Dinsdag moet ik naar mijn huisarts om bloed te prikken, om de HbA1c van de vorige 3 maanden te bepalen.
Dit is een algemeen beeld hoe je bloedglucose was in die periode, wat vrij belangrijk is.
De week erop, dinsdag ga ik dan naar mijn endo om te kijken of er iets moet veranderen in mijn begeleiding.
Meestal verloopt alles vlot, ik heb een toffe endo en kan goed met haar praten en zij steunt me enorm.
Maar als ik dan moet gaan, ga ik toch nog eens met haar praten over mijn stripsgebruik.
Ik prik dus ook dagelijks mijn bloed, zo'n 7 à 8 keer /dag.
Want met een insulinepomp moet je wel iets korter op de bal spelen, want als je catheter niet goed steekt of je hebt een verstopping komen hypers rap opzetten.
Ook omgekeerd kan je rapper hypo's (te lage suikers) opsporen.
Ik heb met mijn endo een afspraak dat ik 600 strips / 3 maanden meekrijg.
Maar soms heb je een andere dvk (diabetesverpleegkundige) dan je gewend bent, en geeft die maar 400 strips mee.
En discussiëren, daar begin ik dus niet meer aan. En zet ik gewoon mijn afspraak vroeger.
Maar dan nog, de laatste 2 weken voor ik naar het ziekenhuis moet, moet ik toch besparen op strips= 4/ dag want anders heb ik die laatste week er geen meer.
En ik voel me hier ongemakkelijk mee.
Ben zo gewend om te controleren en ben ook een controlefreak, dat dit mij dus niet zint.
Dus ga ik mijn endo vragen om dit duidelijk in mijn dossier te zetten dat ik recht heb op zoveel strips, zodat als er nieuwe dvk's zijn zij kunnen kijken van, achja het is zo goedgekeurd door de endo.
Ik wil kunnen corrigeren als het nodig is en niet gelijk als ik nu moet doen, een handmatige schatting doen en hopen dat ik goed uitkom als ik dan eens mag meten....want in de tijd ertussen kan je wel hoger of lager staan dan normaal.
Gelukkig bij het lager staan voel ik dat wel direct en kan ik er iets aan doen.
Het hoger staan heb je niet altijd door, dat sluipt er pas in na enkele uren.
En nu duimen dat mijn HbA1c toch nog goed is....
zondag 31 juli 2011
zaterdag 30 juli 2011
Drie nachtwakers
Mijn partner heeft vorige week een jichtaanval gehad in één van zijn benen, zodanig zelfs dat hij zijn knie niet meer kon plooien en de trap niet op kon.
Dus "kampeerde" hij op de zetel beneden.
Veel plaats boven in het bed dus dacht ik.
Maar dat was buiten onze 2 kittetjes gerekend, die dachten, nu gaan wij eens zalig bij ons vrouwke liggen....
Eén aan de linkerkant en één aan de rechterkant....
De hond slaapt normaal op de gang naast onze kamerdeur...maar ook zij profiteerde van de situatie..zij lag op de grond aan het voeteneinde.
Het leek wel of ik bewaakt moest worden...LOL
En wees gerust, stipt halfacht maakten de 2 deugnietjes mij wakker, met hun pluisstaarten langs mijn neus, aan mijn vingers lekken...
Opstaan vrouwke, het is onze etenstijd, wij hebben honger!
Dus ja, wat doe je dan?
Die deugnietjes eten geven natuurlijk en de hond buiten laten.
En zo begint een mens aan zijn dagdagelijkse bezigheden.
Hier krijgen de dieren eerst hun zorgen en dan pas de mensen.
Maar , ik krijg zoveel terug van die schatjes dat ik dit met liefde en plezier doe.
Momenteel zijn het huiskatten aan het worden, want ze willen niet buiten nu, maar ja het is ook geen denderend weer, misschien verandert het wel als de zon ooit weer gaat schijnen.
Dus overal waar ik ga in huis word ik gevolgd, vooral door het jongste kitten, dat is echt een fletsmieke...ga ik ergens zitten om te lezen of op de pc verrichtingen te doen, zij zit op mijn schoot.
Knuffeltjes geven, spinnen, aan mijn vingers lekken....ze is zo lief....
Het oudste kitten is ook lief en fletserig, maar alleen als zij het wil...zij heeft al een eigen wil, maar ze is dan ook 2 maanden ouder en eind augustus wordt zij gesteriliseerd.
Na het morgeneten doen beide katjes aan wat wij "kattencath" noemen.
Toen de jongste hier de eerste dagen was hoorden wij haar al wel eens piepen als de oudste wat bruut was, maar dat hoort erbij, dat is de rangorde leren.
Toen wou de kleinzoon en de hond het jongste katje helpen, maar ik heb beide duidelijk gemaakt dat ze de katjes niet mogen storen als ze met elkaar spelen of vechten.
Dieren, ik kan er uren naar kijken, genieten en zelf mee bezig zijn...het maakt mij rustig.
Dus "kampeerde" hij op de zetel beneden.
Veel plaats boven in het bed dus dacht ik.
Maar dat was buiten onze 2 kittetjes gerekend, die dachten, nu gaan wij eens zalig bij ons vrouwke liggen....
Eén aan de linkerkant en één aan de rechterkant....
De hond slaapt normaal op de gang naast onze kamerdeur...maar ook zij profiteerde van de situatie..zij lag op de grond aan het voeteneinde.
Het leek wel of ik bewaakt moest worden...LOL
En wees gerust, stipt halfacht maakten de 2 deugnietjes mij wakker, met hun pluisstaarten langs mijn neus, aan mijn vingers lekken...
Opstaan vrouwke, het is onze etenstijd, wij hebben honger!
Dus ja, wat doe je dan?
Die deugnietjes eten geven natuurlijk en de hond buiten laten.
En zo begint een mens aan zijn dagdagelijkse bezigheden.
Hier krijgen de dieren eerst hun zorgen en dan pas de mensen.
Maar , ik krijg zoveel terug van die schatjes dat ik dit met liefde en plezier doe.
Momenteel zijn het huiskatten aan het worden, want ze willen niet buiten nu, maar ja het is ook geen denderend weer, misschien verandert het wel als de zon ooit weer gaat schijnen.
Dus overal waar ik ga in huis word ik gevolgd, vooral door het jongste kitten, dat is echt een fletsmieke...ga ik ergens zitten om te lezen of op de pc verrichtingen te doen, zij zit op mijn schoot.
Knuffeltjes geven, spinnen, aan mijn vingers lekken....ze is zo lief....
Het oudste kitten is ook lief en fletserig, maar alleen als zij het wil...zij heeft al een eigen wil, maar ze is dan ook 2 maanden ouder en eind augustus wordt zij gesteriliseerd.
Na het morgeneten doen beide katjes aan wat wij "kattencath" noemen.
