Ons eerste fietstochtje samen

De kleinzoon rijdt nu al een tijdje met zijn fietsje zonder zijwielen.
En hij gaat normaal elke zaterdagmiddag/avond met zijn "papa" fietsen. Soms gaat zijn mama ook mee.
Maar het is een feit, hij fietst graag.

De voorbije week toen het al zo'n mooi weer was heeft hij na 't school veel in de tuin gefietst, tot het tijd was om te gaan eten.
Ik heb een vermoeden dat er een nieuwe veldrijder of wegrenner in de maak is. Want ook koers op tv  volgt hij.

En omdat bomma voor de winter ook een nieuwe fiets heeft gekocht en hij dit weekend bij ons is, had ik beloofd deze namiddag met hem te gaan fietsen.
Er zijn hier nog fietspaden dwars door de bossen , dus zijn we een toertje gaan maken.
Het was de bedoeling om tot aan de hondenschool te rijden, daar naar de training van de honden te kijken en dan terug naar huis te rijden.
Maar de hondenschool is verhuist en dat wist ik niet.
We zijn dan nog een beetje verder gereden, hebben een kleine rustpauze ingelast en zijn dan terug naar huis gekomen.
De kleinzoon had blozende wangetjes, honger en dorst...;-)
En ongeveer 5 km gereden.
Dat vind ik zeer flink voor een kleuter van 5 jaar.
Zou dit het begin zijn van een nieuwe wielerloopbaan?

Tju, just gemist...

Wie naar Q-music luistert 's morgens weet dat deze week Sven Ornelis naar Kurt Rogiers op zoek is...
Een nieuwe uitdaging deze week waarmee 1000 € en een slinternieuwe Tomtom te winnen valt.

Kurt Rogiers verkleed zich elke dag in iets en gaat naar een bepaalde plaats en dmv hints kunnen de luisteraars Kurt dan op het spoor komen..
Maandag was hij als clochard vermomd en te vinden in Gent...
Dinsdag was hij een vrouw geworden en bevond hij/zij zich in Antwerpen Centraal, het grote spoorwegstation...
Vandaag was hij als banaan verkleed en op het Dusartplein in Hasselt bananen aan het uitdelen.....

Ik hoorde dit juist toen ik in de auto stapte en hij juist gevonden was...
Toen zei ik; tju just gemist...ik was op nog géén km van hem vandaan...
Had ook graag die 1000€ gewonnen en de Tomtom...maar ook Kurt van dichtbij gezien natuurlijk...

Tju toch...;-)

Zomeruur.

Het is weer zover, deze nacht gaan we het zomeruur in, dus van 2 naar 3u.
Een uur minder slapen en voor mij een week nodig hebben om aan te passen.

Want je zou nu denken, het is toch niet erg, alles een uur verschuiven, maar dat is het dus wel.
's Avonds (te) laat eten is al jaren een probleem, blijkbaar zijn mijn maag en de verteringsorganen ook voor de ochtenduren waarin zij het liefst actief zijn.

Nu is het zo, dat ik al een paar dagen aan het sukkelen ben met mijn waarden, heb momenten dat ik vrij hoge waarden haal, bijna 400 soms.
Ik krijg ze ook wel naar beneden, maar gewoonlijk gaat dat te snel, binnen het uur naar 70 is te snel!!! Want dan zak je natuurlijk weer lager, waardoor je lever weer extra suikers gaat aanmaken en je weer doorstijgt, dus ben je flink aan het schommelen zo.
En dat is door het huidige weer, het is schitterend weer, maar te warm eigenlijk voor de tijd van het jaar.
Mijn lichaam wilt eigenlijk geleidelijk aan wennen aan veranderende weersomstandigheden, maar ja dit is België hé, ofwel alles ofwel niks...
Dus deze nacht gaat er een uur vanaf en zal het ongeveer een week duren eer ik alles weer op zijn plooi heb, suikersgewijs....

Samen toch één...

Mijne partner...ik weet ik praat niet veel over hem...dat heeft een reden.
Hij is niet scheutig op beziens..hij heeft zich de laatste jaren nogal teruggetrokken uit het sociale leven.

Wij zijn tegenpolen, hij rustig en kalm, alles vanaf een afstand bekijkend en toch een twijfelaar.
Ik ben nogal een vurig ding, smijt me in het leven, heel resoluut, je leeft maar 1 keer zeg ik hem altijd.

