Letterlijk dus...
Mijn stem lijkt momenteel meer op het schurend scharniertje zegt mijn oudste.
Het kost mij moeite om te praten, ik klink raar, ook voor mezelf en ik raak buiten adem als ik me forceer om iets te zeggen.
Dus probeer ik zo weinig mogelijk te zeggen, maar het is moeilijk, zeker als je werk hebt bij de klanten en ze je iets vragen.
Ook het feit dat ik van het vrouwelijk geslacht ben maakt het extra moeilijk...want ja mijn kwebbel staat zelden stil...
En mijn oudste zegt ook thee met honing drinken, heb het nu gedaan, maar voor de honing moet ik wel extra insuline geven...
We zullen wel zien, het betert wel.
Ik ken in elk geval al 1 persoon die hoopt dat dit nog een paar dagen aanhoudt; mijn echtgenoot...
Het is eindelijk wat stiller in huis nu...LOL
dinsdag 29 november 2011
maandag 28 november 2011
Reumatoloog
Ik had vandaag een afspraak..met de reumatoloog.
Ik heb al van in het voorjaar last van mijn heup. De andere gewrichten langs rechts doen soms ook pijn.
Mijn knie vooral als ik lang op dezelfde plaats moet blijven staan. Pols en elleboog soms een paar dagen, maar dat was gewoon overbelasting dacht ik..
Voor een stuk is dit wel zo, van jaren veel te zwaar fysiek werk.
Wat gaat er nu gebeuren?
Volgende week nog foto's van mijn heup, de dokter is bijna zeker van slijmbeursvliesontsteking.
Ik moet gedurende 14 dagen ontstekingsremmers nemen, samen met een maagbeschermer.
Als na die 14 dagen de pijn weg is mag ik voorlopig daarmee stoppen.
En als pijn later terugkomt gedeurende 3 dagen weer de ontstekingsremmers.
Hij ( de dokter) wil niet dat ik de ontstekingsremmers continu neem, want anders werken ze niet meer als ik echt serieuze pijnen krijg zoals nu.
Ik weet ook dat de slijmbeursvliesontstekingen terug zullen komen.
Als de ontstekingsremmers echt niet werken na die 14 dagen, gaat de reumatoloog in overleg met de endo verdere behandeling bespreken want dat zouden dan cortisonespuiten zijn...maar hij wil voorzichtig zijn ivm met mijn suikerwaarden.
En om de ziekte te vertragen zou ik minimaal 1 x / week moeten gaan zwemmen, zoveel mogelijk fietsen en wandelen.
En zeker niet teveel in de zetel hangen, rust is in dit geval NIET aangewezen.
En ook meer melk, yoghurt en kaas eten om kalk aan te maken, zodat osteoporose minder kans krijgt.
Dus dat is weer een hele boterham om mee bezig te zijn, maar we blijven positief.
Ik heb al van in het voorjaar last van mijn heup. De andere gewrichten langs rechts doen soms ook pijn.
Mijn knie vooral als ik lang op dezelfde plaats moet blijven staan. Pols en elleboog soms een paar dagen, maar dat was gewoon overbelasting dacht ik..
Voor een stuk is dit wel zo, van jaren veel te zwaar fysiek werk.
Wat gaat er nu gebeuren?
Volgende week nog foto's van mijn heup, de dokter is bijna zeker van slijmbeursvliesontsteking.
Ik moet gedurende 14 dagen ontstekingsremmers nemen, samen met een maagbeschermer.
Als na die 14 dagen de pijn weg is mag ik voorlopig daarmee stoppen.
En als pijn later terugkomt gedeurende 3 dagen weer de ontstekingsremmers.
Hij ( de dokter) wil niet dat ik de ontstekingsremmers continu neem, want anders werken ze niet meer als ik echt serieuze pijnen krijg zoals nu.
Ik weet ook dat de slijmbeursvliesontstekingen terug zullen komen.
Als de ontstekingsremmers echt niet werken na die 14 dagen, gaat de reumatoloog in overleg met de endo verdere behandeling bespreken want dat zouden dan cortisonespuiten zijn...maar hij wil voorzichtig zijn ivm met mijn suikerwaarden.
En om de ziekte te vertragen zou ik minimaal 1 x / week moeten gaan zwemmen, zoveel mogelijk fietsen en wandelen.
En zeker niet teveel in de zetel hangen, rust is in dit geval NIET aangewezen.
En ook meer melk, yoghurt en kaas eten om kalk aan te maken, zodat osteoporose minder kans krijgt.
Dus dat is weer een hele boterham om mee bezig te zijn, maar we blijven positief.
zondag 27 november 2011
De huidige generatie en W.O.II
Mijn dochter heeft het boek vorige week gelezen; over de deportatie van joden in Frankrijk waar toen de Franse politoie een grote rol in gespeeld heeft.
Anne Franck had ze ook al gelezen.
Maar nu kwam ze toch af; mama is dit echt allemaal gebeurd. Ze is 26 jaar mijn dochter.
En ze heeft net als ik die gruwelen dus niet moeten meemaken.
Maar ik heb ze wel horen vertellen, door mijn grootouders en ook door mijn pa.
Hij was 10 jaar toen de Duitsers binnenvielen in ons land.
Pa heeft de beruchte " V-bommen" weten vallen op Antwerpen Zuid, waar toen mijn grootouders en gezin woonden.
Hij heeft mij verteld hoe alles in puin lag, heb er de foto's van gezien.
Ook langs mijn moeders kant waren er verhalen over de oorlog, hoe zij en haar broers in Scheldewindeke ondergedoken leefden want, de oudere generatie, haar vader en nonkels zaten bij het verzet en hebben Engelsen en andere piloten verscholen en verder naar de vrijheid gesmokkeld.
En wat met de beelden van de kampen in Duitsland waar zovele onschuldige mensen vergast zijn, of gewoon gestorven van ontbering door de onmenselijkheid van de Duitsers.
Ook de Italianen waren niet zo onschuldig, zij hebben toen immers partij gekozen voor de Duitsers in het gedacht van mee de Wereldorde te kunnen regeren.
Blijkbaar wordt nu, tijdens de geschiedenis deze gruwelen niet meer behandeld....
Waarom niet vraag ik mij af...zolang is het nog niet geleden, het is amper 66 jar vrede in Europa...
Als de jeugd hier niets over verteld wordt is dit een gebrek aan kennis, want we hopen allemaal dat dit nooit meer gebeurt.
Maar dan moet het wel verteld worden.
Anne Franck had ze ook al gelezen.
Maar nu kwam ze toch af; mama is dit echt allemaal gebeurd. Ze is 26 jaar mijn dochter.
En ze heeft net als ik die gruwelen dus niet moeten meemaken.
Maar ik heb ze wel horen vertellen, door mijn grootouders en ook door mijn pa.
Hij was 10 jaar toen de Duitsers binnenvielen in ons land.
Pa heeft de beruchte " V-bommen" weten vallen op Antwerpen Zuid, waar toen mijn grootouders en gezin woonden.
Hij heeft mij verteld hoe alles in puin lag, heb er de foto's van gezien.
Ook langs mijn moeders kant waren er verhalen over de oorlog, hoe zij en haar broers in Scheldewindeke ondergedoken leefden want, de oudere generatie, haar vader en nonkels zaten bij het verzet en hebben Engelsen en andere piloten verscholen en verder naar de vrijheid gesmokkeld.
En wat met de beelden van de kampen in Duitsland waar zovele onschuldige mensen vergast zijn, of gewoon gestorven van ontbering door de onmenselijkheid van de Duitsers.
Ook de Italianen waren niet zo onschuldig, zij hebben toen immers partij gekozen voor de Duitsers in het gedacht van mee de Wereldorde te kunnen regeren.
Blijkbaar wordt nu, tijdens de geschiedenis deze gruwelen niet meer behandeld....
Waarom niet vraag ik mij af...zolang is het nog niet geleden, het is amper 66 jar vrede in Europa...
Als de jeugd hier niets over verteld wordt is dit een gebrek aan kennis, want we hopen allemaal dat dit nooit meer gebeurt.
Maar dan moet het wel verteld worden.
zaterdag 26 november 2011
Onze dierevriendjes
Ik hou van dieren, maar toen wij nog in 't stad woonden was dit moeilijk om er te houden.
Als kind en later puber woonden wij op het appartement waar pa nog altijd woont. En daar mag je geen dieren houden...buiten een vogel of een vis...
En ja, op een gegeven moment kreeg ik na lang zagen een kanariepietje.
Maar ik moest hem zelf verzorgen, eten en drinken geven en op tijd zijn kooitje uitkuisen.
En blijkbaar heb ik dat toen goed gedaan, want Pietje is vrij oud geworden en heeft lang zijn liedjes gefloten, tot hij op een gegeven dag letterlijk uitgezongen was en de geest heeft gegeven.
Een goudvis heb ik ook ooit gewonnen op "de foor".
En daar dus een viskom voor gekocht en om de dagen visvoer gegeven. Maar vissen zijn mijn ding wel niet, veel te saai om die rondjes te zien zwemmen.
Nee, dan heb ik ze liever in de Rode Zee rond mijn voeten of als je daar aan het snorkelen bent en de vissen sandwiches komen oppeuzelen.
Veel leuker.
Maar sinds wij hier in Limburg een huis hebben gekocht, zit het hier vol met dieren.
Toen we hier pas woonden liepen de muizen vrij over het gasvuur.
Onze tuin en de tuin van de buren paalt immers aan een bos, dus aan veldmuizen geen gebrek.
En in de natuur mogen die vrij rondlopen van mij, maar meekoken, dat was toch iets teveel gevraagd.
En toen kwam de oudste thuis van de camping op het Zilvermeer met een zwangere kat. Iemand had haar daar achter gelaten.
Maar mijn schoonmoeder woonde toen nog in en die had ook al 2 oudere katten meegebracht. Muizen vangen deden ze niet goed meer.
Dus ja toen kwam Molly in ons leven, een mooie zwart witte Europese korthaar.
Zo'n kat van de reclamefilmpjes toen.
Een paar weken later heb ik mijn eerste kattebevalling gedaan. Alles verliep vlot en ze had 5 kittens.
Ze was zo lief en natuurlijk die kleine kittens waren ook ozo lief...maar ik was niet van plan om er hier een kattenpension van te maken.
Op één na zijn de kittens op hun twaalfde week ongeveer verkocht.
Jojo, het kitten dat bleef was ook een kattin en het lieverdje van mijn man. Maar de 2 dames waren vrijgevochten en gingen geregeld op stap, tijdens de zomerdagen konden ze wel 3 dagen en nachten wegblijven...dus heb ik geregeld bevallingen meegemaakt..maar ik heb onze kittens wel altijd een goed baasje kunnen bezorgen.
De kinderen hadden ook dwerghamsters gekocht, weer op diezelfde camping in Mol.
En ja, de 2 dweghamsters waren 2 vrouwtjes hadden ze de dochters wijgemaakt. Dus werden ze beiden in 1 kooitje met rad en andere bezigheden gezet.
Die kooi werd wel elke avond in het "kot" waar het crossmateriaal van mijn man stond,gezet...want de katten dachten dat de hamsters muizen waren....
Maar blijkbaar waren de 2 hamsters toch van verschillend geslacht en op een geven morgen komt de oudste naar ons toe; mama kom eens kijken er liggen vieze wormen in het kot van de hamsters....
Niks géén wormen....babyhamsterkes dus....en direct een ander kotje gaan halen en de hamsters gescheiden...
De baby hamsters zijn weggeven van de moment dat ze zelfstandig konden eten.
De zomer erop kwam de jongste met een konijn thuis, alhoewel het verboden was om nog dieren te kopen, ik had toen ook nog een collie overgenomen van een collega die er niet meer voor kon zorgen.
Het was bijna een kinderboerderij bij ons en mama nam de verzorging van al de dieren op zich, want de kindjes brachten wel alles naar huis, maar moesten plots altijd iets anders, dringend gaan doen als het voederen of opkuisen aankwam.
En na het konijn is er ook nog een Mechelse Herder het gezin komen vervoegen.
Nu zijn er enkel nog de Mechelse Herder en mijn 2 katten.
Voorlopig blijft het daarbij, maar een hond en een kat zal hier wel aanwezig zijn.
