BK Wielrennen, Geel...

Geel...dat is niet zover hiervandaan, net als Balen trouwens!

Balen, daar is onze Tom van afkomstig.
Dus het Belgisch Kampioenschap in Geel rijden, was voor hem een thuisrit...hij rijdt geregeld hier in de streek rond, als hij thuis is.

En dus waren zijn supportes allemaal daar in Geel aanwezig om hun held aan te moedigen.
Er was er maar één die het hier kon/moest winnen, al fluitend werd gezegd.
Het is een vlak parcours, in en rond Geel, er was ook een stuk van de ring dat in het parcours was gelegd en net op dat stuk was het heel winderig.

Dus de uitdaging was groot, ook omdat het weer niet echt meehielp, koud en heel nat met als bonus extra veel wind.
Wij hebben het hiet thuis op tv gevolgd.
Het was grappig voor mij, want ik kom geregeld in Geel voor mijn werk en dan zie je de staten waar je anders met de auto doorrijd ineens vol met wielrenners en supporters.
Het was met de dochter hier een spelletje om zo vlug mogelijk de naam van de straat te noemen waar de coureurs reden...

De laatste 10 km waren spannend, onze Tom zat vooraan met 5 coureurs waaronder 1 ploegmaat en dan kwam Gilbert en wat verderop het peloton..
Toen was er de laatste km, Tom had geregeld voorop gereden om hun voorsprong te behouden en ook zijn kansen om Belgisch kampioen te vrijwaren, maar nu nam hij plaats achteraan omdat hij zijn sprint van daaruit wou beginnen  en overzicht te houden en geen verrassingen te krijgen.
Toen op goed 400 m van de eindmeet de sprint werd ingezet was hij heel alert en is dan op tijd meegegaan en hij heeft het hem geflikt;

Tom Boonen is voor de 2de maal Belgisch kampioen!
En hij mag de Belgische driekleur een heel jaar dragen, ook op de Olympische Spelen...en daar duimen we dan op Olympisch Goud, want dat heeft onze Tom wel verdiend!!!

PS; ik ben supporten van Tom...maar dat hebben jullie al wel geraden denk ik hé?
LOL...

Spreekbeurten

Afgelopen week moest de oudste kleindochter een spreekbeurt houden voor de klas.
Als onderwerp had ze de provincie Namen gekregen.

Ze had al wat opzoekingswerk gedaan, maar aangezien haar papa paintball speelt daar in de streek, is ze met mama en papa naar Namen en Dinant gereden.
Ze hebben de Citadel bezocht, de koeken van Dinant gekocht en nog andere streekproducten meegebracht.
De kleindochter vond het ook wel ver rijden, maar ja het is ook een grote provincie waar toch heel wat te zien is.

Ze heeft dan, samen met de mama de spreekbeurt voorbereid en geoefend op het presenteren voor de klas.
Ze hebben op een stuk karton alles in volgorde geprikt zodat de kleindochter alles goed kon brengen en kijken dat ze niets vergat.
Vorige woensdag dan heeft papa nog eens publiek moeten spelen en vragen moeten stellen en eventuele wijzigingen voorgesteld.
Haar voorbereiding was optimaal dus.

En dan donderdag was het zover, de presentatie voor de klas.
Ze heeft het héél goed gedaan, ze heeft 10/10 gekregen.
Proficiat meisje!

Blijkbaar valt de appel idd niet ver van de boom ;-)

Kleuterdiploma

Het is zover...het einde van weer een schooljaar nadert.
Maar nu is het speciaal, mijn kleinzoon en kleindochter gaan hun kleuterjaren beëindigen, weer een tijdperk dat we zullen afsluiten.

De kleinzoon heeft vandaag al zijn diploma in ontvangst mogen nemen.
Deze middag, zo rond 14 u werden de ouders en familie verwacht in de school. We werden ontvangen door de directeur met een drankje en een klein hapje.
Een korte toespraak en daar kwamen onze kleuters de zaal in, gekleed als echte hogeschoolstudenten die hun Master kwamen ophalen...
Ze hebben eerst nog een dansje gedaan, een gedichtje opgezegd en een Frans liedje gezongen...want dat had de directeur ook gezegd, ze krijgen in het eerste leerjaar ook al wat Frans, alleen spreken en weten wat het betekent.
De juf had ook een gedichtje gemaakt voor haar kindjes, dat ze het fijn vond hen in haar klas gehad te hebben,soms met veel plezier en soms wat kijvend...