Maar hij luistert wel als ik er alles uitgooi wat op mijn lever ligt en na geduldig wachten, soms dagen, komt er ook wel een opinie van hem.

We hebben door de jaren heen woelige baren doorstaan, eerst samengewoond, getrouwd...na vele jaren die moeilijk waren aan een latrelatie begonnen, want ja ons huwelijk heeft lang op barsten gestaan...
En toch...we kunnen elkaar niet missen, we trekken elke keer weer naar elkaar toe.
Ruzies zijn er niet meer..soms nog wel meningsverschillen, maar we hebben geleerd van daar over te praten en niet meer zoals vroeger enkel nog te roepen en te tieren.
We hebben geleerd elkaar wat vrijheid te geven om elks te doen wat je graag doet.

Dat is ook de reden waarom ik veel alleen op stap ben, hij is niet goed in nieuwe contacten maken.
En hij kan dan rustig zijn tv programma's kijken terwijl ik me uitleef.
De momenten die we samen hebben zijn goed, waarschijnlijk geleerd door de jaren heen hoe je water en vuur moet verenigen.
Er is begrip voor elkaar gekomen, ondanks dat onze meningen lijnrecht tegen elkaar kunnen staan.

Op zaterdag kookt mijn partner, meestal axclusief voor mij, typisch Belgisch dus; ja biefsteak -friet...
soms is daar een wijntje bij en ook daar hebben we een compromis voor gezocht want hij houdt het liefst van een stevige rode wijn, ik van een zoete witte wijn.
Dus hebben we naar een goede rosé gezocht die we beiden wel graag drinken.
Dat zal dan liefde zijn zeker, naar comprissen zoeken waar je beiden mee tevreden bent.
Maar ik ben er blij mee, ik mag mij op elke manier ontplooien zoals ik wil, zolang ik en hij er maar samen uitkomen als er nood aan is.
En gelukkig is dat wel zo.

Vlammend geel, sparkelend wit, helderroos...

Het is in volle hevigheid losgebarsten;
de LENTE....op 2 dagen tijd stegen de temperaturen hier tussen 16 en 20 ° op de zandgronden van de kempen en dan ja reageert moeder Aarde...

Je zag bijna letterlijk elke seconde hoe de bloemen van de forsythia open kwamen, de bloesems van de appelbomen reiken bloem per bloem naar de zon.
Ik had het geluk om vanuit de auto dit te kunnen gadeslaan, heb weer veel in de fruitstreek vertoefd, en neem zeker vanaf volgende week mijn camera mee.
Als ik daar weer ben, weet ik wel een paar plaatsen waar ik kan stoppen om dit even vast te leggen.
En ook even genieten dan, een rustmoment even tussendoor dan.
Het is weer vroeg, deze warme lente...maar ik geniet hier al ten volle van, en ben ook blij dat ik in Limburg woon en niet meer in de stad.
Nu kan je hier echt van de natuur genieten en de seizoenen meemaken.
Dus mensen allemaal, geniet ten volle van deze mooie lentedagen en doe wat zonne-energie op.

Diep gekwetst

Bijna 27 jaar diabetes heb ik....en na al die jaren ben ik diep gekwetst , zit ik te huilen...denken ze nu echt dat ik dit gewild heb....ik wil graag gezond zijn, maar het is nu niet zo...


Het zit zo, op mijn werk doet er 1 iemand moeilijk over mijn diabetes.
In het begin van de week was er naar mij gebeld, ik moest op gesprek komen, waarom wist ik toen nog niet.
En gisteren heb ik een opkuis gedaan samen met 1 van mijn bazinnen.
Ik heb een halfuur gestofzuigd , achter glas in de volle zon, en natuurlijk krijg ik daarvan een hypo en telaat gevoeld.
Zij had dit nogal meegemaakt en heeft mijn cola aangegeven, maar het was maar een lichte hypo want ik was er direct weer door.
Maar zij was ook weer in paniek en heeft dit weer gemeld aan die 1 iemand die het voor het zeggen heeft in onze regio.

