Ons pupje is bijna 12 weken oud en krijgt binnen 14 dagen zijn laatste spuitje waaronder dat van kennelhoest.
En dan is hij klaar om naar het A klasje van de hondeschool te gaan.
En het is nodig, want hij heeft nogal een dominant karaktertje en hij groeit goed. Hij is te vroeg bij de moeder weggehaald en heeft dus niet geleerd dat hij niet mag bijten.
Dus daar moet nog geregeld ingegrepen worden.
Wij hebben gisteravond een bezoekje gebracht aan de hondeschool hier in het dorp, gaan kijken en info gaan vragen.
Het lidgeld is ok, 60 € per jaar is niet teveel en via het ziekenfonds krijg je daar nog eens 15 € op terug.
Een hond is immers lid van je gezin.
Je kan je doelstellingen zelf bepalen, wil je je hond enkel gehoorzaamheid en sociale vaardigheden aanleren is dat ok, dat kan je op een jaar klaarkrijgen.
Maar natuurlijk zijn er meer aspecten aan een hoindenschool, je kan er agility gaan doen, je kan aan wedstrijden meedoen enz..
Normaal is het voor onze pup alleen de bedoeling om gehoorzaamheid en sociale vaardigheden te leren ...misschien dat er later de agility erbij komt...dat zal ook een beetje van de tijdsduur afhangen, want er kan hier maar één keer per week naar de school gegaan worden door ons...en nochtans kan je 4 keer /week terecht op de school.
Het eerste contact met de instructeurs en de mensen van de school is positief, ze hebben wel strenge regels maar die zullen ook wel nodig zijn, wij hebben er geen problemen mee.
Dus nog een paar weken en onze pup kan naar zijn eerste leerjaar zoals een vriend het verwoorde...alleen zijn hier de leerjaren iets korter, 5 maanden ongeveer...en de hond moet elke keer een test doen om over te mogen, 80 % moeten ze halen...
De dochter gaat hem trainen , het is haar hond, maar ik ga meekijken want zoals vandaag ben ik met de hond alleen en dan moet hij ook naar mij luisteren....wordt vervolgd..
donderdag 30 augustus 2012
Zijn eerste treinreis..
allee, dat denk ik toch, kan me niet herinneren dat de kleinzoon eerder al met de trein heeft gereden.
Dinsdag moest ik naar Hasselt, mijn neurologe een bezoekje brengen.
Iedereen is werken hier, géén auto's beschikbaar, dus moest het met het openbaar vervoer.
Ik heb al eens een topic geschreven hoe armzalig het openbaar vervoer hier is, dus ja ik wou het anders aanpakken nu.
Maar aangezien het schoolvakantie is, rijden de bussen hier nog minder frequent.
Ik had alles via internet opgezocht, moest om 7.45 u de bus naar 't station nemen, en gelukkig rijden de treinen wel om het uur.
Mijn afspraak was om 10.30 u, maar eerst moest er nog zo'n test gedaan worden van mijn hersenactiviteit, de kleinzoon vond dat leuk want hij mocht meekijken op de computer van de verpleegster.
Dus dit was allemaal ruim op tijd gedaan en dan was het wachten op de dokter ....en daar ging het mis.
Goed je afspraak kan wat uitlopen, een kwartier tot 20 minuten is aanvaardbaar ....maar bijna 2 uur...de meeste patiënten waren aan het grommelen en ik was bij de secretaresse eens gaan horen want ook bleek ik samen met nog een vrouw op hetzelfde uur een afspraak te hebben.
De kleinzoon heeft heel braaf geweest, maar 2 uur wachten voor een kind is lang...hij wou naar huis en met de trein rijden.
Net toen ik tegen de secretaresse ging zeggen dat ik naar huis ging want dat het echt met zijn haar gesleurd was kwam de dokteres buiten en bleek het aan mij te zijn...die andere dame kwaad en stennis maken, die isdus naar huis gegaan samen met nog andere patiënten.
Mijn test was trouwens heel goed, er mankeert nog niets aan mijn verstand...jammer voor sommigen die daar anders over denken ;-)...
Maar door het hele gedoe met die dokter en de achterstand is mijn hele planning in het honderd gelopen...de bus aan het ziekenhuis richting station rijdt tijdens de vakantie maar om het halfuur, anders om het kwartier, daardoor miste ik al 2 trinen, bedoeling was trein om 12.02 u terug te nemen, nu werd het de trein van 14.02 u.
En ja natuurlijk hadden wij honger gekregen , en aangezien we dan toch bijna 50 minuten moesten wachten op onze trein zijn we dan in het station maar een broodje gaan eten.
Na aankomst in het station van Leopoldsburg moesten we nog een 45 tal minuten wachten op de bus naar huis, aankomst daar 16.30 u..
De kleinzoon had genoeten van de treinreis maar hij was ook wel moe, van al dat wachten...je bent hier een dag onderweg voor eenafspraakje dat normaal maar een kwartier duurt..
Dinsdag moest ik naar Hasselt, mijn neurologe een bezoekje brengen.
Iedereen is werken hier, géén auto's beschikbaar, dus moest het met het openbaar vervoer.
Ik heb al eens een topic geschreven hoe armzalig het openbaar vervoer hier is, dus ja ik wou het anders aanpakken nu.
Maar aangezien het schoolvakantie is, rijden de bussen hier nog minder frequent.
Ik had alles via internet opgezocht, moest om 7.45 u de bus naar 't station nemen, en gelukkig rijden de treinen wel om het uur.
Mijn afspraak was om 10.30 u, maar eerst moest er nog zo'n test gedaan worden van mijn hersenactiviteit, de kleinzoon vond dat leuk want hij mocht meekijken op de computer van de verpleegster.
Dus dit was allemaal ruim op tijd gedaan en dan was het wachten op de dokter ....en daar ging het mis.
Goed je afspraak kan wat uitlopen, een kwartier tot 20 minuten is aanvaardbaar ....maar bijna 2 uur...de meeste patiënten waren aan het grommelen en ik was bij de secretaresse eens gaan horen want ook bleek ik samen met nog een vrouw op hetzelfde uur een afspraak te hebben.
De kleinzoon heeft heel braaf geweest, maar 2 uur wachten voor een kind is lang...hij wou naar huis en met de trein rijden.