En nu de winter voor de deur staat zorgen we ook voor de vogels in de tuin, heb daarstraks van de dierewinkel, granen en noten voor onze gevederde vriendjes meegebracht, zodat ze in de lente genoeg kracht hebben om nieuwe nesten in onze bomen te maken en wij in de zomer weer het vogelgezang kunnen aanhoren...
Ze zijn zo lief meneer....die diertjes...
Als kind en later puber woonden wij op het appartement waar pa nog altijd woont. En daar mag je geen dieren houden...buiten een vogel of een vis...
En ja, op een gegeven moment kreeg ik na lang zagen een kanariepietje.
Maar ik moest hem zelf verzorgen, eten en drinken geven en op tijd zijn kooitje uitkuisen.
En blijkbaar heb ik dat toen goed gedaan, want Pietje is vrij oud geworden en heeft lang zijn liedjes gefloten, tot hij op een gegeven dag letterlijk uitgezongen was en de geest heeft gegeven.
Een goudvis heb ik ook ooit gewonnen op "de foor".
En daar dus een viskom voor gekocht en om de dagen visvoer gegeven. Maar vissen zijn mijn ding wel niet, veel te saai om die rondjes te zien zwemmen.
Nee, dan heb ik ze liever in de Rode Zee rond mijn voeten of als je daar aan het snorkelen bent en de vissen sandwiches komen oppeuzelen.
Veel leuker.
Maar sinds wij hier in Limburg een huis hebben gekocht, zit het hier vol met dieren.
Toen we hier pas woonden liepen de muizen vrij over het gasvuur.
Onze tuin en de tuin van de buren paalt immers aan een bos, dus aan veldmuizen geen gebrek.
En in de natuur mogen die vrij rondlopen van mij, maar meekoken, dat was toch iets teveel gevraagd.
En toen kwam de oudste thuis van de camping op het Zilvermeer met een zwangere kat. Iemand had haar daar achter gelaten.
Maar mijn schoonmoeder woonde toen nog in en die had ook al 2 oudere katten meegebracht. Muizen vangen deden ze niet goed meer.
Dus ja toen kwam Molly in ons leven, een mooie zwart witte Europese korthaar.
Zo'n kat van de reclamefilmpjes toen.
Een paar weken later heb ik mijn eerste kattebevalling gedaan. Alles verliep vlot en ze had 5 kittens.
Ze was zo lief en natuurlijk die kleine kittens waren ook ozo lief...maar ik was niet van plan om er hier een kattenpension van te maken.
Op één na zijn de kittens op hun twaalfde week ongeveer verkocht.
Jojo, het kitten dat bleef was ook een kattin en het lieverdje van mijn man. Maar de 2 dames waren vrijgevochten en gingen geregeld op stap, tijdens de zomerdagen konden ze wel 3 dagen en nachten wegblijven...dus heb ik geregeld bevallingen meegemaakt..maar ik heb onze kittens wel altijd een goed baasje kunnen bezorgen.
De kinderen hadden ook dwerghamsters gekocht, weer op diezelfde camping in Mol.
En ja, de 2 dweghamsters waren 2 vrouwtjes hadden ze de dochters wijgemaakt. Dus werden ze beiden in 1 kooitje met rad en andere bezigheden gezet.
Die kooi werd wel elke avond in het "kot" waar het crossmateriaal van mijn man stond,gezet...want de katten dachten dat de hamsters muizen waren....
Maar blijkbaar waren de 2 hamsters toch van verschillend geslacht en op een geven morgen komt de oudste naar ons toe; mama kom eens kijken er liggen vieze wormen in het kot van de hamsters....
Niks géén wormen....babyhamsterkes dus....en direct een ander kotje gaan halen en de hamsters gescheiden...
De baby hamsters zijn weggeven van de moment dat ze zelfstandig konden eten.
De zomer erop kwam de jongste met een konijn thuis, alhoewel het verboden was om nog dieren te kopen, ik had toen ook nog een collie overgenomen van een collega die er niet meer voor kon zorgen.
Het was bijna een kinderboerderij bij ons en mama nam de verzorging van al de dieren op zich, want de kindjes brachten wel alles naar huis, maar moesten plots altijd iets anders, dringend gaan doen als het voederen of opkuisen aankwam.
En na het konijn is er ook nog een Mechelse Herder het gezin komen vervoegen.
Nu zijn er enkel nog de Mechelse Herder en mijn 2 katten.
Voorlopig blijft het daarbij, maar een hond en een kat zal hier wel aanwezig zijn.
En nu de winter voor de deur staat zorgen we ook voor de vogels in de tuin, heb daarstraks van de dierewinkel, granen en noten voor onze gevederde vriendjes meegebracht, zodat ze in de lente genoeg kracht hebben om nieuwe nesten in onze bomen te maken en wij in de zomer weer het vogelgezang kunnen aanhoren...
Ze zijn zo lief meneer....die diertjes...
donderdag 24 november 2011
Dag op dag
Donderdag 24 november 1988, vandaag exact 23 jaar geleden is ons ma gestorven.
Haar laatste week staat in mijn geheugen gegrift.
Zelf heb ik haar het laatst, 2 dagen ervoor, dinsdagavond gezien.
Toen al was het duidelijk dat haar doodsstrijd was ingezet.Haar huid was toen aan het openscheuren en het water kwam zo naar buiten. Het was toen duidelijk dat ma stilaan aan het verdrinken was.
Mijn pa, broers, schoonzus en ikzelf hebben toen die hele avond gehuild want hoewel het toen niet uitgesproken werd, wist ieder van ons dat het een kwestie van tijd was.
Mijn dochters waren toen juist 4 en 3 geworde'n en ma zou haar kleindochters nooit zien opgroeien en volwassen zien worden.
Gelukkig zijn er nog foto's waar ma met mijn dochters opstaat zodat ze haar toch nog een beetje kunnen visualiseren.
Ze leed aan longkanker, het was maart of april ontdekt, een verkoudheid die niet overging.....maar dat was eigenlijk normaal bij haar, ze had zwakke longen en liet elk jaar longfoto's nemen.
Ze had immers in 1958 een jaar in een sanatorium gelegen met TBC, als ik het me goed herinner had zij en mijn oudste broer dit toen gekregen door melk te drinken.
Daarom liet ma elk jaar longfoto's nemen en ik weet nog dat in december '87 er ook nog foto's genomen zijn en toen was alles nog ok.
Maar toen in maart '88 ofzo stuurde onze toenmalige huisarts haar door naar een longspecialist en toen kwam het gevreesde verdict; longkanker!
Mijn moeder had in ' 58 in dat sanatorium waar ze toen verbleef voor haar longen, leren roken.
En dat is dan zovele jaren later haar dood geworden, amper 53 jaar oud.
Ik voelde me vandaag niet schitterend, last van mijn maag....toen ik de datum zag wist ik waarom..
Haar laatste week staat in mijn geheugen gegrift.
Zelf heb ik haar het laatst, 2 dagen ervoor, dinsdagavond gezien.
Toen al was het duidelijk dat haar doodsstrijd was ingezet.Haar huid was toen aan het openscheuren en het water kwam zo naar buiten. Het was toen duidelijk dat ma stilaan aan het verdrinken was.
Mijn pa, broers, schoonzus en ikzelf hebben toen die hele avond gehuild want hoewel het toen niet uitgesproken werd, wist ieder van ons dat het een kwestie van tijd was.
Mijn dochters waren toen juist 4 en 3 geworde'n en ma zou haar kleindochters nooit zien opgroeien en volwassen zien worden.
Gelukkig zijn er nog foto's waar ma met mijn dochters opstaat zodat ze haar toch nog een beetje kunnen visualiseren.
Ze leed aan longkanker, het was maart of april ontdekt, een verkoudheid die niet overging.....maar dat was eigenlijk normaal bij haar, ze had zwakke longen en liet elk jaar longfoto's nemen.
Ze had immers in 1958 een jaar in een sanatorium gelegen met TBC, als ik het me goed herinner had zij en mijn oudste broer dit toen gekregen door melk te drinken.
Daarom liet ma elk jaar longfoto's nemen en ik weet nog dat in december '87 er ook nog foto's genomen zijn en toen was alles nog ok.
Maar toen in maart '88 ofzo stuurde onze toenmalige huisarts haar door naar een longspecialist en toen kwam het gevreesde verdict; longkanker!
Mijn moeder had in ' 58 in dat sanatorium waar ze toen verbleef voor haar longen, leren roken.
En dat is dan zovele jaren later haar dood geworden, amper 53 jaar oud.
Ik voelde me vandaag niet schitterend, last van mijn maag....toen ik de datum zag wist ik waarom..
woensdag 23 november 2011
Grootouderfeest
Het was grootouderfeest vandaag in de kleinzoon zijn "scholeke".
Dus had bomma een verlofdag opgenomen, om dit eens mee te beleven en voor hem.
Want de vorige jaren wist ik het telkens te laat en kon er dan niet bij zijn. En dat vond ik zo erg...zowel voor hem als voor mezelf...
Voor hem, omdat hij daar dan alleen stond en op dat moment het kadotje dat ze gemaakt hebben niet kon afgeven.
En voor mezelf; omdat ik vind dat ik qualitytime met hem gemist heb dan.
Maar soit, vandaag was ik er dus wel bij.
Gisteravond had hij al tegen vava gezegd dat ik hem moest wakker maken en niet hij, vava dus.
Dus zogezegd zo gedaan.
Daarna zijn we samen naar zijn school gewandeld en heeft hij , samen met zijn vriendjes op de speelplaats gefietst tot de bel ging.
Dan mochten ze naar binnen, jassen uit en boekentassen wegzetten. Dan in de grote zaal vooraan op de banken gaan zitten.
Toen alle kindjes zaten mochten alle grootouders binnen en ook gaan zitten, want we gingen allemaal poppekast kijken.
De kleinzoon had gezien dat ik 2 rijen achter hem zat en keek dus geregeld achterom om te kijken of bomma wel oplette bij de poppekast.
Het ging natuurlijk over Sinterklaas en een boef die zijn zak met kadootjes kwam stelen.
Het was leuk en ook ontroerend hoe die kinderen mee in het spel opgingen en riepen naar Sinterklaas en Zwarte Piet van dat de andere Sint( de boef had zich verkleed) een boef was en de kadootjes had gestolen.
De kinderen moesten toen helpen om de boef te vangen en toen kreeg de boef straf, hij werd in de gevangenis van Sinterklaas gezet tot na 6 december. ;-)
Na de poppekast was het speeltijd en hebben de kindjes zich allemaal uitgeleefd buiten.
En daarna mochten de grootouders naar de refter komen waar ze koffie en cake kregen en elke klas voor de grootouders nog een gedichtje kwamen opzeggen.
Als elke klas aan de beurt was geweest gingen de kinderen hun zelfgemaakte kadotjes halen om aan ons te geven.
Een kalender met een mooie sepiafoto van je kleinkind erop.
Mijn schatje staat er in elk geval mooi op.
Dus dit is weer een dag die "gevoelig" ligt voor mij.
Heb toch weer een paar traantjes weggepinkt, van trots denk ik...LOL.
Dus had bomma een verlofdag opgenomen, om dit eens mee te beleven en voor hem.
Want de vorige jaren wist ik het telkens te laat en kon er dan niet bij zijn. En dat vond ik zo erg...zowel voor hem als voor mezelf...
Voor hem, omdat hij daar dan alleen stond en op dat moment het kadotje dat ze gemaakt hebben niet kon afgeven.
En voor mezelf; omdat ik vind dat ik qualitytime met hem gemist heb dan.
Maar soit, vandaag was ik er dus wel bij.
Gisteravond had hij al tegen vava gezegd dat ik hem moest wakker maken en niet hij, vava dus.
Dus zogezegd zo gedaan.
Daarna zijn we samen naar zijn school gewandeld en heeft hij , samen met zijn vriendjes op de speelplaats gefietst tot de bel ging.
Dan mochten ze naar binnen, jassen uit en boekentassen wegzetten. Dan in de grote zaal vooraan op de banken gaan zitten.
Toen alle kindjes zaten mochten alle grootouders binnen en ook gaan zitten, want we gingen allemaal poppekast kijken.
De kleinzoon had gezien dat ik 2 rijen achter hem zat en keek dus geregeld achterom om te kijken of bomma wel oplette bij de poppekast.