Dus ik wist al dat er in het gesprek van deze morgen dit weer ten berde zou komen.
Dat ik me weer moest gaan verdedigen en iets moest uitleggen waar zij na al die jaren dat ik voor hen werk, blijkbaar nog altijd niets van verstaan.
Dat ik al het mogelijke doe om die situaties te vermijden, maar dat mijn lichaam niet altijd reageert zoals ik zou willen.
Dat ondanks de brieven die mijn endo schrijft dat ik vakbekwaam ben, er nooit geen klachten van de klanten komen, zij blijven twijfelen of ik wel capabel genoeg ben om mijn werk uit te voeren.
Precies of ik de enige ben op een personeelsbestand van 1100 mensen met type 1 diabetes.

Telkens weer als ik op gesprek, waar dan ook over, moet komen wordt mijn diabetes erbij gesleurd.
Tien keer prikken /dag, pomp afkoppelen als ik met de auto rijd gewoon om te vermijden dat ik juist dan hypo's zou doen, op geregelde tijden eten en drinken, mijn controles op de juiste tijdstippen laten uitvoeren...ik ben 24/24 bezig met mijn diabetes.
Ik weet gewoon niet wat ik nog meer kan doen.

Toen ik bijna 27 jaar geleden de diagnose kreeg, heb ik een gans jaar gehuild , gevloekt en me verzet...tot ik besefte; het is nu zo en ik moet er mee verder.
Dat heb ik al die tijd gedaan, het leren aanvaarden en er mee omgaan.
En ik had weer vreugde in mijn leven, ondanks mijn diabetes.

Vertel me dan eens waarom andere mensen me nu aanvallen op het feit dat ik diabetes heb en niet zou bekwaam zijn om gelijk wat dan ook te doen...
want wat als;
- ik alleen ben op een pand en een hypo krijg
- ik een hypo krijg als ik auto rij
- als de klant ziet dat ik een hypo krijg....

Dat ik dit in mijn privéleven ook kan voorhebben( en al gehad heb) is blijkbaar minder erg.....en dan vergeten ze ook nog dat ik hier al jaren ervaring in heb, ik weet hoe ik dit moet oplossen...
Nee, na de zoveelste keer dit gesprek gehad te hebben, is het genoeg geweest, ik heb in jaren niet meer om mijn diabetes gehuild dus het heeft mij diep gekwetst.
Ik ga op mijn werk de vertrouwenspersoon hierover aanspreken en eisen dat dit stopt want anders ga ik hiermee verder.
Ik heb ook niet gevraagd om gelijk welke chronische ziekte te krijgen, niemand vraagt daarom, dus wil ik ook niet dat die dame daar op het werk elke keer als ze kan mij hiermee in een hoek probeert te drummen.
Als zij mijn behandelende geneesheer niet geloofd dat mijn diabetes absoluut geen belemmering is om mijn werk goed uit te voeren, dan heeft zij een probleem, niet ik.

't Is te hopen dat deze mensen nooit een dergelijk gezondheidsprobleem krijgen, want die gaan nooit zo sterk zijn als ik ben geworden om hun ziekte te aanvaarden.

Gemeenschappelijke noemer

is diabetes...zo hebben we elkaar leren kennen...
Tussen de bruid van gisteren en mezelf is het bijna 4 jaar geleden ontstaan, haar dochtertje heeft ook db.
Ze had het moeilijk want haar eerste man was niet de man die zij gehoopt had dat hij zou zijn.

Maar niet alleen de db verbond ons...met de tijd konden we steeds betere gesprekken hebben, over van alles en nog wat.Haar beide dochtertjes zijn zulke lieve kinderen en ik heb haar nog nooit haar stem weten te verheffen.
Op een gegeven moment kwam ze alleen te staan met haar kinderen.
Ze trok haar plan want dat heeft ze eigenlijk wel altijd moeten doen in dat huwelijk!
Maar na verloop van tijd leerde ze iemand anders kennen, iemand die haar de tijd en respect gaf dat ze verdiende.
En ook, hij liet haar nog altijd met ons op stap gaan.
Beetje bij beetje leerde hij ons ook kennen en omgekeerd.
Het klikt!!!
Hij doet even onozel als wij...LOL, we hebben al de grootste pret met hem gehad.
Maar als het moet komen ook de ernstige gesprekken aan bod.

Gisteren zijn ze in het huwelijksbootje gestapt, het is stevig en solide gebouwd.
Het zal elke storm kunnen doorstaan en hopelijk met niet teveel averij, maar met veel wind in jullie zeilen.
In elk geval, bruid en bruidegom, een behouden vaart gewenst, een hééééééééél leven lang.
En dit geldt ook voor onze vriendschap, dat ze een heel leven uithoudt.