Toen de jongste hier de eerste dagen was hoorden wij haar al wel eens piepen als de oudste wat bruut was, maar dat hoort erbij, dat is de rangorde leren.
Toen wou de kleinzoon en de hond het jongste katje helpen, maar ik heb beide duidelijk gemaakt dat ze de katjes niet mogen storen als ze met elkaar spelen of vechten.
Dieren, ik kan er uren naar kijken, genieten en zelf mee bezig zijn...het maakt mij rustig.
vrijdag 29 juli 2011
De hoorn van Afrika
Zou het ooit de hoorn des overvloeds zijn geweest?
Misschien, honderden of duizendden jaren geleden, of misschien nog niet zo lang geleden.
In elk geval is het nu de hoorn des doods.
Momenteel sterven er duizenden mensen een hongersnood of van de dorst.
Er is al jaren geen regen meer gevallen en elke oogst mislukt door gebrek aan water.
Ook, de leeuwen en de hyena's vallen de mensen aan omdat ook zij honger lijden, alles,maar dan ook alles sterft daar in die hoorn.
Vooral kinderen, jonge kinderen, die normaal de toekomst van de landen daar moesten verzekeren sterven, met tientallen per dag.
De laatste weken staat het in nieuws, maar dit fenomeen is al jaren bezig.
Nu vragen de hulporganisaties om giften en hulp.
Waarom deden ze dit niet al een jaar geleden, dan had er misschien nog iets te redden geweest.
Nu, dat zie je zo al op de tv beelden, gaan er nog vele sterven omdat de broodnodige hulp sowieso te laat gaat komen.
Want, wees realistisch, al stort je nu op dit eigenste moment geld op 1 van de hulprekeningen, het duurt 3 dagen eer het effectief op die rekening staat...
Zelfs al kopen ze direct de hulpgoederen met het geld dat op de rekening staat, eer het ginder is en verdeelt...weer een paar dagen weg.
En in al die tijd sterven er kinderen en volwassenen.
De hulporganisaties die ginder werken hadden dit al veel eerder moeten inschatten en aan de alarmbel trekken.
En niet als het kalf al verdronken is.
En als jullie je het afvragen, ik draag elke maand een vast bedrag af voor de hulporganisaties, al jaren...dus hoop ik dat mijn centen toch al mensen een menswaardig bestaan hebben kunnen geven.
Misschien, honderden of duizendden jaren geleden, of misschien nog niet zo lang geleden.
In elk geval is het nu de hoorn des doods.
Momenteel sterven er duizenden mensen een hongersnood of van de dorst.
Er is al jaren geen regen meer gevallen en elke oogst mislukt door gebrek aan water.
Ook, de leeuwen en de hyena's vallen de mensen aan omdat ook zij honger lijden, alles,maar dan ook alles sterft daar in die hoorn.
Vooral kinderen, jonge kinderen, die normaal de toekomst van de landen daar moesten verzekeren sterven, met tientallen per dag.
De laatste weken staat het in nieuws, maar dit fenomeen is al jaren bezig.
Nu vragen de hulporganisaties om giften en hulp.
Waarom deden ze dit niet al een jaar geleden, dan had er misschien nog iets te redden geweest.
Nu, dat zie je zo al op de tv beelden, gaan er nog vele sterven omdat de broodnodige hulp sowieso te laat gaat komen.
Want, wees realistisch, al stort je nu op dit eigenste moment geld op 1 van de hulprekeningen, het duurt 3 dagen eer het effectief op die rekening staat...
Zelfs al kopen ze direct de hulpgoederen met het geld dat op de rekening staat, eer het ginder is en verdeelt...weer een paar dagen weg.
En in al die tijd sterven er kinderen en volwassenen.
De hulporganisaties die ginder werken hadden dit al veel eerder moeten inschatten en aan de alarmbel trekken.
En niet als het kalf al verdronken is.
En als jullie je het afvragen, ik draag elke maand een vast bedrag af voor de hulporganisaties, al jaren...dus hoop ik dat mijn centen toch al mensen een menswaardig bestaan hebben kunnen geven.
woensdag 27 juli 2011
Soepen...
Ik ben een soepeter.
Vroeger maakte ik mijn soepen op de manier die ik van thuis uit gezien had.
Met soepvlees, verschillende soorten groenten er in en eventueel soepballetjes en slierten (vermiccelli).
Maar mijn ma maakte bijna altijd dezelfde soep, soms met tomaten erbij dan was het tomatensoep.
En soms kippesoep.
En in de winter erwtensoep.
Maar andere soepen kwamen uit blik.
Maar nu ik thuis ben en tijd heb, ben ik zelf aan het experimenteren met verschillende soorten soep.
Op basis van verse groenten en verschillende soorten bouillons.
Ik zoek het internet af naar goede recepten en ik moet zeggen, de keuze is verbazingwekkend en overstelpend.
Maar de laatste weken heb ik dus al heel wat geëxperiminteerd en het verbazingwekkende is dat mijn kleinzoon er ook van eet.
Hij lust bijna geen groenten, maar nu heb ik een nieuwe verleidingstactiek gevonden en krijgt hij toch dagelijks verse groenten binnen.
Soms staat hij te kijken als ik de groenten kuis en versnij, om ze dan te stoven of ineens in de bouillon verwerk.
Soms eet hij zijn soep warm en soms koud.
Zou dit een nieuwe hobby kunnen worden, alle soepen ter wereld gaan klaarmaken en uitproberen?
Bij sommige soepen kan je ook naar believe gerookte zalm of garnaaltjes bijvoegen en dat is ook naar de zin van de kleinzoon, zo eet hij ook nog wat vis.
Misschien dat ik hem op deze wijze toch nog alle smaken kan leren kennen?
Vroeger maakte ik mijn soepen op de manier die ik van thuis uit gezien had.
Met soepvlees, verschillende soorten groenten er in en eventueel soepballetjes en slierten (vermiccelli).
Maar mijn ma maakte bijna altijd dezelfde soep, soms met tomaten erbij dan was het tomatensoep.
En soms kippesoep.
En in de winter erwtensoep.
Maar andere soepen kwamen uit blik.
Maar nu ik thuis ben en tijd heb, ben ik zelf aan het experimenteren met verschillende soorten soep.
Op basis van verse groenten en verschillende soorten bouillons.
Ik zoek het internet af naar goede recepten en ik moet zeggen, de keuze is verbazingwekkend en overstelpend.
Maar de laatste weken heb ik dus al heel wat geëxperiminteerd en het verbazingwekkende is dat mijn kleinzoon er ook van eet.
Hij lust bijna geen groenten, maar nu heb ik een nieuwe verleidingstactiek gevonden en krijgt hij toch dagelijks verse groenten binnen.
Soms staat hij te kijken als ik de groenten kuis en versnij, om ze dan te stoven of ineens in de bouillon verwerk.
Soms eet hij zijn soep warm en soms koud.
Zou dit een nieuwe hobby kunnen worden, alle soepen ter wereld gaan klaarmaken en uitproberen?