Net toen ik tegen de secretaresse ging zeggen dat ik naar huis ging want dat het echt met zijn haar gesleurd was kwam de dokteres buiten en bleek het aan mij te zijn...die andere dame kwaad en stennis maken, die isdus naar huis gegaan samen met nog andere patiënten.
Mijn test was trouwens heel goed, er mankeert nog niets aan mijn verstand...jammer voor sommigen die daar anders over denken ;-)...
Maar door het hele gedoe met die dokter en de achterstand is mijn hele planning in het honderd gelopen...de bus aan het ziekenhuis richting station rijdt tijdens de vakantie maar om het halfuur, anders om het kwartier, daardoor miste ik al 2 trinen, bedoeling was trein om 12.02 u terug te nemen, nu werd het de trein van 14.02 u.
En ja natuurlijk hadden wij honger gekregen , en aangezien we dan toch bijna 50 minuten moesten wachten op onze trein zijn we dan in het station maar een broodje gaan eten.
Na aankomst in het station van Leopoldsburg moesten we nog een 45 tal minuten wachten op de bus naar huis, aankomst daar 16.30 u..
De kleinzoon had genoeten van de treinreis maar hij was ook wel moe, van al dat wachten...je bent hier een dag onderweg voor eenafspraakje dat normaal maar een kwartier duurt..
vrijdag 24 augustus 2012
Verbeeldingskracht...en doen alsof..
De kleinzoon heeft veel verbeelding, rijk aan fantasie.
Hij kijkt graag naar filmpjes op youtube van Mr.Bean en zijn Teddy.
De kleinzoon slaapt al van zijn babytijd met Beertje, dus toen hij de filmpjes van Mr.Bean ontdekte was dat een openbaring voor hem. Eerst speelde hij ze gewoon na.
Maar nu bomma thuis is en de kleinzoon elke morgen bij ons in bed kruipt met Beertje, vraagt bomma ook aan Beertje of hij goed geslapen heeft. En dan knikt Beertje ja ...of nee, naar gelang..
Zo is er een spel ontstaan tussen kleinzoon, Beertje en bomma ....na enige tijd is ook mama en vava hierin megegaan.
Dus Beertje is een volwaardig lid van het gezin geworden, hij eet mee, speelt met de kleinzoon en soms is Beertje stout in plaats van de kleinzoon.
Ook gebeurt het dat de kleinzoon nog met andere denkbeeldige vriendjes speelt, die bestaan wel niet echt zenne bomma die zitten in mijn hoofd, zo zegt hij dan. Soms midden in zijn spel betrekt hij één van ons, je moet zomaar op een vraag kunnen antwoorden of mee is een gesprek stappen dat hij dan aan het voeren is. Bij mij lukt dat gewoonlijk wel, ben zelf ook nogal fantasie rijk..maar vava kan soms niet mee..en dan moet de kleinzoon eerst uitleggen wat hij bedoelt.
En dan vraagt hij ook aan vava; heb je het begrepen vava?
Vava zegt soms tegen mij; waar haalt hij dat toch allemaal, zijn fantasie is oneindig...
Waarop bomma antwoordt; zo hoort dat bij een kind van zijn leeftijd. Hij hoort te spelen, liefst buiten...een dekentje nemen om te gaan kamperen in de tuin en zo vanalles en nog wat te beleven.
Liever zo dan ALTIJD voor de pc of tv te hangen...
Mensen met veel fantasie hebben een rijker denkpatroon.
Zo bezie ik het toch.
En ook meer leut in hun leven..
Hij kijkt graag naar filmpjes op youtube van Mr.Bean en zijn Teddy.
De kleinzoon slaapt al van zijn babytijd met Beertje, dus toen hij de filmpjes van Mr.Bean ontdekte was dat een openbaring voor hem. Eerst speelde hij ze gewoon na.
Maar nu bomma thuis is en de kleinzoon elke morgen bij ons in bed kruipt met Beertje, vraagt bomma ook aan Beertje of hij goed geslapen heeft. En dan knikt Beertje ja ...of nee, naar gelang..
Zo is er een spel ontstaan tussen kleinzoon, Beertje en bomma ....na enige tijd is ook mama en vava hierin megegaan.
Dus Beertje is een volwaardig lid van het gezin geworden, hij eet mee, speelt met de kleinzoon en soms is Beertje stout in plaats van de kleinzoon.
Ook gebeurt het dat de kleinzoon nog met andere denkbeeldige vriendjes speelt, die bestaan wel niet echt zenne bomma die zitten in mijn hoofd, zo zegt hij dan. Soms midden in zijn spel betrekt hij één van ons, je moet zomaar op een vraag kunnen antwoorden of mee is een gesprek stappen dat hij dan aan het voeren is. Bij mij lukt dat gewoonlijk wel, ben zelf ook nogal fantasie rijk..maar vava kan soms niet mee..en dan moet de kleinzoon eerst uitleggen wat hij bedoelt.
En dan vraagt hij ook aan vava; heb je het begrepen vava?
Vava zegt soms tegen mij; waar haalt hij dat toch allemaal, zijn fantasie is oneindig...
Waarop bomma antwoordt; zo hoort dat bij een kind van zijn leeftijd. Hij hoort te spelen, liefst buiten...een dekentje nemen om te gaan kamperen in de tuin en zo vanalles en nog wat te beleven.
Liever zo dan ALTIJD voor de pc of tv te hangen...
Mensen met veel fantasie hebben een rijker denkpatroon.
Zo bezie ik het toch.
En ook meer leut in hun leven..
Scherpe instellingen...of juist niet..
Dit gaat dus over HbA1c waarden.
Dit zijn je glucosewaarden over de laatste 8 weken.
Voor een gezonde persoon staat deze tussen de 5 en 5,5. Diabeten blijven liefst van al onder de 7.
Nu heb ik een artikel gelezen over te scherp ingesteld staan en/of toch liever hogere waarden.
Voor mezelf heb ik nu al een hele tijd de beslissing genomen om zo goe als mogelijk ingesteld te willen staan, en dat wil zeggen beneden de 7 liefst van alles wil ik rond de 6,5 hangen.
Voor mijn lichaam is dit scherp ingesteld staan.