Tussen vreugde en verdriet...

De afgelopen week had ik 2 zaken om naar uit te kijken, de verjaardag van mijn pa en het huwelijk van goede vrienden....
Twee leuke dingen dus, mijn pa werd 83, dus je moet dit koesteren want je weet niet zeker of de mens er de dag er op er nog wel zal zijn gezien de leeftijd....
Op woensdagmorgen hoor ik dan het radionieuws, de vorige avond...op weg naar huis, vanuit Zwitserland, zijn 22 kinderen verongelukt met een Belgische bus, samen met 6 van hun begeleiders..nog een 4-tal zwaar gewonden waarvan 3 in coma....dan helt de balans van geluk over naar ellende..
Mijn gedachten waren direct bij de ouders en grootouders; krijg het maar thuis dit bericht.
Heel ons land in rouw, we zijn allemaal getekend door verdriet.
Ook Europa en de rest van de wereld sturen ons steunbetuigingen.Ook de hulpverleners , in Zwitserland en hier zijn aangeslagen.
Vrijdag was het nationale rouwdag en om 11 u precies stond ons land letterlijk stil 1 minuut stilte om de kinderen te eren.
Volgende week worden ze gezamelijk begraven, ze zijn ook gezamelijk terug naar huis gekomen.
Verenigd in de dood zullen ze nooit vergeten worden.

Het huwelijk van de vrienden was fantastisch en het heeft mij persoonlijk ook geholpen om alles te laten bezinken.
Maar daar schrijf ik in de loop van de week nog wel over, want dit verdient zeker nog een aparte blog.
Maar soms ligt vreugde en verdriet soms zo verdomd dichtbij......

Vrijgezellenavond...

Volgende week trouwen dus vrienden van ons. Ons dat is een groep vrienden die elkaar al een aantal jaren kennen en very close zijn.
Nu hadden, wij als goede vrienden een leuk plan opgevat. We gingen het aanstaande bruidspaar een vrijgezellenavond geven. Met verkleedpartij en opdrachten , all in...

En aangezien het bruidspaar zichzelf als de familie Flodder beschouwd, was dit de ideale uitvalsbasis om een fantastische avond aan te vangen.
Dus de groep vrienden zijn gezamelijk naar het huis van het bruidspaar gereden, eerst een glas champagne op hun geluk gedronken en daarna moesten ze zich omkleden.
Voor de bruidegom was het vrij makkelijk, die had op voorhand al de opdracht gekregen om een blauw kostuum aan te doen, hij kreeg nog een pet op zijn hoofd en een spiegelei in zij hand geduwd, zo'n rond bord van de spoorwegen, en ook nog een fluitje, waar hij tijdens van de avond veel gebruik heeft gemaakt...LOL..
De bruid kreeg dus zo'n oud bommakleed aan, zo'n typische keukenschort, rubberen bloemetjeslaarzen, een sigaar en voor de fles sterke drank heeft ze zelf gezorgd.

Hun eerste opdracht hebben ze thuis gedaan, we hebben ze apart gezet en hun een vragenlijst laten invullen. Kwestie van te kijken of ze elkaar goed genoeg kennen om volgende zaterdag te kunnen trouwen.
Het clichè is bevestigd hoor.
De bruid kent haar aanstaande beter, de bruidegom heeft een onvoldoende gehaald...;-).

Toen kwam de volgende verrassing, we gingen ergens eten, maar ze wisten niet waar.
Naar de Japanner dus..en we hebben elk ons eigen menu gekozen, maar het was met showcooking.
Leuk en lekker.
We hebben uitgebreid gegeten en hebben voldaan het restaurant verlaten en zijn richting Gent gereden waar de rest van de avond is opgevuld.
We hadden op hun rug ook een papier gespeld met de tekst; Kus me snel, want ben nu nog vrijgezel..
En eens in Gent aangekomen was dit ook een opdracht bij mensen om een kus bedelen en de naam van de aangesproken persoon ergens op hun lichaam laten schrijven met een afwasbare viltstift.
Toen kregen we dorst en zijn ergens op een terrasje gaan zitten, 1 minpuntje het was niet verwarmd.
Daar moesten ze ook de volgende opdracht doen, er liep daar veel volk rond en de bruid moest 10 condooms verkocht krijgen en de bruidegom moest 10 kledinglabels verzamelen..LOL..
De bruid heeft haar opdracht volledig kunnen volbrengen, de bruidegom heeft toch ook 4 labels kunnen loskrijgen...
Op dat terras zaten echter ook Engelse toeristen die verbaasd naar jolige gedrag zaten te kijken, we hebben dan maar uitgelegd wat er aan de hand was, ze hebben dan ook meegewerkt aan de opdrachten, ze zaten ook mee te gieren met onze fratsen.