Bij sommige soepen kan je ook naar believe gerookte zalm of garnaaltjes bijvoegen en dat is ook naar de zin van de kleinzoon, zo eet hij ook nog wat vis.
Misschien dat ik hem op deze wijze toch nog alle smaken kan leren kennen?
maandag 25 juli 2011
Verslavingen
Vorige zaterdag is Amy Winehouse gestorven, amper 27 jaar oud.
Doodsoorzaak? Wss een overdosis van een drugscoctail en alcohol. Dit is momenteel nog niet officieel bevestigd, maar ze was al verschillende malen opgenomen hiervoor en telkens weer is ze voortijdig vertrokken uit haar "Rehab"....
Zo jammer, want deze jongedame had potentieel als zangeres. Haar muziek sprak mij wel aan, al was deze soms wat "donker".
Maar deze jongedame was dus wel degelijk verslaafd. En heeft haar jonge leven gegeven aan deze verslaving.
Bewust of onbewust.
Er zijn mensen in mijn omgeving die zeggen dat je niet voor een verslaving kiest.
Misschien niet....maar eens je je bewust bent dat je toch een probleem hebt met een verslaving zoals met drugs of alcohol , dan ga je er toch eens over nadenken om dit probleem op te lossen, want gewoonlijk brengen dit soort verslavingen veel leed met zich mee.
En ik weet uit ervaring waar ik over spreek, heb naasten die met een alcoholverslaving hebben geleefd.
Zij hebben eerst en vooral hun eigen leven zwaarder gemaakt dan nodig was, maar ook dat van andere mensen.
Ik heb ook van kortbij het gevecht tegen de drank gezien, en zelfs al sta je al jaren "droog" dan nog is het een dagelijks gevecht om samen met een medicijn eraf te kunnen blijven.
Ik heb ook bij andere alcoholverslaafden het resultaat gezien van jarenlange overdaad, één van mijn vroegere collega's is aan leverkanker gestorven omw de drank.
Nog andere heb ik herseninfarcten weten krijgen.
Dus ja, ik heb al de impacten van verslavingen kortbij gezien.
Mijn mama is gestorven aan longkanker door haar rookverslaving...op haar 53 ste :-(.
Begrijpen jullie nu dat ik niet drink, niet rook en absoluut tegen drugs ben....
Het brengt alleen maar misérie mee, voor de persoon zelf en voor degene die "very close" zijn.
Doodsoorzaak? Wss een overdosis van een drugscoctail en alcohol. Dit is momenteel nog niet officieel bevestigd, maar ze was al verschillende malen opgenomen hiervoor en telkens weer is ze voortijdig vertrokken uit haar "Rehab"....
Zo jammer, want deze jongedame had potentieel als zangeres. Haar muziek sprak mij wel aan, al was deze soms wat "donker".
Maar deze jongedame was dus wel degelijk verslaafd. En heeft haar jonge leven gegeven aan deze verslaving.
Bewust of onbewust.
Er zijn mensen in mijn omgeving die zeggen dat je niet voor een verslaving kiest.
Misschien niet....maar eens je je bewust bent dat je toch een probleem hebt met een verslaving zoals met drugs of alcohol , dan ga je er toch eens over nadenken om dit probleem op te lossen, want gewoonlijk brengen dit soort verslavingen veel leed met zich mee.
En ik weet uit ervaring waar ik over spreek, heb naasten die met een alcoholverslaving hebben geleefd.
Zij hebben eerst en vooral hun eigen leven zwaarder gemaakt dan nodig was, maar ook dat van andere mensen.
Ik heb ook van kortbij het gevecht tegen de drank gezien, en zelfs al sta je al jaren "droog" dan nog is het een dagelijks gevecht om samen met een medicijn eraf te kunnen blijven.
Ik heb ook bij andere alcoholverslaafden het resultaat gezien van jarenlange overdaad, één van mijn vroegere collega's is aan leverkanker gestorven omw de drank.
Nog andere heb ik herseninfarcten weten krijgen.
Dus ja, ik heb al de impacten van verslavingen kortbij gezien.
Mijn mama is gestorven aan longkanker door haar rookverslaving...op haar 53 ste :-(.
Begrijpen jullie nu dat ik niet drink, niet rook en absoluut tegen drugs ben....
Het brengt alleen maar misérie mee, voor de persoon zelf en voor degene die "very close" zijn.
zondag 24 juli 2011
Eigen mening
Iedere mens heeft het recht op een eigen mening, ook al kan die verschillen van de gangbare mening.
Normaal zijn de meeste van je vrienden gelijkgestemde zielen, maar zo hier en daar kunnen er toch punten waar jij en vrienden toch anders over denken.
En dat moet kunnen, dat noemen ze dan respect hebben voor elkaar.
Maar soms kunnen een paar kleine meningsvershillen toch leiden naar frustraties bij mensen.
Het gevoel niet dat anderen je niet (willen) begrijpen, kan een enorme teleurstelling veroorzaken.
Ook als je dingen zegt, schrijft of voorstellen doet om samen een gezellig dagje uit te doen, en er wordt gewoon niet meer op gereageerd of gewoon genegeerd, dan kan iemand al wel eens denken van ; foert!
Er zijn soms mensen waar je veel van verwacht, soms teveel.....
Maar respect hebben voor iemands mening, ook al wijkt die af van de jouwe is toch belangrijk in een goede vriendschap.
Normaal zijn de meeste van je vrienden gelijkgestemde zielen, maar zo hier en daar kunnen er toch punten waar jij en vrienden toch anders over denken.
En dat moet kunnen, dat noemen ze dan respect hebben voor elkaar.
Maar soms kunnen een paar kleine meningsvershillen toch leiden naar frustraties bij mensen.
Het gevoel niet dat anderen je niet (willen) begrijpen, kan een enorme teleurstelling veroorzaken.
Ook als je dingen zegt, schrijft of voorstellen doet om samen een gezellig dagje uit te doen, en er wordt gewoon niet meer op gereageerd of gewoon genegeerd, dan kan iemand al wel eens denken van ; foert!
Er zijn soms mensen waar je veel van verwacht, soms teveel.....
Maar respect hebben voor iemands mening, ook al wijkt die af van de jouwe is toch belangrijk in een goede vriendschap.
zaterdag 23 juli 2011
De hele wereld praat erover
Gisteren..in Noorwegen, een gek (of meerdere) die om welke reden dan ook een bom laat ontploffen in Oslo, vele slachtoffers maakt, doden en gewonden.
Die daarna naar een eilandje gaat zo'n 30 à 40 km verderop en daar in het wilde weg meestal jongeren doodschiet die er op kamp zijn.
Waarom?
Eerst werd er verklaard dat het om de premier van Noorwegen te doen was.
Veel informatie is er nog niet, wel dat ze de dader(s) hebben en al gedeeltelijke verklaringen zijn afgelegd.
