Dit is een nieuw park, althans voor mij toch...
Het ligt aan de Viséstraat te Antwerpen.
Vroeger waren er een paar bedrijfjes en een basketbalplein gevestigd. Dit is dertig jaar geleden waar ik nu over spreek.
In één van die bedrijfjes toen Perrier ging ik elke avond werken. Het merk Perrier is een Frans water dat van daar uit door heel België verdeeld werd. Maar niet alleen dat water natuurlijk, ook de andere grote waters zoals Spa en Chaudfontaine gingen hier de deur uit.
Het bedrijf was niet zo héél groot, de baas een oudere man al die bija aan zijn pensioen was toen, de magazijnier, de boekhouder en een aantal chauffeurs.
Het was nog een goede tijd om te werken toen, voldoende tijd om je werk fatsoenlijk te doen en heel vriendelijke mensen en ik kon ook kopen aan inkoopprijs...dus ik heb literkes Perrier gedronken thuis.
Het lag ook niet zover van waar ik woonde, anderhalve kilometer ongeveer dus toen ging ik werken per fiets...alleen in de winter als het glad was nam ik de tram.
Dat was allemaal in de tijd toen ik mijn man leerde kennen. Maar na enkele jaren ging het niet zo goed meer met dit bedrijfje en moest er bespaard worden. Eerst nog maar 2 maal per week en iets later nog maar 1 maal per week. Toen heb ik aan mijn baas ander werk bijgevraagd want ik moest fulltime hebben, er waren al kleine kinderen bij ons en er waren genoeg rekeningen te betalen, nu nog trouwens..
Dus heb ik toen dat bedrijfje verlaten en was ik er ook nooit meer gepasseerd.
Toen ik een jaar geleden naar mijn schoonzus moest , reed ik daar voorbij (na vele jaren) en groot was mijn verbazing...alles was weg daar, er was een park voor in de plaats gekomen.
Maar ik moet toegeven, het is zeker een verbetering, want vroeger was het eigenlijk niet zo'n goede plek, wat desolaat en men wist dat er toen in de winter 's nachts minder goed volk rondliep, want op de bedrijfjes daar werd geregeld ingebroken.
Heb er ondertussen foto's van het park gezien en ja, nu kan de jeugd daar tenminste spelen, wat vroeger niet kon, er was nog een klein rangeerstation, weet niet of er nu nog een station is.
Dus ja er is vooruitgang in mijn stad!
zondag 27 mei 2012
Rijk aan keuzes..
't was moeilijk...twijfelend, wat zou ik gaan doen vandaaag?
Een mens is rijk aan keuzes nu met dit mooie weer, zwemmen , wandelen, fietsen of gewoon luieren?
Ik kies voor het laatste dus...
Naar zee rijden...nee want ik heb te lang in mijn bed gelegen, als ik naar zee rijd ben ik om 6 uur al wegn om de files te vermijden...
Naar het Zilvermeer in Mol of het Blauwe Water in Lommel, beide ligeen maximum 15 km van hier, dus niet zover..
Maar is het zo'n mooi weer, en ik heb een vermoeden dat half Vlaanderen zich daar rond de zwemvijvers verzamelt.
En ik hou niet zo van drukte...als ik me ergens installeer op een handdoek en me wil omdraaien tegen het aanbakken wil ik niet de grote teen van de buurman/vrouw in mijn neus gesplitst krijgen..
Dus zit ik hier nu, in mijn eigenste tuin, zalig rustig, heb hier ook alles, koffie/thee, suikervrije frisdrank, broodjes, ijsjes, alles is hier verkrijgbaar ;-) een goed boek om te lezen, alleen een zwemvijver heb ik niet....
Maar geen nood, dat lossen we ook wel op...als het straks in de zon te warm wordt, nemen we een badje met water en steken onze voetjes erin en dan dromen we weg, ergens op een Grieks eiland....of wat dachten jullie nu? LOL
Een mens is rijk aan keuzes nu met dit mooie weer, zwemmen , wandelen, fietsen of gewoon luieren?
Ik kies voor het laatste dus...
Naar zee rijden...nee want ik heb te lang in mijn bed gelegen, als ik naar zee rijd ben ik om 6 uur al wegn om de files te vermijden...
Naar het Zilvermeer in Mol of het Blauwe Water in Lommel, beide ligeen maximum 15 km van hier, dus niet zover..
Maar is het zo'n mooi weer, en ik heb een vermoeden dat half Vlaanderen zich daar rond de zwemvijvers verzamelt.
En ik hou niet zo van drukte...als ik me ergens installeer op een handdoek en me wil omdraaien tegen het aanbakken wil ik niet de grote teen van de buurman/vrouw in mijn neus gesplitst krijgen..
Dus zit ik hier nu, in mijn eigenste tuin, zalig rustig, heb hier ook alles, koffie/thee, suikervrije frisdrank, broodjes, ijsjes, alles is hier verkrijgbaar ;-) een goed boek om te lezen, alleen een zwemvijver heb ik niet....
Maar geen nood, dat lossen we ook wel op...als het straks in de zon te warm wordt, nemen we een badje met water en steken onze voetjes erin en dan dromen we weg, ergens op een Grieks eiland....of wat dachten jullie nu? LOL
zaterdag 26 mei 2012
Geschiedenis
Geschiedenis was dus één van mijn lievelingsvakken vroeger op 't school.
In de lagere school eerst van hier , onze eigen streken en dan later in de middelbare school wereldgeschiedenis. Veel van mijn klasgenoten vonden het saai, maar ik vond het juist interessant om t(e leren hoe vroeger alles ging.
Leren over andere culturen, de Romeinen die ons aquaducts hebben gebracht en badhuizen, de straten geplaveid vol met Romeinse kinderkopjes.
De Grieken en Egyptenaren die machtige tempels bouwden voor hun goden.
De Maya's en de Inca's...van al die volkeren vindt je nog altijd sporen terug na al die duizenden jaren, maar je moet willen zien.
Misschien is het daarom dat ik graag reis, ik wil dit alles met eigen ogen zien.
De plaatselijke bevolking zelf opzoeken zonder een touroperator, want die willen er alleen maar op verdienen.
Er zijn sommige dingen die je wel begeleidt moet doen, omdat er wat gevaar bij kan zijn.
Zo ben ik in Egypte met een kleine groep de woestijn ingetrokken om Berbers te ontmoeten in hun zomerkamp, wij hebben daar thee gedronken, gezien hoe ze daar leven, zo zonder iets, ze hebben eten voor ons gemaakt, wij hebben op hun dromedarissen gereden en ook een slang gezien daar in dat woestijnzand...gelukkig dat één van de Berbers die bij ons was die op tijd opmerkte, want ze was giftig.
Die avond in de woestijn heb ik één van de mooiste zonsondergangen gezien in mijn hele leven.
Ook in Griekenland of Turkije kan je best iemand van de plaatselijke bevolking inhuren om met de boot op zee te gaan, het is gewoonlijk de helft goedkoper dan let een reisbureel en je ziet veel meer, die mensen geven goede tips om hun land te leren kennen.
Ook een auto huren is een goed idee, dan kan je zelf je route plannen en kom je mooiere plaatsen dan met bussen die afgehuurd worden , je kan ook zelf beslissen hoe lang je ergens kan blijven., meestal vindt je dan ook schattige en goede restaurantjes in het binnenland of kleine kustdorpjes waar je voor een prikje kan eten, soms heel tradioneel.
Er zijn zoveel mooie plekken in de wereld, ik weet dat ik ze nooit allemaal ga kunnen bekijken en hun geschiedenis kan leren kennen.
Maar gelukkig zijn er mensen die daar dan over schrijven of kan je nu via internet ook heel wat ontdekken...de uren die ik al gesurft heb om de wereld te ontdekken en er staan dikwijls hele mooie foto's bij.
De wereld en zijn geschiedenis zijn boeiend en meestal ook nog heel mooi, als je er voor openstaat.
En ik ga al een volgend leven reserveren om datgene wat ik nu niet kan zien, dan te komen bekijken ;-)...
Dus ja, geschiedenis is mijn ding..
In de lagere school eerst van hier , onze eigen streken en dan later in de middelbare school wereldgeschiedenis. Veel van mijn klasgenoten vonden het saai, maar ik vond het juist interessant om t(e leren hoe vroeger alles ging.
Leren over andere culturen, de Romeinen die ons aquaducts hebben gebracht en badhuizen, de straten geplaveid vol met Romeinse kinderkopjes.
De Grieken en Egyptenaren die machtige tempels bouwden voor hun goden.
De Maya's en de Inca's...van al die volkeren vindt je nog altijd sporen terug na al die duizenden jaren, maar je moet willen zien.
Misschien is het daarom dat ik graag reis, ik wil dit alles met eigen ogen zien.
De plaatselijke bevolking zelf opzoeken zonder een touroperator, want die willen er alleen maar op verdienen.
Er zijn sommige dingen die je wel begeleidt moet doen, omdat er wat gevaar bij kan zijn.
Zo ben ik in Egypte met een kleine groep de woestijn ingetrokken om Berbers te ontmoeten in hun zomerkamp, wij hebben daar thee gedronken, gezien hoe ze daar leven, zo zonder iets, ze hebben eten voor ons gemaakt, wij hebben op hun dromedarissen gereden en ook een slang gezien daar in dat woestijnzand...gelukkig dat één van de Berbers die bij ons was die op tijd opmerkte, want ze was giftig.
Die avond in de woestijn heb ik één van de mooiste zonsondergangen gezien in mijn hele leven.
Ook in Griekenland of Turkije kan je best iemand van de plaatselijke bevolking inhuren om met de boot op zee te gaan, het is gewoonlijk de helft goedkoper dan let een reisbureel en je ziet veel meer, die mensen geven goede tips om hun land te leren kennen.
Ook een auto huren is een goed idee, dan kan je zelf je route plannen en kom je mooiere plaatsen dan met bussen die afgehuurd worden , je kan ook zelf beslissen hoe lang je ergens kan blijven., meestal vindt je dan ook schattige en goede restaurantjes in het binnenland of kleine kustdorpjes waar je voor een prikje kan eten, soms heel tradioneel.
Er zijn zoveel mooie plekken in de wereld, ik weet dat ik ze nooit allemaal ga kunnen bekijken en hun geschiedenis kan leren kennen.
Maar gelukkig zijn er mensen die daar dan over schrijven of kan je nu via internet ook heel wat ontdekken...de uren die ik al gesurft heb om de wereld te ontdekken en er staan dikwijls hele mooie foto's bij.
De wereld en zijn geschiedenis zijn boeiend en meestal ook nog heel mooi, als je er voor openstaat.
En ik ga al een volgend leven reserveren om datgene wat ik nu niet kan zien, dan te komen bekijken ;-)...
Dus ja, geschiedenis is mijn ding..
donderdag 24 mei 2012
Diana
Diana is in de Griekse mythologie de godin van de jacht....maar in dit geval was dit een kind waar op "gejaagd" werd.
Moeder en vader leven apart, het meisje is 4 jaar oud.
Er zijn problemen tussen de ouders , vader zou "geweldadig" zijn. De moeder wil niet dat haar kind klappen zou krijgen en besloot dan maar haar kind te wurgen en in stukken te snijden en in de diepvries te leggen. Er is sprake dat zij zelfmoord zou plegen en dat zij zo haar ex wou treffen....
Als ik zulke dingen lees in de kranten, dan begrijp ik de wereld niet meer.
Welke moeder doet nu zo iets vraag ik me af...
Als je problemen hebt met je ex zijn er andere manieren om er uit te raken zoals praten als volwassenen met elkaar...maar de kinderen laat je hierbuiten.
Dit kind had nog niet echt geleefd, volgens de buren was het zo'n lief en goedlachs kind.
Nee, zulke dingen zal ik nooit begrijpen...uit ervaring weet ik dat er altijd een uitweg is, maar daar moet je voor openstaan, je tijd nemen en rondkijken om de juiste oplossing voor jou te zoeken.
Dat betekent dus niet het leven van een onschuldig kind afnemen, dat waarschijnlijk nog niet eens weet waarom mama en papa apart leven...
En dan nog; nadat je je kind gewurgd hebt, het in stukken versnijden en in de diepvries steken WALGELIJK vind ik het....wat zou ze erna mee willen doen hebben?
Elke keer als het vuil werdopgehaald een stukje kind uit de diepvries halen en mee in de vuilzak steken...
Dus als die vrouw voor het gerecht moet komen hoop ik dat zij de zwaarste straf krijgt die maar mogelijk is.
Want over deze moord was nagedacht, al hoewel de advocaat de moeder ontoerekeningsvatbaar wil laten verklaren...
Dat is nu heden ten dage het toverwoord hier bij elke moordzaak...dan worden die mensen geplaatst in de psychiaterie...nee nee, laat die vrouw maar naar de gevangenis gaan....dat ze veel kan nadenken
wat ze haar kind heeft aangedaan.
Moeder en vader leven apart, het meisje is 4 jaar oud.
Er zijn problemen tussen de ouders , vader zou "geweldadig" zijn. De moeder wil niet dat haar kind klappen zou krijgen en besloot dan maar haar kind te wurgen en in stukken te snijden en in de diepvries te leggen. Er is sprake dat zij zelfmoord zou plegen en dat zij zo haar ex wou treffen....
Als ik zulke dingen lees in de kranten, dan begrijp ik de wereld niet meer.
Welke moeder doet nu zo iets vraag ik me af...