Hierna begon de plechtige uitreiking, elk kindje werd apart naar voren geroepen, kreeg het diploma en nog een pakje erbij.
De juf had ons verteld dat ze een "generale repetitie" met de kindjes had gedaan...want ze waren toch wat nerveus deze morgen, maar dat de kindjes ook nieuwschierig waren naar dat pakje.
De juf had gezegd dat het een verrassing voor hen was.
Toen iedereen zijn diploma had gekregen mochten ze even naar mama en papa om het pakje open te maken...er zat een mooi T-shirt in, en magneetletters om op een schoolbord woordjes te schrijven...gelukkig hebben wij zo'n schoolbord hier thuis.
De kleuters kregen ook nog appelchampagne om samen met de vriendjes, de juf en de mama's en papa's te klinken op hun diploma.

Daarna mochten de volwassenen met de juf van het eerste leerjaar naar de klas waar de kleuters van september alle woordjes gaan leren schrijven en lezen, rekenen en andere vaardigheden, zoals turnen en zwemmen.
Zo konden wij ook al kennismaken met de juf, zij vertelde ook dat zij de laatste maanden met de juf van de kleuterklas heeft samengezeten en elk kindje apart hebben geëvalueerd. Zo weet ze nu al de zwakke en sterke punten van elk kind, waar ze moet opletten en kan bijsturen.

Volgende week is het dus de laatste week van hun kleuterleven...maar ze gaan nog leuke dingen doen met hun klas en de school, zo gaan ze dinsdag nog naar Bengelpop op de Keiheuvel.
En daar mogen ze hun gekregen T-shirt al voor gebruiken, want er gaan nog zovele andere scholen aanwezig zijn.

Ik weet nog dat ik in september '11 geschreven heb over dit schooljaar...en nu is het zover..het gaat veel te snel..

Land in uitverkoop...

Het staat zo in de kranten en het is letterlijk te nemen, hele
 eilanden kan je kopen daar in Griekenland.
Op Rhodos staan grote stukken grond te koop voor verkavelaars .
Ook in en rond Athene staan monumenten, huizen ed te koop. Op sommige eilanden staan vliegvelden te koop.

Nu zou ik steenrijk willen zijn...om eventueel een eiland te kunnen redden...één waar ze alle faciliteiten hebben, winkels, ziekenhuis, vliegveldje, waar ze groenten , fruit en andere voedingswaren telen.
Dan kan ik me daar een huisje inrichten en eindelijk een rustig leven gaan leiden.

Maar de Griekse economie moet gered worden, hun schulden aan Europa terugbetaald en voor de bevolking terug een "goed" leven, met werk, voldoende eten en drinken, een fatsoenlijk dak boven hun hoofd, gezondheidszorg en scholing voor elk kind.

Ik heb gisteren een reportage gezien over de levensstandaard in en rond Athene momenteel, er is gezondheidszorg van Artsen voor de Wereld nodig, want er is niets meer, baby's kunnen niet meer ingeënt worden, mensen hebben géén geld meer voor eten, schoolgeld voor de kinderen kan niet meer betaald worden.
De kinderen schuimen de vuilbakken af in de hoop om eten te vinden...

De tranen liepen over mijn ogen terwijl ik aan het kijken was...dit zie je toch maar alleen in ontwikkelingslanden?
Hoort Griekenland nu echt daarbij, is het echt zo erg?
Diep van binnen weet ik, ja....je zag het al de laatste 2,3 jaar dat het land armer werd.
Op de eilanden werd er ook gebedeld, iets wat ik de vorige 10 jaar nooit heb gezien,vele toeristen winkels werden niet meer heropend wegens géén geld meer om goederen aan te kopen.

Griekenland heeft ook nauwelijks export, ze voeren alleen olijfolie, olijven en een beetje wijn uit.
Dus buiten de toeristen zijn er amper inkomsten van uit het buitenland.

Ik heb er een wrang gevoel bij...een land dat ik liefheb staat op instorten...het wordt verkocht...binnenkort is het solden, gaat het dan aan halve prijs weg????

Kampeerschool

of te wel een sleep-in ....op de school, dat is wat de kleinzoon heeft gedaan van dinsdag op woensdag.