Het ging natuurlijk over Sinterklaas en een boef die zijn zak met kadootjes kwam stelen.
Het was leuk en ook ontroerend hoe die kinderen mee in het spel opgingen en riepen naar Sinterklaas en Zwarte Piet van dat de andere Sint( de boef had zich verkleed) een boef was en de kadootjes had gestolen.
De kinderen moesten toen helpen om de boef te vangen en toen kreeg de boef straf, hij werd in de gevangenis van Sinterklaas gezet tot na 6 december. ;-)
Na de poppekast was het speeltijd en hebben de kindjes zich allemaal uitgeleefd buiten.
En daarna mochten de grootouders naar de refter komen waar ze koffie en cake kregen en elke klas voor de grootouders nog een gedichtje kwamen opzeggen.
Als elke klas aan de beurt was geweest gingen de kinderen hun zelfgemaakte kadotjes halen om aan ons te geven.
Een kalender met een mooie sepiafoto van je kleinkind erop.
Mijn schatje staat er in elk geval mooi op.
Dus dit is weer een dag die "gevoelig" ligt voor mij.
Heb toch weer een paar traantjes weggepinkt, van trots denk ik...LOL.
dinsdag 22 november 2011
Gaan eten met de bazen..
Dit is wat wij gisteren hebben gedaan onder de middag.
Zo nu en dan worden wij eens uitgenodigd door hen, om ons te bedanken wat wij het hele jaar door presteren voor hen en de problemen oplossen.
Want ja, wij zijn "probleemoplossers" of te wel een "vliegende ploeg".
Wij zijn heel flexibel, staan van van 6 uur 's morgens tot 21 uur 's avonds paraat.
De vliegende ploeg bestaat uit 4 dames en 1 heer. En wij zijn van de oude garde, dus allemaal boven de 50.
Er zijn al pogingen geweest om er jongeren in onze ploeg te krijgen...maar het lukt niet, zij vinden het werk te zwaar.
Ze beginnen er wel aan ...want de bedrijfswagen steekt hun ogen uit...natuurlijk.
Maar eens ze ondervinden wat wij er allemaal voor in de plaats moeten doen, is de leut vlug over.
Maar tussen nu en 6 à7 jaar zit onze teamleiding wel in de shit, want dan zijn wij echt wel aan vervanging toe.
Dan zijn er al zeker 1 dame en onze heer pensioengerechtigd.
Het etentje zo nu en dan is dus echt wel verdiend.
En langs de andere kant is het voor onze regiodirecteur weer een aftrekpost voor de belastingen.
Want zoals de onderhandelaars voor de regering (als die er ooit komt) bezig zijn gaan de bazen zoveel mogelijk manieren benutten om toch maar zo weinig mogelijk bedrijfsvoorheffing te moeten betalen...
Nu, ze doen maar....als wij af en toe maar eens op kosten van de firma mogen eten.
Zo nu en dan worden wij eens uitgenodigd door hen, om ons te bedanken wat wij het hele jaar door presteren voor hen en de problemen oplossen.
Want ja, wij zijn "probleemoplossers" of te wel een "vliegende ploeg".
Wij zijn heel flexibel, staan van van 6 uur 's morgens tot 21 uur 's avonds paraat.
De vliegende ploeg bestaat uit 4 dames en 1 heer. En wij zijn van de oude garde, dus allemaal boven de 50.
Er zijn al pogingen geweest om er jongeren in onze ploeg te krijgen...maar het lukt niet, zij vinden het werk te zwaar.
Ze beginnen er wel aan ...want de bedrijfswagen steekt hun ogen uit...natuurlijk.
Maar eens ze ondervinden wat wij er allemaal voor in de plaats moeten doen, is de leut vlug over.
Maar tussen nu en 6 à7 jaar zit onze teamleiding wel in de shit, want dan zijn wij echt wel aan vervanging toe.
Dan zijn er al zeker 1 dame en onze heer pensioengerechtigd.
Het etentje zo nu en dan is dus echt wel verdiend.
En langs de andere kant is het voor onze regiodirecteur weer een aftrekpost voor de belastingen.
Want zoals de onderhandelaars voor de regering (als die er ooit komt) bezig zijn gaan de bazen zoveel mogelijk manieren benutten om toch maar zo weinig mogelijk bedrijfsvoorheffing te moeten betalen...
Nu, ze doen maar....als wij af en toe maar eens op kosten van de firma mogen eten.
maandag 21 november 2011
Nog een pompertje...
Een mede collega diabeet is vandaag ook op de pomp overgestapt.
Wij delen dezelfde endo en hetzelfde dvk team, dus is het maar logisch dat ik haar bijsta.
Ben deze avond na mijn werk even binnengesprongen in het ziekenhuis en eens gaan kijken hoe ze
het stelt.
Ze doet het goed, want ze zal waarschijnlijk eerder naar huis mogen.
Eens thuis kan ze haar normale leven weer oppakken en kijken hoe het verder moet.
Want er zullen waarschijn lijk de eerste weken nog wel wat aanpassingen moeten gebeuren.
Maar haar vrienden en collega's pompers staan klaar om haar op te vangen als ze ergens aan twijfelt.
Ze kan terecht bij een hoop ervaringsdeskundigen zoals wij onszelf noemen.
Dus jongedame, ga ervoor, je zal snel ondervinden hoe je pomp je leven verbetert.
Wij delen dezelfde endo en hetzelfde dvk team, dus is het maar logisch dat ik haar bijsta.
Ben deze avond na mijn werk even binnengesprongen in het ziekenhuis en eens gaan kijken hoe ze
het stelt.
Ze doet het goed, want ze zal waarschijnlijk eerder naar huis mogen.
Eens thuis kan ze haar normale leven weer oppakken en kijken hoe het verder moet.
Want er zullen waarschijn lijk de eerste weken nog wel wat aanpassingen moeten gebeuren.
Maar haar vrienden en collega's pompers staan klaar om haar op te vangen als ze ergens aan twijfelt.
Ze kan terecht bij een hoop ervaringsdeskundigen zoals wij onszelf noemen.
Dus jongedame, ga ervoor, je zal snel ondervinden hoe je pomp je leven verbetert.
zondag 20 november 2011
5 voor 12
Nee, ik ga hier niet aan politiek doen, wees maar niet bang.
5 voor 12 is de naam van een Gents danscafé waar wij , dik 1,5 jaar geleden, uit de bol zijn gegaan.
Er was géén speciale aanleiding toe, zelf had ik Grieks gekookt voor de vrienden en daarna zijn we gaan stappen.
Allee, eerst met de auto naar Gent, we zijn eerst een Mexicaanse bar binnengestapt om mochito enz...te drinken.
Ik heb mij toen netjes aan bruiswater gehouden want ik was BOB.
En ja, na vele omzwervingen zijn we toen n de 5 voor 12 belandt.
Want wij vrouwen wilden dansen.
Zelf wou ik ook nog eens de dansvloer flink onveilig maken, want ik werd bijna 50 toen en zou moeten afscheid nemen van mijn volwassen puberjaren...LOL...
We hebben gedanst tot het weer licht werd....en dat was makkelijk want anders moesten we achter de lichtschakelaar zoeken om het licht uit te doen zoals gewoonlijk.
En in het voorjaar gaan we, onder vrouwen, daar weer eeens naartoe.
Aanleiding? Een vrijgezellefeest voor één van de dames.
Dus zal ik stiekem met de andere dames iets in elkaar moeten gaan steken om daar weer zo leuk te feesten als de vorige keer....zodat we weer zo'n zalige herinnering kunnen ophalen later...
als we oud en versleten zijn...;-))
5 voor 12 is de naam van een Gents danscafé waar wij , dik 1,5 jaar geleden, uit de bol zijn gegaan.
Er was géén speciale aanleiding toe, zelf had ik Grieks gekookt voor de vrienden en daarna zijn we gaan stappen.
Allee, eerst met de auto naar Gent, we zijn eerst een Mexicaanse bar binnengestapt om mochito enz...te drinken.
Ik heb mij toen netjes aan bruiswater gehouden want ik was BOB.
En ja, na vele omzwervingen zijn we toen n de 5 voor 12 belandt.
Want wij vrouwen wilden dansen.
Zelf wou ik ook nog eens de dansvloer flink onveilig maken, want ik werd bijna 50 toen en zou moeten afscheid nemen van mijn volwassen puberjaren...LOL...
We hebben gedanst tot het weer licht werd....en dat was makkelijk want anders moesten we achter de lichtschakelaar zoeken om het licht uit te doen zoals gewoonlijk.
En in het voorjaar gaan we, onder vrouwen, daar weer eeens naartoe.
Aanleiding? Een vrijgezellefeest voor één van de dames.
Dus zal ik stiekem met de andere dames iets in elkaar moeten gaan steken om daar weer zo leuk te feesten als de vorige keer....zodat we weer zo'n zalige herinnering kunnen ophalen later...
als we oud en versleten zijn...;-))
Tijd vliegt
Zeker als je in goed gezelschap bent.
En een hechte groep vrienden uit heel Vlaanderen.
Daarom dat we ook het vlaamsdiabetesforum bevolken LOL.
Nee, efkes serieus, alhoewel dat heel moeilijk is met deze groep vrienden.
Wij kennen elkaar nu een goede 3 jaar en zijn op al die tijd echt wel goede vrienden geworden, wij delen lief en leed met elkaar.
We beuren elkaar op als het minder gaat.
Maar als we op stap gaan is het altijd gieren en brullen.
Ook vandaag weer, omdat er mensen met een verschillend dialect bij elkaar zijn worden er wel eens dingen anders begrepen dan ze bedoeld zijn en dan krijg je hilarische versprekingen ed...
We hebben deze keer een andere locatie gehad voor ons Steppegrasmeeting, maar persoonlijk vind ik deze locatie gezelliger en het was er heel lekker ook.
We hebben getoost op het koppel dat in maart volgend jaar gaat trouwen en ondertussen ook al het vrijgezellefeest voor de dame geregeld...;-)...aja, want daar moet op je tijd voor bij zijn natuurlijk.
Ja, als je leute en plezier wil maken moet je met ons op stap gaan, dan is het gegarandeerd goed.
Heb het er met de dame die gaat trouwen nog over gehad,dat klikt allemaal zo goed, wij begrijpen elkaar zo goed...onze humor past zo in elkaar.
Nochtans zijn er verschillende leeftijdsklassen in die groep, twins, dertigers, veertiger en ook vijftig + zijn aanwezig.
De sfeer is warm en hartelijk.
En wij laten elke persoon in zijn waarde.
Vrienden nog eens bedankt dat ik jullie mag kennen.
Knuffel en kus.
En een hechte groep vrienden uit heel Vlaanderen.
Daarom dat we ook het vlaamsdiabetesforum bevolken LOL.
Nee, efkes serieus, alhoewel dat heel moeilijk is met deze groep vrienden.
Wij kennen elkaar nu een goede 3 jaar en zijn op al die tijd echt wel goede vrienden geworden, wij delen lief en leed met elkaar.
We beuren elkaar op als het minder gaat.
Maar als we op stap gaan is het altijd gieren en brullen.
Ook vandaag weer, omdat er mensen met een verschillend dialect bij elkaar zijn worden er wel eens dingen anders begrepen dan ze bedoeld zijn en dan krijg je hilarische versprekingen ed...
We hebben deze keer een andere locatie gehad voor ons Steppegrasmeeting, maar persoonlijk vind ik deze locatie gezelliger en het was er heel lekker ook.
We hebben getoost op het koppel dat in maart volgend jaar gaat trouwen en ondertussen ook al het vrijgezellefeest voor de dame geregeld...;-)...aja, want daar moet op je tijd voor bij zijn natuurlijk.
Ja, als je leute en plezier wil maken moet je met ons op stap gaan, dan is het gegarandeerd goed.
Heb het er met de dame die gaat trouwen nog over gehad,dat klikt allemaal zo goed, wij begrijpen elkaar zo goed...onze humor past zo in elkaar.
Nochtans zijn er verschillende leeftijdsklassen in die groep, twins, dertigers, veertiger en ook vijftig + zijn aanwezig.
De sfeer is warm en hartelijk.
En wij laten elke persoon in zijn waarde.
Vrienden nog eens bedankt dat ik jullie mag kennen.