Zeker als je weet dat ik bijna 23 jaar een HbA1c gehad heb dat schommelde tussen de 8 en 9 en waarschijnlijk ook geregeld een 10 behaalde...
Als een zombie heb ik geleefd al die jaren, ziek en moe, van het ene uiterste schommelend naar het andere. Mijn huid die constant scheurde van uitdroging, mijn humeur dat niet in te schatten was, meestal je bed uitkomen en dan al de ene voet niet voor de andere krijgen.
En toen, na 23 jaar spuiten, werd er mij een andere oplossing aangeboden; een insuline pomp die volledig op mij werd ingesteld...er werd wel bij verteld dat het een tijdje kon duren vooraleer er resultaat te zien zou gaan zijn, mijn lichaam moest zich aanpassen.
Maar na een drietal maanden aan de pomp en het eerste HbA1c resultaat handenvrijvend af wachten gebeurde er een mirakel.
Van 8,5 naar 6,9...
Het was inderdaad aanpassen...terug alles mogen eten,goed KH tellen en de pomp je insuline behoefte laten omrekenen en toedienen.
Er waren vele hypo's zeker de eerste maanden, maar als je al jaren in hyperland leeft was dit weer eens iets anders...
En de hypo's worden beter aangevoeld en ik kan nu gepast reageren, vroeger was ik ineens in een coma, toen wist ik pas na uren als ik bijkwam dat ik een hypo had....de gevolgen erna waren ook veel extremer, kou hebben, pijn in mijn benen...
Nee, ik sta liever ingesteld zoals nu, er zijn hypo's ja, maar ik voel me terug mens, er valt te leven met mij nu en hopelijk gaan ook de lichamelijke gevolgen ingeperkt kunnen blijven.
Want al die jaren die ik in hyperland heb geleefd kunnen ontzettende schade in een mensenlichaam toebrengen, amputaties, nierfalen en blindheid zijn nog maar een paar van die kwalen die je krijgt van constant te hoge waarden.
Maar niet alleen koolhydraten bepalen je waarden, er zijn zovele invloeden in je leven die je diabetes kunnen bepalen, stress is ook een hormoon net als de insuline die elke mens nodig heeft om glucose om te zetten in energie.
En volgens mij helpt een positieve kijk op het leven ook om je diabetes stabieler te houden.
Mijn volgende HbA1c bepaling is gepland voor begin november . Mijn doel; tussen 6,5 en 6,9.
Dus duimen maar ;-)
Dit zijn je glucosewaarden over de laatste 8 weken.
Voor een gezonde persoon staat deze tussen de 5 en 5,5. Diabeten blijven liefst van al onder de 7.
Nu heb ik een artikel gelezen over te scherp ingesteld staan en/of toch liever hogere waarden.
Voor mezelf heb ik nu al een hele tijd de beslissing genomen om zo goe als mogelijk ingesteld te willen staan, en dat wil zeggen beneden de 7 liefst van alles wil ik rond de 6,5 hangen.
Voor mijn lichaam is dit scherp ingesteld staan.
Zeker als je weet dat ik bijna 23 jaar een HbA1c gehad heb dat schommelde tussen de 8 en 9 en waarschijnlijk ook geregeld een 10 behaalde...
Als een zombie heb ik geleefd al die jaren, ziek en moe, van het ene uiterste schommelend naar het andere. Mijn huid die constant scheurde van uitdroging, mijn humeur dat niet in te schatten was, meestal je bed uitkomen en dan al de ene voet niet voor de andere krijgen.
En toen, na 23 jaar spuiten, werd er mij een andere oplossing aangeboden; een insuline pomp die volledig op mij werd ingesteld...er werd wel bij verteld dat het een tijdje kon duren vooraleer er resultaat te zien zou gaan zijn, mijn lichaam moest zich aanpassen.
Maar na een drietal maanden aan de pomp en het eerste HbA1c resultaat handenvrijvend af wachten gebeurde er een mirakel.
Van 8,5 naar 6,9...
Het was inderdaad aanpassen...terug alles mogen eten,goed KH tellen en de pomp je insuline behoefte laten omrekenen en toedienen.
Er waren vele hypo's zeker de eerste maanden, maar als je al jaren in hyperland leeft was dit weer eens iets anders...
En de hypo's worden beter aangevoeld en ik kan nu gepast reageren, vroeger was ik ineens in een coma, toen wist ik pas na uren als ik bijkwam dat ik een hypo had....de gevolgen erna waren ook veel extremer, kou hebben, pijn in mijn benen...
Nee, ik sta liever ingesteld zoals nu, er zijn hypo's ja, maar ik voel me terug mens, er valt te leven met mij nu en hopelijk gaan ook de lichamelijke gevolgen ingeperkt kunnen blijven.
Want al die jaren die ik in hyperland heb geleefd kunnen ontzettende schade in een mensenlichaam toebrengen, amputaties, nierfalen en blindheid zijn nog maar een paar van die kwalen die je krijgt van constant te hoge waarden.
Maar niet alleen koolhydraten bepalen je waarden, er zijn zovele invloeden in je leven die je diabetes kunnen bepalen, stress is ook een hormoon net als de insuline die elke mens nodig heeft om glucose om te zetten in energie.
En volgens mij helpt een positieve kijk op het leven ook om je diabetes stabieler te houden.
Mijn volgende HbA1c bepaling is gepland voor begin november . Mijn doel; tussen 6,5 en 6,9.
Dus duimen maar ;-)
Controle
Gisteren op controle geweest bij de chirurg die mijn schouder heeft "gerepareerd".
En ik moet zeggen , hij heeft dat goed gedaan, het voelt zoveel beter dan voor de operatie.
Het is een lieve vriendelijke man.
Hij vraagt direct hoe het gaat, hij luistert hl goed en als je vragen stelt beantwoordt hij ze uitgebreid in de gewone omgangstaal...niet met Latijnse benamingen zoals vele (oudere) dokters nogal eens durven doen.
Ik moest dan eens gaan rechtstaan en bepaalde oefeningen doen, waarbij hij heel goed oplette of het soepel verliep en waar wat stroever.
Als laatste moest ik mijn arm op schouderhoogte brengen, mijn hand naar onder draaien en mijn duim naar beneden laten wijzen...hij legde zijn hand tussen mijn pols en elleboog en toen moest ik mijn arm naar boven duwen terwijl hij tegendruk gaf. En ja ik heb alweer wat kracht, voldoende voor nu althans.