Een paar weken geleden had de juf een briefje meegegeven met de vraag of hij die bepaalde avond ook mee bleef slapen op de school.
De juf doet dit elk jaar met de kleuters van de 3de kleuterdag, als afscheid van de kinderen hun kleuterjaren en als een soort van teambuilding, want bijna de volledige klas vindt elkaar weer in het eerste leerjaar.

En toen de mama het aan de kleinzoon vroeg van wil jij dat ook meedoen, blijven slapen op 't school zei hij héél enthousiast van ja.
Wij waren verwonderd, want normaal is hij nogal een rokkenhanger...zou hij eindelijk wat onafhankelijker worden, zou de loslating beginnen?
Vanaf toen is hij samen met de juf en de kinderen van zijn klas beginnen aftellen, elke avond kwam hij thuis met de zin; nog zoveel...nachten slapen en dan gaan wij op 't school kamperen.
De juf heeft de kindjes goed voorbereidt want voor vele was het toch even wennen, inslapen en ontwaken in een heel andere omgeving dan dat ze gewend zijn.

En toen was de avontuurlijke avond aangebroken, eeerst nog thuis eten en dan gepakt en gezakt terug naar de school.
Pyama, handdoek, washandje, reservekleren, slaapzak, hoofdkussen niet vergeten?....O, mijn slaapbeer nog!!!
Dan aangekomen in 't school, een bedje uitgezocht, slaapzak en kussen er goed opgelegd, beertje al ondergestopt, pyama op het kussen..
Nog een kus en knuffel en dan mochten de mama's en papa's vertrekken.

En dan thuis vragen de mama's en papa's zich af wat hun kindjes allemaal aan het doen zijn, ze kunnen moeilijk wachten tot de volgende dag om de verhalen van hun kindje te horen, ze houden ook hun gsm's bij de hand voor het geval dat de juf belt dat het echt niet gaat.
Maar de juf heeft ervaring en heeft niemand moeten bellen.

Ze hebben samen spelletjes gespeeld, chips gegeten en verhaaltjes verteld.
Het grote verhaal ging over kamperen, wat zij met de kindjes nu ook aan het doen was.
Om halfnegen was het slaapappél...de juf ging naar de klas ernaast waar zij nog wat ging opruimen.
Ze weet ook dat de kindjes nog niet zo direct gaan slapen, ze hoorde nog wat geroezemoes en voetengetrippel.
Ze heeft ze nog een halfuurtje laten doen en heeft dan ingegrepen. Om halftien sliep ook de laatste kleuter.

's Morgens opstaan met de hele klas, met muziek en ochtendgymnastiek en daarna ontbijten...lekkere sandwiches met choco of konfituur, youghurt en chocolademelk of melk.
Daarna begon het gewone schoolleven weer...maar de kinderen hebben hiervan genoten, als je hun verhalen zo hoort.
Bedankt juf!!

Vermist

Sinds vorige zaterdag is onze zwarte kattin vermist.
Ze is gesteriliseerd dus de kattetijd heeft geen invloed op haar.
Ze is bijna 1,5 jaar oud en gaat normaal niet verder dan de tuinen van onze buren hier.
En enkel als het heel warm is blijft ze 's nachts buiten slapen, maar dan hier in onze tuin onder de seringestruiken.

Normaal moet ik haar naam maar 1 keer roepen en dan komt ze afgespurt, want dan weet ze dat ze eten krijgt.
Zaterdagavond heb ik dus mijn stem schor geroepen...we hadden haar het laatst in de voormiddag gezien toen ze de muur opsprong en bij de buurman ging buurten...die heeft stoelen met kussens buiten staan onder een partytent en daar gaat de juffrouw soms liggen slapen..
Nu dus niet...ik heb zaterdagavond heel onze tuin afgezocht, onder de struiken , in de bomen..want daar durft ze ook wel gaan liggen, ze heeft een favoriete tak...we hebben eten en drinken buiten gezet, in de hoop dat ze daar op af komt..
Gaan vragen in de omgeving hier, ook de wegen gecontroleerd of ze niet ergen aangereden lag...niks..

Mijn partner heeft een vermoeden dat er iemand haar heeft binnengepakt en bijhoudt..ze heeft nochtans een blauw riempje aan, dus weet je dat die poes van iemand anders is.
Ze is gesteriliseerd, dat is ook al een kenmerk dat ze een baasje heeft.

