit was al een hele belevenis voor die mannen.
Maar het beste moest nog komen; de vraag kwam: willen jullie naar Kameroen, de jungle in en kijken hoe er teams zijn die de lokale bevolking tracht het stropen op de dieren te laten en hun andere vaardigheden aan te leren om een beter leven te krijgen.
De ouderen het stropen afleren is moeilijk, maar er zijn toch ouderen die dat wel inzien en met hulp van de teams leren hoe ze varkens moeten kweken, of moestuinen aanleggen om te overleven. Hoe ze op een andere manier geld kunnen verdienen om te leven.
De mannen zijn ook met het team de jungle ingetrokken in de hoop om toch ergens een glimp van een chimp op te vangen. Die glimp hebben ze helaas niet opgevangen, maar wel een spoor gezien van een dag oud en een nest waar de chimp de vorige nacht had geslapen.
Ze waren best onder de indruk die mannen, hebben ook de dorpen gezien waar de lokale bevolking leeft.

Eens terug in België hebben ze het besluit genomen om dit project blijvend te gaan steunen en ze willen ook volgend voorjaar weer terug naar Kameroen.
Dit noemen ze betrokkenheid.

Ik was aangenaam verrast, dit programma laat eens iets anders zien dan de Zoo dagdagelijks.
Dit programma krijgt een 9,5/10 voor gisteren.
Ik ga dit elke week bekijken nu en hopelijk blijft dit even goed scoren..
Dit programma was het eindelijk nog eens waard om mijn tv aan te zetten.

Nuchter denken

en nee, dan bedoel ik niet na een nachtje doorzakken......

Ik zie de laatste tijd veel leed rondom mij.Collega's en vrienden die problemen tegenkomen zoals dood en ongevallen van familie of kinderen.En daar depressief van worden en ziek.

Leed dat je niet ziet aankomen, laat staan het te voorkomen.
Leed beleeft iedereen anders, in elk geval er hangt altijd een verwerkingsperiode aan vast.
Maar na die verwerkingsperiode volgt dan normaal het nuchtere denken, waar in je alles een plaatsje geeft en kijkt wat kan ik er uit leren.

Zelf heb ik dus ook al een portie gehad.
Toen ik nog jonger was, kwam dat nuchter denken ook niet zo direct en had ik ook wel " zwarte dagen", zelfs heelder periodes die door negatief te denken ht leven nog slechter maken.
Maar op een gegeven dag besefte ik dat ik hier niet verder mee kwam.
Ik maakte mijn leven en dat van anderen tot een moeilijk leven, terwijl het echt wel anders kon.

Het was een evolutieproces van mezelf om te leren te denken, wat is belangrijk en wat is het waard om voor te vechten.
Er zijn zaken die gebeuren in je leven waar je niets aan kan veranderen, dus probeer dat te aanvaarden.
Sommige zaken kan je aanpassen en in de goede richting buigen door eerst bij jezelf te rade te gaan en eventueel met andere betrokken personen te praten.

Gelukkig zijn is voor iedereen anders, maar je kan eraan werken door positief ingesteld te zijn.
Ik vind mijn geluk in vele kleine dingen van elke dag, als de zon schijnt, als 1 van mijn kleinkinderen mij knuffel geeft, de katten die komen kopjes geven, lekker rustig ontbijten op een vrije dag, met mijn vrienden op stap gaan, op vakantie nieuwe dingen ontdekken, op een zonnige dag kunnen zeilen en zwemmen ergens in Griekenland,een mooi liedje beluisteren....teveel om op te noemen.

Maar weet dat je uit elke tegenslag iets positief kan puren.
Geluk is geen constante en je moet het willen zien....maar als je het wil zien kan je wel het grootste deel van je leven véél gelukkige momenten hebben, waar je dan als je op je oude dag ergens in de zetel kan herbeleven...en beseffen dat je leven toch zo slecht niet was...

Speelpleinwerking

Het is paasvakantie en ja dan is de kleinzoon natuurlijk thuis van school, net zoals alle kinderen.
En aangezien hij enigst kind is van de jongste dochter, stelt er in de vakanties zich altijd een probleem na een paar dagen; hoe hou je zo'n kind bezig?
Dus gaat hij elke week een paar dagen naar de speelpleinwerking, leuk met de kinderen gaan spelen.
Voor zijn sociale contacten is dit nodig, want het is zo'n einzelgänger anders.