Als je problemen hebt met je ex zijn er andere manieren om er uit te raken zoals praten als volwassenen met elkaar...maar de kinderen laat je hierbuiten.
Dit kind had nog niet echt geleefd, volgens de buren was het zo'n lief en goedlachs kind.
Nee, zulke dingen zal ik nooit begrijpen...uit ervaring weet ik dat er altijd een uitweg is, maar daar moet je voor openstaan, je tijd nemen en rondkijken om de juiste oplossing voor jou te zoeken.
Dat betekent dus niet het leven van een onschuldig kind afnemen, dat waarschijnlijk nog niet eens weet waarom mama en papa apart leven...
En dan nog; nadat je je kind gewurgd hebt, het in stukken versnijden en in de diepvries steken WALGELIJK vind ik het....wat zou ze erna mee willen doen hebben?
Elke keer als het vuil werdopgehaald een stukje kind uit de diepvries halen en mee in de vuilzak steken...
Dus als die vrouw voor het gerecht moet komen hoop ik dat zij de zwaarste straf krijgt die maar mogelijk is.
Want over deze moord was nagedacht, al hoewel de advocaat de moeder ontoerekeningsvatbaar wil laten verklaren...
Dat is nu heden ten dage het toverwoord hier bij elke moordzaak...dan worden die mensen geplaatst in de psychiaterie...nee nee, laat die vrouw maar naar de gevangenis gaan....dat ze veel kan nadenken
wat ze haar kind heeft aangedaan.
woensdag 23 mei 2012
Middagje naar de zoo
Mijn pa had laatst gevraagd om tijdens mijn verlof naar de zoo te gaan met hem. En aangezien ik nu een langere tijd in verlof ben en het vandaag mooi weer ging worden , was dit voor vandaag gepland.
We zijn met de metro naar "'t Stad" gereden, want ik zag het echt niet zitten om daar ergens mijn auto te gaan parkeren.
Daar mijn pa moeilijk stapt was dit dus een hele uitdaging, maar het ging goed, rustig aan , heel op 't gemakje...maar hij was wat overmoedig en aan de inkom van de zoo ging het mis, hij mistrapte zich en viel, op zijn linkerheup.
Ik schrok natuurlijk en wou hem rechthelpen, maar gelukkig kwamen er nog mensen mij ter hulp...want alleen kreeg ik hem echt niet recht. En er was ook een oudere mens, een dokter blijkbaar die het had zien gebeuren, die nam direct de polsslag van mijn pa.
Aan de inkom van de zoo is er ook een verpleegpost en de verpleegster was ook direct bij ons, ze vroeg aan mijn pa of hij duizelig was geworden en of hij pijn had.
We zijn met haar mee naar binnen gegaan want ze wou mijn pa toch even controleren, ze heeft zijn heup bekeken, er was al een zwelling zich aan't vormen, maar zij heeft hier direct ijs opgelegd. Na een 10 tal minuten heeft ze weer gekeken en er zalf aan gedaan. We konden ook een rolstoel lenen om toch nog de zoo te kunnen bezoeken, maar dat wou mijn pa natuurlijk dan weer niet. Hij heeft zijn stok en dat was voldoende volgens hem.
We zijn dan binnen gegaan en aan de wandeling door de zoo begonnen. Hij heeft wel de hele tijd dan aan mijn rechterarm gehangen, en heb ik hem ondersteund.
Voetje voor voetje zijn wij verder gegaan en ik heb hem de weg laten wijzen. De apen heb ik niet gezien, daar ging hij zo aan voorbij, bij de pinguins heb ik hem zijn eerste stop laten maken, heb hem op een bank geplaatst en ben foto's gaan maken. Zo kon hij geregeld gaan rusten, want het ging moeizaam. De volgende stop was bij Kai-Mook, het baby olifantje en haar familie.
Daar het voor mij zeker 10 jaar geleden was dat ik nog in de zoo geweest was, stond ik vol verwondering te kijken, er is zoveel veranderd...en er moet nog veel veranderen.
Er gaan een deel dieren weg, naar Planckendael, want in Antwerpen gaan ze de dieren die er blijven grotere perken geven zodat die wat meer bewegingsvrijheid krijgen.
Dat op zich vind ik heel positief, de tijd dat de dieren in van die hele enge kooitjes zaten is dus echt wel voorbij.
Wat mij ook blijft verbazen; de zoo ligt in het centrum van een grootstad en het is een hele mooie tuin waar je dus geen auto en ook geen trein hoort ( 1 kant van de zoo plakt letterlijk tegen het treinstation aan), alleen het fluiten van de vogels en de geluiden van de dieren hoor je.
We zijn ook Vriesland binnen geweest waar de Koningspinguïns zitten en nog andere soorten. Hier bevindt je je letterlijk op de Zuidpool en kan je goed alles zien, zowel boven als onder water. Op het landgedeelte zie je dus sneeuw liggen, het sneeuwt daar dus echt een paar keer per dag. Ze hebben daar ruimte zat de pinguïns om te zwemmen en hun kunstjes te verkopen.
Dan zijn we verder gestapt langs de kamelen en dromedarissen, er is een jonske, geboren 22 maart.
Schattig!!!
Daarboven konden we ook de leeuwen bestuderen, die ook een veel groter perk hebben gekregen en nu ook eens een drafje kunnen placeren.
En dan zijn we zo stilletjes aan naar het cafetaria gewandeld en hebben we daar iets gedronken...althans, ik ben drinken gaan halen en pa heeft 1 slok van zijn donker biertje gedronken en is dan prompt daar in 't slaap gevallen.
We waren daar om 15.10 u en om 17 u heb ik hem dan maar wakker gemaakt, toen was het tijd om naar hem thuis te gaan. Heb pa dan nog rustig zijn pintje laten uitdrinken en dan zijn we weer naar de metro gewandeld, maar dit ging wel veel moeizamer als op de heenweg.
Maar ik heb hem heelhuids naar huis gekregen en hem de trap opgekregen, 2 verdiepingen hoog, hij is met een plof in zijn zetel gevallen, hij was moe.
Ik had op het terrasje in de zoo al een pijnstiller ingenomen, want het leunen van mijn pa op mijn arm deed géén goed aan mijn schouder.
Dus ja, ik was ook blij dat ik in mijn auto kon stappen en naar huiskon rijden.
En nu ben ik moe en heb pijn...maar mijn pa was content en daar doe ik het voor...
We zijn met de metro naar "'t Stad" gereden, want ik zag het echt niet zitten om daar ergens mijn auto te gaan parkeren.
Daar mijn pa moeilijk stapt was dit dus een hele uitdaging, maar het ging goed, rustig aan , heel op 't gemakje...maar hij was wat overmoedig en aan de inkom van de zoo ging het mis, hij mistrapte zich en viel, op zijn linkerheup.
Ik schrok natuurlijk en wou hem rechthelpen, maar gelukkig kwamen er nog mensen mij ter hulp...want alleen kreeg ik hem echt niet recht. En er was ook een oudere mens, een dokter blijkbaar die het had zien gebeuren, die nam direct de polsslag van mijn pa.
Aan de inkom van de zoo is er ook een verpleegpost en de verpleegster was ook direct bij ons, ze vroeg aan mijn pa of hij duizelig was geworden en of hij pijn had.
We zijn met haar mee naar binnen gegaan want ze wou mijn pa toch even controleren, ze heeft zijn heup bekeken, er was al een zwelling zich aan't vormen, maar zij heeft hier direct ijs opgelegd. Na een 10 tal minuten heeft ze weer gekeken en er zalf aan gedaan. We konden ook een rolstoel lenen om toch nog de zoo te kunnen bezoeken, maar dat wou mijn pa natuurlijk dan weer niet. Hij heeft zijn stok en dat was voldoende volgens hem.
We zijn dan binnen gegaan en aan de wandeling door de zoo begonnen. Hij heeft wel de hele tijd dan aan mijn rechterarm gehangen, en heb ik hem ondersteund.
Voetje voor voetje zijn wij verder gegaan en ik heb hem de weg laten wijzen. De apen heb ik niet gezien, daar ging hij zo aan voorbij, bij de pinguins heb ik hem zijn eerste stop laten maken, heb hem op een bank geplaatst en ben foto's gaan maken. Zo kon hij geregeld gaan rusten, want het ging moeizaam. De volgende stop was bij Kai-Mook, het baby olifantje en haar familie.
Daar het voor mij zeker 10 jaar geleden was dat ik nog in de zoo geweest was, stond ik vol verwondering te kijken, er is zoveel veranderd...en er moet nog veel veranderen.
Er gaan een deel dieren weg, naar Planckendael, want in Antwerpen gaan ze de dieren die er blijven grotere perken geven zodat die wat meer bewegingsvrijheid krijgen.
Dat op zich vind ik heel positief, de tijd dat de dieren in van die hele enge kooitjes zaten is dus echt wel voorbij.
Wat mij ook blijft verbazen; de zoo ligt in het centrum van een grootstad en het is een hele mooie tuin waar je dus geen auto en ook geen trein hoort ( 1 kant van de zoo plakt letterlijk tegen het treinstation aan), alleen het fluiten van de vogels en de geluiden van de dieren hoor je.
We zijn ook Vriesland binnen geweest waar de Koningspinguïns zitten en nog andere soorten. Hier bevindt je je letterlijk op de Zuidpool en kan je goed alles zien, zowel boven als onder water. Op het landgedeelte zie je dus sneeuw liggen, het sneeuwt daar dus echt een paar keer per dag. Ze hebben daar ruimte zat de pinguïns om te zwemmen en hun kunstjes te verkopen.
Dan zijn we verder gestapt langs de kamelen en dromedarissen, er is een jonske, geboren 22 maart.
Schattig!!!
Daarboven konden we ook de leeuwen bestuderen, die ook een veel groter perk hebben gekregen en nu ook eens een drafje kunnen placeren.
En dan zijn we zo stilletjes aan naar het cafetaria gewandeld en hebben we daar iets gedronken...althans, ik ben drinken gaan halen en pa heeft 1 slok van zijn donker biertje gedronken en is dan prompt daar in 't slaap gevallen.
We waren daar om 15.10 u en om 17 u heb ik hem dan maar wakker gemaakt, toen was het tijd om naar hem thuis te gaan. Heb pa dan nog rustig zijn pintje laten uitdrinken en dan zijn we weer naar de metro gewandeld, maar dit ging wel veel moeizamer als op de heenweg.
Maar ik heb hem heelhuids naar huis gekregen en hem de trap opgekregen, 2 verdiepingen hoog, hij is met een plof in zijn zetel gevallen, hij was moe.
Ik had op het terrasje in de zoo al een pijnstiller ingenomen, want het leunen van mijn pa op mijn arm deed géén goed aan mijn schouder.
Dus ja, ik was ook blij dat ik in mijn auto kon stappen en naar huiskon rijden.
En nu ben ik moe en heb pijn...maar mijn pa was content en daar doe ik het voor...
dinsdag 22 mei 2012
Dokters en verzekeringen...
Ik moest deze middag naar de dokter van de verzekering, omwille van mijn arbeidsongeval.
Had pas gisteren zijn brief hieromtrent ontvangen en moest dan nog langs de huisarts ook, omdat de dokter alle verslagen van de vaststellingen en onderzoeken moest hebben.
Mijn huisarts had mijn medische voorgeschiedenis ook uitgeprint want die was ook nodig.
Zij zag de naam van die dokter waar ik bij moest zijn en ze zei ; oei....dat is en botte man hoor, ik waarschuw je maar even...ik vroeg haar ; ken je die man dan? Ze antwoordde me; van andere patienten van mij, hij is vrij bot tegen de mensen..
Zeg ik; ok, ben verwittigd, zal het wel aanzien en pas reageren als het nodig is.
Dus toen het deze middag mijn beurt was, was ik voorbereidt. Ook al omdat ik een kwartier te vroeg was en hij 3 patienten de deur had uitgewerkt op dat kwartier...dat zegt al genoeg in mijn ogen.
Hij gaf me een hand, allee 2 vingers eigenlijk...LOL, hij zegt dat de verzekering hem de opdracht had gegeven om te kijken of het echt wel een ongeval was en ik zo lang moest thuisblijven.
Hij had direct de toon gezet...maar ik laat me door dit soort mensen niet meer opjagen, die tijd is voorbij.
Hoe was het ongeval gebeurt en wat was er verder gebuert. Ik leg het hem uit, net zoals ik 4 weken geleden aan de spoedarts heb gedaan, ik geef hem ook de paieren en verslagen...hij begint te lezen en kijkt na een halve pagina naar mij...hij vraagt; hebt u al niet eerder iets aan die schouder gemankeert? Zeg ik ja, 35 jaar geleden ben ik met het schaatsen ooit ook op mijn schouder gevallen en heb daarbij een barst in mijn sleutelbeen opgelopen, maar dat was toen volledig genezen.
Ja zegt hij dat kan goed zijn, maar hier staat ook dat je schouder volledig verkalkt is...en dat kan niet van dat ongeval zijn...Antwoord ik; nee maar dat is wel de slijtage van 30 jaar mijn vak te hebben uitgevoerd, je moet constant met vanalles sleuren en heffen....daar antwoordde hij niet op...hij vroeg alleen had je daar dan ervoor geen pijn van? Zeg ik ja, maar het was niet van die aard dat ik ermee naar de dokter moest...
En ik zei hem ook, maar het gaat dus niet om die verkalkingen, ik heb een pees die gescheurd is en die moet genezen.