Maar het ergste is dat hier nog een poes rondloopt dat haar vriendinnetje mist...en een kleine jongen van bijna 6 die ook treurt om één van zijn huisgenootjes.
En wij, de volwassenen, wij zijn ook verdrietig, want voor sommigen is het misschien maar een kat,
maar voor ons is het zoveel meer.
Voor mij is het mijn hypokat, zij voelt mijn hypo's komen 's nachts, zij slaapt boven op mijn hoofdkussen en komt mij al likkend wakker maken als ik te laag kom...
Zij is de kat die normaal met de dochter mee op haar kamer tv gaat kijken..
En voor de kleinzoon is zij één van de levende knuffels waar hij mee kan spelen, verhaaltjes tegen vertelt, die met hem naar Tom en Jerry kijkt...en nog zoveel meer.
De partner, die niet echt katminded was vroeger, is door deze kat heel gecharmeerd, juist omdat het een heel rustige kat is...

We hopen en duimen dat ze toch nog één van dezer dagen komt opdagen, heelhuids hopen we...
Want zo niks weten van wat er is gebeurt met één van je lievlingen, da's hard! Heel hard!!!!

Misbruik...

Hier ga ik dus wel scherp zijn...

Vandaag op de radio en in de gazetten...

Walter Capiau bekent seksueel misbruik van minderjarigen..

Vorige week was er iemand uit Balen, die kinderen misbruikte, hij zat in de jeugdwerking..dit is bij de meeste bekende gevallen van kindermisbruik zo.
Je zou bijna denken dat pedofielen bewust bij de jeugdwerkingen uitkiezen om zo vrij hun gangen te kunnen gaan.

Ik hoorde op het journaal daarjuist vertellen dat kindermisbruik al van 18 honderd en zoveel gekend is, maar dat er eigenlijk pas de laaste 20 jaar mee in de openbaarheid gekomen wordt.

En meestal is het dan ook al lang geleden gebeurd, zo lang dat het verjaard is en de dader niet meer kan bestraft worden.
Dit vind ik persoonlijk niet kunnen, ook al is het 50 jaar geleden gebeurt, dit moet ten allen tijde bestraft kunnen worden.

Want ook elke pedofiel minimaliseert dit soort zaken.
Walter Capiau zei ook op de radio dat dit alles in vriendschap gebeurde...het eerste feit dat hij pleegde was eind jaren 50 begin jaren 60...bij een jongen van 10 jaar...in alle vriendschap....ja het zal wel....puur machtmisbruik zal het wel geweest zijn ja...
Toen ik het hoorde stelde ik mij direct de vraag; die kinderen in zijn show, de Walters Verjaardagshow, wat hebben die moeten doen om tot in die show te raken?

Nee zulke dingen maken mij razend!!!
Van mij mogen ze zulke mannen hun handen afkappen en hun mannelijke delen ook!

Teveel...

Sinds ik thuis ben heb ik veel tijd...allee, dat zou je toch denken...maar ik had verkeerd gedacht ;-).

Ik lees 2 gazetten, van achter naar voor en omgedraaid, kijk het avondnieuws en bij speciale dagen zoals gisteren de verhuis van de olifanten vanuit de Zoo in Antwerpen naar Planckendael in Mechelen via het ons aller bekende medium Facebook.

Tussendoor ga ik naar de kinesiste, de dokter van het ziekenfonds, of die van de verzekering, soms ga ik eens langs bij de orthopedist, de huisarts niet te vergeten of mijn endo...
Als ik het zo bekijk hou ik de medische wereld wel aan de slag, LOL, ze vallen niet in de werkloosheid, die artsen.

Van de kinesiste moet ik dan in de resterende tijd ook nog mijn oefeningen doen, om zo goed als mogelijk fysiek vooorbereidt te zijn op de operatie.

Ik heb ook mijn tuin eens bekeken en er veranderingen in gedaan, ben een kleine moestuin in bloembakken begonnen, hier kan ik na de operatie met mijn linkerhand ook aan werken en mits wat hulp er ook wat van terecht brengen..

Als ik moe ben verslind ik ergens tussendoor ook nog een goed boek.

En voor de vrije tijd binnenkort op te vullen, heb ik besloten om via internet 2 erkende cursussen te gaan volgen.
Want ik heb wel het vermoeden dat ik eens ik terug kan/mag gaan werken het fysieke niet fulltime meer ga aankunnen en er dus een stuk administratief moet gaan bijkomen...