Deze week heeft hij 3 dagen geweest en zich goed geamuseerd.Tekenen, kleuren en knutselen doet hij als de beste daar.
De kinderen kunnen ook buiten spelen, fietsen of klimmen, voetballen ed.
Soms gaan ze ook naar de poppekast kijken en mee verhaaltjes verzinnen.
Vrijdag hadden ze een paasbrunch en daar waren we een beetje benauwd voor, want de kleinzoon is echt niet de gemakkelijkste eter, hoe dikwijls wij hier niet horen; ik lust dat niet...:-(
Maar bij de paasbrunch daar mochten de kinderen zelf hun broodjes beleggen en kiezen wat ze er op wilden doen.
De kleinzoon had gekozen om er hesp met een hardgekookt ei en ketchup er tussen te doen. En hij vond dat lekker, heeft alles opgegeten.
Nu moet je weten dat wij hier geen vlees tussen zijn brood moeten doen om mee naar 't school te nemen. Gegarandeerd heeft hij zijn brood terug bij 's avonds...
Wij noemen hem hier ons "chocoventje", alleen choco of muizestrontjes (hagelslag) of  speculaaspasta eet hij....Gelei (jam) soms...kaas en vlees, nee daar ben ik nog niet groot genoeg voor zegt hij dan.

Dinsdag gaat hij weer naar de speelpleinwerking.
Eén van de leiders is ook bioboer, dus gaan ze dan naar zijn boerderij, een beetje meehelpen en tussen de dieren spelen en ook mee de moestuin bewerken.
Het zal weer een vermoeiende maar ook weer leerzame dag zijn voor hem.
En 's avonds zal hij steeds de waaromvragen stellen aan ons.Want in die fase zit hij ook.
Waarom dit, waarom dat en dan moet je zien dat je juist antwoord, want soms weet hij het antwoord al wel...maar wil hij ons testen of wij het wel weten.
De kleine deugniet...;-)

Lenteschoonmaak..

Ben er eindelijk aan begonnen hier in huis.
Het was al te lang uitgesteld, vroeger moest die gedaan zijn voor het paasfeest.
Dat was de traditie, in de stad en ook op de buiten.
Dan kon je aan een "schoon paasfeest" beginnen.

Maar ben er vandaag dan toch ingevlogen, er is al heel wat gebeurt, maar er is nog veel te doen. Maar ik zal elk weekend wat bijwerken en dan is alles binnen een maand wel weer piekfijn.
En het is nodig dat dit jaarlijks gebeurt want als je ziet wat je allemaal bijhoudt wat je eigenlijk niet echt nodig hebt.
Opruimen dus..maar dan zijn er mensen in je omgeving die wat tegenpruttelen zo van; jamaar dat kan ik misschien ooit nog eens gebruiken...wanneer dan, in het jaar stillekes? Als er kilo's stof op verzameld is...nee buiten die rommel.
En braaf zijn of je vliegt mee buiten!!! ;-)

Dus de opruimwoede heeft nu en de komende weken bezit van mij genomen...
Ik hou niet van rommel, kan er ect niet in en mee leven, dat zal waarschijnlijk ook mijn beroep verraden.
I like it clean and tidy    ;-)

Wedden dat het vierkant gaat lopen?

Eén van mijn collega's ligt er al een hele tijd tussenuit en ze mag voorlopig nog niet terug beginnen van de controlearts.
Dat is dus een tegenvaller voor ons, want het is druk.

Nu is er een nog een collega die gezondheidsproblemen heeft, lage bloeddruk en oververmoeidheid.
Ze moet volgende dinsdag onderzoeken gaan laten doen.
En helaas, daar ben ik nu al zeker van, zal ook zij voor een hele tijd uit gaan zijn.

Hoe de teamleiding dit gaat oplossen weet ik nog niet, maar met 3 het werk van 5 voltijdsen opvangen, dat gaat onmogelijk worden.
Als het aan mij ligt, schakelen ze maar een interim in om toch minstens 1 persoon erbij te halen.
En liefst een jong persoon die van aanpakken weet.
Want anders zou het wel eens vierkant kunnen gaan draaien.

Benieuwd wat het gaat worden.

Arm Cuba

Ben vandaag bij een klant geweest waar ik gemiddeld 3 à 5 keer per jaar kom.
Het is een klein bedrijfje, dat toch goed internationaal scoort. Er werkt een Chinese dame, want er is vrij veel uitvooer naar China en Chinese correspondentie. En sinds kort weerkt er ook een Cubaanse dame.
Ben daar vanmorgen mee aan de praat geraakt.
De dame is ongeveer 5 jaar in België en spreekt al vrij goed Nederlands.
Belangstellend als ik ben vroeg ik naar haar leven in Cuba.
Want dat is een eiland waar we toch bijna niets van weten, omdat Castro het zo afschermt.
Volgens die dame is het er heel mooi, maar ontzettend arm.

Weten jullie wat een gemiddeld maandloon daar bedraagt?
Zitten jullie? Want ik schrok ontzettend toen zij mij het vertelde....
15 €....vijftien euro verdomme...dat verdien ik in 2 u......