En toen om op te warmen zijn we dan maar naar onze favoriete danscafé gegaan, daar zijn we dan een paar uur lekker uit de bol gegaan.
Het is een kwestie van te warmen voor het grote feest van volgende week natuurlijk, zien dat we niet te hard vastgeroest zijn, om de dansvloer onveilig te maken.
We hebben naderhand nog afgesloten ergens in een Trollekelder, weer op adem komen na al dat dansgeweld en nog eens rustig met elkaar te praten..we hebben ok nog andere opdrachten laten zien die ze nog hadden kunnen doen, maar dan was het wel zondagmiddag geworden eer ik thuis was geraakt.
Normaal hadden ze ook nog een liedje moeten zingen in een karaokebar...maar helaas in heel Gent is er dus géén karaokebar te vinden.

Maar het was weer schitterend geweest en wij hopen dat het bruidspaar dit ook vind, er is weer veel gelachen en de vriendschapsbanden zijn nog sterker geworden.
En volgende week volgt hun hoogtepunt en gaan we weer klinken op hun geluk...Tjing, gezondheid , schol....

Wegcontroles

Het is dezer dagen te zien dat vadertje staat centen nodig heeft.
Het valt me de laatste weken op dat er zoveel wegcontroles zijn, vorige week heb ik er liefst vier op één dag gezien.
Op de autostrades maar ook op provinciale en gewestwegen.
En het zijn vooral controles op de camions die opvallen, het zijn meestal de buitenlandse die worden nagekeken.
Wat ik op zich zeker niet slecht vind, want de Oostbloklanden hebben toch nog dikwijls van die gammele wagens rondrijden.
En ook daar zijn er wegpiraten bij, op de auyostrade inhalen waar het niet mag, zonder pinkers op te zetten ed meer.

Ben deze week weer in elke uithoek van Limburg en Vlaams-Brabant geweest en elke dag zag ik wel ergens een controle.
Het is natuurlijk een goede manier om zo het nodige tekort op te vullen, de buitenlanders moeten de boetes direct betalen dacht ik.
En dan , hoop ik, moeten wij misschien minder belastingen betalen....hoop ik...;-)

Leuke dingen

Ik heb dit jaar al vele leuke weekenden beleefd en nu zijn er nog 2 op komst.
Om te beginnen morgen.
Samen met een paar vrienden hebben we een vrijgezellenfeest georganiseerd voor het koppeltje dat volgende week trouwt.

Morgen zal ongetwijfeld een hilarisch verloop kennen met verrassende wendingen.
Er zijn verschillende dingen gepland, alleen kan ik daar nu nog niet veel over kwijt, dat komen jullie zondag wel te weten.
Maar zoals echte levensgenieters is er in elk geval een hapje en drankje bij.
Ook een dansje ergens wordt voorzien.
Dat is alles wat ik nu kan en mag prijsgeven...;-))

En dan volgend weekend is het dan het feest van het jaar;
de bruiloft van onze vrienden.
Dit gaat ongetwijfeld ook een mooie dag worden vooral omdat het op weergebied waarschijnlijk een dikke meevaller zou kunnen worden.
Het zou 15, 16 ° graden kunnen worden en dat in maart....dus start dit huwelijk met een mooie warme zonneglans.
Het is het bruidspaar gegund in elk geval.
En daarna kunnen we dan ook van het avondfeest genieten en op hun geluk klinken...

Ja, ik kan zeggen dat er nog leuke dingen op het programma staan...
Gewoon genieten zou ik zo zeggen.

Familie

Vorig weekend ben ik met mijn pa eindelijk op bezoek geweest bij de nicht van mijn ma.
Mijn ma is al meer dan 23 jaar dood en van toen op haar begrafenis was het geleden dat we elkaar voor langere tijd gezien hadden.