Hij was tevreden, ik zit volledig op schema zei hij...en ik blij natuurlijk.
Ik moest goed verder werken met de kinsiste, hij heeft ook nog 30 extra sessies bij haar geschreven.
Ga dus nog veel moeten oefenen, maar het is het waard.
De volgende controle is eind september, maar ik heb hier een goed gevoel bij.
Tot hiertoe is het de pijn waard geweest.
En ik moet zeggen , hij heeft dat goed gedaan, het voelt zoveel beter dan voor de operatie.
Het is een lieve vriendelijke man.
Hij vraagt direct hoe het gaat, hij luistert hl goed en als je vragen stelt beantwoordt hij ze uitgebreid in de gewone omgangstaal...niet met Latijnse benamingen zoals vele (oudere) dokters nogal eens durven doen.
Ik moest dan eens gaan rechtstaan en bepaalde oefeningen doen, waarbij hij heel goed oplette of het soepel verliep en waar wat stroever.
Als laatste moest ik mijn arm op schouderhoogte brengen, mijn hand naar onder draaien en mijn duim naar beneden laten wijzen...hij legde zijn hand tussen mijn pols en elleboog en toen moest ik mijn arm naar boven duwen terwijl hij tegendruk gaf. En ja ik heb alweer wat kracht, voldoende voor nu althans.
Hij was tevreden, ik zit volledig op schema zei hij...en ik blij natuurlijk.
Ik moest goed verder werken met de kinsiste, hij heeft ook nog 30 extra sessies bij haar geschreven.
Ga dus nog veel moeten oefenen, maar het is het waard.
De volgende controle is eind september, maar ik heb hier een goed gevoel bij.
Tot hiertoe is het de pijn waard geweest.
Kroonjuwelen
Nee, niet die van de Queen, eerder die van haar kleinzoon Harry.
Gistermorgen waren er in alle kranten over de hele wereld, behalve de Engelse, foto's te zien van een blote Harry, ergens in Las Vegas.
Hij had daar met vrienden en vriendinnen een spelletje strippoker gespeeld en blijkbaar verloren.
In de kranten stond als titel; kroonjuwelen ontbloot...maar zo erg was het nu ook weer niet.
Er was een foto waar je Harry op zijn rug zag met een blote poep...welgevormd vind ik zelf, het bekijken waard. ;-)
En de frontale foto vooraan, daar had hij zijn handen voor zijn interessanste delen LOL.
Harry was met vrienden op privévakantie, de foto's zijn gemaakt met een gsm en verkocht voor 10.000 pond.
Van je vrienden moet je het hebben denk ik dan.
Feit is dat die man (jongen) ook recht heeft op een privéleven, al is hij de broer van de kroonprins.
Heel Groot Britannië reageert nu weer geschokt en de Queen zal ook weer not amused zijn, Harry zal een ferme bolwassing krijgen van haar denk ik zo.
Er stond nog een foto in de krant waar hij gekleed en met panamahoed op nogal beteuterd keek...en toen op dat moment ook weer niet besefte dat hij gefotografeerd werd.
Harry weet wel dat hij bij publieke vertoningen zich moet gedragen als iemand van het Britse koningshuis omdat de familie dan door de papparazi wordt gefotografeerd, hij weet ook dat dit soort mensen te pas en te onpas kunnen opduiken, maar als je ergens binnen vier muren zit en daar nog niet je vrijheid mag vieren, zoals zovele andere mannen en vrouwen dit wel mogen doen zonder dat het in de wereldpers komt, is het al wel erg.
Zijn mama is zo gestorven op vlucht voor de papparazi's...
Nee, dan ben ik blij dat ik een modaal iemand ben, ik hoef niet constant achterom te loeren of er geen fotograaf staat...
Nee, gelukkig ben ik niet als prinses geboren, ben ik vrij om te staan en gaan waar ik wil, zonder achtervolgt te worden..
Gistermorgen waren er in alle kranten over de hele wereld, behalve de Engelse, foto's te zien van een blote Harry, ergens in Las Vegas.
Hij had daar met vrienden en vriendinnen een spelletje strippoker gespeeld en blijkbaar verloren.
In de kranten stond als titel; kroonjuwelen ontbloot...maar zo erg was het nu ook weer niet.
Er was een foto waar je Harry op zijn rug zag met een blote poep...welgevormd vind ik zelf, het bekijken waard. ;-)
En de frontale foto vooraan, daar had hij zijn handen voor zijn interessanste delen LOL.
Harry was met vrienden op privévakantie, de foto's zijn gemaakt met een gsm en verkocht voor 10.000 pond.
Van je vrienden moet je het hebben denk ik dan.
Feit is dat die man (jongen) ook recht heeft op een privéleven, al is hij de broer van de kroonprins.
Heel Groot Britannië reageert nu weer geschokt en de Queen zal ook weer not amused zijn, Harry zal een ferme bolwassing krijgen van haar denk ik zo.
Er stond nog een foto in de krant waar hij gekleed en met panamahoed op nogal beteuterd keek...en toen op dat moment ook weer niet besefte dat hij gefotografeerd werd.
Harry weet wel dat hij bij publieke vertoningen zich moet gedragen als iemand van het Britse koningshuis omdat de familie dan door de papparazi wordt gefotografeerd, hij weet ook dat dit soort mensen te pas en te onpas kunnen opduiken, maar als je ergens binnen vier muren zit en daar nog niet je vrijheid mag vieren, zoals zovele andere mannen en vrouwen dit wel mogen doen zonder dat het in de wereldpers komt, is het al wel erg.
Zijn mama is zo gestorven op vlucht voor de papparazi's...
Nee, dan ben ik blij dat ik een modaal iemand ben, ik hoef niet constant achterom te loeren of er geen fotograaf staat...
Nee, gelukkig ben ik niet als prinses geboren, ben ik vrij om te staan en gaan waar ik wil, zonder achtervolgt te worden..
dinsdag 21 augustus 2012
Lezen
Vanaf ik heb leren lezen in het eerste leerjaar, is dit een passie van mij geworden.