Wat ik me nu afvraag is, waarom doet iemand zo iets?
Waarom kunnen sommige mensen het licht in iemand anders zijn/haar ogen niet zien schijnen.
Waarom zijn deze mensen zo onverdraagzaam dat ze gelijk wie, zomaar willen doden?
Terreur noemen ze dit....
Ik zit zonder woorden, kan niet beschrijven wat ik voelde toen ik die beelden van die ontplofte wijk daar in Oslo zag.
Wat 1 enkele bom kan veroorzaken....
Het is triest....zo triest.............
Waarom kunnen mensen zo weinig van elkaar verdragen?????????
Die daarna naar een eilandje gaat zo'n 30 à 40 km verderop en daar in het wilde weg meestal jongeren doodschiet die er op kamp zijn.
Waarom?
Eerst werd er verklaard dat het om de premier van Noorwegen te doen was.
Veel informatie is er nog niet, wel dat ze de dader(s) hebben en al gedeeltelijke verklaringen zijn afgelegd.
Wat ik me nu afvraag is, waarom doet iemand zo iets?
Waarom kunnen sommige mensen het licht in iemand anders zijn/haar ogen niet zien schijnen.
Waarom zijn deze mensen zo onverdraagzaam dat ze gelijk wie, zomaar willen doden?
Terreur noemen ze dit....
Ik zit zonder woorden, kan niet beschrijven wat ik voelde toen ik die beelden van die ontplofte wijk daar in Oslo zag.
Wat 1 enkele bom kan veroorzaken....
Het is triest....zo triest.............
Waarom kunnen mensen zo weinig van elkaar verdragen?????????
vrijdag 22 juli 2011
Mannen en ouder worden
Er wordt gezegd dat vrouwen het moeilijk hebben om ouder te worden.
En ja dat is best mogelijk, we willen allemaal zo lang mogelijk er jong uitzien en goed kunnen bewegen.
Zonder al teveel kwaaltjes.
Maar dat is dus één van de nadelen van ouder worden, die kwaaltjes komen, sommige zijn onschuldig maar soms zijn het echt wel pijnlijke kwalen.
Zoals jicht bijvoorbeeld.
Mijn partner heeft daar geregeld problemen mee.
En elke keer wordt de pijn erger zegt hij.
Eergisteren is er weer een aanval begonnen, hij kan nauwelijks lopen...
Van in de living vooraan tot in de badkamer achteraan duurt bijna een kwartier. Eer hij uit de zetel recht is en op zijn rechterbeen kan steunen zijn er al een paar minuten voorbij. Nu zit het aan de linkse knie maar achteraan, gewoonlijk is het echt vooraan op het gewricht zelf.
Het zal waarschijnlijk nog wel een paar dagen duren eer deze aanval weer over is, want het duurt even voor die medicatie werkt en de jichtkristallen uit zijn lichaam zijn.
Hij slaapt dus nu al 2 nachten beneden op de zetel want hij kan géén trap op, hij sleept zijn linkerbeen, zo pijnlijk is het.
Maar eens de pijn weg is en hij weer normaal kan functioneren, minimaliseerd hij alles weer.
Dan was het toch zo erg niet....
Wat is dat toch met mannen en niet kunnen toegeven dat ze ouder worden, pijn kunnen hebben en dergelijke meer.
Haantjesgedrag en/ of machogedrag dus!
En ja dat is best mogelijk, we willen allemaal zo lang mogelijk er jong uitzien en goed kunnen bewegen.
Zonder al teveel kwaaltjes.
Maar dat is dus één van de nadelen van ouder worden, die kwaaltjes komen, sommige zijn onschuldig maar soms zijn het echt wel pijnlijke kwalen.
Zoals jicht bijvoorbeeld.
Mijn partner heeft daar geregeld problemen mee.
En elke keer wordt de pijn erger zegt hij.
Eergisteren is er weer een aanval begonnen, hij kan nauwelijks lopen...
Van in de living vooraan tot in de badkamer achteraan duurt bijna een kwartier. Eer hij uit de zetel recht is en op zijn rechterbeen kan steunen zijn er al een paar minuten voorbij. Nu zit het aan de linkse knie maar achteraan, gewoonlijk is het echt vooraan op het gewricht zelf.
Het zal waarschijnlijk nog wel een paar dagen duren eer deze aanval weer over is, want het duurt even voor die medicatie werkt en de jichtkristallen uit zijn lichaam zijn.
Hij slaapt dus nu al 2 nachten beneden op de zetel want hij kan géén trap op, hij sleept zijn linkerbeen, zo pijnlijk is het.
Maar eens de pijn weg is en hij weer normaal kan functioneren, minimaliseerd hij alles weer.
Dan was het toch zo erg niet....
Wat is dat toch met mannen en niet kunnen toegeven dat ze ouder worden, pijn kunnen hebben en dergelijke meer.
Haantjesgedrag en/ of machogedrag dus!
donderdag 21 juli 2011
Moeilijke eter
Het laatste jaar is de kleinzoon veranderd van een peutertje dat alles at naar een kleutertje dat constant zegt; ik lust dat niet.
Dus de maaltijden hier aan tafel worden moeilijk met momenten.
Als baby en peuter was hij zot van "peekesstoemp" oftewel wortelpuree. We zeiden soms al lachend dat hij oranje uitsloeg van al de wortels die hij at.
Nu niet meer dus.
Zou hij echt al voor zijn hele leven genoeg wortels gegeten hebben?
Ik hoop van niet.
Boontjes was ook iets waar hij géén genoeg van kon krijgen, in alle varianten. En ook dit schuift hij aan de kant nu.
We hebben al vanalles geprobeerd en we waren de moed aan het verliezen.
MAAR, bomma had nog een troef achter de hand.
Bomma is een soepeter en maakt graag verse soep.
Dus bomma had spinaziesoep gemaakt, want spinazie lust de kleinzoon wel graag.
En als de spinaziesoep warm genoeg is om te eten kan je er nog gerookte zalm indoen...en onze kleine deugniet heeft toen 2 tassen gegeten.
Hij mocht zelf zijn gerookte zalm in stukjes doen en in de soeptas doen.
Bomma en kleinzoon hebben 2 dagen van de soep gegeten.
Ook de petatjes met schorseneren en gehakt is er toen goed ingegaan, hij mocht alles zelf uit de potten nemen, maar er was wel gezegd , hetgeen hij op zijn bordje legde hij moest opeten.
En het waren redelijke porties voor zijn doen.
Alles heeft hij opgegeten.
Vandaag wou bomma bloemkoolsoep maken, maar er was wel groene bloemkool (brocolli) geen witte.
Maar hij was akkoord met de groene bloemkool en daar hebben we dan gezamelijk soep van gemaakt.
En weer heeft hij er goed van gegeten.
En er was ook nog verloren brood achterna, daar heeft hij ook nog 2 sneden van gegeten.