Dus ik heb nog plannen voor in de toekomst...
Ook moet ik een notaboekje bij me houden om zaken op te schrijven waarover ik wil bloggen, er zijn zovele dingen de laatste weken gebeurt waar ik over wil schrijven...maar sommige ervan moet ik ook eerst laten bezinken en overdenken hoe ik dit neerschrijf.
Soms zou ik anders héél sarcastisch kunnen overkomen, mijn broers en partner zeggen dat ik soms een hele scherpe tong heb, dus moet ik met mijn schrijfsels iets voorzichtiger zijn...
Alhoewel....;-)

Arbeidsongeval..en vervolg..

23 april had ik dus een arbeidsongeval, was van een trap gevallen met als resultaat een gescheurde pees aan de rechterschouder.
Ze was volledig afgescheurd, anderhalve cm..de orthopedist had me toen al gezegd dat ze er nooi meer vanzelf zou aangroeien.

Hij sprak toen al van een mogelijke operatie...maar ik was er toen niet voor te vinden, vroeg of er niets anders was om die arm weer mobiel te krijgen.
De dokter zei; je kan proberen met kinètherapie om de spieren en andere pezen zodanig te versterken dat ze het werk en de kracht van de afgescheurde pees kunnen overnemen.

En ik dacht de eerste weken dat dit idd ging lukken...maar de laatste weken ging het niet beter meer, bleef op een zekere hoogte steken...en met minder goede dagen had ik weer veel pijn.
Toen begon ik ook te beseffen (en heb het uitgeprobeerd ook) dat ik zo mijn werk géén 8 uur per dag ging volhouden. Sommige bewegingen gaan wel, maar alles boven schouderhoogte gaat dus niet...en er staan in de firmawagen ook machines waar ik geregeld mee moet werken, maar die wegen wel minstens 30 kg en die in en uit de wagen tillen, dat gaat zeker nog niet.

Ik ging dus deze morgen met een bang hart naar de orthopedist en wist eigenlijk al wel wat het verdict ging worden.
Toen ik bij hem was moest ik alles vertellen, hij heeft mij simpele krachtoefeningen laten doen waar ik direct op gebuist was en ja hij zei toen; eigenlijk is een operatie onvermijdelijk...als ik het niet laat doen zou ik nooit meer een volledig gebruik van mijn arm hebben en daar ben ik dus nog te jong voor..volgens hem.

Dus word ik geopereerd op 29 juni, 's morgens , en moet ik 1 nacht daar blijven.Dan gaat mij arm voor 5 à 6 weken in zo'n mitella, want die schouder moet al die tijd de nodige rust hebben om de pees goed aan elkaar te laten groeien.
Het wordt een kijkoperatie waarbij ze met een soort van bout de pees weer vastmaken aan mijn schoudergewricht.
Ik moet wel nog naar de kinesiste die mijn schouder wel soepel moet houden tijdens die 6 weken.
Daarna mag ik zelf weer oefenen en stilaan kracht winnen.
En dan op het einde van de rit zou mijn schouder voor 80 à85 % terug zijn als voor het ongeval.
Daar kan ik mee leven want nu heb ik nog geen 25% denk ik..

Maar eerlijk gezegd, ben ik wel een beetje bang.
Ik weet voor die dokters zijn dit routine operaties, maar het is een ander ziekenhuis dan waar mijn db wordt behandeld en mijn endo is dus niet in de buurt om instructies te geven als er zich problemen zouden voordoen.
Maar de orthopedist ging wel contact opnemen en zich informeren over het hoe en wat.
Dus het zal wel goedkomen, maar ik zal wel blij zijn als het achter de rug is...

E.K. voetbal

Het is weer zover, de competitievoetbal is pas gedaan en dan zijn ze daar  met het E.K.

Dus zuchten de mensen die niet van voetbal houden, want als je de tv nog maar aanzet zie je mannetjes die tegen een bal stampen, van de ene naar de andere kant om die zelfde bal dan hopelijk in de goal van de tegenstander te krijgen en zo te scoren.

Nee, mij kan het spel ook niet (meer) bekoren, de sport is zo hard geworden, nu mag je de knie of de enkel van een tegenstander in gruzelementen stampen, vroeger kreeg je daar rood voor, nu....amper geel denk ik.
En dus zijn er weer vele vrouwen die deze gekte thuis moeten ondergaan, manlief alleen of met vrienden die de bak bier komen leegdrinken en luidruchtig commentaar geven.

Gelukkig houdt mijn partner ook niet van voetbal.
Wij kijken gezamelijk naar het wielrennen, motorcross.