Knuffel en kus.
vrijdag 18 november 2011
Eindwerk
Mijn oudste dochter heeft vandaag haar eindwerk gepresenteerd, voor haar gehele klas en de examinatoren.
Ze had als thema; kinderen en diabetes....of wat hadden jullie nu gedacht.
Als toekomstige verpleegkundige was dit een onderwerp dat nog niet veel zal behandeld zijn bij eindwerken.
Dus voor originaliteit moet ze toch al hoge punten scoren.
Heb haar deze avond gebeld om te horen hoe het was gegaan en de nonchalance waarmee ze antwoordde; ja goed hé mama, stelt mij al wel gerust.
Als ze op die manier antwoord heb ik de vorige jaren ondervonden is het ook goed.
En je voelt dat er een last van haar afschuift.
Want ze heeft 3 jaar hard geknokt om zover te komen.
Uiteindelijk heeft ze 2 dochters rondlopen ook hé, die haar aandacht vragen.
Maar gelukkig heeft haar vriend ook goed meegeholpen, zeker op de cruciale momenten als zij moest studeren.
Haar stages zijn ook altijd vlot verlopen en goed beoordeeld geweest.
En nu, nu loopt haar studentenleven bijna op zijn einde, eigenlijk zijn die 3 jaar voorbijgevlogen.
Nu moet ze nog even voor zichzelf en haar gezin gaan uitmaken welke richting ze uitwil.
Ergens in een ziekenhuis of voor één van de thuiszorgorganisaties werken.
Ze heeft in elk geval aanbiedingen genoeg gekregen, de keuze is groot.
Maar ja, ook verpleging is een knelpuntenberoep...
8 december weet ze haar punten van haar eindwerk.
Dan kan ze rustig gaan aftellen, eind januari is het haar proclamatie en hopelijk haar GROTE dag.
Ze had als thema; kinderen en diabetes....of wat hadden jullie nu gedacht.
Als toekomstige verpleegkundige was dit een onderwerp dat nog niet veel zal behandeld zijn bij eindwerken.
Dus voor originaliteit moet ze toch al hoge punten scoren.
Heb haar deze avond gebeld om te horen hoe het was gegaan en de nonchalance waarmee ze antwoordde; ja goed hé mama, stelt mij al wel gerust.
Als ze op die manier antwoord heb ik de vorige jaren ondervonden is het ook goed.
En je voelt dat er een last van haar afschuift.
Want ze heeft 3 jaar hard geknokt om zover te komen.
Uiteindelijk heeft ze 2 dochters rondlopen ook hé, die haar aandacht vragen.
Maar gelukkig heeft haar vriend ook goed meegeholpen, zeker op de cruciale momenten als zij moest studeren.
Haar stages zijn ook altijd vlot verlopen en goed beoordeeld geweest.
En nu, nu loopt haar studentenleven bijna op zijn einde, eigenlijk zijn die 3 jaar voorbijgevlogen.
Nu moet ze nog even voor zichzelf en haar gezin gaan uitmaken welke richting ze uitwil.
Ergens in een ziekenhuis of voor één van de thuiszorgorganisaties werken.
Ze heeft in elk geval aanbiedingen genoeg gekregen, de keuze is groot.
Maar ja, ook verpleging is een knelpuntenberoep...
8 december weet ze haar punten van haar eindwerk.
Dan kan ze rustig gaan aftellen, eind januari is het haar proclamatie en hopelijk haar GROTE dag.
Winterslaap
Dit is iets wat elk jaar zo rond deze tijd wil gaan doen..
Jullie zullen wel gemerkt hebben dat ik al enkele dagen niet geblogd heb.
Véél te druk en 's avond moe...alleen nog maar willen eten en op tijd gaan slapen.
Want ja, zeker deze periode heb ik veel slaap nodig....al van jongs af aan.
En dan wil ik doen zoals zovele dieren doen om te overleven; een winterslaap.
Ik leef eigenlijk van maart tot eind oktober, maar nu dit jaar wat langer.
Dit door het feit dat we een schitterende nazomer hebben gehad..met veel zon en licht.
En net dat is mijn energiebron; zonlicht.
En nu dat het zonlicht schaars wordt, slaat de vermoeidheid dus toe bij mij...
En wordt het ook elke winter erger bij mij, ja dat heb je als je wat ouder word natuurlijk.
Dus gaat er geregeld een weekendje rust, dus op tijd gaan slapen en uitslapen, ingepland worden.
Ook tijdens de feestdagen zal dat zo zijn, onze kinderen zijn volwassen en hebben zelf hun verplichtingen,dus hier gaat dat dan gezellig in de zetel zitten zijn, met een tas koffie of thee en iets lekkers erbij...zelfs een glas wijn kan.
Lekker onder een fleecedeken met een goed boek....
En hopende op een vroeg voorjaar met veel zonlicht dat mijn batterijtjes dan goed op kunnen laden voor een spetterende zomer...
Zodat we dan weer elk weekend op stap kunnen gaan, wandelen fietsen en vrienden ontmoeten...
Dus af en toe gaat het hier een paar dagen rustig worden..
Voor even toch...;-)
Jullie zullen wel gemerkt hebben dat ik al enkele dagen niet geblogd heb.
Véél te druk en 's avond moe...alleen nog maar willen eten en op tijd gaan slapen.
Want ja, zeker deze periode heb ik veel slaap nodig....al van jongs af aan.
En dan wil ik doen zoals zovele dieren doen om te overleven; een winterslaap.
Ik leef eigenlijk van maart tot eind oktober, maar nu dit jaar wat langer.
Dit door het feit dat we een schitterende nazomer hebben gehad..met veel zon en licht.
En net dat is mijn energiebron; zonlicht.
En nu dat het zonlicht schaars wordt, slaat de vermoeidheid dus toe bij mij...
En wordt het ook elke winter erger bij mij, ja dat heb je als je wat ouder word natuurlijk.
Dus gaat er geregeld een weekendje rust, dus op tijd gaan slapen en uitslapen, ingepland worden.
Ook tijdens de feestdagen zal dat zo zijn, onze kinderen zijn volwassen en hebben zelf hun verplichtingen,dus hier gaat dat dan gezellig in de zetel zitten zijn, met een tas koffie of thee en iets lekkers erbij...zelfs een glas wijn kan.
Lekker onder een fleecedeken met een goed boek....
En hopende op een vroeg voorjaar met veel zonlicht dat mijn batterijtjes dan goed op kunnen laden voor een spetterende zomer...
Zodat we dan weer elk weekend op stap kunnen gaan, wandelen fietsen en vrienden ontmoeten...
Dus af en toe gaat het hier een paar dagen rustig worden..
Voor even toch...;-)
dinsdag 15 november 2011
Hippo, kinderen met type 1, conventies...enzoveel meer..
Dat het geen exacte wetenschap is type 1 diabetes, dat weten we al veel langer.
Zeker voor kinderen is het niet makkelijk , in welke fase ook.
Baby, peuter, kleuter, lagere schoolgaander of puber...op elke leeftijd is er
wel iets waar het plaatje niet altijd klopt.
Dus zowel voor de ouders als voor de kinderen is het elke dag een zoekplaatje.
Gaat het goed, gaat het niet goed. Wat doe ik mis, hoe komt dit???? Dat zijn enkele van de vragen waar mensen met en kinderen met diabetes mee worstelen.
Soms weet je wel waar het misloopt, maar je hebt ook van die dagen dat je helemaal uit de lucht komt gevallen, dat je echt niet weet waarom je lichaam op die manier reageert.
Type 1, zegt u?
Is dat iets anders dan de gewone (?) diabetes die iedereen kent....
Ja natuurlijk is dit helemaal anders, type 1 is een auto-immuun ziekte, dwz zeggen dat je eigen lichaam door vele verschillende factoren je afweersysteem aanvalt en je pancreas ( Eilandjes van Langerhans) zodanig beschadigt dat het zelf geen insuline meer aanmaakt.
En net dat hormoon is levensnoodzakelijk.
Dus zijn type 1 patiënten vanaf dag 1 van de diagnose verplicht om insuline te spuiten om te overleven..
En helaas, treft deze vorm van diabetes altijd kinderen en jongvolwassenen. En nog erger;
de ziekte neemt meer en meer toe...
Waarom?
Dat is een groot vraagteken.
Maar er zijn mensen die eraan werken.
En hopelijk kan er met veel steun, heel vlug er iets aan gedaan worden.
Zeker voor kinderen is het niet makkelijk , in welke fase ook.
Baby, peuter, kleuter, lagere schoolgaander of puber...op elke leeftijd is er
wel iets waar het plaatje niet altijd klopt.
Dus zowel voor de ouders als voor de kinderen is het elke dag een zoekplaatje.
Gaat het goed, gaat het niet goed. Wat doe ik mis, hoe komt dit???? Dat zijn enkele van de vragen waar mensen met en kinderen met diabetes mee worstelen.
Soms weet je wel waar het misloopt, maar je hebt ook van die dagen dat je helemaal uit de lucht komt gevallen, dat je echt niet weet waarom je lichaam op die manier reageert.
Type 1, zegt u?
Is dat iets anders dan de gewone (?) diabetes die iedereen kent....
Ja natuurlijk is dit helemaal anders, type 1 is een auto-immuun ziekte, dwz zeggen dat je eigen lichaam door vele verschillende factoren je afweersysteem aanvalt en je pancreas ( Eilandjes van Langerhans) zodanig beschadigt dat het zelf geen insuline meer aanmaakt.
En net dat hormoon is levensnoodzakelijk.
Dus zijn type 1 patiënten vanaf dag 1 van de diagnose verplicht om insuline te spuiten om te overleven..
En helaas, treft deze vorm van diabetes altijd kinderen en jongvolwassenen. En nog erger;
de ziekte neemt meer en meer toe...
Waarom?
Dat is een groot vraagteken.
Maar er zijn mensen die eraan werken.
En hopelijk kan er met veel steun, heel vlug er iets aan gedaan worden.
zondag 13 november 2011
Weer een gemiste kans..
Ook vandaag gebeurt.
De regionale televisie is komen filmen op de wandeling .
Aan de mensen die het wilden werden witte ballonnen uitgedeeld met een kaarte met de blauwe cirkel en de vermelding Werelddiabetesdag op.
De bedoeling was natuurlijk om deze op te laten.
De journalist van de televisie kwam aan verschillende mensen vragen of ze het loslaten van de ballonnen mochten filmen, dus ook aan mij en mijn lotgenootje.
Ja dat mocht dus wel, en de journalist en ik hebben eerst samen wat gepraat over het belang van deze dag.
Ook heb ik hem gevraagd of hij wist dat er 2 types waren van diabetes .
En ja dat wist hij idd, ook dat er bij type 1 kinderen waren die dit kunnen krijgen.
Ik heb hem ook verteld over de gebouwen in de hele wereld die blauw verlicht worden op 14 november, want hij dacht dat werelddiabetesdag op 13 november viel.
Dus dat heb ik ook even recht gezet.
Toen vroeg hij naderhand of ik en mijn lotgenootje onze ballonnen samen met 2 kinderen wou loslaten.
Ja, natuurlijk wou ik dit, wij doen dit voor hen...
Toen we dit gezamelijk gedaan hadden, heeft hij eerst het meisje geïnterviewd Maar haar broertje heeft op sommige vragen moeten antwoorden omdat ze niet alles meer wist, wanneer ze had gekregen en hoe het ontdekt was.
Toen heeft hij mij geïnterviewd, hij vroeg mij welke impact diabetes op mijn sociale leven had. Hij vroeg me ook hoe belangrijk sensibilisering was en ik heb geantwoord heel belangrijk!
Gewoon omdat de mensen dus het verschil tussen beide types niet kennen.
Hij heeft mij 10 minuten ongeveer aan het woord gelaten...en vroeg me naderhand of ik dit al meer gedaan had, want ik antwoordde heel vlot op zijn vragen.
Nee voor mij is dit de eerste keer....
Maar bij het bekijken van de reportage waren toch wel wat teleurstellingen...
Het interview van de kinderen is er uit gelaten....heel jammer...
En ook bij mij is er serieus geknipt en de zaken die eigenlijk echt belangrijk zijn, zijn er uit gehaald....
Dus;
weer een gemiste kans.