Hij leest ondertussen de verslagen verder en komt dan aan het woord; mogelijke operatie....
Schiet die man daar in een franse colère zeg...opereren, daar komt niets van ik VERBIEDT het...ik ben hier nog altijd de dokter die bepaalt wat er wel en wat niet mag...ik laat die man uitrazen en denk in mezelf; ja man ge denkt maar dat jij alles voor het zeggen hebt, als mijn orthopedist zegt dat het echt wel nodig is, dan zal ik hem wel volgen..maar daar de kiné en de huisarts , beide, zeggen dat het goed evolueert en een operatie niet nodig zal zijn, zullen we dit op 13 juni wel bekijken als ik weer naar de orthopedist moet.
De arts van de verzekering vroeg ook wel medicatie ik moest nemen, en ik noem de pijnstillers die ik toen moest nemen en hij zegt zo van ; is dat alles, ik zeg ja...trekt hij helemaal een gezicht zo van, ik geloof je niet, hij vraagt krijg je nog een behandeling, ja ik moet 3x per week naar de kinesiste...
Dan moest ik oefeningen doen van hem om te kijken hoever ik sta met de kiné..en ja hij zegt natuurlijk van; jij kan al wel veel hé...antwoord ik van; ja ik doe er alles aan om een frozen shoulder te vermijden en ik wil ook als ik terug mag werken zo goed mogelijk in orde zijn..
Hij heeft ook nog gevraagd of er iemand mij van de trap heeft zien vallen?
Antwoord ik; nee ik was alleen en het was pikdonker op die trap toen ik viel....
Antwoord die "kl**t" van; allee ik zal het dan maar als ongeval erkennen maar je moet wel op 18 juni herbeginnen werken...als die orthopesist bijschrijft of je persé wil operen keur ik het niet goed...
Dus als ik terug begin te werken en mijn bazin vraagt van of ik bekwaam ben om te werken antwoord ik; ik moet van de dokter van de verzekering...dus heeft ze niet te zeggen...LOL
Dit alles is in 6 minuten gebeurd, ik heb iets langer binnen geweest als de vorige mensen, waarschijnlijk omdat ik durf antwoorden....
Had pas gisteren zijn brief hieromtrent ontvangen en moest dan nog langs de huisarts ook, omdat de dokter alle verslagen van de vaststellingen en onderzoeken moest hebben.
Mijn huisarts had mijn medische voorgeschiedenis ook uitgeprint want die was ook nodig.
Zij zag de naam van die dokter waar ik bij moest zijn en ze zei ; oei....dat is en botte man hoor, ik waarschuw je maar even...ik vroeg haar ; ken je die man dan? Ze antwoordde me; van andere patienten van mij, hij is vrij bot tegen de mensen..
Zeg ik; ok, ben verwittigd, zal het wel aanzien en pas reageren als het nodig is.
Dus toen het deze middag mijn beurt was, was ik voorbereidt. Ook al omdat ik een kwartier te vroeg was en hij 3 patienten de deur had uitgewerkt op dat kwartier...dat zegt al genoeg in mijn ogen.
Hij gaf me een hand, allee 2 vingers eigenlijk...LOL, hij zegt dat de verzekering hem de opdracht had gegeven om te kijken of het echt wel een ongeval was en ik zo lang moest thuisblijven.
Hij had direct de toon gezet...maar ik laat me door dit soort mensen niet meer opjagen, die tijd is voorbij.
Hoe was het ongeval gebeurt en wat was er verder gebuert. Ik leg het hem uit, net zoals ik 4 weken geleden aan de spoedarts heb gedaan, ik geef hem ook de paieren en verslagen...hij begint te lezen en kijkt na een halve pagina naar mij...hij vraagt; hebt u al niet eerder iets aan die schouder gemankeert? Zeg ik ja, 35 jaar geleden ben ik met het schaatsen ooit ook op mijn schouder gevallen en heb daarbij een barst in mijn sleutelbeen opgelopen, maar dat was toen volledig genezen.
Ja zegt hij dat kan goed zijn, maar hier staat ook dat je schouder volledig verkalkt is...en dat kan niet van dat ongeval zijn...Antwoord ik; nee maar dat is wel de slijtage van 30 jaar mijn vak te hebben uitgevoerd, je moet constant met vanalles sleuren en heffen....daar antwoordde hij niet op...hij vroeg alleen had je daar dan ervoor geen pijn van? Zeg ik ja, maar het was niet van die aard dat ik ermee naar de dokter moest...
En ik zei hem ook, maar het gaat dus niet om die verkalkingen, ik heb een pees die gescheurd is en die moet genezen.
Hij leest ondertussen de verslagen verder en komt dan aan het woord; mogelijke operatie....
Schiet die man daar in een franse colère zeg...opereren, daar komt niets van ik VERBIEDT het...ik ben hier nog altijd de dokter die bepaalt wat er wel en wat niet mag...ik laat die man uitrazen en denk in mezelf; ja man ge denkt maar dat jij alles voor het zeggen hebt, als mijn orthopedist zegt dat het echt wel nodig is, dan zal ik hem wel volgen..maar daar de kiné en de huisarts , beide, zeggen dat het goed evolueert en een operatie niet nodig zal zijn, zullen we dit op 13 juni wel bekijken als ik weer naar de orthopedist moet.
De arts van de verzekering vroeg ook wel medicatie ik moest nemen, en ik noem de pijnstillers die ik toen moest nemen en hij zegt zo van ; is dat alles, ik zeg ja...trekt hij helemaal een gezicht zo van, ik geloof je niet, hij vraagt krijg je nog een behandeling, ja ik moet 3x per week naar de kinesiste...
Dan moest ik oefeningen doen van hem om te kijken hoever ik sta met de kiné..en ja hij zegt natuurlijk van; jij kan al wel veel hé...antwoord ik van; ja ik doe er alles aan om een frozen shoulder te vermijden en ik wil ook als ik terug mag werken zo goed mogelijk in orde zijn..
Hij heeft ook nog gevraagd of er iemand mij van de trap heeft zien vallen?
Antwoord ik; nee ik was alleen en het was pikdonker op die trap toen ik viel....
Antwoord die "kl**t" van; allee ik zal het dan maar als ongeval erkennen maar je moet wel op 18 juni herbeginnen werken...als die orthopesist bijschrijft of je persé wil operen keur ik het niet goed...
Dus als ik terug begin te werken en mijn bazin vraagt van of ik bekwaam ben om te werken antwoord ik; ik moet van de dokter van de verzekering...dus heeft ze niet te zeggen...LOL
Dit alles is in 6 minuten gebeurd, ik heb iets langer binnen geweest als de vorige mensen, waarschijnlijk omdat ik durf antwoorden....
zaterdag 19 mei 2012
Een zalige dag
Het was genieten vandaag..eerst dus in de tuin gewerkt en daarna zijn we met ons tweeën zalig in een stoel gaan zitten en hebben ons werk bewonderd.
Ook de dieren vonden het leuk...de achterdeur stond open dus konden ze vrij in-en uitlopen, wat ook wel een risico inhield.
Want onze jongste poes heeft vandaag 3 muizen gevangen..de eerste 2 had ze op de speelmat van de kleinzoon gedeponeerd, die heeft de man elke keer opgeruimd...maar de laatste muis had ze op de eettafel gelegd ;-) en zij lag er gewoon naast...ze leek wel te zeggen zo van; kijk eens wat ik je breng?
De muis lag immers op mijn plaats van de eettafel en ze was krakend vers...LOL, de muis was nog warm, juist de kop ingeslagen.
Want dat hebben wij ook al gezien, ze slaat ze letterlijk dood, een flinke klap van haar poot en dood is de muis.Wij hoeven dus géén schrik te hebben dat er muizen in huis gaan zijn zolang deze poes leeft.
In tegendeel, denk dat zij onze tuin muizenvrij zal houden.
De andere poes doet dan niets liever den vogels opjagen, vangen lukt nog niet, maar jagen zit wel in haar bloed. Deze poes kruipt ook in de bomen hier, dat doet de jongste poes niet.
Deze middag hebben wij beide poezen rustig kunnen bestuderen, hun manier van jagen en spelen, waar ze zich het liefst verstoppen, vooral de oudste...zij is gitzwart en dus was de zon deze middag te warm voor haar. Dan trekt zij zich het liefst terug onder de seringenstruiken waar het redelijk koel was.
De jongste poes gaat , als ze niet achter muizen of vliegen zit, graag onder de auto van de baas liggen, daar kan zij het benedengedeelte van de tuin heel goed overzien.
Zij is wat luier en gaat dus ook nooit over de scheidingsmuur, de gehele tuin is groot genoeg als speeltuin voor haar.
Daar is namelijk ook de hond die zij maar wat graag plaagt...als die naast het vrouwtje ligt te slapen en haar staart beweegt, durft de poes er wel naartoe te springen en een tik van haar poot te geven.
's Morgens als ze met drieën buiten gaan, houden ze een race...wie het eerst aan de trappen is...en gewoonlijk wint de oudste poes dit wel...denk dat zij eigenlijk een vermomde hazewind is...
Maar in elk geval, dit was weer een dag waarvan wij voluit genoten hebben..
Hopelijk komen er zo nog vele deze zomer.
Ook de dieren vonden het leuk...de achterdeur stond open dus konden ze vrij in-en uitlopen, wat ook wel een risico inhield.
Want onze jongste poes heeft vandaag 3 muizen gevangen..de eerste 2 had ze op de speelmat van de kleinzoon gedeponeerd, die heeft de man elke keer opgeruimd...maar de laatste muis had ze op de eettafel gelegd ;-) en zij lag er gewoon naast...ze leek wel te zeggen zo van; kijk eens wat ik je breng?
De muis lag immers op mijn plaats van de eettafel en ze was krakend vers...LOL, de muis was nog warm, juist de kop ingeslagen.
Want dat hebben wij ook al gezien, ze slaat ze letterlijk dood, een flinke klap van haar poot en dood is de muis.Wij hoeven dus géén schrik te hebben dat er muizen in huis gaan zijn zolang deze poes leeft.
In tegendeel, denk dat zij onze tuin muizenvrij zal houden.
De andere poes doet dan niets liever den vogels opjagen, vangen lukt nog niet, maar jagen zit wel in haar bloed. Deze poes kruipt ook in de bomen hier, dat doet de jongste poes niet.
Deze middag hebben wij beide poezen rustig kunnen bestuderen, hun manier van jagen en spelen, waar ze zich het liefst verstoppen, vooral de oudste...zij is gitzwart en dus was de zon deze middag te warm voor haar. Dan trekt zij zich het liefst terug onder de seringenstruiken waar het redelijk koel was.
De jongste poes gaat , als ze niet achter muizen of vliegen zit, graag onder de auto van de baas liggen, daar kan zij het benedengedeelte van de tuin heel goed overzien.
Zij is wat luier en gaat dus ook nooit over de scheidingsmuur, de gehele tuin is groot genoeg als speeltuin voor haar.
Daar is namelijk ook de hond die zij maar wat graag plaagt...als die naast het vrouwtje ligt te slapen en haar staart beweegt, durft de poes er wel naartoe te springen en een tik van haar poot te geven.
's Morgens als ze met drieën buiten gaan, houden ze een race...wie het eerst aan de trappen is...en gewoonlijk wint de oudste poes dit wel...denk dat zij eigenlijk een vermomde hazewind is...
Maar in elk geval, dit was weer een dag waarvan wij voluit genoten hebben..
Hopelijk komen er zo nog vele deze zomer.
Tuinieren
We zijn al heel de week bezig in de tuin.We, dat zijn mijn man, de dochter en ikzelf.
Vorige maandag was de eerste mooie dag om het gras af te rijden, en hoog tijd ook, want het stond bijna kniehoog.Vroeger deed ik het zelf, toen hadden we een electisch grasmachine en kon ik het wekelijks goed bijhouden.
Maar nu sinds 2 jaar hebben we zo een grasmachine op naft, die je moet in gang trekken ...en net dat laatste is het moeilijke voor mij, heb daar de kracht niet voor.
Dus moet de man deze taak voor zich nemen...maar hij tuiniert niet zo graag en doet het dus niet wekelijks meer.
De dochter en ik waren maandag aan een vervelend klusje begonnen, een deel van een bloemperk was compleet overwoekerd door klimop, dus dat moest allemaal verwijderd worden. Zij heeft geknipt en gesnoeid en de wortels uitgespit en ik alles opgeruimd, een deel op de composthoop en een ander deel bij de takken.
Maar aangezien onze tuin nogal "royaal" is, ongeveer 800 m², heeft de man het gras in 2 dagen afgereden, en dat betekende deze week dan ook wachten op weer een droge nacht en dag. Dat was dan donderdag maar aangezien het dan een feestdag was en je hier in het dorp dan géén lawaai mag maken werd het nog maar uitgesteld.
Gisteren was dan het tweede deel aan de beurt...maar achteraan staat een mooie grote eikeboom, die blijkbaar deze winter heel erg heeft afgezien...er lage enorme afgebroken takken onder de boom, en ook veel dode takjes, dus dat moest eerst opgeruimd worden. Weer een taak voor mij dus.
Maar nu is de gazon zo vlak als een biljartlaken. ;-)
Maar nu was dat bloemperk toch zo leeg...op een witte rozestruik en een bodembedekker na. Mijn man had al de vraag gesteld, wat ga je daar nu mee doen?