Overlaatst hadden we elkaar in de stad wel gezien, als verrassing voor mijn pa, maar dat was maar een uurtje.
Nu gingen we een hele middag en een deel van de avond bij haar en haar man op bezoek.

Ze wonen op Linkeroever, in één van de grotere appartementsgebouwen, dat meer dan 20 verdiepingen telt.
En dan heb je vanop hun appartement het fantastische uitzicht op de Schelde en een groot gedeelte van de haven, dat elke avond hun privé kerstverlichting geeft.
Aan de andere kant van hun appartement zie je dan weer het oude gedeelte van de Stad.....Antwerpen ja natuurlijk, wat dachten jullie dan.
De torens van de kathedraal, de boeretoren, het MAS, Antwerpen op zijn mooist dus.

Ik heb gezegd dat ik op een mooie zomerdag foto's kom nemen, want dit is te mooi om het niet op beeld te hebben.
Over foto's gesproken, mijn nicht kwam met oude foto's boven..sommige had ik al gezien, pa heefte r daar ook van.
Maar ik heb foto's gekregen van toen mijn ma nog een kind was en ook als jong meisje.
Ook van haar samen met de nicht, of van mijn ma en haar broers...van de grootmoeder die ik nooit gekend heb en van mijn overgrootouders.

De nicht heeft ook over mijn moeder verteld, ze zijn samen opgegroeid in hetzelfde huis, ergens in Hoboken.
Er zij verhalen die ik ken, maar er waren er ook die ik niet ken.
Toen maaktte ik bij mezelf de bedenking dat ik eigenlijk niets van mijn ma haar jeugd weet, alleen maar vanaf ze met mijn pa getrouwd is.
En dat ze in 1958 TBC heeft gekregen en een jaar in een sanatorium heeft gelegen.
Ook dat ze tijdens de oorlog in Scheldewindeke heeft verbleven.
Die verhalen ken ik, maar er zullen er ongetwijfeld veel meer zijn en die wil ik dan wel allemaal horen nichtje, want jij hebt mijn moeder anders gekend dan ik haar gekend heb.

In elk geval het heeft een schitterende middag en avond geweest, de uren zijn voorbij gevlogen.
We zullen gaan terassen op de yachtclub op Linkeroever en we gaan elkaar aan zee ook nog ontmoeten aan zee, dan kan je ook kennismaken met dat kleine deugnietje van een kleinzoon van mij.
Ik weet dat pa er ook van genoten heeft al was hij soms wat stil, maar het gesprek dat hij heeft gehad met je man heeft hem goed gedaan.

Voor mij is dit het begin van een nieuwe sterke familieband, die hopelijk lang mag duren.

Waardering

Op een morgen deze week, kom ik thuis van een opdracht en vind ik een ruiker bloemen aan mijn voordeur.
En jawel hij was voor mij bestemd.
Oei, heb ik een minnaar waar ik niets van weet???...;-)

Nee hoor...hij was van de directie van mijn bedrijf.
Ik ben sinds 1 maart 10 jaar in dienst en het is om me te bedanken voor al die jaren waar ik me zo hard voor het bedrijf heb ingezet.
Half oktober ergens volgt er nog een etentje met de andere jubilarissen van dit jaar. Dus ja, dan hebben ze toch waardering voor al hetgene wat wij doen.

In elk geval, ik was blij verrast...

Ik moet nog 10 jaar voor ik op pensioen mag, dus dan zal er weer een feestje zijn zeker?
1 etentje voor 20 jaar dienst en dan erna nog ééntje voor mijn pensioen.
Want dat doen ze bij ons ook, de mensen die op pensioen gaan huldigen.

Nu geniet ik eerst en vooral van de bloemen, de rest is voor later.

Samen op stap....

Kom we gaan buitenspelen...samen een stapje in die grote wereld zetten...want het vrouwke gaat weer met die lawaaimachine spelen, al de haren op zuigen.
Dat dachten 2 poezen die deze morgen voor het eerst buiten "in den hof" mochten, zonder gareeltje aan of les.
Lekker vrij rondlopen in het gras, naar de vogels sluipen en ze proberen te pakken, of muizen zoeken want die mogen van het vrouwke niet binnen...