De regionale televisie is komen filmen op de wandeling .
Aan de mensen die het wilden werden witte ballonnen uitgedeeld met een kaarte met de blauwe cirkel en de vermelding Werelddiabetesdag op.
De bedoeling was natuurlijk om deze op te laten.
De journalist van de televisie kwam aan verschillende mensen vragen of ze het loslaten van de ballonnen mochten filmen, dus ook aan mij en mijn lotgenootje.
Ja dat mocht dus wel, en de journalist en ik hebben eerst samen wat gepraat over het belang van deze dag.
Ook heb ik hem gevraagd of hij wist dat er 2 types waren van diabetes .
En ja dat wist hij idd, ook dat er bij type 1 kinderen waren die dit kunnen krijgen.
Ik heb hem ook verteld over de gebouwen in de hele wereld die blauw verlicht worden op 14 november, want hij dacht dat werelddiabetesdag op 13 november viel.
Dus dat heb ik ook even recht gezet.
Toen vroeg hij naderhand of ik en mijn lotgenootje onze ballonnen samen met 2 kinderen wou loslaten.
Ja, natuurlijk wou ik dit, wij doen dit voor hen...
Toen we dit gezamelijk gedaan hadden, heeft hij eerst het meisje geïnterviewd Maar haar broertje heeft op sommige vragen moeten antwoorden omdat ze niet alles meer wist, wanneer ze had gekregen en hoe het ontdekt was.
Toen heeft hij mij geïnterviewd, hij vroeg mij welke impact diabetes op mijn sociale leven had. Hij vroeg me ook hoe belangrijk sensibilisering was en ik heb geantwoord heel belangrijk!
Gewoon omdat de mensen dus het verschil tussen beide types niet kennen.
Hij heeft mij 10 minuten ongeveer aan het woord gelaten...en vroeg me naderhand of ik dit al meer gedaan had, want ik antwoordde heel vlot op zijn vragen.
Nee voor mij is dit de eerste keer....
Maar bij het bekijken van de reportage waren toch wel wat teleurstellingen...
Het interview van de kinderen is er uit gelaten....heel jammer...
En ook bij mij is er serieus geknipt en de zaken die eigenlijk echt belangrijk zijn, zijn er uit gehaald....
Dus;
weer een gemiste kans.
Wandelen voor Wereld Diabetes Dag.
Vandaag waren er in elke Vlaamse provincie wandelingen gepland owv Wereld Diabetes Dag.
Officieel is dat morgen, op 14 november.
Jammer genoeg valt het dit jaar op een maandag, dus dan zijn de wandelingen op de zondag ervoor gepland.
Ik ging daar een nieuw forumlid ontmoeten, om al eens mee te praten en gedachten te delen, vooraleer ze volgend weekend voor de leeuwen geworpen wordt.
Dan hebben wij immers een forummeeting waar zij voor de eerste keer, vrijwillig wel ;-), gaat aanwezig zijn.
Het eerste plan was om in Halle te gaan wandelen met nog een bevriend koppel, maar die mensen hebben helaas moeten afhaken.
Toen hebben wij geopteerd om in Oostmalle te gaan wandelen.
5 km, dat leek ons wel iets...
We hebben een plannetje meegekregen en we moesten de bruine pijlen volgen.
We moesten starten op het domein, maar daar waren al geen pijlen te vinden, per toeval vonden we een bordje met de naam van onze wandeling.
De dame waar we hadden ingeschreven had gezegd dat we de hoofdbaan moesten oversteken en dan naar links en dan de pijlen volgen....
Zogezegd zo gedaan, op het plannetje gekeken, maar dat was vrij klein en er stonden geen straatnamen op...zodat wij al minstens 500m te ver hadden gelopen.
Dan maar terug en na een beetje zoeken toch even op de juiste weg, maar geen bruine pijlen te zien.
Zo stond er op het plannetje ook het politiesymbool om een politiekantoor aan te duiden...maar dat hadden ze ondertussen verhuist blijkbaar want het was niet te vinden..
Het kerkhof dat op het plan staat hebben we echter wel gevonden....maar dat was misschien voorbestemd?
Toen kreeg mijn compagnon sanitaire problemen, maar we kwamen in de bewoonde wereld en hebben dan een café gevonden dat open was.
Ook de sanitaire voorzieningen...LOL..
Daar hebben we een heel tijdje gezeten en gebabbeld want op diabetesvlak is er natuurlijk veel te vertellen, toch onder lotgenoten die elkaar pas leren kennen.
Daarna hebben we het laatste stukje gedaan, we hebben niet alles volgens plan gedaan, letterlijk, maar we hebben wel een mooie wandeling gedaan.
We hebben dan op de locatie zelf nog wat gegeten en gedronken, maar vooral veel gebabbeld.
Ik heb vandaag een toffe vrouw leren kennen die goed gaat opgenomen worden in onze groep.
En hopelijk gaat ze de meetings mee kunnen doen die ze graag wil doen.
Ze is van harte welkom.
Officieel is dat morgen, op 14 november.
Jammer genoeg valt het dit jaar op een maandag, dus dan zijn de wandelingen op de zondag ervoor gepland.
Ik ging daar een nieuw forumlid ontmoeten, om al eens mee te praten en gedachten te delen, vooraleer ze volgend weekend voor de leeuwen geworpen wordt.
Dan hebben wij immers een forummeeting waar zij voor de eerste keer, vrijwillig wel ;-), gaat aanwezig zijn.
Het eerste plan was om in Halle te gaan wandelen met nog een bevriend koppel, maar die mensen hebben helaas moeten afhaken.
Toen hebben wij geopteerd om in Oostmalle te gaan wandelen.
5 km, dat leek ons wel iets...
We hebben een plannetje meegekregen en we moesten de bruine pijlen volgen.
We moesten starten op het domein, maar daar waren al geen pijlen te vinden, per toeval vonden we een bordje met de naam van onze wandeling.
De dame waar we hadden ingeschreven had gezegd dat we de hoofdbaan moesten oversteken en dan naar links en dan de pijlen volgen....
Zogezegd zo gedaan, op het plannetje gekeken, maar dat was vrij klein en er stonden geen straatnamen op...zodat wij al minstens 500m te ver hadden gelopen.
Dan maar terug en na een beetje zoeken toch even op de juiste weg, maar geen bruine pijlen te zien.
Zo stond er op het plannetje ook het politiesymbool om een politiekantoor aan te duiden...maar dat hadden ze ondertussen verhuist blijkbaar want het was niet te vinden..
Het kerkhof dat op het plan staat hebben we echter wel gevonden....maar dat was misschien voorbestemd?
Toen kreeg mijn compagnon sanitaire problemen, maar we kwamen in de bewoonde wereld en hebben dan een café gevonden dat open was.
Ook de sanitaire voorzieningen...LOL..
Daar hebben we een heel tijdje gezeten en gebabbeld want op diabetesvlak is er natuurlijk veel te vertellen, toch onder lotgenoten die elkaar pas leren kennen.
Daarna hebben we het laatste stukje gedaan, we hebben niet alles volgens plan gedaan, letterlijk, maar we hebben wel een mooie wandeling gedaan.
We hebben dan op de locatie zelf nog wat gegeten en gedronken, maar vooral veel gebabbeld.
Ik heb vandaag een toffe vrouw leren kennen die goed gaat opgenomen worden in onze groep.
En hopelijk gaat ze de meetings mee kunnen doen die ze graag wil doen.
Ze is van harte welkom.
zaterdag 12 november 2011
Sportiever leven...
Vroeger was ik heel sportief, zeker de tienerjaren en de beginnende twenjaren.
Toen ik nog niet naar mannen dierf kijken ;-).
En eigenlijk ben ik altijd wel sportief gebleven, vooral tijdens de vakanties.
Maar niet voldoende naar mijn zin. En het kriebelt al een heel tijdje, wel al van de zomer 2010.
Dus ga ik terug meer zwemmen, maar nog te weinig.
En vorig jaar hebben de oudste dochter en schoonzoon nieuwe fietsen gekocht. Zij gaan met de kinderen al wel eens tochtje maken.
En vorige week had de jongste dochter ook weer een fiets gekocht, om met de zoon te kunnen gaan fietsen.
En ik ben al 2 jaar na mekaar in Griekenland minstens 1 week gaan fietsen.
Dat ging goed. Dagelijks tochten van 50 km daar was géén probleem, en je zag ondertussen mooie landschappen.
Nu heb ik deze middag een nieuwe fiets gaan kopen, ik had deze morgen heel veel zin om te gaan fietsen....
En thuisgekomen met de fiets heb ik het gekochte fietstasje nog gemonteerd en gevuld met cola en mijn andere db spullen.
En gaan fietsen langs het kanaal, lekker in het zonnetje.
De fiets heeft 3 versnellingen, meer dan genoeg voor mij. Er waren nog wel wat fietsers en ik werd natuurlijk nog wel ingehaald door de jongere coureurs en ook sommige recreanten, lees gepensioneerden die dagelijks fietstochten maken.
Maar dat is niet erg.
Eens ik terug wat conditie opgebouwd heb, kan ik ook terug grotere tochten aan.
Het zal mijn diabetes ten goede komen en hopelijk ook mijn gewicht, - 5 kg om te beginnen.
Daarna zien we wel verder.
Ook het verbruik van insuline zal hierdoor weer zakken.
En dan, dan zit ik weer op het goede spoor...
Toen ik nog niet naar mannen dierf kijken ;-).
En eigenlijk ben ik altijd wel sportief gebleven, vooral tijdens de vakanties.
Maar niet voldoende naar mijn zin. En het kriebelt al een heel tijdje, wel al van de zomer 2010.
Dus ga ik terug meer zwemmen, maar nog te weinig.
En vorig jaar hebben de oudste dochter en schoonzoon nieuwe fietsen gekocht. Zij gaan met de kinderen al wel eens tochtje maken.
En vorige week had de jongste dochter ook weer een fiets gekocht, om met de zoon te kunnen gaan fietsen.
En ik ben al 2 jaar na mekaar in Griekenland minstens 1 week gaan fietsen.
Dat ging goed. Dagelijks tochten van 50 km daar was géén probleem, en je zag ondertussen mooie landschappen.
Nu heb ik deze middag een nieuwe fiets gaan kopen, ik had deze morgen heel veel zin om te gaan fietsen....
En thuisgekomen met de fiets heb ik het gekochte fietstasje nog gemonteerd en gevuld met cola en mijn andere db spullen.
En gaan fietsen langs het kanaal, lekker in het zonnetje.
De fiets heeft 3 versnellingen, meer dan genoeg voor mij. Er waren nog wel wat fietsers en ik werd natuurlijk nog wel ingehaald door de jongere coureurs en ook sommige recreanten, lees gepensioneerden die dagelijks fietstochten maken.
Maar dat is niet erg.
Eens ik terug wat conditie opgebouwd heb, kan ik ook terug grotere tochten aan.
Het zal mijn diabetes ten goede komen en hopelijk ook mijn gewicht, - 5 kg om te beginnen.
Daarna zien we wel verder.
Ook het verbruik van insuline zal hierdoor weer zakken.
En dan, dan zit ik weer op het goede spoor...
vrijdag 11 november 2011
Bewust maken
Maandag, 14 november is het Wereld Diabetesdag.
En dan gaan er toch vele gebouwen in de wereld blauw verlicht worden.
Maar bijlange na nog niet genoeg.
De maand november is sowieso de maand om diabetes in de spotlights te brengen.
Want helaas, de meeste mensen denken bij "suikerziekte" nog altijd direct aan ouderdomssuiker ofte wel type 2.
Maar over type 1 is nog altijd te weinig geweten...zo weten heel weinig mensen dat zelfs baby's kunnen geboren worden met diabetes...
Maar ook worden er filmpjes overal geplaatst over type 1.
En daar worden zo wel de positieve zaken, lees de vooruitgang op gebied van medicatie pompen en meters voor de patiënten, als de negatieve punten, lees amputaties van ledematen en andere complicaties van "slechte of verwaarloosde" behandeling van je diabetes onder de loep genomen.
Nu kan ik jullie wel vertellen, na 26 jaar ervaring, dat mits een beetje opvolging dwz 8 x prikken en meten per dag er toch mee te leven valt.
Ik bekijk het positief; vroeger was de kans op complicaties veel groter.