Ik had geantwoord; wacht maar even af, ben er mee bezig.
Dus ben ik deze morgen naar een tuincentrum hier in de buurt gereden en ben inkopen gaan doen.
Gelukkig had ik mezelf een budget vastgezet want anders had ik wel heel veel gekocht, zoveel moois dat ik zag.
Ik heb dus allemaal vaste planten gekocht, maar een paar daarvan zijn er ook die je in potten mag zetten en dan eventueel in de winter toch tocht en vriesvrij kan zetten.
Ben met een rozestruik, begonia's, dahlia's , goudsbloemen en nog wat andere kleinere plantjes naar huis gekomen.
Alles is netjes geplant en hopelijk groeit alles nu naar behoren.
En kunnen wij optimaal van veelvuldige bloei genieten deze zomer.
Ik wou nog winterharde hibiscus ook meebrengen , maar die was er nog niet.
Dus gaan we volgende maand dan voor kijken, die ga ik in potten zetten want die moet in de winter toch wel in het "kot" gezet worden, mag niet te warm en te koud staan dan.
Maar 2 of 3 kleuren hibiscus zou ik nog wel willen, felrood, een mooie gele en dan van dat zacht oranje.
Dus zet ik het op de kalender van volgende maand; weer een bezoekje aan het tuincenter.
Vorige maandag was de eerste mooie dag om het gras af te rijden, en hoog tijd ook, want het stond bijna kniehoog.Vroeger deed ik het zelf, toen hadden we een electisch grasmachine en kon ik het wekelijks goed bijhouden.
Maar nu sinds 2 jaar hebben we zo een grasmachine op naft, die je moet in gang trekken ...en net dat laatste is het moeilijke voor mij, heb daar de kracht niet voor.
Dus moet de man deze taak voor zich nemen...maar hij tuiniert niet zo graag en doet het dus niet wekelijks meer.
De dochter en ik waren maandag aan een vervelend klusje begonnen, een deel van een bloemperk was compleet overwoekerd door klimop, dus dat moest allemaal verwijderd worden. Zij heeft geknipt en gesnoeid en de wortels uitgespit en ik alles opgeruimd, een deel op de composthoop en een ander deel bij de takken.
Maar aangezien onze tuin nogal "royaal" is, ongeveer 800 m², heeft de man het gras in 2 dagen afgereden, en dat betekende deze week dan ook wachten op weer een droge nacht en dag. Dat was dan donderdag maar aangezien het dan een feestdag was en je hier in het dorp dan géén lawaai mag maken werd het nog maar uitgesteld.
Gisteren was dan het tweede deel aan de beurt...maar achteraan staat een mooie grote eikeboom, die blijkbaar deze winter heel erg heeft afgezien...er lage enorme afgebroken takken onder de boom, en ook veel dode takjes, dus dat moest eerst opgeruimd worden. Weer een taak voor mij dus.
Maar nu is de gazon zo vlak als een biljartlaken. ;-)
Maar nu was dat bloemperk toch zo leeg...op een witte rozestruik en een bodembedekker na. Mijn man had al de vraag gesteld, wat ga je daar nu mee doen?
Ik had geantwoord; wacht maar even af, ben er mee bezig.
Dus ben ik deze morgen naar een tuincentrum hier in de buurt gereden en ben inkopen gaan doen.
Gelukkig had ik mezelf een budget vastgezet want anders had ik wel heel veel gekocht, zoveel moois dat ik zag.
Ik heb dus allemaal vaste planten gekocht, maar een paar daarvan zijn er ook die je in potten mag zetten en dan eventueel in de winter toch tocht en vriesvrij kan zetten.
Ben met een rozestruik, begonia's, dahlia's , goudsbloemen en nog wat andere kleinere plantjes naar huis gekomen.
Alles is netjes geplant en hopelijk groeit alles nu naar behoren.
En kunnen wij optimaal van veelvuldige bloei genieten deze zomer.
Ik wou nog winterharde hibiscus ook meebrengen , maar die was er nog niet.
Dus gaan we volgende maand dan voor kijken, die ga ik in potten zetten want die moet in de winter toch wel in het "kot" gezet worden, mag niet te warm en te koud staan dan.
Maar 2 of 3 kleuren hibiscus zou ik nog wel willen, felrood, een mooie gele en dan van dat zacht oranje.
Dus zet ik het op de kalender van volgende maand; weer een bezoekje aan het tuincenter.
woensdag 16 mei 2012
Gisteren
was het een jaar geleden dat mijne maat is overleden.
Ik heb jullie al veel over hem verteld..maar ik weet niet of er al alles over verteld is...
Hij was een wijze nog niet zo oude man, half de zestig.
En hij had veel meegemaakt in zijn leven, ook veel goed gedaan, samen met zijn vrouwtje.
Maar niet alles liep zoals zij het gewenst hadden.
Hij was heel erg in de eerste wereldoorlog geïntresseerd en dat was één van de laatste dingen die ik samen met een vriendin heb kunnen doen, een mooi fotoboek over WO I cadeau doen.
Daar kon hij uren over vertellen, hij woonde ook in de streek waar het ergste van al gebeurt is in de loopgraven, het mosterdgas...
De verhalen werden in sappig Westvlaams verteld, het meeste kon ik wel volgen, maar het gebeurde ook dat ik een "vertaling" moest vragen, of weten jullie dat savatten pantoffels zijn...
Ik dus niet..LOL.
Ondanks zijn ziekte en de pijn, was hij altijd goedlachs en optimistisch en blij als er iemand hem een bezoekje bracht.
Als hij wist dat ik met mijn gezin aan zee was, kwamen ze af, een bezoekje brengen.
Mijn kleinzoon zit van ouderdom tussen zijn 2 kleinzonen in, dus dat schepte ook al een band, hij was gewoon geweldig met al zijn kleinkinderen.
De eerste tijd na zijn overlijden had ik het moeilijk alhoewel dat we met zijn allen wisten dat het einde naderde, hij had er met ons over gesproken.
Het laatste bezoek dat wij gebracht hadden , ongeveer 2 à 3 weken voor zijn dood, zag je het al dat het de laatste keer was dat wij hem levend gezien hadden.
De eerste tijd erna was ik dagelijks ermee bezig, ik sprak met hem, wenste hem goeiemorgen net zoals wij op het forum deden.
Maar tijd verglijdt en ook de pijn slijt, zoals het hoort te zijn...er komt zoveel anders in de plaats en zo af en toe heb je dan nog momenten dat je denkt; hoe zou hij hierop reageren?
Het was een hele warme man, zijn gezin was alles voor hem.
Hij heeft mij veel geleerd, hoe je met sommige dingen moet omgaan.
Het is al een jaar geleden, maar hij zit nog in mijn hart en ik denk altijd met de glimlach aan hem terug.
Net zoals hij zou willen...lachend...
Maar vergeten doe ik hem nooit, hij was een speciale man...
Ik heb jullie al veel over hem verteld..maar ik weet niet of er al alles over verteld is...
Hij was een wijze nog niet zo oude man, half de zestig.
En hij had veel meegemaakt in zijn leven, ook veel goed gedaan, samen met zijn vrouwtje.
Maar niet alles liep zoals zij het gewenst hadden.
Hij was heel erg in de eerste wereldoorlog geïntresseerd en dat was één van de laatste dingen die ik samen met een vriendin heb kunnen doen, een mooi fotoboek over WO I cadeau doen.
Daar kon hij uren over vertellen, hij woonde ook in de streek waar het ergste van al gebeurt is in de loopgraven, het mosterdgas...
De verhalen werden in sappig Westvlaams verteld, het meeste kon ik wel volgen, maar het gebeurde ook dat ik een "vertaling" moest vragen, of weten jullie dat savatten pantoffels zijn...
Ik dus niet..LOL.
Ondanks zijn ziekte en de pijn, was hij altijd goedlachs en optimistisch en blij als er iemand hem een bezoekje bracht.
Als hij wist dat ik met mijn gezin aan zee was, kwamen ze af, een bezoekje brengen.
Mijn kleinzoon zit van ouderdom tussen zijn 2 kleinzonen in, dus dat schepte ook al een band, hij was gewoon geweldig met al zijn kleinkinderen.
De eerste tijd na zijn overlijden had ik het moeilijk alhoewel dat we met zijn allen wisten dat het einde naderde, hij had er met ons over gesproken.
Het laatste bezoek dat wij gebracht hadden , ongeveer 2 à 3 weken voor zijn dood, zag je het al dat het de laatste keer was dat wij hem levend gezien hadden.
De eerste tijd erna was ik dagelijks ermee bezig, ik sprak met hem, wenste hem goeiemorgen net zoals wij op het forum deden.
Maar tijd verglijdt en ook de pijn slijt, zoals het hoort te zijn...er komt zoveel anders in de plaats en zo af en toe heb je dan nog momenten dat je denkt; hoe zou hij hierop reageren?
Het was een hele warme man, zijn gezin was alles voor hem.
Hij heeft mij veel geleerd, hoe je met sommige dingen moet omgaan.
Het is al een jaar geleden, maar hij zit nog in mijn hart en ik denk altijd met de glimlach aan hem terug.
Net zoals hij zou willen...lachend...
Maar vergeten doe ik hem nooit, hij was een speciale man...
dinsdag 15 mei 2012
Turnen
Ik krijg dus momenteel 3x/week turnles, of althans daar begint het op te lijken...
Dat dacht ik toch deze voormiddag bij mijn 4de sessie bij de kinesiste, ik krijg meer en meer oefeningen te doen die bij een opwarming voor het turnen horen...
Eerst maakt zij mijn schouder los en dan mag ik eraan beginnen, ze geeft me nieuwe oefeningen die ik 10x mag doen en dan komen de oefeningen van de vorige dagen erbij, die dan 30 x moeten gebeuren.
Ook de oefeningen met de gewichten worden verzwaard, met een 0,5 kilo per keer.
Een halve kilo...dat is toch niet veel zie ik jullie denken...oja echt wel, als je bedenkt dat er 3 andere pezen het werk van die ene daar vooraan in mijn schouderblad moeten overnemen.
Bij de eerste sessie kon ik mijn arm nog maar tot op schouderhoogte brengen, nu is dat al volledig omhoog. Iets uit de keukenkast op het tweede schap is ook al haalbaar nu.
Dus afstoffen en kadertje afvegen gaat ook al nu.
Echt op een week tijd kan ik al zoveel meer, alleen moet er wel nog wat meer soepelheid én kracht in komen, maar er zijn nog 14 sessies te gaan.Dus dat komt echt wel goed.
Drie weken geleden, toen het ongeval pas gebeurt was kon ik mijn elleboog en arm nog géén 5 cm bewegen zonder dat ik janktte van de pijn...moet je me nu al zien zeg...
Ook het gaan zwemmen is een goed ding hierin, water biedt wel weerstand, maar toch beweeg ik me makkelijk en soepeler in water.
En nu, nu ik tijd heb kan ik mijn sportieve kant weer even laten bovenkomen.
Gelukkig heb ik altijd veel aan sport gedaan en doe ik het graag. Dat is dus ook al een voordeel dat helpt bij mijn revalidatie.
En de oefeningen zijn redelijk simpel, zodat ik ze hier thuis ook kan doen....en wees maar gerust dat ik ze zal doen...hoe sneller alles weer in zijn normale plooi kan vallen hoe liever ik het heb...
En ja, ik heb toestemming van de kinesiste..
Dat dacht ik toch deze voormiddag bij mijn 4de sessie bij de kinesiste, ik krijg meer en meer oefeningen te doen die bij een opwarming voor het turnen horen...
Eerst maakt zij mijn schouder los en dan mag ik eraan beginnen, ze geeft me nieuwe oefeningen die ik 10x mag doen en dan komen de oefeningen van de vorige dagen erbij, die dan 30 x moeten gebeuren.
Ook de oefeningen met de gewichten worden verzwaard, met een 0,5 kilo per keer.
Een halve kilo...dat is toch niet veel zie ik jullie denken...oja echt wel, als je bedenkt dat er 3 andere pezen het werk van die ene daar vooraan in mijn schouderblad moeten overnemen.
Bij de eerste sessie kon ik mijn arm nog maar tot op schouderhoogte brengen, nu is dat al volledig omhoog. Iets uit de keukenkast op het tweede schap is ook al haalbaar nu.
Dus afstoffen en kadertje afvegen gaat ook al nu.
Echt op een week tijd kan ik al zoveel meer, alleen moet er wel nog wat meer soepelheid én kracht in komen, maar er zijn nog 14 sessies te gaan.Dus dat komt echt wel goed.
Drie weken geleden, toen het ongeval pas gebeurt was kon ik mijn elleboog en arm nog géén 5 cm bewegen zonder dat ik janktte van de pijn...moet je me nu al zien zeg...
Ook het gaan zwemmen is een goed ding hierin, water biedt wel weerstand, maar toch beweeg ik me makkelijk en soepeler in water.
En nu, nu ik tijd heb kan ik mijn sportieve kant weer even laten bovenkomen.
Gelukkig heb ik altijd veel aan sport gedaan en doe ik het graag. Dat is dus ook al een voordeel dat helpt bij mijn revalidatie.
En de oefeningen zijn redelijk simpel, zodat ik ze hier thuis ook kan doen....en wees maar gerust dat ik ze zal doen...hoe sneller alles weer in zijn normale plooi kan vallen hoe liever ik het heb...
En ja, ik heb toestemming van de kinesiste..