En binnenkort zijn er de Olympische Spelen, waar er niet alles gaat gekeken worden, maar het hoogspringen met Tia gaat zeker gevolgd worden, de Borlee Brothers en nog ander Belgische deelnemers.
De Ronde van Frankrijk gaat hier ook elke middag gevolgd worden, dus sport gaat er genoeg aanwezeig zijn hier bij ons.

En aan mijn Nederlandse vrienden, ik duim wel voor jullie tijdens het E.K., dat hoort zo vind ik....

Teenager

Dit speelt zich af in de jaren '70, mijn apejaren zeg maar.

De clash tussen The Partridge Family en The Osmonds...
The Partridge Family was  een serie over een zingende familie, hoe ze ontstaan zijn en hoe hun succes groeide en hun belevenissen " on the road".
De leadzanger was (is) David Cassidy, een telg uit een succesvolle theaterfamilie, zijn vader en moeder en zijn stiefmoeder zaten ook in de showbuiseness.
En voor mij was hij de mooiste en beste zanger die er op dat moment op aarde rondliep.

O ja, je had The Osmonds ook nog ...;-), dat was ook een opkomend boysbandje...LOL, en een zingend zusje, Mary Osmond.
De gehele familie waren lid van de Mormoonse Kerk, en dat was ook een statement in die tijd....

Deze middag was ik via Google aan 't rondsnuisteren en kwam dus mijn jeugdliefdes tegen.
David heeft jaren als behang tegen mijn muren gehangen, ik kon niet slapen zonder hem....jaja zelfs al op 12 jarige leeftijd, ik was er vroeg bij...;-)
Hoe hard heb ik niet elke keer gespaard om elke nieuwe LP, de voorloper van de cd, te kunnen kopen.
Ook elke week de Joepie, want stond er géén interview met hem in, dan vond je wel een foto of een liedjestekst van hem erin.
In die tijd was een plakboek over je idool een "must". Want als je niet met je vriendinnen kon vergelijken en meepraten was je een sul.
En de ene helft van de pubermeisjes hield van David, de andere helft was gek op één van de Osmond Brothers. De competie was hevig in die tijd, maar ook heel puberaal.
Maar ook zo zorgeloos, want wij waren nog zo jong toen en wat wisten wij van de buitenwereld toen? Wij hadden immers onze eigen fantasiewereld waar wij allemaal droomden van onze jonge helden, die liefdesliedjes voor ons zongen...

Maar ik heb dus mijn jeugd weergevonden en weet je; David heeft zijn eigen Facebookpagina met vele foto's en historieken, zijn liedjes van het begin tot op heden.
En ik "vind dat leuk"!

Zijn stiefmama, Shirley Jones heeft Alzheimer nu en David geeft daar voordrachten over en werkt mee aan een programma over en voor Alzheimerpatiënten.
Dus ga ik hem nu verder volgen via zijn Facebook en wordt hij weer mijn held....
Met hem gaan slapen zal ik maar niet meer doen, dat gaat mijn partner niet leuk vinden, nog een man in ons bed..LOL

Voor boer en tuinder...

Ik heb er de tijd voor nu...om te tuinieren.
Het is voor mij de ideale manier om te ontspannen en ook een goede vorm van bewegen.

De laatste weken heb ik al heel wat geplant en dagelijks gekeken of alles goed aanslaat. En ja, alles loopt goed, bloemt mooi en groeit zoals het moet..dus ben ik hier echt wel blij mee.

Nu heb ik deze middag nog miniserrekes en zaden meegebracht.
Wat ga ik planten?
Awel, zonnebloemen, vlinderbloemen en minitomaatjes. Morgen ga ik alles planten in de serres en dagelijks opvolgen, want eens het groot genoeg is allemaal mag het buiten geplant worden.
Vooral voor de minitomaatjes ben ik benieuwd, als dit lukt ga ik voor de eerste keer in mijn leven eigen geteelde groenten mogen eten...

Ik ben er al een tijdje over aan het denken om een kleine eigen moestuin op te zetten, compost maken doe ik al jaren, dus dan kan dit ook dienen voor de moestuin...
Ik heb altijd graag getuinierd en hoop dat ik het nu echt wel kan doorzetten, dat ik tegen de tijd dat het pensioen er aan komt, doorwinterd genoeg ben om het tot een echte vrijetijdsbesteding te kunnen uitbouwen.