Nu staan ze met de behandeling al zoveel verder, ze volgen ons veel beter op met meer technische mogelijkheden.
En als je als patiënt eerlijk bent met je dokter kan die nog korter op de bal spelen om te proberen je zo gezond mogelijk te houden met je of beter gezegd; ondanks je chronische ziekte.
Want wees nu eerlijk, dankzij je diabetes ben je toch beter gaan leven en vooral gezonder gaan eten?
En toch met een beetje inspanning kan je je leven goed beheren en genieten.
Maar je moet positief en ook realistisch blijven.
Ok; het heeft invloed op je leven.
Maar ik heb persoonlijk al jonge mensen gekend die op jonge leven een hartaderbreuk hebben gekregen en op slag dood waren...
Dus ik heb diabetes....maar liever dat dan een kanker waar je enorm onder lijdt en misschien na jarenlange strijd het toch nog verliest....zoals mijn dierbare vriend.
Dus hierbij de boodschap; MAAK mensen bewust van type 1 diabetes.
En deel deze links;
http://www.hippoandfriends.com/
http://www.vlaamsdiabetesforum.be/
Daar vindt je zoveel informatie en begrijp je onze zorgen misschien een beetje....
En dan gaan er toch vele gebouwen in de wereld blauw verlicht worden.
Maar bijlange na nog niet genoeg.
De maand november is sowieso de maand om diabetes in de spotlights te brengen.
Want helaas, de meeste mensen denken bij "suikerziekte" nog altijd direct aan ouderdomssuiker ofte wel type 2.
Maar over type 1 is nog altijd te weinig geweten...zo weten heel weinig mensen dat zelfs baby's kunnen geboren worden met diabetes...
Maar ook worden er filmpjes overal geplaatst over type 1.
En daar worden zo wel de positieve zaken, lees de vooruitgang op gebied van medicatie pompen en meters voor de patiënten, als de negatieve punten, lees amputaties van ledematen en andere complicaties van "slechte of verwaarloosde" behandeling van je diabetes onder de loep genomen.
Nu kan ik jullie wel vertellen, na 26 jaar ervaring, dat mits een beetje opvolging dwz 8 x prikken en meten per dag er toch mee te leven valt.
Ik bekijk het positief; vroeger was de kans op complicaties veel groter.
Nu staan ze met de behandeling al zoveel verder, ze volgen ons veel beter op met meer technische mogelijkheden.
En als je als patiënt eerlijk bent met je dokter kan die nog korter op de bal spelen om te proberen je zo gezond mogelijk te houden met je of beter gezegd; ondanks je chronische ziekte.
Want wees nu eerlijk, dankzij je diabetes ben je toch beter gaan leven en vooral gezonder gaan eten?
En toch met een beetje inspanning kan je je leven goed beheren en genieten.
Maar je moet positief en ook realistisch blijven.
Ok; het heeft invloed op je leven.
Maar ik heb persoonlijk al jonge mensen gekend die op jonge leven een hartaderbreuk hebben gekregen en op slag dood waren...
Dus ik heb diabetes....maar liever dat dan een kanker waar je enorm onder lijdt en misschien na jarenlange strijd het toch nog verliest....zoals mijn dierbare vriend.
Dus hierbij de boodschap; MAAK mensen bewust van type 1 diabetes.
En deel deze links;
http://www.hippoandfriends.com/
http://www.vlaamsdiabetesforum.be/
Daar vindt je zoveel informatie en begrijp je onze zorgen misschien een beetje....
Er is schoonmaken en er is SCHOONMAKEN
Ik heb dus in mijn carriere al vele opkuisen gedaan in ziekenhuizen.
En dus ook hier en daar zaken gezien die eigenlijk niet kunnen.
Het is natuurlijk zo dat het schoonmaakpersoneel per kamer maar x aantaal tijd krijgt, dit hangt een beetje af van het budget voorzien voor de schoonmaak.
Maar heb ook al gezien dat het personeel van het ziekenhuis zich zeker niet overwerkt, ze nemen geregeld koffiepauzes waar ze voor naar de personeelskantine trekken.
Wij namen ook koffiepauzes maar op de afdeling waar wij aan het werken waren, wij 10 minuten, zij 30 minuten.
En ook nu, bij de jaarlijkse schoonmaak sie wij doen heb ik zaken gezien, zoals de luchtroosters in de ramen dat die niet worden afgeveegd, er kwamen allemaal grijze stofvlokjes uit.
ik heb een paar koelkastjes uitgeveegd....mensen toch...als ik als nieuwe patiënt zo een koelkastje krijg, dan komt de hoofdverpleging mij toch wel uitleggen waarom dit goed gepoetst of niet gepoetst is.
Het is natuurlijk dat de schoonmaakdienst wist dat de hele afdeling een grote opkuis kreeg, maar toch....er wordt eigenlijk te oppervlakkig gepoetst, zeker voor een ziekenhuis.
En er was teamleiding van ons mee aanhet werken en ze hebben dit ook gezien...en zij vonden ook dat wij, hun eigen personeel toch beter poetst....;-).
Maar het hangt ook een beetje van je leidinggevende en jezelf af, want er zijn natuurlijk overal goed en minder goed werkend personeel.
Maar het schoonmaakpersoneel in de ziekenhuizen hebben wel één groot nadeel, zij moeten ook geregeld weekenden werken en wij niet.
Alhoewel sommige van onze teamleiders het toch proberen.
Zo werd mij ook de vraag gesteld of ik zaterdag wou komen werken, om mee de verhuis te doen op de afdeling.
Ik heb vlakaf nee gezegd, heb deze week meer dan genoeg uren gedaan.
En de teamleidster die het vroeg zei me nog; jamaar gij hebt maandag toch verlof.....
Ja !!!! En dan, ik heb nog redelijk wat verlof staan dat ik moet opnemen en ik heb rechten!!!!
NEE dus. NIET WERKEN OP ZATERDAG....duidelijk??? Denk het wel hé???
En dus ook hier en daar zaken gezien die eigenlijk niet kunnen.
Het is natuurlijk zo dat het schoonmaakpersoneel per kamer maar x aantaal tijd krijgt, dit hangt een beetje af van het budget voorzien voor de schoonmaak.
Maar heb ook al gezien dat het personeel van het ziekenhuis zich zeker niet overwerkt, ze nemen geregeld koffiepauzes waar ze voor naar de personeelskantine trekken.
Wij namen ook koffiepauzes maar op de afdeling waar wij aan het werken waren, wij 10 minuten, zij 30 minuten.
En ook nu, bij de jaarlijkse schoonmaak sie wij doen heb ik zaken gezien, zoals de luchtroosters in de ramen dat die niet worden afgeveegd, er kwamen allemaal grijze stofvlokjes uit.
ik heb een paar koelkastjes uitgeveegd....mensen toch...als ik als nieuwe patiënt zo een koelkastje krijg, dan komt de hoofdverpleging mij toch wel uitleggen waarom dit goed gepoetst of niet gepoetst is.
Het is natuurlijk dat de schoonmaakdienst wist dat de hele afdeling een grote opkuis kreeg, maar toch....er wordt eigenlijk te oppervlakkig gepoetst, zeker voor een ziekenhuis.
En er was teamleiding van ons mee aanhet werken en ze hebben dit ook gezien...en zij vonden ook dat wij, hun eigen personeel toch beter poetst....;-).
Maar het hangt ook een beetje van je leidinggevende en jezelf af, want er zijn natuurlijk overal goed en minder goed werkend personeel.
Maar het schoonmaakpersoneel in de ziekenhuizen hebben wel één groot nadeel, zij moeten ook geregeld weekenden werken en wij niet.
Alhoewel sommige van onze teamleiders het toch proberen.
Zo werd mij ook de vraag gesteld of ik zaterdag wou komen werken, om mee de verhuis te doen op de afdeling.
Ik heb vlakaf nee gezegd, heb deze week meer dan genoeg uren gedaan.
En de teamleidster die het vroeg zei me nog; jamaar gij hebt maandag toch verlof.....
Ja !!!! En dan, ik heb nog redelijk wat verlof staan dat ik moet opnemen en ik heb rechten!!!!
NEE dus. NIET WERKEN OP ZATERDAG....duidelijk??? Denk het wel hé???
donderdag 10 november 2011
Hectische week
Dat was het echt wel!
Maandag bij mijn endo geweest, de resultaten zijn goed....maar wel veel schommelingen.Dus gaan we nu uitzoeken hoe dit komt. Er is een vermoeden dat mijn insulinegevoeligheid is veranderd in de loop der jaren.
Dus moet ik nu weer een hele week alles opschrijven, waarden over de gehele dag, wat ik eet, wanneer ik werk, of ik mijn normale werk doe of intensievere werken.
Dus 7 dagen op papier van uur tot uur, letterlijk.
Ik heb ook langere infuusnaaldjes ( 9 mm) gevraagd en gekregen en idd mijn insuline werkt beter nu.
Dus mijn volledig basale programma's zullen moeten aangepast worden. Ik heb 3 verschillende programma's in mijn pomp staan...
Ook mijn gewrichtspijnen zijn ter sprake gekomen, ik heb blijkbaar veel last vanontstekingen op mijn gewrichten en die veroorzaken die pijnen.
Dus moet ik naar een reumatoloog om onderzoeken te doen.
Het zou kunnen veroorzaakt worden door te weinig kalk...en dan kunnen ze met medicatie er iets aan doen. Maar daar weet ik op het einde van deze maand meer over.
Dat is al één deel van het verhaal.
Het tweede deel is het werk.
Het was dus weer erg druk, maar gelukkig had ik wel hulp.
Ik heb heel wat kilometers afgelegd, vandaag bvb eerst naar Geel, van daaruit naar Turnhout, dan van Turnhout via Nederland naar Neerpelt, dan naar Achel maar dat is maar 6 km, van Achel naar Opglabbeek.
Dan ben ik een uurtje thuis geweest en dan nog even Herk de Stad.....
In totaal weer ongeveer 1000 km op de teller op 4 dagen tijd....
Misschien was ik toch beter bij een koeriersbedrijf of dergelijke gaan werken....;-)
Maandag bij mijn endo geweest, de resultaten zijn goed....maar wel veel schommelingen.Dus gaan we nu uitzoeken hoe dit komt. Er is een vermoeden dat mijn insulinegevoeligheid is veranderd in de loop der jaren.
Dus moet ik nu weer een hele week alles opschrijven, waarden over de gehele dag, wat ik eet, wanneer ik werk, of ik mijn normale werk doe of intensievere werken.
Dus 7 dagen op papier van uur tot uur, letterlijk.
Ik heb ook langere infuusnaaldjes ( 9 mm) gevraagd en gekregen en idd mijn insuline werkt beter nu.
Dus mijn volledig basale programma's zullen moeten aangepast worden. Ik heb 3 verschillende programma's in mijn pomp staan...
Ook mijn gewrichtspijnen zijn ter sprake gekomen, ik heb blijkbaar veel last vanontstekingen op mijn gewrichten en die veroorzaken die pijnen.
Dus moet ik naar een reumatoloog om onderzoeken te doen.
Het zou kunnen veroorzaakt worden door te weinig kalk...en dan kunnen ze met medicatie er iets aan doen. Maar daar weet ik op het einde van deze maand meer over.
Dat is al één deel van het verhaal.
Het tweede deel is het werk.
Het was dus weer erg druk, maar gelukkig had ik wel hulp.
Ik heb heel wat kilometers afgelegd, vandaag bvb eerst naar Geel, van daaruit naar Turnhout, dan van Turnhout via Nederland naar Neerpelt, dan naar Achel maar dat is maar 6 km, van Achel naar Opglabbeek.
Dan ben ik een uurtje thuis geweest en dan nog even Herk de Stad.....
In totaal weer ongeveer 1000 km op de teller op 4 dagen tijd....
Misschien was ik toch beter bij een koeriersbedrijf of dergelijke gaan werken....;-)
zondag 6 november 2011
Zo jammer voor haar.
Een paar dagen geleden was ik aan het chatten met een dame die tot mijn hechte vriendenkring behoort.
En zij had net ervoor met een andere dame gechat die we beiden nog goed gekend hebben.
Zij vertelde mij dat de dame in kwestie borstkanker had gehad, was geopereerd + bestralingen gekregen.