Dat is 600 peso in hun geld, het is juist genoeg om voor 1 persoon een heel maand eten te kopen....ze vertelde me dat een paar schoenen in Cuba 800 peso kostten, dus dat is meer dan 1 maandloon.
Auto's rijden daar amper rond.
Scholen en universiteieten zijn wel gratis, maar ze zijn niets met hun diploma omdat er gewoon niets is op dat eiland.
En met hun diploma's in de Westerse wereld kunnen ze niets beginnen want die zijn niet op ons niveau. Onze kwalificaties liggen veel hoger.
De ziekenhuizen zijn ook gratis, de regering betaalt de kosten van een opname, maar zoals jullie wel kunnen begrijpen liggen de mogelijkheden van de artsen daar veel lager.
Castro hanteert een communistisch bewind, maar zoals we in het Oostblok hebben gemerkt komt dit niet ten goede aan de bevolking.

Nee, dan zijn wij hier rijke mensen als je zulke verhalen hoort....en blij zijn dat we hier wonen en niet in Cuba, of op andere plaatsen waar de bevolking niets in te brengen heeft.
Wij mogen vrij onze mening uiten, ook al is je buur het er niet mee eens.

Het mag er warmer zijn in Cuba, de natuur veel weeldiger, maar als je als mens maar juist genoeg kan verdienen om het basisvoedsel te kopen, nee dan zal ik maar hier in mijn eigen land blijven wonen.
Want eigenlijk zijn wij rijk, veel rijker dan we willen toegeven, op allerlei vlakken...

Het echte werk

dat kan nu beginnen voor mijn oudste dochter, vanaf vandaag is ze in dienst van het Wit-Gele Kruis.
Ze heeft mij haar autoke laten bekijken en haar basisuitrusting en garderobe.
Morgen en de dagen erna gaat ze aan de slag met een collega om haar ronde te leren kennen.
En ze moet nog een paar bijscholingscursussen volgen. En dat zal met de jaren nog gebeuren, die cursussen, gewoon om bij te blijven met de meest moderne behandelingswijzen van de verpleging.

Ze zal ook nog wat gesprekken met haar hoofden ( oversten) moeten hebben over hoe er gepland wordt, ivm verlof ed.
Maar nu kan ze aan het echte werk beginnen, datgene waar ze al jaren naar trachtte.

De opzegperiode op haar vorige werk, het rustoord is op haar laatste dag nog chaotisch verlopen.
Ze had een late, namiddag + stuk van de avond, en stond er vanaf 16.30 u alleen voor.
Ze was gebriefd over een oude dame met een lage bloeddruk, deze had al een paar dagen bronchitis met medicatie, maar die lage bloeddruk baardde  de dochter wel zorgen, 7 over 4 is wel heel laag...vooral bij een dame van 86. Mijn dochter had de huisarts van de dame al gebeld en die zou later wel komen.
Ze was al een paar keer gaan kijken, zo ook vlak voor het eten...en toen lag die dame op de grond en bewoog niet meer.
Ze had gelukkig de diensttelefoon bij, belde eerst de collega op het verdiep onder haar, maar die kon niet direct komen.
De dochter was ondertussen aan het reanimeren, heeft dan de MUG gebeld en die waren er 5 minuten
later, hebben de reanimatie overgenomen en ook defibrilatie gedaan (2x).
Twintig minuten nog heeft de MUG arts en verpleging bezig geweest en hebben de dame dan naar het ziekenhuis gevoerd.
Ze leefde toen nog, maar de dochter weet  niet hoe de toestand nu is.
Maar woensdag moet ze naar het rustoord, haar badge inleveren en gaat ze eens informeren.

Ze heeft nog maar 2 maanden haar diploma en ze heeft al een leven gered.
Dus die 3 jaar studie hebben zin gehad.

Ronde van Vlaanderen

Wij, Vlamingen zijn gek van wielrennen en veldrijden.
Alles wat er met een fiets kan gebeuren, daar houden wij van.

En vandaag is het weer zover.
De vertrouwde Ronde van Vlaanderen...alhoewel, vertrouwd?
Er zij verandereringen aan gebracht in de Ronde.
De Muur van Geraardsbergen is eruit gehaald.En de Bosberg.
De Kwaremont zou 3x moeten beklommen worden en de aankomst is in Oudenaarde dit jaar. Het is al de 96 ste keer dat de Ronde gereden wordt.Dus het wordt echt wel een fenomeen.
Er zijn 2 favorieten om hem te winnen dit jaar; Tom Boonen en Fabian Cancellara. Natuurlijk supportert heel Vlaanderen voor Tommeke ;-).
Maar het is zwaar 244km lang met ik dacht 9 keer zware hellingen, want zo vlak is Vlaanderen ook weer weer niet. Het is niet enkel "le plat pays" zoals Jaques Brel het bezingt.
Vanavond zo rond 5 uur weten we ongeveer wie er wint, de sterkste en de eerste waarschijnkel...LOL, maar ik en vele anderen duimen heel hard voor onze Tom...