Hopelijk blijft dit duren en kan ik hem terug leren van alles of toch veel verschillende groenten ed te eten, zo gevarieerd mogelijk dus.
Want bij hem mogen er nog wat grammetjes bij, hij is iets te licht voor zijn leeftijd.
Komt tijd, komt raad zeker?
Dus de maaltijden hier aan tafel worden moeilijk met momenten.
Als baby en peuter was hij zot van "peekesstoemp" oftewel wortelpuree. We zeiden soms al lachend dat hij oranje uitsloeg van al de wortels die hij at.
Nu niet meer dus.
Zou hij echt al voor zijn hele leven genoeg wortels gegeten hebben?
Ik hoop van niet.
Boontjes was ook iets waar hij géén genoeg van kon krijgen, in alle varianten. En ook dit schuift hij aan de kant nu.
We hebben al vanalles geprobeerd en we waren de moed aan het verliezen.
MAAR, bomma had nog een troef achter de hand.
Bomma is een soepeter en maakt graag verse soep.
Dus bomma had spinaziesoep gemaakt, want spinazie lust de kleinzoon wel graag.
En als de spinaziesoep warm genoeg is om te eten kan je er nog gerookte zalm indoen...en onze kleine deugniet heeft toen 2 tassen gegeten.
Hij mocht zelf zijn gerookte zalm in stukjes doen en in de soeptas doen.
Bomma en kleinzoon hebben 2 dagen van de soep gegeten.
Ook de petatjes met schorseneren en gehakt is er toen goed ingegaan, hij mocht alles zelf uit de potten nemen, maar er was wel gezegd , hetgeen hij op zijn bordje legde hij moest opeten.
En het waren redelijke porties voor zijn doen.
Alles heeft hij opgegeten.
Vandaag wou bomma bloemkoolsoep maken, maar er was wel groene bloemkool (brocolli) geen witte.
Maar hij was akkoord met de groene bloemkool en daar hebben we dan gezamelijk soep van gemaakt.
En weer heeft hij er goed van gegeten.
En er was ook nog verloren brood achterna, daar heeft hij ook nog 2 sneden van gegeten.
Hopelijk blijft dit duren en kan ik hem terug leren van alles of toch veel verschillende groenten ed te eten, zo gevarieerd mogelijk dus.
Want bij hem mogen er nog wat grammetjes bij, hij is iets te licht voor zijn leeftijd.
Komt tijd, komt raad zeker?
Weekendjes weg.
Af en toe ga ik eens een weekendje weg, meestal in het gezelschap van diabetesvrienden.
Wij plannen gewoonlijk onze uitstappen een hele tijd op voorhand zodat iedereen de kans krijgt zich in te schrijven.
Nu, vorig weekend was er op zaterdag een fietstocht gepland in en rond de Leiestreek. En had ik mij ook ingeschreven aangezien ik graag fiets.
Maar door omstandigheden heb ik momenteel géén auto.
En had ik laten weten dat ik er niet kon geraken.
Maar toen steldde een lieve dame, en een vriendin, voor dat ik een paar dagen bij haar kwam logeren, zodat ik met haar meekon naar de fietstocht.
Dus vertrok ik vorige vrijdagmorgen, vroeg, met de trein naar Leuven. Daar moest ik dan overstappen op de trein naar Oost-Vlaanderen.
En de treinreis op zich was ook al leuk, en dit omdat ik zo weinig met de trein reis en alles vlot verliep.
De lieve dame stond mij al op te wachten toen de trein arriveerde en dan zijn we samen naar haar thuis gegaan waar haar zonen mij ook een hartelijke verwelkomong gaven.
Eerst hebben wij wat gebabbeld en na het middageten is er dan nog een vriend gekomen.
Weer wat gepraat, over koetejes en kalfjes..LOL, en omdat het toen nog goed weer was een terrasje gaan doen en genieten van het zonnetje.
Onze vriend had ook wat taartjes meegebracht en die hebben we dan ook nog leuk opgesmikkeld. Samen met de nodige insuline die bijgespoten moest worden, maar ja dit doen we niet alle dagen hé.
En om de taartjes te compenseren heeft onze vriend 's avonds nog getracteerd op mosselen, dit is gezonde kost voor diabeten en vooral koolhydraatvrij.
Zaterdags hebben we dan onze fietstocht gedaan met een tussenstopje, maar dan begon dat daar serieus te regenen, gieten eigenlijk.
Ervoor hadden we wel wat lichte regenvlaagjes gehad maar het was te doen.
Maar nu....we hebben toen gezamelijk de beslissing genomen om de korste weg terug te namen want het hield niet op en zo was het niet leuk meer.
Dit zette wel even een domper op wat een leuk dagje uit had moeten worden.
Maar het eerste deel was wel leuk, en de tocht op zich is voor herhaling vatbaar.
Dus ja, dit komt er nog wel eens van.
's Avonds heb ik en de lieve dame en haar zonen naar de film van Asterix en Obelix gekeken en het was voor mij ook lang geleden dat ik nog eens in gezelschap tv heb gekeken.
Het was laat toen we gingen slapen en we hebben dan ook als een roosje geslapen.
De zondagmorgen leek veel belovend, het was droog.
Dus na het ontbijten zijn we naar de markt getrokken, fruit en groenten gaan halen.....enne snoep, want daar vond ik zoute drop.....snoep waar ik letterlijk kilo's van gegeten heb vroeger.
Dus heb ik dat meegebracht, want hier bij ons vindt je dit niet meer.
Er stonden ook vele bloemenkramen met prachtige boeketten.
'k Heb een mooi boeket uitgezocht voor de lieve dame, om haar te bedanken voor haar gastvrijheid.
We hebben ook nog een koffietje gedronken ergens in de omgeving.
Na de middag begon het jammer genoeg te regenen en waren we verplicht om binnen te blijven.
Toen hebben de jongens een cake gebakken om ons te verwennen en samen met een tas koffie smaakt dit heerlijk natuurlijk.
We hebben ook veel gepraat, over het leven en hoe moeilijk alles soms wel kan zijn.
's Avonds hebben we naar de film First Knight gekeken, het was voor mij de eerste keer dat ik deze film volledig heb kunnen kijken....en het is een schitterende film.
En de maandagmorgen was het sprookje uit, weer naar huis toe.
Maar het was een fantastisch weekend ondanks dat het weer niet altijd mee zat.
Maar in oktober hebben de lieve dame en ik weer een afspraak.
Bedankt lieve dame, we hebben elkaar gesteund en je vriendschap is me veel waard.
Wij plannen gewoonlijk onze uitstappen een hele tijd op voorhand zodat iedereen de kans krijgt zich in te schrijven.
Nu, vorig weekend was er op zaterdag een fietstocht gepland in en rond de Leiestreek. En had ik mij ook ingeschreven aangezien ik graag fiets.
Maar door omstandigheden heb ik momenteel géén auto.
En had ik laten weten dat ik er niet kon geraken.