Cavalier met stevia
De chocolade dus...
Gisteren was ik met de dochter samen naar de markt hier geweest..had het ook al in géén jaren meer gedan ...wegens géén tijd.
Het was goed weer en gezellig, rustig samen de markt ageschuimd.
Eens op het gemak rondkijken welke kramen er waren, ik was al zeker op zoek naar een plantenkraam, om het verdronken plantje van de kleinzoon te vervangen.
En toen kwamen we redelijk groot snoepkraam tegen, ik was aan 't kijken, gewoon uit nieuwsgierigheid, héél misschien was er échte zoute drop...maar nee hoor, mijn verslaving was er niet en misschien gelukkig maar want anders had ik weer kilo's meegebracht.
Maar er lag wel iets anders, Cavalier chocolade met stevia.
En die wou ik wel eens proberen, want ik eet hier elke dag een stukje gewone chocolade...maar ja normaal mag dat niet als suikerpatiënt.....zeggen ze.
Dus heb ik 2 verschillende repen, 1 melkchocolade met notenvulling en 1 witte met gepofte rijst, en 1 doosje pralines (= klein doosje) meegebracht.
Goedkoop was het niet, maar ja alles voor de goede zaak hé.
De melkchocoladereep is geproefd en ook al 1 pralinetje.
De echte chocolade is niet te evenaren natuurlijk, maar dit komt al wel héél dicht in de buurt.
Ik ben natuurlijk al wel aan de stevia smaak gewend, gebruik het poeder en de tabletjes. En als je het juist gebruikt, niet teveel dus, kom je wel dicht in de buurt van gewone suikersmaak.
Dus ja, voor mezelf is de chocolade wel goedgekeurt, alleen de prijs mag nog iets naar beneden.
En als ze bij Cavalier nu ook nog eens repen met cocos in zouden willen maken, gaan ze er een vaste klant bijkrijgen...
Gisteren was ik met de dochter samen naar de markt hier geweest..had het ook al in géén jaren meer gedan ...wegens géén tijd.
Het was goed weer en gezellig, rustig samen de markt ageschuimd.
Eens op het gemak rondkijken welke kramen er waren, ik was al zeker op zoek naar een plantenkraam, om het verdronken plantje van de kleinzoon te vervangen.
En toen kwamen we redelijk groot snoepkraam tegen, ik was aan 't kijken, gewoon uit nieuwsgierigheid, héél misschien was er échte zoute drop...maar nee hoor, mijn verslaving was er niet en misschien gelukkig maar want anders had ik weer kilo's meegebracht.
Maar er lag wel iets anders, Cavalier chocolade met stevia.
En die wou ik wel eens proberen, want ik eet hier elke dag een stukje gewone chocolade...maar ja normaal mag dat niet als suikerpatiënt.....zeggen ze.
Dus heb ik 2 verschillende repen, 1 melkchocolade met notenvulling en 1 witte met gepofte rijst, en 1 doosje pralines (= klein doosje) meegebracht.
Goedkoop was het niet, maar ja alles voor de goede zaak hé.
De melkchocoladereep is geproefd en ook al 1 pralinetje.
De echte chocolade is niet te evenaren natuurlijk, maar dit komt al wel héél dicht in de buurt.
Ik ben natuurlijk al wel aan de stevia smaak gewend, gebruik het poeder en de tabletjes. En als je het juist gebruikt, niet teveel dus, kom je wel dicht in de buurt van gewone suikersmaak.
Dus ja, voor mezelf is de chocolade wel goedgekeurt, alleen de prijs mag nog iets naar beneden.
En als ze bij Cavalier nu ook nog eens repen met cocos in zouden willen maken, gaan ze er een vaste klant bijkrijgen...
zondag 13 mei 2012
Mama
Mama, je bent er al 24 jaar niet meer...
ik was 28 toen jij stierf, mijn dochters amper 4 en 3 jaar...
Mijn dochters zijn ondertussen bijna 28 en 27 jaar,
ik heb kleindochters van 10 en 5 jaar en ook een kleinzoon van 5 jaar...
Dit alles heb jij niet meer mogen meemaken...
Jij en ik, het klikte niet altijd..ik weet het, ik was een rebel
maar ik mis je nog altijd..
Jij hebt mijn dochters niet zien opgroeien....
Jij hebt deze vreugde van opgroeiende kleinkinderen niet mogen beleven...
Misschien is dat de reden dat ik dit met overgave doe, genieten van mijn kleinkinderen
Ik heb gezien hoe snel het leven kan eindigen..
Zelf begin ik nu de leeftijd te naderen waarop jij gegaan bent...
en mama, soms ben ik bang
want ik wil en zal leven,
er is nog een vierde kleinkind op komst en ook dat wil ik volwassen zien worden...
Mama, we hebben woordenwisselingen gehad, want je was het nooit eens met mijn keuzes.
Over kleding, haarsnit, vrienden en vriendinnen,
ja er was een generatiekloof....
maar mama, weet dat ik je mis...
Het had zo leuk kunnen zijn als jij mijn kinderen en kleinkinderen ook had kunnen zie opgroeien..
Je kreeftendochter
ik was 28 toen jij stierf, mijn dochters amper 4 en 3 jaar...
Mijn dochters zijn ondertussen bijna 28 en 27 jaar,
ik heb kleindochters van 10 en 5 jaar en ook een kleinzoon van 5 jaar...
Dit alles heb jij niet meer mogen meemaken...
Jij en ik, het klikte niet altijd..ik weet het, ik was een rebel
maar ik mis je nog altijd..
Jij hebt mijn dochters niet zien opgroeien....
Jij hebt deze vreugde van opgroeiende kleinkinderen niet mogen beleven...
Misschien is dat de reden dat ik dit met overgave doe, genieten van mijn kleinkinderen
Ik heb gezien hoe snel het leven kan eindigen..
Zelf begin ik nu de leeftijd te naderen waarop jij gegaan bent...
en mama, soms ben ik bang
want ik wil en zal leven,
er is nog een vierde kleinkind op komst en ook dat wil ik volwassen zien worden...
Mama, we hebben woordenwisselingen gehad, want je was het nooit eens met mijn keuzes.
Over kleding, haarsnit, vrienden en vriendinnen,
ja er was een generatiekloof....
maar mama, weet dat ik je mis...
Het had zo leuk kunnen zijn als jij mijn kinderen en kleinkinderen ook had kunnen zie opgroeien..
Je kreeftendochter
Moederdag
Tweede zondag van mei, dan is het moederdag in het ganse land.
Dus dan halen we tradinioneel een bloemmetje en soms ook nog een extra cadeautje.
Zo ging het er in mijn jeugd aan toe en ja, nu ook nog wordt dit gedaan.
De schoolgaande kinderen maken meestal ook nog iets in de school, de kleuters maken tekeningen en planten uit een zaadje een plantje dat juist wortel heeft geschoten tegen de speciale dag.
Zo ook de kleinzoon, hij had vorige vrijdag een plantje bij, o zo klein...en het moest veel water hebben.
De kleuters hadden elk hun bloempotjes mooi beschilderd ..met bloemetjes jawel.
Nu stond zijn plantje nog vrij nat vrijdag, maar hij wou persé nog water gieten voor hij vrijdagavond vertrok....en ja nu...is zijn plantje jammerlijk genoeg verdronken.
Het is dus kapot...en nu hoop ik dat hij vanavond als hij thuiskomt zo moe is dat hij géén erg op zijn plantje heeft...dan gaat bomma morgen naar een plantencentrum rijden om daar een klein plantje te zoeken en dat in dat mooie bloempotje zetten.
Dan kan hij dat samen met zijn mama verzorgen...
In gedachten ben ik ook al bij mijn mama geweest, ook aan haar denk ik ...ook al is zij er niet meer.
En dan wil ik ook alle mama's die ik ken een mooie moederdag wensen en er van te genieten, samen met al wie je lief is.
Dus dan halen we tradinioneel een bloemmetje en soms ook nog een extra cadeautje.
Zo ging het er in mijn jeugd aan toe en ja, nu ook nog wordt dit gedaan.
De schoolgaande kinderen maken meestal ook nog iets in de school, de kleuters maken tekeningen en planten uit een zaadje een plantje dat juist wortel heeft geschoten tegen de speciale dag.
Zo ook de kleinzoon, hij had vorige vrijdag een plantje bij, o zo klein...en het moest veel water hebben.
De kleuters hadden elk hun bloempotjes mooi beschilderd ..met bloemetjes jawel.
Nu stond zijn plantje nog vrij nat vrijdag, maar hij wou persé nog water gieten voor hij vrijdagavond vertrok....en ja nu...is zijn plantje jammerlijk genoeg verdronken.
Het is dus kapot...en nu hoop ik dat hij vanavond als hij thuiskomt zo moe is dat hij géén erg op zijn plantje heeft...dan gaat bomma morgen naar een plantencentrum rijden om daar een klein plantje te zoeken en dat in dat mooie bloempotje zetten.
Dan kan hij dat samen met zijn mama verzorgen...
In gedachten ben ik ook al bij mijn mama geweest, ook aan haar denk ik ...ook al is zij er niet meer.
En dan wil ik ook alle mama's die ik ken een mooie moederdag wensen en er van te genieten, samen met al wie je lief is.
vrijdag 11 mei 2012
Het begijnhof
Ben voor ik ging zwemmen deze morgen naar het begijnhof geweest, het ligt aan de overkant van het zwembad.
Ik wou dit al een hele tijd gaan bekijken, zien hoe begijntjes en kwezeltjes leefden in de Middeleeuwen.
Want het begijnhof is gesticht in 14 honderd en zoveel...Het is cultureel erfgoed en erkend door de Unesco.
Eigenlijk is het een dorp in een stad...toendertijd leefden er ongeveer 400 begijnen, ze hadden een eigen kerk...
Begijnen waren weduwen of ongehuwde vrouwen die wel vroom en godvruchtig waren maar geen kloostergelofte wilden afleggen. Zij voorzagen zichzelf in hun onderhoud dmv moestuinen, ze klostten kant en verkochten dit en zullen waarschijnlijk ook wel kippen ed gehad hebben. Ze stonden ook wel onder kerkelijk gezag, er waren in elk geval 5 bidmomenten per dag.
Heden wonen er vooral kunstenaars en senioren in de huisjes, de meesten zijn in particulier bezit.
De kerk moet dringend gerestaureerd worden, maar ik denk dat daar veel geld voor nodig is, en het is een speciaal soort zandsteen waaruit het gebouw bestaat.
Sommige particulieren huisjes zijn al gerestaureerd, maar moesten (gelukkig) behouden blijven zoals ze ooit zijn gebouwd.
Als je deuren van die huisjes ziet, besef je hoe klein de mensen toen waren, maximum 1,60 m hoog.
Maar er staan nog authentieke waterpompen, aan sommige huizen hangt nog zo'n ouderwetse buitenbel ;-) en er is een soort van taverne (bouwjaar 1618) die een prachtige blauwe regen (klimplant) heeft.
Aan de andere kant van de kerk ligt een groter gebouw, waar je tentoonstellingen van kunstenaars kan bekijken. Ik heb alleen de inkom bekeken, er zijn prachtige plavuizen vloeren met oude houten uitgesleten trappen, zo van die hele stevige trappen...
Ik heb niet alles gezien, er is een huisje dat helemaal ingericht zoals in de tijd van de begijntjes, maar dat is enkel open in de weekends evenals de poorthuizen.
En de poort op zichzelf is al een aardige binnenkomer, het is uit de tijd van Rubens en dat zie je daar ook aan, zo staat het trouwens op het bordje naast de poort.
Het was niet zo'n goed weer, dus ik heb maar een deel gezien, er zijn nog straatjes die ik niet gedaan heb.
Maar er was nog iets dat opviel, het was er stil, je hoorde er de vogels fluiten...
Ik denk dat het er aangenaam wonen is daar achter die muren van het begijnhof..
Ik wou dit al een hele tijd gaan bekijken, zien hoe begijntjes en kwezeltjes leefden in de Middeleeuwen.
Want het begijnhof is gesticht in 14 honderd en zoveel...Het is cultureel erfgoed en erkend door de Unesco.
Eigenlijk is het een dorp in een stad...toendertijd leefden er ongeveer 400 begijnen, ze hadden een eigen kerk...
Begijnen waren weduwen of ongehuwde vrouwen die wel vroom en godvruchtig waren maar geen kloostergelofte wilden afleggen. Zij voorzagen zichzelf in hun onderhoud dmv moestuinen, ze klostten kant en verkochten dit en zullen waarschijnlijk ook wel kippen ed gehad hebben. Ze stonden ook wel onder kerkelijk gezag, er waren in elk geval 5 bidmomenten per dag.
Heden wonen er vooral kunstenaars en senioren in de huisjes, de meesten zijn in particulier bezit.
De kerk moet dringend gerestaureerd worden, maar ik denk dat daar veel geld voor nodig is, en het is een speciaal soort zandsteen waaruit het gebouw bestaat.
Sommige particulieren huisjes zijn al gerestaureerd, maar moesten (gelukkig) behouden blijven zoals ze ooit zijn gebouwd.
Als je deuren van die huisjes ziet, besef je hoe klein de mensen toen waren, maximum 1,60 m hoog.
Maar er staan nog authentieke waterpompen, aan sommige huizen hangt nog zo'n ouderwetse buitenbel ;-) en er is een soort van taverne (bouwjaar 1618) die een prachtige blauwe regen (klimplant) heeft.