Ik kan niet zeggen hoeveel boeken ik in al die jaren al heb gelezen, duizenden, heelder bibliotheken in elk geval.
En nu sinds ik weer thuis ben en voorlopig niet mag gaan werken is die passie weer opgelaaid.
Vooral door het feit dat ik een fantatische schrijfster heb ontdekt namelijk ;
Santa Montefiore.
Zij is Engelse, en woont nu weer in Engeland, maar ze heeft ook een deel van haar leven in Zuid -Amerika gewoond.Ze heeft Spaans en Italiaans gestudeerd en een deel van haar romans spelen zich ook in Italië en Frankrijk en Chili af.
Ze schrijft romans, maar niet van die plakkerige...
Nee, ze schrijft over levens die in elkaar vloeien, ze heeft romans geschreven die zich tijdens de oorlog afspeelden of kort erna in Italië en Frankrijk , over confrontatie tussen het verzet en de verraders.
Ze heeft romans die beginnen eind jaren '50 en die eindigen in het heden, die zich dan afspelen in "High Society" van Engeland waar in de landhuizen niet alles peis en vree is...
En de laatste die ik vandaag heb uitgelezen begint bij de bankcrisis inEngeland 2010, hoofdpersonages zijn vrouwen die getrouwd zijn met bankiers...ze hebben allemaal een goed leven, kennen grote luxe...Het hoofdpersonage Angelica is schrijfster voor kinderboeken en succesvol.
Ze is getrouwd met Fransman die goed geld verdient in de City, maar eigenlijk te weinig omkijkt naar zijn vrouw en kinderen, alleen maar bezig met bankieren.
En zoals het in die kringen betaamt worden zij veelvuldig op etentjes uitgenodigd...en op één van die etentjes leert zij Jack kennen, een Zuidafrikaan die een wijnplantage beheert.
Jack is een onverbeterlijke flirt, getrouwd met Anna die hem de vrijheid geeft om van zijn leven te genieten zoals hij dat wil.
Angelica en Jack flirten via smsjes en mails er duchtig op los, de situatie wordt onhoudbaar , maar dan moet Angelica naar Zuid-Afrika op promotietour voor haar nieuwste boek en ontmoet Jack daar.
De situatie loopt volledig uit de hand, hoe ga ik niet vertellen, maar zoals bij de meeste van haar romans eindigt het niet zoals je zou verwachten.
Santa Montefiore bekijkt het leven niet als een doorsnee mens, nee integendeel, ze geeft andere aspecten mee dan je zou verwachten .
Sommige van haar plots, daar kan ik me in vinden, ze doet je nadenekn zonder te (ver) oordelen.
Er zijn er 12 al verschenen in het Nederlands, op die paar maanden heb ik ze alle 12 gekocht.
Ik moet er nog 4 van lezen, met een gemiddelde van 400 pagina per roman.
Er is sinds mei nog een nieuwe uit, maar die moet nog naar het Nederlands vertaald worden.
Verwachte uitgave hier in België; rond kerstmis...
Ik weet wat ik voor mezelf onder de kerstboom leg...
Alhoewel...als ik tijd heb wordt die direct gelezen en niet verpakt onder de boom gelegd..
Ik kan niet zeggen hoeveel boeken ik in al die jaren al heb gelezen, duizenden, heelder bibliotheken in elk geval.
En nu sinds ik weer thuis ben en voorlopig niet mag gaan werken is die passie weer opgelaaid.
Vooral door het feit dat ik een fantatische schrijfster heb ontdekt namelijk ;
Santa Montefiore.
Zij is Engelse, en woont nu weer in Engeland, maar ze heeft ook een deel van haar leven in Zuid -Amerika gewoond.Ze heeft Spaans en Italiaans gestudeerd en een deel van haar romans spelen zich ook in Italië en Frankrijk en Chili af.
Ze schrijft romans, maar niet van die plakkerige...
Nee, ze schrijft over levens die in elkaar vloeien, ze heeft romans geschreven die zich tijdens de oorlog afspeelden of kort erna in Italië en Frankrijk , over confrontatie tussen het verzet en de verraders.
Ze heeft romans die beginnen eind jaren '50 en die eindigen in het heden, die zich dan afspelen in "High Society" van Engeland waar in de landhuizen niet alles peis en vree is...
En de laatste die ik vandaag heb uitgelezen begint bij de bankcrisis inEngeland 2010, hoofdpersonages zijn vrouwen die getrouwd zijn met bankiers...ze hebben allemaal een goed leven, kennen grote luxe...Het hoofdpersonage Angelica is schrijfster voor kinderboeken en succesvol.
Ze is getrouwd met Fransman die goed geld verdient in de City, maar eigenlijk te weinig omkijkt naar zijn vrouw en kinderen, alleen maar bezig met bankieren.
En zoals het in die kringen betaamt worden zij veelvuldig op etentjes uitgenodigd...en op één van die etentjes leert zij Jack kennen, een Zuidafrikaan die een wijnplantage beheert.
Jack is een onverbeterlijke flirt, getrouwd met Anna die hem de vrijheid geeft om van zijn leven te genieten zoals hij dat wil.
Angelica en Jack flirten via smsjes en mails er duchtig op los, de situatie wordt onhoudbaar , maar dan moet Angelica naar Zuid-Afrika op promotietour voor haar nieuwste boek en ontmoet Jack daar.
De situatie loopt volledig uit de hand, hoe ga ik niet vertellen, maar zoals bij de meeste van haar romans eindigt het niet zoals je zou verwachten.
Santa Montefiore bekijkt het leven niet als een doorsnee mens, nee integendeel, ze geeft andere aspecten mee dan je zou verwachten .
Sommige van haar plots, daar kan ik me in vinden, ze doet je nadenekn zonder te (ver) oordelen.
Er zijn er 12 al verschenen in het Nederlands, op die paar maanden heb ik ze alle 12 gekocht.
Ik moet er nog 4 van lezen, met een gemiddelde van 400 pagina per roman.
Er is sinds mei nog een nieuwe uit, maar die moet nog naar het Nederlands vertaald worden.
Verwachte uitgave hier in België; rond kerstmis...
Ik weet wat ik voor mezelf onder de kerstboom leg...
Alhoewel...als ik tijd heb wordt die direct gelezen en niet verpakt onder de boom gelegd..