Maar toen steldde een lieve dame, en een vriendin, voor dat ik een paar dagen bij haar kwam logeren, zodat ik met haar meekon naar de fietstocht.
Dus vertrok ik vorige vrijdagmorgen, vroeg, met de trein naar Leuven. Daar moest ik dan overstappen op de trein naar Oost-Vlaanderen.
En de treinreis op zich was ook al leuk, en dit omdat ik zo weinig met de trein reis en alles vlot verliep.
De lieve dame stond mij al op te wachten toen de trein arriveerde en dan zijn we samen naar haar thuis gegaan waar haar zonen mij ook een hartelijke verwelkomong gaven.
Eerst hebben wij wat gebabbeld en na het middageten is er dan nog een vriend gekomen.
Weer wat gepraat, over koetejes en kalfjes..LOL, en omdat het toen nog goed weer was een terrasje gaan doen en genieten van het zonnetje.
Onze vriend had ook wat taartjes meegebracht en die hebben we dan ook nog leuk opgesmikkeld. Samen met de nodige insuline die bijgespoten moest worden, maar ja dit doen we niet alle dagen hé.
En om de taartjes te compenseren heeft onze vriend 's avonds nog getracteerd op mosselen, dit is gezonde kost voor diabeten en vooral koolhydraatvrij.
Zaterdags hebben we dan onze fietstocht gedaan met een tussenstopje, maar dan begon dat daar serieus te regenen, gieten eigenlijk.
Ervoor hadden we wel wat lichte regenvlaagjes gehad maar het was te doen.
Maar nu....we hebben toen gezamelijk de beslissing genomen om de korste weg terug te namen want het hield niet op en zo was het niet leuk meer.
Dit zette wel even een domper op wat een leuk dagje uit had moeten worden.
Maar het eerste deel was wel leuk, en de tocht op zich is voor herhaling vatbaar.
Dus ja, dit komt er nog wel eens van.
's Avonds heb ik en de lieve dame en haar zonen naar de film van Asterix en Obelix gekeken en het was voor mij ook lang geleden dat ik nog eens in gezelschap tv heb gekeken.
Het was laat toen we gingen slapen en we hebben dan ook als een roosje geslapen.
De zondagmorgen leek veel belovend, het was droog.
Dus na het ontbijten zijn we naar de markt getrokken, fruit en groenten gaan halen.....enne snoep, want daar vond ik zoute drop.....snoep waar ik letterlijk kilo's van gegeten heb vroeger.
Dus heb ik dat meegebracht, want hier bij ons vindt je dit niet meer.
Er stonden ook vele bloemenkramen met prachtige boeketten.
'k Heb een mooi boeket uitgezocht voor de lieve dame, om haar te bedanken voor haar gastvrijheid.
We hebben ook nog een koffietje gedronken ergens in de omgeving.
Na de middag begon het jammer genoeg te regenen en waren we verplicht om binnen te blijven.
Toen hebben de jongens een cake gebakken om ons te verwennen en samen met een tas koffie smaakt dit heerlijk natuurlijk.
We hebben ook veel gepraat, over het leven en hoe moeilijk alles soms wel kan zijn.
's Avonds hebben we naar de film First Knight gekeken, het was voor mij de eerste keer dat ik deze film volledig heb kunnen kijken....en het is een schitterende film.
En de maandagmorgen was het sprookje uit, weer naar huis toe.
Maar het was een fantastisch weekend ondanks dat het weer niet altijd mee zat.
Maar in oktober hebben de lieve dame en ik weer een afspraak.
Bedankt lieve dame, we hebben elkaar gesteund en je vriendschap is me veel waard.
woensdag 20 juli 2011
Seizoenen
Vroeger was er een strak plan over hoe de seizoenen dienden te vallen. Vb; lente van 21 maart tot 21 juni, dan de zomer tot 21 september en zoverder.
Dit jaar echter is de zomer begonnen in april en mei.
Juni was dan de overgang naar het herfstseizoen, dat nu in juli blijkbaar in volle gang is.
En ook , volgens mij, duren die seizoenen minder lang.
Dus denk ik ook dat we met een beetje chance, elk seizoen 2x per jaar gaan meemaken...;-).
Nee, effe serieus hebben jullie nu ook niet het gevoel dat de natuur op zijn kop staat?
En dat dit idd de fout van de mens zou kunnen zijn, zoals wij nu al zo'n 100 jaar aan het snoeien zijn in de natuur, heelder bossen worden gekapt ter voordele van de mens.
Maar terug aanplanten, dat gebeurt lang niet overal.
Wij plegen dus roofbouw op de planeet waar wij leven.
En de natuur neemt nu wraak.
Er zijn heelder woestijnen ontstaan, omdat de mens ondoordacht aan grondontginning heeft gedaan.
Het klinkt groen, ik weet het..maar je moet realist zijn.
Na ons komen nog generaties die moeten leven van deze planeet.
Want voor zover ik weet, vluchten kan niet, er is nog géén andere planeet gevonden waar de mens op zou kunnen leven.
En de mens??
Ja, die is zoals gewoonlijk weer rijkelijk laat om de herstellingswerken uit te voeren.
Hopelijk komt het toch nog goed.
Dit jaar echter is de zomer begonnen in april en mei.
Juni was dan de overgang naar het herfstseizoen, dat nu in juli blijkbaar in volle gang is.
En ook , volgens mij, duren die seizoenen minder lang.
Dus denk ik ook dat we met een beetje chance, elk seizoen 2x per jaar gaan meemaken...;-).
Nee, effe serieus hebben jullie nu ook niet het gevoel dat de natuur op zijn kop staat?
En dat dit idd de fout van de mens zou kunnen zijn, zoals wij nu al zo'n 100 jaar aan het snoeien zijn in de natuur, heelder bossen worden gekapt ter voordele van de mens.
Maar terug aanplanten, dat gebeurt lang niet overal.
Wij plegen dus roofbouw op de planeet waar wij leven.
En de natuur neemt nu wraak.
Er zijn heelder woestijnen ontstaan, omdat de mens ondoordacht aan grondontginning heeft gedaan.
Het klinkt groen, ik weet het..maar je moet realist zijn.
Na ons komen nog generaties die moeten leven van deze planeet.
Want voor zover ik weet, vluchten kan niet, er is nog géén andere planeet gevonden waar de mens op zou kunnen leven.
En de mens??
Ja, die is zoals gewoonlijk weer rijkelijk laat om de herstellingswerken uit te voeren.
Hopelijk komt het toch nog goed.
donderdag 14 juli 2011
Une petite village in de Vogezen
Vandaag, exact 30 jaar geleden was ik in de Vogezen.
Waarom ik me dat zo goed herinner?
Le 14 juillet is de Franse nationale feestdag en op die dag verjaar ik dus ook.
En toen werd ik 21 jaar, toendertijd was deze verjaardag nog de dag waarop je meerderjarig werd verklaard. Later is het op 18 jaar gebracht.