Aan de andere kant van de kerk ligt een groter gebouw, waar je tentoonstellingen van kunstenaars kan bekijken. Ik heb alleen de inkom bekeken, er zijn prachtige plavuizen vloeren met oude houten uitgesleten trappen, zo van die hele stevige trappen...
Ik heb niet alles gezien, er is een huisje dat helemaal ingericht zoals in de tijd van de begijntjes, maar dat is enkel open in de weekends evenals de poorthuizen.
En de poort op zichzelf is al een aardige binnenkomer, het is uit de tijd van Rubens en dat zie je daar ook aan, zo staat het trouwens op het bordje naast de poort.
Het was niet zo'n goed weer, dus ik heb maar een deel gezien, er zijn nog straatjes die ik niet gedaan heb.
Maar er was nog iets dat opviel, het was er stil, je hoorde er de vogels fluiten...
Ik denk dat het er aangenaam wonen is daar achter die muren van het begijnhof..
Als de dag van toen...
Dit liedje van Reinhart Mey vertaalt perfect deze dag en alle voorgaande 28 jaren voor ons...
Ons, dat is dus mijn partner en mezelf...Het is onze huwelijksdag, al zolang zijn wij bij elkaar.
In cijfers lijkt dit lang, maar het is precies gisteren.
En toch ...in al die jaren is er zoveel gepasseerd, geluk en verdriet...
Onze dochters die uit liefde zijn geboren, dan mijn chronische ziekte die er onverwachts bijkwam en die ons echt overviel, na tien jaar zoeken naar ons droomhuis dit vinden in een andere provincie en dus verhuizen van mijn lievelingsstad naar een boeregat ;-), eigenaar worden van je eigen dak boven je hoofd, mijn partner die zijn sport ( zijspan motorcross) 25 jaar lang heeft uitgevoerd en door de vele blessures en het financieële gedeelte dit moest opgeven, de kids waarvoor ik aandelen in een gipsfabriek heb gekocht omwille van de vele valpartijën met bijbehorende breuken ....
Onze kampeervakanties toen, in Vianden en Esch sur Süre, wij hebben jaren heel Luxermburg doorkruist en afgewandeld.
De eerste vliegreis van mijn man, ik had toen al meer gevlogen, naar Jersey, een prachtig Kanaaleiland...wij hebben er toen een prachtige week gehad onder ons tweetjes.We hadden een moeilijke periode toen, en zijn er daar met wandelen , praten en genieten van elkaar weer doorgekomen.
Het was ook wel de laatste vliegreis van mijn man toen, want het was begin april toen, we vlogen van Deurne naar Heathrow ( Londen) en dan vandaar naar Jersey...maar in Londen was onze vlucht delayed omdat het op Jersey stormde, een uur later dan gepland zijn we dan toch opgestegen en net toen we gingen landen, was er een sterke wind die het vliegtuig deed schommelen, hij zag aan zijn kant van het vliegtuigje ( kleine Fokker) de vleugels de grond bijna raken...hij is er toen groen ;-) uitgekomen...LOL, als hij had gekunnen had hij bij het naar huis gaan teruggezwommen...
Dus ja, eigenlijk is er veel gebeurd in al die jaren ....en toch, toch was het precies gisteren gebeurd..
Ons, dat is dus mijn partner en mezelf...Het is onze huwelijksdag, al zolang zijn wij bij elkaar.
In cijfers lijkt dit lang, maar het is precies gisteren.
En toch ...in al die jaren is er zoveel gepasseerd, geluk en verdriet...
Onze dochters die uit liefde zijn geboren, dan mijn chronische ziekte die er onverwachts bijkwam en die ons echt overviel, na tien jaar zoeken naar ons droomhuis dit vinden in een andere provincie en dus verhuizen van mijn lievelingsstad naar een boeregat ;-), eigenaar worden van je eigen dak boven je hoofd, mijn partner die zijn sport ( zijspan motorcross) 25 jaar lang heeft uitgevoerd en door de vele blessures en het financieële gedeelte dit moest opgeven, de kids waarvoor ik aandelen in een gipsfabriek heb gekocht omwille van de vele valpartijën met bijbehorende breuken ....
Onze kampeervakanties toen, in Vianden en Esch sur Süre, wij hebben jaren heel Luxermburg doorkruist en afgewandeld.
De eerste vliegreis van mijn man, ik had toen al meer gevlogen, naar Jersey, een prachtig Kanaaleiland...wij hebben er toen een prachtige week gehad onder ons tweetjes.We hadden een moeilijke periode toen, en zijn er daar met wandelen , praten en genieten van elkaar weer doorgekomen.
Het was ook wel de laatste vliegreis van mijn man toen, want het was begin april toen, we vlogen van Deurne naar Heathrow ( Londen) en dan vandaar naar Jersey...maar in Londen was onze vlucht delayed omdat het op Jersey stormde, een uur later dan gepland zijn we dan toch opgestegen en net toen we gingen landen, was er een sterke wind die het vliegtuig deed schommelen, hij zag aan zijn kant van het vliegtuigje ( kleine Fokker) de vleugels de grond bijna raken...hij is er toen groen ;-) uitgekomen...LOL, als hij had gekunnen had hij bij het naar huis gaan teruggezwommen...
Dus ja, eigenlijk is er veel gebeurd in al die jaren ....en toch, toch was het precies gisteren gebeurd..
donderdag 10 mei 2012
She's the best
Mijn endo bedoel ik dan...
Ik had deze morgen mijn driemaandelijkse afspraak met haar, ik wist al van het labo dat mijn HbA1c gestegen was.
Maar zij begint daar niet eerst over, ze vraagt me gewoon hoe het met mij is, ze laat me vertellen over wat gaande is en trekt dan pas erna haar conclusies.
Dan gaan we GEZAMELIJK bespreken hoe we het weer kunnen verbeteren en welke stappen ik mag/moet nemen. Ze laat me redelijk vrij, omdat ze weet dat ik ZELF kan denken en ga proberen op de best mogelijke manier de problemen aanpak.
Mijn basaal van mijn pomp verhogen of verlagen, ze weet dat ik er voorzichtig mee ben maar wel probeer om het zo goed mogelijk te regelen. Ook weet ze als er iets scheelt waar ik toch zomaar géén beslissing over wil nemen, ik bel of mail om daar dan de juiste oplossing voor aangereikt te krijgen.
En weet je, meestal heb ik dat antwoord al binnen de 4 uren als ik mail. En bellen, soms al binnen het halfuur.
Neen, ik heb totaal géén spijt toen ik x aantal jaren geleden heb beslist om naar een ander ziekenhuis en een andere endo over te stappen. In tegendeel, het was de beste beslissing ooit op diabetesvlak die ik genomen heb.
Zij heeft van mij weer een mens gemaakt in plaats van die zombie die ik was toen ik de eerste keer bij haar op consultatie kwam. En door de jaren heen hebben wij een vertrouwensband gekweekt die ik nog nooit met een andere dokter heb, behalve mijn huisarts dan.
Trouwens zij en mijn huisarts werken heel goed samen, en dat kan alleen maar mij, de patiënt ten goede komen.
Trouwens, al mijn behandelende artsen momenteel zijn vrouwen, op één na, de orthopedist...;-), en dat is een knapperd..LOL.
En ze heeft ook mijn bloeddruk nog eens gemeten en die was 12/7...en ik kreeg als reactie, je bent wel héél rustig nu hé?
De laatste keer was mijn bloeddruk wat verhoogd en ze sprak toen van; als die niet zakt zullen we de medicatie moeten verhogen. Maar gelukkig is het niet nodig, en ze weet ook dat ik een hectisch leven heb.
Ik voel mij goed bij haar en er is vertrouwen langs beide kanten, zij weet dat ik mij verantwoordelijk gedraag in verband met mijn diabetes en de veiligheid rond autorijden ed, en ook dat ik mijn jaarlijkse onderzoeken laat doen.
Nu zijn binnenkort mijn ogen aan de beurt.
Dus ja, voor mij is zij de beste endo die ik in mijn lange diabetes leven al ooit heb gehad....
Ik had deze morgen mijn driemaandelijkse afspraak met haar, ik wist al van het labo dat mijn HbA1c gestegen was.
Maar zij begint daar niet eerst over, ze vraagt me gewoon hoe het met mij is, ze laat me vertellen over wat gaande is en trekt dan pas erna haar conclusies.
Dan gaan we GEZAMELIJK bespreken hoe we het weer kunnen verbeteren en welke stappen ik mag/moet nemen. Ze laat me redelijk vrij, omdat ze weet dat ik ZELF kan denken en ga proberen op de best mogelijke manier de problemen aanpak.
Mijn basaal van mijn pomp verhogen of verlagen, ze weet dat ik er voorzichtig mee ben maar wel probeer om het zo goed mogelijk te regelen. Ook weet ze als er iets scheelt waar ik toch zomaar géén beslissing over wil nemen, ik bel of mail om daar dan de juiste oplossing voor aangereikt te krijgen.
En weet je, meestal heb ik dat antwoord al binnen de 4 uren als ik mail. En bellen, soms al binnen het halfuur.
Neen, ik heb totaal géén spijt toen ik x aantal jaren geleden heb beslist om naar een ander ziekenhuis en een andere endo over te stappen. In tegendeel, het was de beste beslissing ooit op diabetesvlak die ik genomen heb.
Zij heeft van mij weer een mens gemaakt in plaats van die zombie die ik was toen ik de eerste keer bij haar op consultatie kwam. En door de jaren heen hebben wij een vertrouwensband gekweekt die ik nog nooit met een andere dokter heb, behalve mijn huisarts dan.
Trouwens zij en mijn huisarts werken heel goed samen, en dat kan alleen maar mij, de patiënt ten goede komen.
Trouwens, al mijn behandelende artsen momenteel zijn vrouwen, op één na, de orthopedist...;-), en dat is een knapperd..LOL.
En ze heeft ook mijn bloeddruk nog eens gemeten en die was 12/7...en ik kreeg als reactie, je bent wel héél rustig nu hé?
De laatste keer was mijn bloeddruk wat verhoogd en ze sprak toen van; als die niet zakt zullen we de medicatie moeten verhogen. Maar gelukkig is het niet nodig, en ze weet ook dat ik een hectisch leven heb.
Ik voel mij goed bij haar en er is vertrouwen langs beide kanten, zij weet dat ik mij verantwoordelijk gedraag in verband met mijn diabetes en de veiligheid rond autorijden ed, en ook dat ik mijn jaarlijkse onderzoeken laat doen.
Nu zijn binnenkort mijn ogen aan de beurt.
Dus ja, voor mij is zij de beste endo die ik in mijn lange diabetes leven al ooit heb gehad....
woensdag 9 mei 2012
Zwemmen
Ik hou dus van zwemmen, ben een kreftje...remember?
En nu dat ik een beetje ongelukkig gevallen ben, er een kinesist aan te pas komt, heb ik ook de vraag gesteld, mag ik zwemmen?
Gewoon om alles terug los te krijgen.
Want 2 weken in bed, op de zetel, achter de pc..het verstijft heel mijn lichaam. Ja, nu de eerste week was het moeilijk bewegen hoor, had voor bijna alles hulp nodig.
Dus wou ik vorige week eigenlijk al naar het zwembad, gewoon wat gaan drijven daar en de spieren ontspannen, want ik kreeg ondertussen ook spierpijnen van niet te bewegen..
Toen ik gisteren mijn eerste sessie bij de kinesiste deed heb ik haar die vraag gesteld en zij zei, ja zeker.
In water ben je sowieso al lichter en beweeg je makkelijker. Ik vroeg haar hoe en wat ik dan mocht doen, want ik wou nu ook weer niet overdrijven, ik ken mezelf namelijk wel.
Dus ben ik deze middag naar het zwembad gereden...en ik heb niet het dichtsbijzijnde genomen, neen ik ben iets verder gereden, daar liggen de openingsuren wat ruimer en daar zijn ook wat extra faciliteiten ;-)
Voor een woensdagmiddag was het toen nog vrij rustig waar ik blij om was, want ik was wel bang dat er jongeren zonder kijken in het bad zouden springen en mijn schouder raken.
Dus had ik een rustig stukje gekozen en begon eerst mijn schouder wat los te maken met de oefeningen.
Daarna, ben ik heel erg op het gemak, aan mijn eerste baantje schoolslag begonnen, 25 m...
Joepie, het eerste baantje zit erop, tijd? 1minuut 30 seconden schat ik....LOL, nee geen olympisch record, maar dat moest ook niet hé...
De bedoeling is om de spieren te ontspannen en met de tijd weer wat aan kracht te winnen...
Jaaaaaaaaaaaaa, daar gaan we weer, het 2de baantje van 25 m, dit was nog iets trager want ik moest uitwijken, er was een beroepszwemmer bij gekomen en die trok strakke baantjes, in een tempo van hij 4, ik 0,5...;-)
Na het tweede baantje voelde ik, nu moet ik iets anders gaan doen want anders overbelast ik alles.
Ben dan op mijn rug gaan drijven, peddelend met de voeten en ondertussen wat zijwaartse bewegingen met de armen...weet je dit kan ook zalig zijn zo een beetje drijvend je tijd verdrijven...LOL.
Toen ging ik gebruik maken van de andere faciliteiten van het zwembad.
Ze hebben daar een hele leuke glijbaan, redelijk lang zelfs....NEE, daar ben ik dus niet ingeweest...