Puppy
Er lopen al 3 paar viervoeters hier in huis rond...
Twee poezebeesten en een Mechelse Herder...de poezebeesten zijn ongeveer even oud, beiden iets meer dan een jaar nu..de Mechelaar is onze ouderdomsdeken en is al sinds mei 11 lentes jong.
Maar sinds 2 weken is er nog een viervoeter bijgekomen, een Duitse Herder, en dit is een hij...
De andere schattekes zij zij's...;-)...
Dus gaat de Duitser op zijn 6 maanden gekastreerd worden want onze Mechelaar is nog maagd en niet gesteriliseerd...en aan nestjes gaan we nu echt niet meer beginnen...
Waarom de Duitser er nog bij?
Dan zou ik kunnen antwoorden omdat dieren hier geliefd zijn, als ik het geld en de tijd er zou voor hebben zou dat hier veranderen in een kinderboerderij.
Maar de Duitser is een beslissing van de jongste dochter, zij heeft hem gekocht en verzorgd hem. Zij haalde alss reden aan dat de Mechelaar al serieus oud aan het worden is en dat als zij zou sterven de klap dan misschien minder erg zou zijn, ook voor de kleinzoon.
Nu; de Mechelaar wordt oud en ziet al grijs en je ziet dat ze moeilijker rechtkomt, met andere woorden, ze krijgt ouderdomskwaaltjes.
Maar ondanks dat kan het ook zijn dat ze nog 5 à 6 jaar in goede gezondheid verder leeft.
En aangezien de Mechelaar al een grote hond is...en de Duitser nog groter en struiser wordt en ook nog eens een stuk meer per dag eet, kom je aan heel wat hond in huis...
Nu in de zomer geeft het niet, er is buiten ruimte genoeg om ze te laten dollen met elkaar en ze te laten lopen.
Maar in de winter, als het echt heel koud of regenachtig is kan je die dieren toch niet de hele dag daar in laten rondlopen.
En dan gaan we moeten bekijken of de jonge hond, de uren dat hij binnen moet blijven niet agressief gaat worden.
Er zal veel moeten gewandeld worden, hij kan in elk geval elke dag de kleinzoon mee naar 't school doen en gaan halen.
Maar ook 's morgens en 's avonds zal hij hier in de bossen wel eens moeten lopen om zijn energie kwijt te raken.
Gisteren is hij al naar de dierenarts geweest, hij moest zijn ontwormingsmiddel hebben, nog een spuitje en al een algemene check-up.
Hij is in goede gezondheid, maar de dierenarts zegt dat hij "karakter" heeft.
Nu, dat wisten we al, het is een doorzetter, maar nu na 14 dagen kent hij wel al zijn naam en weet ook al wel wat "neen" betekent.
Maar dat wil niet zeggen dat hij al van de eerste moment opgeeft hoor, hij probeert nog wel zaken te doen waarvan hij eigenlijk wel weet dat het niet mag.
Het is een pup van bijna 10 weken oud, dus er is nog veel werk aan...maar het is een feit hij heeft iedereens hart hier al gestolen...
wordt ongetwijfeld vervolgd
Twee poezebeesten en een Mechelse Herder...de poezebeesten zijn ongeveer even oud, beiden iets meer dan een jaar nu..de Mechelaar is onze ouderdomsdeken en is al sinds mei 11 lentes jong.
Maar sinds 2 weken is er nog een viervoeter bijgekomen, een Duitse Herder, en dit is een hij...
De andere schattekes zij zij's...;-)...
Dus gaat de Duitser op zijn 6 maanden gekastreerd worden want onze Mechelaar is nog maagd en niet gesteriliseerd...en aan nestjes gaan we nu echt niet meer beginnen...
Waarom de Duitser er nog bij?
Dan zou ik kunnen antwoorden omdat dieren hier geliefd zijn, als ik het geld en de tijd er zou voor hebben zou dat hier veranderen in een kinderboerderij.
Maar de Duitser is een beslissing van de jongste dochter, zij heeft hem gekocht en verzorgd hem. Zij haalde alss reden aan dat de Mechelaar al serieus oud aan het worden is en dat als zij zou sterven de klap dan misschien minder erg zou zijn, ook voor de kleinzoon.
Nu; de Mechelaar wordt oud en ziet al grijs en je ziet dat ze moeilijker rechtkomt, met andere woorden, ze krijgt ouderdomskwaaltjes.
Maar ondanks dat kan het ook zijn dat ze nog 5 à 6 jaar in goede gezondheid verder leeft.
En aangezien de Mechelaar al een grote hond is...en de Duitser nog groter en struiser wordt en ook nog eens een stuk meer per dag eet, kom je aan heel wat hond in huis...
Nu in de zomer geeft het niet, er is buiten ruimte genoeg om ze te laten dollen met elkaar en ze te laten lopen.
Maar in de winter, als het echt heel koud of regenachtig is kan je die dieren toch niet de hele dag daar in laten rondlopen.
En dan gaan we moeten bekijken of de jonge hond, de uren dat hij binnen moet blijven niet agressief gaat worden.
Er zal veel moeten gewandeld worden, hij kan in elk geval elke dag de kleinzoon mee naar 't school doen en gaan halen.
Maar ook 's morgens en 's avonds zal hij hier in de bossen wel eens moeten lopen om zijn energie kwijt te raken.
Gisteren is hij al naar de dierenarts geweest, hij moest zijn ontwormingsmiddel hebben, nog een spuitje en al een algemene check-up.
Hij is in goede gezondheid, maar de dierenarts zegt dat hij "karakter" heeft.
Nu, dat wisten we al, het is een doorzetter, maar nu na 14 dagen kent hij wel al zijn naam en weet ook al wel wat "neen" betekent.
Maar dat wil niet zeggen dat hij al van de eerste moment opgeeft hoor, hij probeert nog wel zaken te doen waarvan hij eigenlijk wel weet dat het niet mag.
Het is een pup van bijna 10 weken oud, dus er is nog veel werk aan...maar het is een feit hij heeft iedereens hart hier al gestolen...
wordt ongetwijfeld vervolgd
zondag 19 augustus 2012
Kwakkelzomer
Begin juli kreeg je dit woord constant te horen, het wordt een kwakkelzomer.