Maar, le 14 juillet wordt dus in Frankrijk erg gevierd, alles was toen versierd, de vlaggen hangden overal uit, er werd gelachen, samen gedronken en gedanst.
's Avonds was het bal van de Maitre en erna nog een prachtig vuurwerk in het dorp.
We hebben toen veel gewandeld en lekker gegeten en dus meegevierd.
De mensen daar hebben ook op mij getoast toen ze vernamen dat het mijn anniversaire was....;-).
Hoe ik 's nachts terug op mijn hotelkamer ben geraakt weet ik niet meer want ik heb toen aardig wat wijn verzet..LOL, toen kon ik dat nog...en vraag me helemaal niet hoe ik de heuvels daar ben overgeraakt....
Maar ik heb toen heel veel leut gemaakt en ook met alle notabelen van het dorp gedanst.....
Dat is de reden dat ik die verjaardag zo goed herinner, als de mensen al de vleag voor je uitsteken op je verjaardag.....LOL
Waarom ik me dat zo goed herinner?
Le 14 juillet is de Franse nationale feestdag en op die dag verjaar ik dus ook.
En toen werd ik 21 jaar, toendertijd was deze verjaardag nog de dag waarop je meerderjarig werd verklaard. Later is het op 18 jaar gebracht.
Maar, le 14 juillet wordt dus in Frankrijk erg gevierd, alles was toen versierd, de vlaggen hangden overal uit, er werd gelachen, samen gedronken en gedanst.
's Avonds was het bal van de Maitre en erna nog een prachtig vuurwerk in het dorp.
We hebben toen veel gewandeld en lekker gegeten en dus meegevierd.
De mensen daar hebben ook op mij getoast toen ze vernamen dat het mijn anniversaire was....;-).
Hoe ik 's nachts terug op mijn hotelkamer ben geraakt weet ik niet meer want ik heb toen aardig wat wijn verzet..LOL, toen kon ik dat nog...en vraag me helemaal niet hoe ik de heuvels daar ben overgeraakt....
Maar ik heb toen heel veel leut gemaakt en ook met alle notabelen van het dorp gedanst.....
Dat is de reden dat ik die verjaardag zo goed herinner, als de mensen al de vleag voor je uitsteken op je verjaardag.....LOL
woensdag 13 juli 2011
Lotgenoten
Dit weekend ga ik dus met lotgenootjes, oftewel diabetesmensen (patienten vind ik zo'n geladen woord) fietsen.
Maar ik vertrek vrijdagmorgen al naar Wetteren, naar nog een lotgenootje.
Het is al een tijdje geleden dat wij elkaar nog gezien hebben en het wordt tijd om wat bij te babbelen.
Wat we allemaal gaan doen weet ik nog niet, ik hoop op een terrasje 's avonds maar voorlopig zitten de weergoden daar niet goed voor.
Maar hoop doet leven hé.
En zaterdag gaan wij dus fietsen in de Leiestreek, dus weer een stukje Vlaanderen om te ontdekken.
Dat doe ik dus het liefst met vrienden erbij natuurlijk. Op een sportieve manier, fietsen of al wandelend.
Beweging is goed voor ons.
Dat we naderhand ergens een terrasje met eendrnkje en/of een hapje meepakken is ook vanzelfsprekend.
Wij komen uit het ganse land ( Vlaanderen in dit geval) samen, dus hoort daar ook een goede babbel bij.
Gewoonlijk wordt er ook heel wat afgelachen, dus het wordt zeker weer een leuk weekend met gouden momenten.
Maar daar zal ik volgende week wel over tetteren.
Maar ik vertrek vrijdagmorgen al naar Wetteren, naar nog een lotgenootje.
Het is al een tijdje geleden dat wij elkaar nog gezien hebben en het wordt tijd om wat bij te babbelen.
Wat we allemaal gaan doen weet ik nog niet, ik hoop op een terrasje 's avonds maar voorlopig zitten de weergoden daar niet goed voor.
Maar hoop doet leven hé.
En zaterdag gaan wij dus fietsen in de Leiestreek, dus weer een stukje Vlaanderen om te ontdekken.
Dat doe ik dus het liefst met vrienden erbij natuurlijk. Op een sportieve manier, fietsen of al wandelend.
Beweging is goed voor ons.
Dat we naderhand ergens een terrasje met eendrnkje en/of een hapje meepakken is ook vanzelfsprekend.
Wij komen uit het ganse land ( Vlaanderen in dit geval) samen, dus hoort daar ook een goede babbel bij.
Gewoonlijk wordt er ook heel wat afgelachen, dus het wordt zeker weer een leuk weekend met gouden momenten.
Maar daar zal ik volgende week wel over tetteren.
dinsdag 12 juli 2011
Verhuizen
De schoonzoon en dochter hebben gisteren een huis gekocht.
Eindelijk is het ervan gekomen.
Ze waren al een tijdje aan 't rondzien, maar in de buurt van waar ze nu wonen is het onbetaalbaar geworden.
Voor een gwoon gezin dan toch.
Nu komen ze meer in onze buurt wonen, het scheelt toch al zeker 20 minuten rijden voor mij.
En dat heeft nog zo zijn voordelen, ik zal dan misschien mijn kleindochters zien.
Want die zie ik nu véél te weinig en ik weet niet altijd waar ze mee bezig zijn. De oudste gaat op dansschool en 1x/ jaar zie ik haar optreden.
En ze doet het goed op school, maar voor de rest weet ik eigenlijk véél te weinig over die 2 deugnieten en dat vind ik jammer.
Het huis dat de schoonzoon en dochter hebben gekocht heeft ook redelijk wat grond, dus een grote tuin waar de kleinkinderen in kunnen ravotten.
En juist dat hebben kinderen nodig, een tuin waar ze kunnen spelen, winter en zomer.
En ook de 2 honden en de 2 katten gaan hun geluk niet opkunnen.
Ze gaan in een "landelijke" omgeving wonen, dus zal er weer flink wat afgewandeld kunnen worden!
Hopelijk gaat alles goed meevallen en gaan ze veel plezier aan hun eigen woonst hebben.
Proficiat met de aankoop in elk geval.
Eindelijk is het ervan gekomen.
Ze waren al een tijdje aan 't rondzien, maar in de buurt van waar ze nu wonen is het onbetaalbaar geworden.
Voor een gwoon gezin dan toch.
Nu komen ze meer in onze buurt wonen, het scheelt toch al zeker 20 minuten rijden voor mij.
En dat heeft nog zo zijn voordelen, ik zal dan misschien mijn kleindochters zien.
Want die zie ik nu véél te weinig en ik weet niet altijd waar ze mee bezig zijn. De oudste gaat op dansschool en 1x/ jaar zie ik haar optreden.
En ze doet het goed op school, maar voor de rest weet ik eigenlijk véél te weinig over die 2 deugnieten en dat vind ik jammer.