Je zag het in hun blik, ze gingen de wereld verkennen.
Alleen waren ze wat schuw, zo na die hele winter binnenzitten.
Oei..is me dat schrikken..och het is maar een vogeltje dat opvliegt. Maar dat ruisen van de wind door de bomen, daar moeten we ook nog aan wennen.
Maar daar zijn een paar struiken, daar zal ik me goed kunnen verstoppen als het zomer is, onder de blederen in de schaduw.
Ja dat zal vast leuk worden dan...maar nu gaan we weer naar binnen, lekker op de verwarming liggen en dromen van ons eerste avontuur in die immense tuin.

Het was goddelijk om mijn 2 poezekadeetjes gade te slagen, ze waren nieuwschierig en toch een beetje benauwd, waarschijnlijk bang van het lawaai van de vele auto's die hier voorbij komen geraast.
En ze hebben al afgekeken van de hond hoe de truuk is om weer binnen te komen, alleen blaffen kunnen ze nog niet, daarom miaauwen ze maar.

Praten helpt!

Deze week was ik op een bedrijf waar ik al een tijdje dagelijks bezig ben.
Op een gegeven moment vraagt een jonge dame daar aan mij; jij hebt toch suikerziekte hé?
Ik antwoord bevestigend en zij begint te vertellen, ze heeft zelf al 6 jaar type 2. Dit zit wel in de familie, erfelijk bepaald dus en zijzelf heeft overgewicht.
In het begin heeft ze pillen genomen, maar na 4 à 5 jaar werktten die niet meer, ze is nu sinds iets meer dan een jaar Victoza aan het spuiten.
De eerste 6 maanden waren goed, het hield haar suikerwaarden goed, ze was gezakt van een HbA1c waarde 8,5 naar 7.
Ze viel ook samen met de Victoza 1 kg per maand af, wat natuurlijk beter was voor haar overgewicht.
Echter na 6 maanden was het precies of die Victoza niet meer werktte, het effect ervan verdween.
Haar HbA1c steeg weer met mondjesmaat richting 8.

Nu is haar dokter van het zorgtraject al een tijdje aan het zeuren over een bypass, volgens die dokter zou dat al haar problemen oplossen, ja zelfs met wat geluk valt ze genoeg af zodat ze zou kunnen "genezen".
Haar pancreas zou terug voldoende zelf insuline kunnen produceren om zonder medicatie voort te kunnen.

Als ze die operatie niet laat doen, dan moet ze binnenkort insuline gaan spuiten.
Ze ziet géén van beiden zitten, maar ze weet ook dat ze een beslissing moet gaan nemen.
Ze vroeg aan mij wat mijn mening hierover was.
Want zei ze; ik kook gezond en vers en snoep nauwelijks, maar ik eet dus wel graag en na een bypass kan dat niet echt meer, dan zou ze 6 weken van die vieze papjes moeten eten/ drinken.
Ze had ook de discriminatie al wel gevoeld en gehoord van sommige mensen ivm haar overgewicht en de diabetes.
Jullie kennen de commentaren wel; niet moeilijk dat jij suikerziekte krijgt, je bent veel te zwaar, je snoept en eet waarschijnlijk veel te veel....
Ze was blij dat ze haal verhaal kwijt kon aan iemand die wist wat het betekent om met diabetes te leven.
Ik zei dat ik blij was dat ik een luisterend oor kon bieden en heb haar gezegd dat als ze een goed gesprek wou hebben me altijd mag aanspreken, en heb ook gezegd dat we wel eens samen ergens iets konden gaan drinken, zodat ze al haar grieven eens kwijt kon.

Ik heb ook hier en daar iets van mijn ervaringen verteld.
Maar heb het nogal voor gehad dat soms als ik vermeld dat ik diabetes heb, er naderhand mensen naar me toe komen met de vraag hoelang ik al diabeet ben. Als ze dan horen dat het al een hele poos is komen meestal hun verhalen ook wel, soms zijn ze zelf diabeet of kennen ze iemand die het heeft.
En altijd probeer ik een luisterend oor te bieden, want ik ondervind ook meestal dat die mensen daar nood aan hebben.
Zo probeer ik mijn steentje bij te dragen om mensen bewust te maken dat je met diabetes, mits wat aanpassingen, wel degelijk kan leven en kan genieten van het leven.
En ook dat elke dag een nieuwe start is.