Er zijn daar wirhlpools...en JA daar ben ik wel in geweest, ongeveer een kwartier lang heb ik liggen brubbelen en goed dat dit deed, elke spier werd gemasseerd.
Dat was de afsluiter daar voor vandaag. Naargelang hoe het morgen aanvoelt ga ik beslissen of ik het vrijdag weer ga doen, maar ik denk het wel want het heeft mij goed gedaan, zo zonder pijn weer vrij te kunnen bewegen...
Maar ja, kreeftjes horen in het water hé...
En nu dat ik een beetje ongelukkig gevallen ben, er een kinesist aan te pas komt, heb ik ook de vraag gesteld, mag ik zwemmen?
Gewoon om alles terug los te krijgen.
Want 2 weken in bed, op de zetel, achter de pc..het verstijft heel mijn lichaam. Ja, nu de eerste week was het moeilijk bewegen hoor, had voor bijna alles hulp nodig.
Dus wou ik vorige week eigenlijk al naar het zwembad, gewoon wat gaan drijven daar en de spieren ontspannen, want ik kreeg ondertussen ook spierpijnen van niet te bewegen..
Toen ik gisteren mijn eerste sessie bij de kinesiste deed heb ik haar die vraag gesteld en zij zei, ja zeker.
In water ben je sowieso al lichter en beweeg je makkelijker. Ik vroeg haar hoe en wat ik dan mocht doen, want ik wou nu ook weer niet overdrijven, ik ken mezelf namelijk wel.
Dus ben ik deze middag naar het zwembad gereden...en ik heb niet het dichtsbijzijnde genomen, neen ik ben iets verder gereden, daar liggen de openingsuren wat ruimer en daar zijn ook wat extra faciliteiten ;-)
Voor een woensdagmiddag was het toen nog vrij rustig waar ik blij om was, want ik was wel bang dat er jongeren zonder kijken in het bad zouden springen en mijn schouder raken.
Dus had ik een rustig stukje gekozen en begon eerst mijn schouder wat los te maken met de oefeningen.
Daarna, ben ik heel erg op het gemak, aan mijn eerste baantje schoolslag begonnen, 25 m...
Joepie, het eerste baantje zit erop, tijd? 1minuut 30 seconden schat ik....LOL, nee geen olympisch record, maar dat moest ook niet hé...
De bedoeling is om de spieren te ontspannen en met de tijd weer wat aan kracht te winnen...
Jaaaaaaaaaaaaa, daar gaan we weer, het 2de baantje van 25 m, dit was nog iets trager want ik moest uitwijken, er was een beroepszwemmer bij gekomen en die trok strakke baantjes, in een tempo van hij 4, ik 0,5...;-)
Na het tweede baantje voelde ik, nu moet ik iets anders gaan doen want anders overbelast ik alles.
Ben dan op mijn rug gaan drijven, peddelend met de voeten en ondertussen wat zijwaartse bewegingen met de armen...weet je dit kan ook zalig zijn zo een beetje drijvend je tijd verdrijven...LOL.
Toen ging ik gebruik maken van de andere faciliteiten van het zwembad.
Ze hebben daar een hele leuke glijbaan, redelijk lang zelfs....NEE, daar ben ik dus niet ingeweest...
Er zijn daar wirhlpools...en JA daar ben ik wel in geweest, ongeveer een kwartier lang heb ik liggen brubbelen en goed dat dit deed, elke spier werd gemasseerd.
Dat was de afsluiter daar voor vandaag. Naargelang hoe het morgen aanvoelt ga ik beslissen of ik het vrijdag weer ga doen, maar ik denk het wel want het heeft mij goed gedaan, zo zonder pijn weer vrij te kunnen bewegen...
Maar ja, kreeftjes horen in het water hé...
Michaël Flatley
Ik hoorde zijn naam hier juist op de radio, terwijl ik mijn mails aan het nakijken ben. En direct spits ik dan mijn oren, want die man intrigeert mij...hij kan prachtig dansen.
Ik dacht dat er een nieuwe show van hem ging aangekondigt worden en was al op weg om pen enpapier te nemen om van alles op te schrijven.
Maar nee jammer genoeg ging het over een show die ik jaren geleden al gezien heb.
Celtic Tiger is de laatste die ik gezien heb, en ik heb ze allemaal gezien...
Dansen dat die man kan...wauw..
Het is een Ier en hij gebruikt dus de Ierse en vooral de Keltische muziek, die heel opzwepend is.
En als hij en zijn groep daarop tapdansen, in "stacato"...je kleinste haartjes komen dan recht overeind, zo indrukwekkend is dat...en " stacato" is "gewoon" het gelijktijdige tapdansen van een groep mensen
De Ierse muziek is heel intens, soms heel zwart en soms veel kleur....deze muziek brengt je zo bij de druïdes en de kelten, in Middeleeuwse sferen, maar ook zo naar een mooie meidag waar het feest van de meiboom wordt gevierd met bruisende muziek
Als ik de kans krijg neem ik de oudste kleindochter eens mee, als Michaël hier in België nog eens optreedt.
Dan kan zij eens kijken met verbazing in haar ogen...en eerlijk gezegd, ik denk dat ze ogen tekort zal komen dan....
Net als wij, zijn publiek, dat elke keer volledig uit de bol gaat bij het "sluitstuk", het is telkens een staande ovatie, minutenlang...
En nog dagenlang nagenieten met kippevel...
Ik dacht dat er een nieuwe show van hem ging aangekondigt worden en was al op weg om pen enpapier te nemen om van alles op te schrijven.
Maar nee jammer genoeg ging het over een show die ik jaren geleden al gezien heb.
Celtic Tiger is de laatste die ik gezien heb, en ik heb ze allemaal gezien...
Dansen dat die man kan...wauw..
Het is een Ier en hij gebruikt dus de Ierse en vooral de Keltische muziek, die heel opzwepend is.
En als hij en zijn groep daarop tapdansen, in "stacato"...je kleinste haartjes komen dan recht overeind, zo indrukwekkend is dat...en " stacato" is "gewoon" het gelijktijdige tapdansen van een groep mensen
De Ierse muziek is heel intens, soms heel zwart en soms veel kleur....deze muziek brengt je zo bij de druïdes en de kelten, in Middeleeuwse sferen, maar ook zo naar een mooie meidag waar het feest van de meiboom wordt gevierd met bruisende muziek
Als ik de kans krijg neem ik de oudste kleindochter eens mee, als Michaël hier in België nog eens optreedt.
Dan kan zij eens kijken met verbazing in haar ogen...en eerlijk gezegd, ik denk dat ze ogen tekort zal komen dan....
Net als wij, zijn publiek, dat elke keer volledig uit de bol gaat bij het "sluitstuk", het is telkens een staande ovatie, minutenlang...
En nog dagenlang nagenieten met kippevel...
dinsdag 8 mei 2012
Komen eten..
nu ik thuis ben kan ik dat programma eindelijk eens bekijken, volg het nu de derde week.
Er vallen mij wel wat dingen op.
Bij de meesten waar er gefilm is...die zitten goed in hunne slappe was, want er zijn dames bij met echte dressings, een mooie verzorgde tui MET zwembad of whirlpool.
En ook de huizen lijken meer op villa's dan op huizen van gewone werkmensen.
Er zijn mensen bij die heel goed kunnenkoken en ook creatief zijn in hun keuken. Ik heb al wat dingen gezien die ik best ook wel wil proeven, want ik lust heel veel en ben altijd in om nieuwe dingen te proberen.
Maar deze avond was er een man aan de beurt die gepassioneerd is door Mexico en er blijkbaar ook gewoond heeft.
Zijn huis hier in Vlaanderen is helemaal Mexicaans ingericht.
Dus hij ging Mexicaans koken voor zijn gasten...toen ik hem bezig zag had ik er toch mijn bedenkingen bij...en zijn gasten ook, er was niemand die het echt lekker vond.
Ik heb zo'n vermoeden dat het gewoon aan die man lag, hij dacht dat hij Mexicaans kan koken.
Zelf heb ik ook al ooit echt Mexicaans gegeten en dat was lekker zonder meer.
Er waren hete, hartige gerechten bij, maar ook zoet wordt er niet geschuwd.
Ik vond dat wel lekker eten, maar het was niet wat die man daar bij Komen eten bracht...in de verste verte niet.....het was veel beter, van uitzicht alleen al.
Nee, deze man was dik gebuisd...ook door zijn medekandidaten en terecht denk ik.
Er vallen mij wel wat dingen op.
Bij de meesten waar er gefilm is...die zitten goed in hunne slappe was, want er zijn dames bij met echte dressings, een mooie verzorgde tui MET zwembad of whirlpool.
En ook de huizen lijken meer op villa's dan op huizen van gewone werkmensen.
Er zijn mensen bij die heel goed kunnenkoken en ook creatief zijn in hun keuken. Ik heb al wat dingen gezien die ik best ook wel wil proeven, want ik lust heel veel en ben altijd in om nieuwe dingen te proberen.
Maar deze avond was er een man aan de beurt die gepassioneerd is door Mexico en er blijkbaar ook gewoond heeft.
Zijn huis hier in Vlaanderen is helemaal Mexicaans ingericht.
Dus hij ging Mexicaans koken voor zijn gasten...toen ik hem bezig zag had ik er toch mijn bedenkingen bij...en zijn gasten ook, er was niemand die het echt lekker vond.
Ik heb zo'n vermoeden dat het gewoon aan die man lag, hij dacht dat hij Mexicaans kan koken.
Zelf heb ik ook al ooit echt Mexicaans gegeten en dat was lekker zonder meer.
Er waren hete, hartige gerechten bij, maar ook zoet wordt er niet geschuwd.
Ik vond dat wel lekker eten, maar het was niet wat die man daar bij Komen eten bracht...in de verste verte niet.....het was veel beter, van uitzicht alleen al.
Nee, deze man was dik gebuisd...ook door zijn medekandidaten en terecht denk ik.
Zware kost..
Ik was deze morgen met een lieve jongedame aan het chatten en het ging wel over zware kost en toen kwam dit verhaal weer boven;
Een moeder met 2 dochters leert een nieuwe man kennen, gaan een tijd later samenwonen, eerst zonder de dochters, die woonden toen bij hun bomma.
Die 2 meisjes hadden toen nog veel contact met hun nonkel en zijn gezin. Ze gingen regelmatig mee op weekend naar de motorcross met de nonkel en zijn gezin.
Toen wou de moeder dat haar kinderen, na x aantal jaar, bij haar en haar nieuwe man kwamen wonen.
Af en toe mochten de kinderen nog wel eens mee met de nonkel en zijn gezin, op weekend naar de motorcross.
Maar het werd minder en minder, en de kinderen werden schuw...en dan opeens kreeg de tante een verfrommeld briefje van het jongste meisje in haar handen gestopt, met een noodkreet op; help, hij kan niet van ons afblijven....
Het gezin van de nonkel mocht de kinderen niet meer zien, er werd geprobeerd hen van alles wijs te maken...
Wat was er nu aan de hand,
De stiefvader van de kinderen goot hun moeder dagelijks vol met alcohol om haar rustig te houden zodat hij zijn gang kon gaan met de meisjes, ze waren 10 à 11 jaar toen alles begon....
Door het briefje dat het jongste kind toen aan de tante had gegeven, is er iets beginnen dagen bij de nonkel en de tante...
Ze zijn er mee naar de jeugdrechtbank gestapt en toen is er een heel onderzoek gestart.
De jeugdrechter heeft toen de kinderen daar buitengehaald en geplaatst.
Er is een heel proces van gekomen en de stiefvader heeft 1 jaar effectief gekregen en een hele tijd uit zijn burgerrechten ontzet.
Het gezin van de nonkel werd ook gescreend door de jeugdrechtbank, maar dit om andere redenen, zij mochten de kinderen elk weekend gaan ophalen en voor hen zorgen dan, tot hun 18 de verjaardag.
Toen mochten de kinderen kiezen wat ze wilden doen, bij dat gezin gaan wonen of hun eigen weg gaan.
Beiden zijn hun eigen weg gegaan.
De oudste is getrouwd, maar niet echt gelukkig.
De jongste is getrouwd, met een vrouw.
En nu vraag ik mezelf af of de jongste lesbisch door geaardheid of door het slechte wat zij in haar jeugd heeft meegemaakt?
Dit alles heeft zich ongeveer 17 jaar geleden afgespeelt, dus nog voor het Dutroux tijdperk.
Misschien daardoor dat de stiefvader maar 1 jaar effectief in de gevangenis gezeten heeft...
Maar ik kan niet begrijpen welk soort mensen kinderen dit soort gruwelen aandoet....in deze vorm of elke ander vorm....
Een moeder met 2 dochters leert een nieuwe man kennen, gaan een tijd later samenwonen, eerst zonder de dochters, die woonden toen bij hun bomma.
Die 2 meisjes hadden toen nog veel contact met hun nonkel en zijn gezin. Ze gingen regelmatig mee op weekend naar de motorcross met de nonkel en zijn gezin.
Toen wou de moeder dat haar kinderen, na x aantal jaar, bij haar en haar nieuwe man kwamen wonen.
Af en toe mochten de kinderen nog wel eens mee met de nonkel en zijn gezin, op weekend naar de motorcross.
Maar het werd minder en minder, en de kinderen werden schuw...en dan opeens kreeg de tante een verfrommeld briefje van het jongste meisje in haar handen gestopt, met een noodkreet op; help, hij kan niet van ons afblijven....