Zou er in het voormalige stadsmusje een boerin schuilen?
De tijd zal het uitwijzen....;-)

Ik hou jullie op de hoogte .

Nikab en extremisme

Ik weet dat dit een gedurfd onderwerp is, maar toch wil ik mijn mening hierover kwijt.

Elk land heeft zijn wetten en eenieder die er wil wonen moet zich daar aan houden. Voila dat is al één statement en nee ik ben niet rechts geörienteerd. Ik ben een logisch denkende mens.

Dus toen deze week , ergens hier in ons land een vrouw in nikab werd gecontroleerd werd de wet toegepast.
Want deze zegt hier bij ons dat je géén gezichtssluier mag dragen, je moet op openbare plaatsen herkenbaar zijn.
Toen zij weigerde om haar gelaat te tonen werd ze dus opgepakt en meegenomen naar een politiebureel om daar haar identiteit vas te stellen. Maar ook daar weigerde ze. Wat er daar juist gebeurde weet ik niet, ik was er immers niet bij. Maar zij heeft wel een vrouwelijke politieagente een kopstoot gegeven waaraan die een gebroken neus en nog andere verwondingen aan over hield.
Dit noem ik dus een daad van agressie.
Die vrouw in nikab verklaarde naderhand dat op het politiebureel haar de kleren van het lijf zijn gerukt en dat ze "bijna" verkracht is...De bewijzen hiervan ontbreken echter, ze moest gisteren normaal een line-up doen om de agenten eruit te halen die haar dat hadden aangedaan. In de krant van vandaag staat dat zij niet is opgedaagd om die line-up te doen...dus ga ik er nu van uit dat die beschuldigingen niet waar zijn.

Shariah4Belgium wil hiervan gebruik maken om onrust in ons land te brengen. Zij bedreigen onze democratie want volgens hen zijn wij allemaal ongelovige honden.
Deze beweging is extreem en hoort hier niet thuis. Ze hebben de leider opgepakt, hij is al veroordeeld voor verschillende feiten, ook in zijn thuisland is hij veroordeeld voor drugssmokkel.
Nu heeft de regering gezegd dat ze vlug mogelijk die man zijn Belgische nationaliteit gaan afpakken en terugsturen naar zijn thuisland, Marokko.
De beweging gaat verboden worden en hopelijk gaan dan ook al hun leden het land uitgezet worden, dat soort mensen horen hier niet thuis.

De geïntregeerde moslims zijn nu wel ongerust, zij hebben zich van Shariah4Belgium gedistanciëerd.
Ze willen een mars organiseren, moslims en alle andere mensen die het niet eens zijn met Shariah4Belgium zijn welkom.
Dit vind ik dan wel een goed initiatief, want inderdaad we mogen niet de fout maken om elke moslim over dezelfde kam te scheren.
Want ook dit is zo; tussen elk soort koren zit kaf....en we moeten het kaf er tussen uit halen....in het belang van onze democratie en onze levenswijze.

Twijfels..

Het gaan moeilijke dagen worden, ik twijfel hoe ik dit moet inschatten..

Ben deze middag weer naar de kinesiste geweest, mijn oefeningen gaan doen. Toen ik pas bij haar ging, werd het elke keer beter, zat er progressie in, maar dan op een gegeven moment heb ik een terugval gehad. En weer meer pijn.
Nu gaat het op en af. Er zijn dagen dat ik me redelijk kan bewegen en er zijn dagen dat ik na een uurtje beweging het niet meer zie zitten.
Ze heeft me nu oefeningen meegegeven om thuis te doen, 3x per dag 10 minuten . Om meer kracht te krijgen.
Maandag moet ik weer bij haar zijn en dan hoop ik toch te kunnen zeggen dat het weer de goede richting uit gaat.

Woensdag moet ik weer naar de orthopedist, in de voormiddag.
Dan zal waarschijnlijk het verdict vallen; wel of géén operatie? Maar ik heb een vermoeden dat hij gaat aandringen op wel een operatie....
Want ja, eerlijk is eerlijk, als het zo blijft kan ik toch niet terug gaan werken, dan geef ik het na een paar uur op van de pijn en misschien is de situatie dan wel verergerd.