Toen had ik al zoiets hoe kun je nu zoiets zeggen, de zomer is pas begonnen.
Ja , er waren sombere dagen bij, mijn verjaardag was ook niet bepaald zonnig en zoals ik het graag zou gehad hebben.
En ja er werden onweders voorspeld en zelfs zondvloeden...die zijn er ook geweest in sommige streken.
Maar de streek waar ik woon is dan blijkbaar elke keer aan " the worst possible situation" ontsnapt.
Er zijn regen buien geweest, maar ook niet meer dan dat.
Voor mij is het mooie zomer, wat ik heb heel wat tijd buiten in mijne tuin doorgebracht, al lezend, mijn planten verzorgd en laten gieten indien nodig.Je ziet dit trouwens aan mijn teint dat ik veel buiten zit, er zijn mensen die me vragen hoe het in Griekenland is geweest....en net daar ben ik nog niet geweest dit jaar.
Ik heb menige tassen thee en koffie, al dan niet met iets lekkers erbij gedronken hier op mijn beste plaatsje in de tuin, met uitzicht op de kleuren van mijn bloemen en het grasgroene van het gras...wat nu aan het vergelen is en stilaan op verdord koren begint te lijken omwille van de droogte...
Want eigenlijk sinds wij naar zee zijn geweest (eind juli) is het echt een mooie zomer geworden, zodanig zelfs dat het al iets meer dan een week lijkt of je ergens in het Zuiden van Euroçpa zit.
En daar hangt er al van eind juni een hittegolf...die zich heeft opgeschoven naar het noordelijke deel van Europa...
Halfoost is gepasseerd, nog een paar weken en dan is het weer school.
En dan is het tijd voor de "Indian Summer" en die kan de hele maand september nog duren, van mij mag het tot eind oktober.
Zoveel als mogelijk zonlicht opdoen voor de winter eraan komt.
Dus ben ik nu weer buiten aan het genieten en laat jullie meelezen hoe ik deze zomer ervaar.
Het wordt voorlopig de warmste dag van het jaar vandaag, hier op het plekje waar ik woon kan het 38 à 39° worden, nu bijna middag is het al 29,7° met tot hiertoe een verkoelend briesje...
Ik geniet nu volop en als het straks te warm wordt leg ik me neer in het zwembad en zoek daar verkoeling...
Wie sprak er hier van een kwakkelzomer?
Ik niet in elk geval!!!
Toen had ik al zoiets hoe kun je nu zoiets zeggen, de zomer is pas begonnen.
Ja , er waren sombere dagen bij, mijn verjaardag was ook niet bepaald zonnig en zoals ik het graag zou gehad hebben.
En ja er werden onweders voorspeld en zelfs zondvloeden...die zijn er ook geweest in sommige streken.
Maar de streek waar ik woon is dan blijkbaar elke keer aan " the worst possible situation" ontsnapt.
Er zijn regen buien geweest, maar ook niet meer dan dat.
Voor mij is het mooie zomer, wat ik heb heel wat tijd buiten in mijne tuin doorgebracht, al lezend, mijn planten verzorgd en laten gieten indien nodig.Je ziet dit trouwens aan mijn teint dat ik veel buiten zit, er zijn mensen die me vragen hoe het in Griekenland is geweest....en net daar ben ik nog niet geweest dit jaar.
Ik heb menige tassen thee en koffie, al dan niet met iets lekkers erbij gedronken hier op mijn beste plaatsje in de tuin, met uitzicht op de kleuren van mijn bloemen en het grasgroene van het gras...wat nu aan het vergelen is en stilaan op verdord koren begint te lijken omwille van de droogte...
Want eigenlijk sinds wij naar zee zijn geweest (eind juli) is het echt een mooie zomer geworden, zodanig zelfs dat het al iets meer dan een week lijkt of je ergens in het Zuiden van Euroçpa zit.
En daar hangt er al van eind juni een hittegolf...die zich heeft opgeschoven naar het noordelijke deel van Europa...
Halfoost is gepasseerd, nog een paar weken en dan is het weer school.
En dan is het tijd voor de "Indian Summer" en die kan de hele maand september nog duren, van mij mag het tot eind oktober.
Zoveel als mogelijk zonlicht opdoen voor de winter eraan komt.
Dus ben ik nu weer buiten aan het genieten en laat jullie meelezen hoe ik deze zomer ervaar.
Het wordt voorlopig de warmste dag van het jaar vandaag, hier op het plekje waar ik woon kan het 38 à 39° worden, nu bijna middag is het al 29,7° met tot hiertoe een verkoelend briesje...
Ik geniet nu volop en als het straks te warm wordt leg ik me neer in het zwembad en zoek daar verkoeling...
Wie sprak er hier van een kwakkelzomer?
Ik niet in elk geval!!!
zaterdag 18 augustus 2012
Bijna 2 maanden
heb ik niet meer geschreven, kon ik niet bloggen...
en ik miste het, want er waren toch nog zaken waar ik jullie wou van laten meegenieten.
Maar ik moest geopereerd worden aan mijn schouder en ik moest 4 weken in een mitella.
En aangezien het mijn rechterschouder was, werd ik dus letterlijk lam gelegd, bij alles moest ik geholpen worden, zelfs vlees snijden..
Maar die periode ben ik ook doorgesukkeld, soms met veel pijn en ook met verveling, want ja ik kon wel op de pc komen lezen, maar links typen was moeilijk en zeer vermoeiend, dus schreef ik enkel korte boodschapjes op 't forum en fb.
Nu ga ik al 3 weken terug naar de kiné, zij mocht mij de eerste 2 weken enkel masseren en passieve oefeningen laten doen.
Vanaf vorige week ben ik mee actief aan het oefenen en het gaat goed, ben ook al bijna een week pijnvrij en hoef dus ook géén pijnstillers te nemen nu.
Misschien dat het goede, droge weer in meespeelt, dat zal afwachten worden.
In elk geval; ik ben terug actief en kan weer bloggen.
Dus kom hier maar terug lezen, het wordt de moeite! :-)
en ik miste het, want er waren toch nog zaken waar ik jullie wou van laten meegenieten.
Maar ik moest geopereerd worden aan mijn schouder en ik moest 4 weken in een mitella.