Nu vind ik dat wel jammer dat die dame dit heeft moeten doormaken, ik wens het niemand toe...maar verder laat het me eigenlijk koud.
Want die dame was x aantal jaren geleden goed bevriend met mij, althans dat dacht ik toch.
Ik reed geregeld naar haar toe en het was een eindje rijden.
Haar man is zelfstandige, heeft een zaak samen met zijn broer, altijd aan het werken.
En de dame was huisvrouw, zij moest zorgen dat het huis aan kant was, het eten op tafel staat als hij thuis komt en de was en de plas op tijd gedaan.
Zij was lid van ons vorige forum, maar mocht na een tijdje er niet meer op van haar man, want wij hadden te moderne ideeën.
Zij was ook nog nooit buiten België geweest, kwam amper aan zee, alhoewel dat het niet zover was voor hun.
Zij hoorde mijn verhalen over Griekenland en vertelde mij dat ze ook nog nooit in een vliegtuig had gezeten en als het aan hare M zou liggen zou ze nooit ergens komen.
Dus stelde ik voor dat ze dan toch eens met mij zou meegaan, zou ze toch al een klein stukje van de wereld gezien hebben.
Ze kreeg toestemming van haar man, maar het mocht allemaal wel niet veel kosten :-(.
Had ik maar nooit dit voorstel gedaan...
We hadden afgesproken dat we elkaar zouden vrijlaten, want zij wou wel eens een hele middag op het strand of aan het zwembad doorbrengen.
Dat was goed voor mij, dan kon ik wandelen langs de baai van Laganas.
En 's avonds zouden we afwisselend in het hotel aan de bar doorbrengen of in de hoofdstad van het eiland en daar wat flaneren door de stad en ergens terrasjes doen.
Maar zij had ook haar laptop mee....en daar kan zij mee skypen.
Met gevolg dat ze elke avond na het avondeten op onze kamer met haar man , soms 4 uur lang, aan het skypen was....
Want ze mistte haar "manneke" zo...
OMG....
Zelf bel ik om de 2 à 3 dagen een kwartier naar huis om te laten weten dat alles in orde is en voor de rest staat mijn gsm uit.....en amuseer ik mij.
Ik heb daar van de stress een paar keer hypo's gehad die ik wel kon oplossen alleen de laatste avond is het serieus misgelopen.
Toen wij in Zaventem op het vliegveld aankwamen hebben wij onze koffers opgehaald en naar de uitgang gelopen.
Haar man stond daar en ze heeft mij nauwelijks gegroet.
Ik heb er naderhand niets meer van gehoord, alleen heeft zij op ons forum nog wel verklaard dat diabeten niet alleen mogen reizen.
En dat was er helemaal over voor mij.
Dit betekende het einde van een eigenlijk éénzijdige vriendschap.
En zij had net ervoor met een andere dame gechat die we beiden nog goed gekend hebben.
Zij vertelde mij dat de dame in kwestie borstkanker had gehad, was geopereerd + bestralingen gekregen.
Nu vind ik dat wel jammer dat die dame dit heeft moeten doormaken, ik wens het niemand toe...maar verder laat het me eigenlijk koud.
Want die dame was x aantal jaren geleden goed bevriend met mij, althans dat dacht ik toch.
Ik reed geregeld naar haar toe en het was een eindje rijden.
Haar man is zelfstandige, heeft een zaak samen met zijn broer, altijd aan het werken.
En de dame was huisvrouw, zij moest zorgen dat het huis aan kant was, het eten op tafel staat als hij thuis komt en de was en de plas op tijd gedaan.
Zij was lid van ons vorige forum, maar mocht na een tijdje er niet meer op van haar man, want wij hadden te moderne ideeën.
Zij was ook nog nooit buiten België geweest, kwam amper aan zee, alhoewel dat het niet zover was voor hun.
Zij hoorde mijn verhalen over Griekenland en vertelde mij dat ze ook nog nooit in een vliegtuig had gezeten en als het aan hare M zou liggen zou ze nooit ergens komen.
Dus stelde ik voor dat ze dan toch eens met mij zou meegaan, zou ze toch al een klein stukje van de wereld gezien hebben.
Ze kreeg toestemming van haar man, maar het mocht allemaal wel niet veel kosten :-(.
Had ik maar nooit dit voorstel gedaan...
We hadden afgesproken dat we elkaar zouden vrijlaten, want zij wou wel eens een hele middag op het strand of aan het zwembad doorbrengen.
Dat was goed voor mij, dan kon ik wandelen langs de baai van Laganas.
En 's avonds zouden we afwisselend in het hotel aan de bar doorbrengen of in de hoofdstad van het eiland en daar wat flaneren door de stad en ergens terrasjes doen.
Maar zij had ook haar laptop mee....en daar kan zij mee skypen.
Met gevolg dat ze elke avond na het avondeten op onze kamer met haar man , soms 4 uur lang, aan het skypen was....
Want ze mistte haar "manneke" zo...
OMG....
Zelf bel ik om de 2 à 3 dagen een kwartier naar huis om te laten weten dat alles in orde is en voor de rest staat mijn gsm uit.....en amuseer ik mij.
Ik heb daar van de stress een paar keer hypo's gehad die ik wel kon oplossen alleen de laatste avond is het serieus misgelopen.
Toen wij in Zaventem op het vliegveld aankwamen hebben wij onze koffers opgehaald en naar de uitgang gelopen.
Haar man stond daar en ze heeft mij nauwelijks gegroet.
Ik heb er naderhand niets meer van gehoord, alleen heeft zij op ons forum nog wel verklaard dat diabeten niet alleen mogen reizen.
En dat was er helemaal over voor mij.
Dit betekende het einde van een eigenlijk éénzijdige vriendschap.
zaterdag 5 november 2011
Ja, dit komt goed.
Ben deze middag dus weer gaan zwemmen met de kleinzoon.
Hij heeft nu al een keer of 4 met zijn klas en vriendjes gaan zwemmen en altijd leuke verhalen verteld.
Omkleden is in een grote cabine met alle kindjes gelijk.
Dan gaan ze eerst naar het toilet en onder de douche en door het voetenbad.
Wij hebben dit ook gedaan alleen omkleden was in een kleiner cabine.
Ik heb hem alles laten doen zoals hij het met de juf en de klas doet. Eerst wat spelen in het peuterbad en dan naar het bad tot 85 cm diep.Daar gaan ze eerst in stappen en met plankjes of van die worsten oefeningen doen....wij dus ook.
Als ze met de school gaan mogen ze ook op de grote glijbaan, zo één van die buizen.
Ze mogen dit alleen doenvan de juf. Maar toen ik het met hem samen deed zag ik aan de trap een bordje dat kinderen - 6 jaar dit niet alleen mogen doen.
Maar waarschijnlijk staat de snelheid van het water dan wel niet zo hoog als vandaag...want de eerste keer dat wij naar beneden gingen heb ik mij wat mispakt en zijn we met ons hoofd beiden tegen de zijkant van de buis gestoten...
De tweede keer heb ik hem tussen mijn benen gezet en zo vastgehouden ipv hem op mijn benen te zetten.
En het ging beter zo.
En toen....heb ik hem meegenomen in het diepe zwembad, zover ik kon stappen met hem stevig in mijn armen...ik had hem op voorhand gezegd gat bomma heel voorzichtig was en hem niet ging loslaten...en hij was niet bang nu.
De vorige keer had ik dit niet moeten proberen, dat had nooit gelukt.
Dan zijn we weer in bad van 85 cm gegaan en heeft bomma hem al leren watertrappelen en op zijn buik liggend trappen met zijn voeten zoals nodig bij crawl. Hij steunde daarbij met zijn armen op mijn bovenarmen en kon ik 1 hand op zijn buik houden.
Darna hebben we nog "pak me dan als je kan" in het water gespeeld en toen was de pijp van bomma uit, na 1,5 uur intense watersport.
Dus gaan er 2 mensen goed slapen deze nacht ;-).
In elk geval ik heb mijn status als kreeft zijnde waargemaakt.
Zo vlot als ik in water bewegen kan...
Hij heeft nu al een keer of 4 met zijn klas en vriendjes gaan zwemmen en altijd leuke verhalen verteld.
Omkleden is in een grote cabine met alle kindjes gelijk.
Dan gaan ze eerst naar het toilet en onder de douche en door het voetenbad.
Wij hebben dit ook gedaan alleen omkleden was in een kleiner cabine.
Ik heb hem alles laten doen zoals hij het met de juf en de klas doet. Eerst wat spelen in het peuterbad en dan naar het bad tot 85 cm diep.Daar gaan ze eerst in stappen en met plankjes of van die worsten oefeningen doen....wij dus ook.
Als ze met de school gaan mogen ze ook op de grote glijbaan, zo één van die buizen.
Ze mogen dit alleen doenvan de juf. Maar toen ik het met hem samen deed zag ik aan de trap een bordje dat kinderen - 6 jaar dit niet alleen mogen doen.
Maar waarschijnlijk staat de snelheid van het water dan wel niet zo hoog als vandaag...want de eerste keer dat wij naar beneden gingen heb ik mij wat mispakt en zijn we met ons hoofd beiden tegen de zijkant van de buis gestoten...
De tweede keer heb ik hem tussen mijn benen gezet en zo vastgehouden ipv hem op mijn benen te zetten.
En het ging beter zo.
En toen....heb ik hem meegenomen in het diepe zwembad, zover ik kon stappen met hem stevig in mijn armen...ik had hem op voorhand gezegd gat bomma heel voorzichtig was en hem niet ging loslaten...en hij was niet bang nu.
De vorige keer had ik dit niet moeten proberen, dat had nooit gelukt.
Dan zijn we weer in bad van 85 cm gegaan en heeft bomma hem al leren watertrappelen en op zijn buik liggend trappen met zijn voeten zoals nodig bij crawl. Hij steunde daarbij met zijn armen op mijn bovenarmen en kon ik 1 hand op zijn buik houden.
Darna hebben we nog "pak me dan als je kan" in het water gespeeld en toen was de pijp van bomma uit, na 1,5 uur intense watersport.
Dus gaan er 2 mensen goed slapen deze nacht ;-).
In elk geval ik heb mijn status als kreeft zijnde waargemaakt.
Zo vlot als ik in water bewegen kan...
vrijdag 4 november 2011
Hey mateke
stuur jij al die zon naar ons toe op deze 4 de november.
Om ons te laten weten dat je het goed stelt en dat je nog altijd het zonnetje in huis
bent, ook al ben je niet meer onder ons?
Het is een prachtige dag, zo'n dag waar jij zo van hield. Is dit speciaal voor jouw verjaardag.
Weet dat we hier met velen aan je denken en je nog steeds missen.
Onze goede vriend die er de moed inhield, ook al leed je veel pijn.
Die ons zo opvrolijkte en zei van hey laat de moed niet zakken, toen het zelf al ondraaglijk
werd voor jou.
Jij die mij kwam bezoeken als wij in de zomervakantie aan zee waren.
Met je sappig Westvlaams dat ik niet altijd zo goed verstond, maar dat je lief vrouwtje dan weer
vertaalde voor mij.
Je kon zo goed vertellen over Cap Gris en de mooie streek in Frankrijk waar jullie geregeld naartoe gingen. Deze streek was immers niet zover voor jullie, eigenlijk kort bij huis.
En de zee is er mooier dan hier.
Je interesse voor W.O.I. Ook het feit dat ik woon waar jij je legerdienst hebt gedaan was een mooi gespreksonderwerp. Ja het leger was jouw ding wel.
Mateke, weet dat ik zeker op deze dag, jouw verjaardag aan je denk. En al het goede dat je mij geschonken hebt, vooral de vriendschap.
Maar gelukkig zijn er nog tastbare bewijzen van jou hier op aarde, je zoon en je kleinkinderen en natuurlijk je vrouw.
Ik zoek hen binnenkort nog wel op, beloofd!
Dus, mijne vriend weet dat ik nog aan je denk en met je spreek, zeker als ik goede raad nodig heb.
Ik hou van je en vergeet je nooit.
Om ons te laten weten dat je het goed stelt en dat je nog altijd het zonnetje in huis
bent, ook al ben je niet meer onder ons?
Het is een prachtige dag, zo'n dag waar jij zo van hield. Is dit speciaal voor jouw verjaardag.