Het gezin van de nonkel mocht de kinderen niet meer zien, er werd geprobeerd hen van alles wijs te maken...
Wat was er nu aan de hand,
De stiefvader van de kinderen goot hun moeder dagelijks vol met alcohol om haar rustig te houden zodat hij zijn gang kon gaan met de meisjes, ze waren 10 à 11 jaar toen alles begon....
Door het briefje dat het jongste kind toen aan de tante had gegeven, is er iets beginnen dagen bij de nonkel en de tante...
Ze zijn er mee naar de jeugdrechtbank gestapt en toen is er een heel onderzoek gestart.
De jeugdrechter heeft toen de kinderen daar buitengehaald en geplaatst.
Er is een heel proces van gekomen en de stiefvader heeft 1 jaar effectief gekregen en een hele tijd uit zijn burgerrechten ontzet.
Het gezin van de nonkel werd ook gescreend door de jeugdrechtbank, maar dit om andere redenen, zij mochten de kinderen elk weekend gaan ophalen en voor hen zorgen dan, tot hun 18 de verjaardag.
Toen mochten de kinderen kiezen wat ze wilden doen, bij dat gezin gaan wonen of hun eigen weg gaan.
Beiden zijn hun eigen weg gegaan.
De oudste is getrouwd, maar niet echt gelukkig.
De jongste is getrouwd, met een vrouw.
En nu vraag ik mezelf af of de jongste lesbisch door geaardheid of door het slechte wat zij in haar jeugd heeft meegemaakt?
Dit alles heeft zich ongeveer 17 jaar geleden afgespeelt, dus nog voor het Dutroux tijdperk.
Misschien daardoor dat de stiefvader maar 1 jaar effectief in de gevangenis gezeten heeft...
Maar ik kan niet begrijpen welk soort mensen kinderen dit soort gruwelen aandoet....in deze vorm of elke ander vorm....
maandag 7 mei 2012
Ochtendrituelen
Doordeweekse ochtendrituelen.
Nu dat bomma thuis is, wegens ziekteverlof, is er een nieuw ochtendritueel ontstaan.
Ervoor ging de kleinzoon vava wakker maken en als het nog te vroeg was, sliepen ze beiden nog wat.
Nu is bomma al vroeg wakker, uit gewente, en hoort ze de kleinzoon wakker worden, uit zijn kamer komen en naar onze slaapkamer getrippeld komen.
En dan speelt bomma wat comedie, ze doet alsof ze nog slaapt...want dan komt dat kleine ventje ertussen gekropen, héél voorzichtig...en maakt hij bomma "wakker", soms met een kusje en vragend; bomma? ben je wakker??, en soms begint hij mij te kietelen, het deugenietje.
Er wordt geknuffeld, gevraagd of hij goed geslapen heeft.
Soms als hij gedroomd heeft verteld hij dit, soms zegt hij ook wat ze gaan doen op de school die dag.
Als het nog vroeg is, kruipt hij dicht bij mij en gaan we nog wat soezen...en als het 7.15 u is dan staan wij op...de rest slaapt dan nog, maar wij gaan dan de poezen en de hond buitenlaten.
Hij vertelt dan ondertussen ook wat hij tussen zijn ochtendboterhammen wil en wat hij gaat drinken.
Ook zegt hij wat er in zijn brooddoos moet. Tegen die tijd komt vava naar beneden en gewoonlijk 5 minuten later volgt mama ook.
En dan ontbijten bomma en kleinzoon gezamelijk, wij geven het goede voorbeeld, want mama en vava ontbijten bijna nooit.
En gelukkig is de kleinzoon ook het zonnetje in huis van het moment dat hij zijn ogen opendoet, hij heeft gelukkig géén ochtendhumeur...en dus gaat hij ook elke dag fluitend naar 't school.
Nu dat bomma thuis is, wegens ziekteverlof, is er een nieuw ochtendritueel ontstaan.
Ervoor ging de kleinzoon vava wakker maken en als het nog te vroeg was, sliepen ze beiden nog wat.
Nu is bomma al vroeg wakker, uit gewente, en hoort ze de kleinzoon wakker worden, uit zijn kamer komen en naar onze slaapkamer getrippeld komen.
En dan speelt bomma wat comedie, ze doet alsof ze nog slaapt...want dan komt dat kleine ventje ertussen gekropen, héél voorzichtig...en maakt hij bomma "wakker", soms met een kusje en vragend; bomma? ben je wakker??, en soms begint hij mij te kietelen, het deugenietje.
Er wordt geknuffeld, gevraagd of hij goed geslapen heeft.
Soms als hij gedroomd heeft verteld hij dit, soms zegt hij ook wat ze gaan doen op de school die dag.
Als het nog vroeg is, kruipt hij dicht bij mij en gaan we nog wat soezen...en als het 7.15 u is dan staan wij op...de rest slaapt dan nog, maar wij gaan dan de poezen en de hond buitenlaten.
Hij vertelt dan ondertussen ook wat hij tussen zijn ochtendboterhammen wil en wat hij gaat drinken.
Ook zegt hij wat er in zijn brooddoos moet. Tegen die tijd komt vava naar beneden en gewoonlijk 5 minuten later volgt mama ook.
En dan ontbijten bomma en kleinzoon gezamelijk, wij geven het goede voorbeeld, want mama en vava ontbijten bijna nooit.
En gelukkig is de kleinzoon ook het zonnetje in huis van het moment dat hij zijn ogen opendoet, hij heeft gelukkig géén ochtendhumeur...en dus gaat hij ook elke dag fluitend naar 't school.
18 x
6 x 3
6 weken , 3 x / week kinètherapie
Dat is het verdict van de orthopedist deze middag.
Er is een pees afgescheurd, van mijn schoudergewricht..ze gaat er niet meer aangroeien, en er is teveel krachtverlies op dit moment.
Daarom moet ik dus kinesisten, om de andere pezen meer kracht te geven, zodat ze het krachtverlies van de afgescheurde pees kunnen opvangen.
Het betekent ook een verlenging van 6 weken dat ik thuis moet blijven.
Ik moest oefeningen bij de orthopedist doen en er is verbetering tegenover de vorige keer, want hij vond dat ik mijn arm al vrij goed kon bewegen, zo kort na de val.
Ik was voorbereid dat het een langdurige kwestie gaat worden, maar toch hoop je soms nog beter.
De dokter stelde mij een cortisonespuit voor, om de zaak wat te bespoedigen maar ik heb nee gezegd.
Aangezien cortisone maar tijdelijk werkt en niet genezend en het helemaal niet goed is voor mijn suikers, zie ik het nut van die spuit niet in. Nee, bedankt.
En nu maar duimen dat de kinè helpt en me voldoende kracht geeft na die 6 weken...
Indien niet...dan is er maar 1 oplossing meer...1 waar ik liever nu nog aan denk..
Maar dat verhaal vertelt zich dan binnen 6 weken wel..
Morgen heb ik mijn eerste afspraak met de kinesiste, het is een dame, en dan ga ik ook vragen of ik naar het zwembad mag, daar een halfuurtje / dag wat lichte oefeningen doen en mijn spieren wat ontspannen.
Want het enigste wat ik tot hier toe mocht doen was rusten...wat bestond uit véél in mijn bed liggen, op de zetel slapen, op een stoel hangen...ik heb gewoon spierpijn van niks te doen..ik ben gewend om 8 uur recht te staan en in beweging te zijn...dus nee, dit is niet goed voor mij..
Dus de oefeningen bij de kinesiste en hopelijk het zwembad dat zal mij goed doen..
Wat een stomme val allemaal kan aan richten..:-(
6 weken , 3 x / week kinètherapie
Dat is het verdict van de orthopedist deze middag.
Er is een pees afgescheurd, van mijn schoudergewricht..ze gaat er niet meer aangroeien, en er is teveel krachtverlies op dit moment.
Daarom moet ik dus kinesisten, om de andere pezen meer kracht te geven, zodat ze het krachtverlies van de afgescheurde pees kunnen opvangen.
Het betekent ook een verlenging van 6 weken dat ik thuis moet blijven.
Ik moest oefeningen bij de orthopedist doen en er is verbetering tegenover de vorige keer, want hij vond dat ik mijn arm al vrij goed kon bewegen, zo kort na de val.
Ik was voorbereid dat het een langdurige kwestie gaat worden, maar toch hoop je soms nog beter.
De dokter stelde mij een cortisonespuit voor, om de zaak wat te bespoedigen maar ik heb nee gezegd.
Aangezien cortisone maar tijdelijk werkt en niet genezend en het helemaal niet goed is voor mijn suikers, zie ik het nut van die spuit niet in. Nee, bedankt.
En nu maar duimen dat de kinè helpt en me voldoende kracht geeft na die 6 weken...
Indien niet...dan is er maar 1 oplossing meer...1 waar ik liever nu nog aan denk..
Maar dat verhaal vertelt zich dan binnen 6 weken wel..
Morgen heb ik mijn eerste afspraak met de kinesiste, het is een dame, en dan ga ik ook vragen of ik naar het zwembad mag, daar een halfuurtje / dag wat lichte oefeningen doen en mijn spieren wat ontspannen.
Want het enigste wat ik tot hier toe mocht doen was rusten...wat bestond uit véél in mijn bed liggen, op de zetel slapen, op een stoel hangen...ik heb gewoon spierpijn van niks te doen..ik ben gewend om 8 uur recht te staan en in beweging te zijn...dus nee, dit is niet goed voor mij..
Dus de oefeningen bij de kinesiste en hopelijk het zwembad dat zal mij goed doen..
Wat een stomme val allemaal kan aan richten..:-(
zondag 6 mei 2012
Blits 78
Afdeling Kessel-Lo
Dat is de dansgroep waar mijn oudste kleindochter al enkele jaren dansles volgt.
Ze leren je alle stromingen aan van ballet tot hiphop en alle mogelijke varianten moderne dans.
En elk jaar rond deze periode hebben ze dus een dansfeest, een heel weekend met 3 optredens, die gewoonlijk heel snel uitverkocht zijn.
Wij zijn gisteravond naar de premiere gaan kijken.
De voorstelling heet;
Dance in contrast
En dat was het iderdaad, alle mogelijke contrasten kwamen aan bod.
De voorstelling duurde 2 uur zonder pauze, dus ja er was veel te zien, de kleindochter was nog juist als voorlaatste groep voor de pauze te bekijken.
En het was goed en mooi, de kleindochter was vrij gracieus.
Ik heb haar thuis ook al met andere muziek zien dansen en ze heeft ritmegevoel en ook stijl. Ze probeert zelf wat dingen uit, maar één ding is zeker, dansen is haar lust en leven.
Mijn mama kon dat ook goed, dansen, samen met mijn pa heb ik haar verschillende keren zien dansen.
En zelf sla ik ook géén slecht figuur op de dansvloer.
En dansen als sport kan ook tellen, want je moet er veel energie in steken, zowel tijdens de repetities als tijdens de optredens.
En als het goed is beweegt elke spier en pees, je wordt er soepel van...
Ik heb genoten van de voorstelling, alleen vond ik het wel jammer dat er tijdens optredens van sommige groepen werd geroepen door een aantal jongeren in de zaal, het stoorde.
Ik wou ten volle genieten van elke groep, ook al was het ballet, wat ik zelf eigenlijk maar saai vind.
Maar de jazzdansers of de hiphoppers en alles daartussen was goed tot subliem.
En ja natuurlijk vond ik het optreden van de kleindochter en haar groep het beste van heel de avond....want dat is het voorrecht van bomma te zijn....
Dat is de dansgroep waar mijn oudste kleindochter al enkele jaren dansles volgt.
Ze leren je alle stromingen aan van ballet tot hiphop en alle mogelijke varianten moderne dans.
En elk jaar rond deze periode hebben ze dus een dansfeest, een heel weekend met 3 optredens, die gewoonlijk heel snel uitverkocht zijn.
Wij zijn gisteravond naar de premiere gaan kijken.
De voorstelling heet;
Dance in contrast
En dat was het iderdaad, alle mogelijke contrasten kwamen aan bod.
De voorstelling duurde 2 uur zonder pauze, dus ja er was veel te zien, de kleindochter was nog juist als voorlaatste groep voor de pauze te bekijken.
En het was goed en mooi, de kleindochter was vrij gracieus.
Ik heb haar thuis ook al met andere muziek zien dansen en ze heeft ritmegevoel en ook stijl. Ze probeert zelf wat dingen uit, maar één ding is zeker, dansen is haar lust en leven.
Mijn mama kon dat ook goed, dansen, samen met mijn pa heb ik haar verschillende keren zien dansen.
En zelf sla ik ook géén slecht figuur op de dansvloer.
En dansen als sport kan ook tellen, want je moet er veel energie in steken, zowel tijdens de repetities als tijdens de optredens.
En als het goed is beweegt elke spier en pees, je wordt er soepel van...
Ik heb genoten van de voorstelling, alleen vond ik het wel jammer dat er tijdens optredens van sommige groepen werd geroepen door een aantal jongeren in de zaal, het stoorde.
Ik wou ten volle genieten van elke groep, ook al was het ballet, wat ik zelf eigenlijk maar saai vind.
Maar de jazzdansers of de hiphoppers en alles daartussen was goed tot subliem.
En ja natuurlijk vond ik het optreden van de kleindochter en haar groep het beste van heel de avond....want dat is het voorrecht van bomma te zijn....
Abonneren op:
Posts (Atom)