Maar ...ik heb deze morgen telefoon gehad van mijn werk...en ze zijn daar allemaal nogal gestressd blijkbaar...ik moest de auto teugbrengen...juist op het moment dat mijn afspraak bij de kinesiste was.
Ik zei dat het dan niet ging, maar ik was wel bereidt om hem daarna te brengen...en ik had mijn regioderectrice aan de lijn...deed zij moeilijk zeg, was vrij onbeschoft tegen mij.
Ze ging erover praten en mij nog iets laten weten wanneer ik vandaag die auto moest brengen.
Ik zit dus nog op die telefoon te wachten.
Ik heb deze middag ook nog een smsje naar haar gestuurd met de vraag wanneer ik die auto nu moest brengen, want ik heb een vermoeden dat ik een aangetekende brief ga krijgen over de auto, dat ik hem "zogezegd" niet wou afgeven...hou dus dat smsje goed bij als bewijs dat ik wel de auto wil afgeven.
Er heeft nog een collega gebeld die vandaag haar laatste dag deed en daar hadden ze ook aan gevraagd of ze toch niet langer wou blijven want ze zitten in nood, er is teveel werk...
Mijn collega heeft vlakaf nee gezegd, er moesten mensen van ons weg omdat het crisis is, en zij heeft lang genoeg gewerkt, ze heeft haar pensioen verdiend...

Dus ja, ik heb nog stof genoeg om te overdenken...

Als kreeft zijnde...

Ja, ik weet het....het is bijna 10 dagen geleden dat ik geblogd heb...
Maar dat heeft verschillende redenen. En één ervan is dat ik even tijd voor mezelf nodig had.
Het staat zo in mijn horoscoop dat de kreeft zich soms afzondert van de dagelijkse wereld en zich soms in een andere wereld begeeft.
Ook bij mij was dit zo...ik ben beginnen lezen en één van de boeken had mij zo aangegrepen dat ik dit even alleen moest verwerken; het ging over een echt gebeurd verhaal in mensenhandel, een meisje dat heel geslepen tot prostitutie werd gedwongen door een "vriend" die ze al meer dan 5 jaar kent, een Albanees die haar vanuit Engeland naar Italië lokt, op vakantie zogezegd en daar haar paspoort afneemt en haar zo dwingt als prostituee te werken, ze krijgt slaag ed meer...het heet; Verhandeld door Sophie Hayes...
Ik ben een stadsmeisje geweest, ben er uitgegaan en weet dat dit soort zaken gebeuren, heb ook jonge meisjes in de val zien lopen van "loverboys". Maar dit boek vind ik zo aangrijpend en misschien ben ik op dit moment wel heel vatbaar voor zulke gebeurtenissen.

Maar een feit is, ik heb me wat teruggetrokken uit het dagelijkse leven, gewoon omdat het soms wat veel werd.
Ook het feit dat mijn genezing niet helemaal verloopt zoals ik graag zou willen is daar deel aan.Soms beweeg ik plots weer wat stroever en ben ik bang dat het toch een operatie gaat moeten worden, maar dan ben ik nog een hele tijd thuis. En nu voorlopig gaat dit nog omdat ik mijn firmawagen nog mag gebruiken, maar wat als ik deze moet afgeven en hier opgesloten zit?

Er waren vele vragen die ik onder ogen moest gaan zien, maar ik weet ook van mezelf dat ik deze zal oplossen als deze zich aandienen.

Ik heb ook actieve dagen gehad hoor...heb niet alleen zitten kniezen en dubben, zo ben ik eergisteren naar Rotterdam gereden en heb een vriendin ontmoet en ben met haar naar Blijdorp geweest, maar dat verhaal is voor een andere blog.

Waar ik het ook moeilijk mee had was dat ik normaal deze periode ergens in Griekenland had geweest, voor mijn jaarlijkse loutering, want zo noem ik mijn vakanties ginder, mijn energie opladers, en dat het er misschien niet van zal komen dit jaar.
Daarom doe ik veel opzoekwerk en kijk foto's van mijn geliefde land en dagdroom ik er ook over, in de hoop dat ik zo mijn band met de Grieken kan behouden.
Ook hun politiek volg ik, want ze zijn in nood daar...maar ook dat wordt verwoord in een aparte blog.

En nu hoop ik dat ik mijn dagelijkse draad en het bloggen weer kan opnemen ...en hoop ik dat jullie mijn blogjes en verhaaltjes mee willen volgen...
Maar mijn horoscoop staat voor de komende maanden goed, ik ga me weer wat socialer opstellen, dus zeg niet dat jullie niet verwittigd zijn ....;-)