Weet dat we hier met velen aan je denken en je nog steeds missen.
Onze goede vriend die er de moed inhield, ook al leed je veel pijn.
Die ons zo opvrolijkte en zei van hey laat de moed niet zakken, toen het zelf al ondraaglijk
werd voor jou.
Jij die mij kwam bezoeken als wij in de zomervakantie aan zee waren.
Met je sappig Westvlaams dat ik niet altijd zo goed verstond, maar dat je lief vrouwtje dan weer
vertaalde voor mij.
Je kon zo goed vertellen over Cap Gris en de mooie streek in Frankrijk waar jullie geregeld naartoe gingen. Deze streek was immers niet zover voor jullie, eigenlijk kort bij huis.
En de zee is er mooier dan hier.
Je interesse voor W.O.I. Ook het feit dat ik woon waar jij je legerdienst hebt gedaan was een mooi gespreksonderwerp. Ja het leger was jouw ding wel.
Mateke, weet dat ik zeker op deze dag, jouw verjaardag aan je denk. En al het goede dat je mij geschonken hebt, vooral de vriendschap.
Maar gelukkig zijn er nog tastbare bewijzen van jou hier op aarde, je zoon en je kleinkinderen en natuurlijk je vrouw.
Ik zoek hen binnenkort nog wel op, beloofd!
Dus, mijne vriend weet dat ik nog aan je denk en met je spreek, zeker als ik goede raad nodig heb.
Ik hou van je en vergeet je nooit.
donderdag 3 november 2011
Steppegras
Wij Belgen, dus Vlamingen en Walloniërs zijn gekend als Bourgondiërs. Genietend van het leven al etend en drinkend.
Wij maken lekker eten en gaan graag eten.
Ook in mijn vriendenkring is dit een gegeven, elke ontmoeting of meeting met familie of diabetesvrienden gaat gepaard met een goed glas en een lekker etentje.
En ja, als diabeet kan je op restaurant kan je lekker en gezond eten.
Op de meeste menukaarten staat lekker vlees en vis, of kip.Je kan overal salade of verse groenten bijkrijgen.Frieten hoeft niet, je kan ook puree of gewone aardappelen krijgen.
Pasta's zijn er ook in alle varianten krijgen.
En je kan zelf kiezen of je er saus bij neemt of niet, de keuze is aan jou.
Half november heb ik weer een afspraak met een grote groep vrienden om Steppegras te gaan eten.
Dat is een specialiteit van de streek hier. Niet iedereen mag het klaar maken, want er staat een patent op, alleen als je een licensie hebt betekent het dat je dit gerecht zoals het hoort kan klaarmaken.
Wat houdt dit gerecht nu in?
Awel, dit is een steak naar jouw smaak gebakken, met een speciale saus en flinterdunne frieten er boven op, zoveel dat je steak er compleet onder bedolven is.
Het is een gerecht dat oorspronkelijk hier in Leopoldsburg is ontwikkeld . Toen het hier nog een echte kazernestad was.
Voor al die hongerige soldaatjes...;-)))).
Er zijn 3 maten in; Super, groot en klein.
Maar zelfs het kleinste maatje is nog teveel voor mij, het is elke keer met hele grote honger vertrekken en dan toch nog moeten "stoempen" om het erin te krijgen.
Maar ik weet zeker dat dit weer een fantastische avond zal worden , met veel ambiance!!!!
Wij maken lekker eten en gaan graag eten.
Ook in mijn vriendenkring is dit een gegeven, elke ontmoeting of meeting met familie of diabetesvrienden gaat gepaard met een goed glas en een lekker etentje.
En ja, als diabeet kan je op restaurant kan je lekker en gezond eten.
Op de meeste menukaarten staat lekker vlees en vis, of kip.Je kan overal salade of verse groenten bijkrijgen.Frieten hoeft niet, je kan ook puree of gewone aardappelen krijgen.
Pasta's zijn er ook in alle varianten krijgen.
En je kan zelf kiezen of je er saus bij neemt of niet, de keuze is aan jou.
Half november heb ik weer een afspraak met een grote groep vrienden om Steppegras te gaan eten.
Dat is een specialiteit van de streek hier. Niet iedereen mag het klaar maken, want er staat een patent op, alleen als je een licensie hebt betekent het dat je dit gerecht zoals het hoort kan klaarmaken.
Wat houdt dit gerecht nu in?
Awel, dit is een steak naar jouw smaak gebakken, met een speciale saus en flinterdunne frieten er boven op, zoveel dat je steak er compleet onder bedolven is.
Het is een gerecht dat oorspronkelijk hier in Leopoldsburg is ontwikkeld . Toen het hier nog een echte kazernestad was.
Voor al die hongerige soldaatjes...;-)))).
Er zijn 3 maten in; Super, groot en klein.
Maar zelfs het kleinste maatje is nog teveel voor mij, het is elke keer met hele grote honger vertrekken en dan toch nog moeten "stoempen" om het erin te krijgen.
Maar ik weet zeker dat dit weer een fantastische avond zal worden , met veel ambiance!!!!
woensdag 2 november 2011
Schotland
Ik ben er nooit geweest, maar ik heb er kennissen wonen.
In Dundee. En geregeld chat ik met hen. En eergisteren vertelde J me dat ze in maart terug grootmoeder werd.
En wanneer ik hen nu kwam bezoeken?
Ik moet het echt gaan doen, zou dit graag in het voorjaar doen, als de Schotse natuur ontwaakt na een lange winterslaap.
Volgens mijn pa zijn de Schotse " Highlands" prachtig, hij heeft er in zijn jonge jaren een trektocht door gemaakt.
En het deel met de "Lakes" trekt mij enorm aan.
Misschien dat ik Nessie dan wel tegenkom.
Ja , het wordt tijd dat ik met J afspraken ga maken en vastleggen om een weekje naar Dundee te gaan.
Ik heb haar en K leren kennen in Zakyntos een paar jaar geleden, zij waren in hetzelfde hotel als wij en elke avond zaten wij bij elkaar te praten over de dag die gepasseerd was.
Wat zij gedaan hadden, wat wij bezichtigd hadden, en daar was nog een koppel waarvan de dame Schots is en de man een Engelsman.
Bij J en K is dit ook zo.
En meestal gaan de mannen dan ook in Schotland wonen na hun trouwen, daar volgen de mannen de vrouw...;-).
J vertelde me toen, dat bij hun trouwen K een kilt heeft gedragen...LOL.
In haar clankleuren. Die traditie wordt daar nog altijd in stand gehouden.
Wij hebben daar gezamelijk veel plezier gemaakt en op onze laatste avond samen een stevige pint gedronken.
En van tijd tot tijd nu, chatten wij naar elkaar.
Ze zijn nu naar Turkije geweest en moet mij daar nog veel over vertellen.
Maar die verhalen heb ik dus nog te goed.
En ook zo breidt mijn "internationale" vriendenkring elk jaar uit.
Elke keer dat ik naar het buitnland ga, leer ik wel mensen kennen waar ik later ook nog, via internet contact hou en soms ook zoals in Kos de mensen weerzie.
Dus in 2012 een weekje Dundee plannen.
In Dundee. En geregeld chat ik met hen. En eergisteren vertelde J me dat ze in maart terug grootmoeder werd.
En wanneer ik hen nu kwam bezoeken?
Ik moet het echt gaan doen, zou dit graag in het voorjaar doen, als de Schotse natuur ontwaakt na een lange winterslaap.
Volgens mijn pa zijn de Schotse " Highlands" prachtig, hij heeft er in zijn jonge jaren een trektocht door gemaakt.
En het deel met de "Lakes" trekt mij enorm aan.
Misschien dat ik Nessie dan wel tegenkom.
Ja , het wordt tijd dat ik met J afspraken ga maken en vastleggen om een weekje naar Dundee te gaan.
Ik heb haar en K leren kennen in Zakyntos een paar jaar geleden, zij waren in hetzelfde hotel als wij en elke avond zaten wij bij elkaar te praten over de dag die gepasseerd was.
Wat zij gedaan hadden, wat wij bezichtigd hadden, en daar was nog een koppel waarvan de dame Schots is en de man een Engelsman.
Bij J en K is dit ook zo.
En meestal gaan de mannen dan ook in Schotland wonen na hun trouwen, daar volgen de mannen de vrouw...;-).
J vertelde me toen, dat bij hun trouwen K een kilt heeft gedragen...LOL.
In haar clankleuren. Die traditie wordt daar nog altijd in stand gehouden.
Wij hebben daar gezamelijk veel plezier gemaakt en op onze laatste avond samen een stevige pint gedronken.
En van tijd tot tijd nu, chatten wij naar elkaar.
Ze zijn nu naar Turkije geweest en moet mij daar nog veel over vertellen.
Maar die verhalen heb ik dus nog te goed.
En ook zo breidt mijn "internationale" vriendenkring elk jaar uit.
Elke keer dat ik naar het buitnland ga, leer ik wel mensen kennen waar ik later ook nog, via internet contact hou en soms ook zoals in Kos de mensen weerzie.
Dus in 2012 een weekje Dundee plannen.
dinsdag 1 november 2011
Allerheiligen
Dit is de dag, dat je volgens de katholieke kerk, je doden moet eren.
Maar aangezien ik atheïst ben, hoef ik deze verplichting niet te volgen. Want ook, dit is een uitgemolken dag, puur commercieel.
De mensen "moeten" potten chrysanten of bloemstukken op de graven gaan zetten.
En ook, de week voor Allerheiligen moeten de graven opgekuist worden, voor de ogen van de andere mensen, dat ze niks achter je rug kunnen zeggen.
Maar wat dan op die andere 363 dagen van het jaar.
Zijn die doden en graven dan ineens niet zo belangrijk voor de kerk?
Nee, dan doe ik het liever op mijn manier.
Ik herinner de dode op haar/zijn verjaardag, sterfdag en op de dagen dat er ineens iets te binnen schiet over die persoon.
Dan beleef ik die herinnering nog eens en praat ingedachten met hem/haar.
Ik haal bewust de goede momenten samen naar boven, dat moet je koesteren, de goede zaken van het leven.
En daarbij, mijn dierbare overledenen zijn allemaal gecremeerd en uitgestrooid.
Dus is er géén graf om naar toe te gaan en te treuren.
En treuren om hen moet je niet doen, want voor sommigen onder hen kwam de dood als een verlossing.
Ze hadden genoeg geleden.
Later, als het mijn tijd is wil ik dit voor mezelf ook.
Crematie en uitgestrooid worden, boven zee. Dan ben ik terug thuis, in het water.
Want dat is nog altijd mijn habitat.
En dat mijn nabestaanden dan altijd met een glimlach kunnen terugkijken, want ik heb geleefd.
Op mijn manier.
Maar aangezien ik atheïst ben, hoef ik deze verplichting niet te volgen. Want ook, dit is een uitgemolken dag, puur commercieel.
De mensen "moeten" potten chrysanten of bloemstukken op de graven gaan zetten.
En ook, de week voor Allerheiligen moeten de graven opgekuist worden, voor de ogen van de andere mensen, dat ze niks achter je rug kunnen zeggen.
Maar wat dan op die andere 363 dagen van het jaar.
Zijn die doden en graven dan ineens niet zo belangrijk voor de kerk?
Nee, dan doe ik het liever op mijn manier.
Ik herinner de dode op haar/zijn verjaardag, sterfdag en op de dagen dat er ineens iets te binnen schiet over die persoon.
Dan beleef ik die herinnering nog eens en praat ingedachten met hem/haar.
Ik haal bewust de goede momenten samen naar boven, dat moet je koesteren, de goede zaken van het leven.
En daarbij, mijn dierbare overledenen zijn allemaal gecremeerd en uitgestrooid.
Dus is er géén graf om naar toe te gaan en te treuren.
En treuren om hen moet je niet doen, want voor sommigen onder hen kwam de dood als een verlossing.
Ze hadden genoeg geleden.
Later, als het mijn tijd is wil ik dit voor mezelf ook.
Crematie en uitgestrooid worden, boven zee. Dan ben ik terug thuis, in het water.
Want dat is nog altijd mijn habitat.
En dat mijn nabestaanden dan altijd met een glimlach kunnen terugkijken, want ik heb geleefd.
Op mijn manier.
Abonneren op:
Posts (Atom)