En aangezien het mijn rechterschouder was, werd ik dus letterlijk lam gelegd, bij alles moest ik geholpen worden, zelfs vlees snijden..
Maar die periode ben ik ook doorgesukkeld, soms met veel pijn en ook met verveling, want ja ik kon wel op de pc komen lezen, maar links typen was moeilijk en zeer vermoeiend, dus schreef ik enkel korte boodschapjes op 't forum en fb.
Nu ga ik al 3 weken terug naar de kiné, zij mocht mij de eerste 2 weken enkel masseren en passieve oefeningen laten doen.
Vanaf vorige week ben ik mee actief aan het oefenen en het gaat goed, ben ook al bijna een week pijnvrij en hoef dus ook géén pijnstillers te nemen nu.
Misschien dat het goede, droge weer in meespeelt, dat zal afwachten worden.
In elk geval; ik ben terug actief en kan weer bloggen.
Dus kom hier maar terug lezen, het wordt de moeite! :-)
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen...
de klank van de stad maakt mijn ziel amoureus...
dit komt uit een liedje van Wannes Van De Velde, één van Antwerpens kleinkunstenaars. Hij zingt volks over het gewone leven en is ook nog eens beeldend kunstenaar.
Ik was deze middag via youtube zijn oeuvre aan het beluisteren en vooral dit liedje.
Er kwamen foto' en beelden uit de jaren '70 en 80 gepasseerd, mijn jeugdjaren en het antwerpen dat ik gekend heb als mijn broekzak.
Het Antwerpen dat in mijn ogen zo mooi was...
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen.....denk dat het ruim 20 jaar geleden is dat ik nog eens 's nachts door de straten van mijn Antwerpen dwaalde.
En de magie die ik daar toen beleefde, met mijn vrienden ga ik er niet meer terugvinden vrees ik.
Vooral de zomernachten, met de nachtelijke terrassen en diepzinnige (zatte) gesprekken met vrienden en passanten die herinner ik mij.
En dan, heel vroeg de zon zien opkomen boven 't Scheld...
Die beelden uit die jaren, met zijn piepkleine mooie straatjes die de toeristen zo niet direct vinden, de pleintjes in de oude binnenstad....daar kon je toen nog in verdwalen en ontdekkingen doen.
Het koffiehuisje in de Haarstraat waar ik met vriendinnen menigte uren heb gezeten, koffiekletsend met lekkere taart erbij over mannen en wat je met hen aanmoest...
De Hoogstraat doorwandelen naar de voetgangerstunnel, daar had je veel kans om artiesten zoals de Strangers tegen te komen, of naar de Muze gaan waar vele artiesten kwamen, Ferre Gringard en Wannes Van De Velde oa...
Het Antwerpen van mijn jeugd en magische momenten, ik weet niet of het nog bestaat. Ik heb er de beste jeugd gehad die je als jong meisje en opgroeiende vrouw maar kon meemaken, alles kon en mocht...
Sex, drugs en Rock&Roll...van de drugs ben ik gelukkig afgebleven, maar van de rest heb ik uitbundig genoten.
Zo terug in de tijd gekapatulteerd worden is wel wonderlijk, want je beseft ook ineens dat je mistens de helft van je leven al opgesoupeerd hebt.
Er zit al minstens één generatie tussen ....mijn magie is weg en niet weg, ze zit nog in mijn hoofd...dus hoop ik dat er nog magie is voor de komende generaties en dat ook zij op een onbezorgde manier kunnen verdwalen in de straten van Antwerpen en de magie van de stad vinden, hun magie...
Maar weet dat de klanken van de stad mijn ziel nog altijd amoureus maken...
Ik hou nog altijd van mijn stad!
dit komt uit een liedje van Wannes Van De Velde, één van Antwerpens kleinkunstenaars. Hij zingt volks over het gewone leven en is ook nog eens beeldend kunstenaar.
Ik was deze middag via youtube zijn oeuvre aan het beluisteren en vooral dit liedje.
Er kwamen foto' en beelden uit de jaren '70 en 80 gepasseerd, mijn jeugdjaren en het antwerpen dat ik gekend heb als mijn broekzak.
Het Antwerpen dat in mijn ogen zo mooi was...
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen.....denk dat het ruim 20 jaar geleden is dat ik nog eens 's nachts door de straten van mijn Antwerpen dwaalde.
En de magie die ik daar toen beleefde, met mijn vrienden ga ik er niet meer terugvinden vrees ik.
Vooral de zomernachten, met de nachtelijke terrassen en diepzinnige (zatte) gesprekken met vrienden en passanten die herinner ik mij.
En dan, heel vroeg de zon zien opkomen boven 't Scheld...
Die beelden uit die jaren, met zijn piepkleine mooie straatjes die de toeristen zo niet direct vinden, de pleintjes in de oude binnenstad....daar kon je toen nog in verdwalen en ontdekkingen doen.
Het koffiehuisje in de Haarstraat waar ik met vriendinnen menigte uren heb gezeten, koffiekletsend met lekkere taart erbij over mannen en wat je met hen aanmoest...
De Hoogstraat doorwandelen naar de voetgangerstunnel, daar had je veel kans om artiesten zoals de Strangers tegen te komen, of naar de Muze gaan waar vele artiesten kwamen, Ferre Gringard en Wannes Van De Velde oa...
Het Antwerpen van mijn jeugd en magische momenten, ik weet niet of het nog bestaat. Ik heb er de beste jeugd gehad die je als jong meisje en opgroeiende vrouw maar kon meemaken, alles kon en mocht...
Sex, drugs en Rock&Roll...van de drugs ben ik gelukkig afgebleven, maar van de rest heb ik uitbundig genoten.
Zo terug in de tijd gekapatulteerd worden is wel wonderlijk, want je beseft ook ineens dat je mistens de helft van je leven al opgesoupeerd hebt.
Er zit al minstens één generatie tussen ....mijn magie is weg en niet weg, ze zit nog in mijn hoofd...dus hoop ik dat er nog magie is voor de komende generaties en dat ook zij op een onbezorgde manier kunnen verdwalen in de straten van Antwerpen en de magie van de stad vinden, hun magie...
Maar weet dat de klanken van de stad mijn ziel nog altijd amoureus maken...
Ik hou nog altijd van mijn stad!
Abonneren op:
Posts (Atom)