Het huis dat de schoonzoon en dochter hebben gekocht heeft ook redelijk wat grond, dus een grote tuin waar de kleinkinderen in kunnen ravotten.
En juist dat hebben kinderen nodig, een tuin waar ze kunnen spelen, winter en zomer.
En ook de 2 honden en de 2 katten gaan hun geluk niet opkunnen.
Ze gaan in een "landelijke" omgeving wonen, dus zal er weer flink wat afgewandeld kunnen worden!
Hopelijk gaat alles goed meevallen en gaan ze veel plezier aan hun eigen woonst hebben.
Proficiat met de aankoop in elk geval.
Het rustige leven
Ik krijg nu al een voorproefje van hoe het zal zijn als ik ooit met pensioen ga.
Alhoewel, tegen dan zijn de kleinkinderen ook al groter en moet je er niet zo intensief meer bezig zijn.
Het rustige leven heeft nu bij mij er momenteel voor gezorgd dat ik al 5 kg ben bijgekomen.
Dus, na de weging deze morgen heb ik besloten er iets aan te gaan doen.
Planning;
1) terug meer bewegen.
Dus 's avonds na de afwas met de hond gaan wandelen en hopelijk 's morgens na het ontbijt ook.
Volgende week aan zee zal dit zeker lukken. 's Avonds langs het strand wandelen en de zee slaapwel gaan zeggen met de kleinzoon.
2) terug mijn koolhydraten gaan terugschroeven, want ik ben weer in een snoepbui en er worden ook weer veel te veel petatjes gegeten en zetmeel zet aan :-(.
En dan zal ik ook terug minder insuline nodig hebben. Want dat is nog zoiets, met dit "goede" leven stijgen mijn suikerwaarden te erg.
Daar kan ik dus ook niet mee leven.
Ik heb nu extra insuline nodig en dat laat bij mij dus zijn sporen achter.
En hoe meer je weegt, hoe meer insuline je nodig hebt, bij mij toch.
Nu zaterdag is er fietstocht gepland , ergens in Vlaanderen, samen met mijn diabetesvrienden, dus dat is al een stap in de goede richting.
Die kilo's zijn er snel bijgekomen, maar om ze er weer af te krijgen gaat iets moeilijker worden, maar we gaan ons best doen.
Ze moeten eraf!!!!!!!!!!!!
Alhoewel, tegen dan zijn de kleinkinderen ook al groter en moet je er niet zo intensief meer bezig zijn.
Het rustige leven heeft nu bij mij er momenteel voor gezorgd dat ik al 5 kg ben bijgekomen.
Dus, na de weging deze morgen heb ik besloten er iets aan te gaan doen.
Planning;
1) terug meer bewegen.
Dus 's avonds na de afwas met de hond gaan wandelen en hopelijk 's morgens na het ontbijt ook.
Volgende week aan zee zal dit zeker lukken. 's Avonds langs het strand wandelen en de zee slaapwel gaan zeggen met de kleinzoon.
2) terug mijn koolhydraten gaan terugschroeven, want ik ben weer in een snoepbui en er worden ook weer veel te veel petatjes gegeten en zetmeel zet aan :-(.
En dan zal ik ook terug minder insuline nodig hebben. Want dat is nog zoiets, met dit "goede" leven stijgen mijn suikerwaarden te erg.
Daar kan ik dus ook niet mee leven.
Ik heb nu extra insuline nodig en dat laat bij mij dus zijn sporen achter.
En hoe meer je weegt, hoe meer insuline je nodig hebt, bij mij toch.
Nu zaterdag is er fietstocht gepland , ergens in Vlaanderen, samen met mijn diabetesvrienden, dus dat is al een stap in de goede richting.
Die kilo's zijn er snel bijgekomen, maar om ze er weer af te krijgen gaat iets moeilijker worden, maar we gaan ons best doen.
Ze moeten eraf!!!!!!!!!!!!
maandag 11 juli 2011
11 juli
Vlaamse nationale feestdag.
Maar wat moet je ermee?
Want er zijn vele Vlamingen die nog moeten werken , waar deze feestdag nog niet erkend is in hun branche.
En feestvieren? Waarom?
Er is na plus minus 15 maanden nog altijd géén regering gevormd , ondanks een ruime meerderheid van de zogenaamde Vlaamse patijen.
Elke informateur en politieke persoon die met een voorstel kwam werd onverbiddelijk neergebliksemd, want volgens die zogenaamde Vlaamse partij moet iedereen, behalve zij, leren toegeven.
De leider van die zogenaamde Vlaamse partij wil eigenlijk maar 1 ding en dat is seperatisme, dus ons land splitsen.
Maar dat durft hij niet rechtuit zeggen.
En af en toe zegt hij Latijnse spreuken om zo intelectueel mogelijk over te komen en zo het volk te paaien.
En leiden kan hij niet, want anders had hij direct na de verkiezingen en zijn "klinkende" overwinning wel direct voor gezorgd dat er een regering was.
Nee, die zogenaamde Vlaamse partij gaat ons land NIET redden en zeker géén hervormingen voor alle burgers van dit land maken.
Nee, reden om te feesten is er echt niet, hoe hard dat de zogenaamde Vlaamse partij ook roept...
En nog even ter info, ik ben Belgische, Vlaamse, Antwerpse met wss een Franse toets.
En dat kan allemaal in 1 lichaam....LOL
Maar wat moet je ermee?
Want er zijn vele Vlamingen die nog moeten werken , waar deze feestdag nog niet erkend is in hun branche.
En feestvieren? Waarom?
Er is na plus minus 15 maanden nog altijd géén regering gevormd , ondanks een ruime meerderheid van de zogenaamde Vlaamse patijen.
Elke informateur en politieke persoon die met een voorstel kwam werd onverbiddelijk neergebliksemd, want volgens die zogenaamde Vlaamse partij moet iedereen, behalve zij, leren toegeven.
De leider van die zogenaamde Vlaamse partij wil eigenlijk maar 1 ding en dat is seperatisme, dus ons land splitsen.
Maar dat durft hij niet rechtuit zeggen.
En af en toe zegt hij Latijnse spreuken om zo intelectueel mogelijk over te komen en zo het volk te paaien.
En leiden kan hij niet, want anders had hij direct na de verkiezingen en zijn "klinkende" overwinning wel direct voor gezorgd dat er een regering was.
Nee, die zogenaamde Vlaamse partij gaat ons land NIET redden en zeker géén hervormingen voor alle burgers van dit land maken.
Nee, reden om te feesten is er echt niet, hoe hard dat de zogenaamde Vlaamse partij ook roept...
En nog even ter info, ik ben Belgische, Vlaamse, Antwerpse met wss een Franse toets.
En dat kan allemaal in 1 lichaam....LOL
zondag 10 juli 2011
Tour de France
Het is weer zover, de Tour de France is al een een week in beweging.
Dit evenement bestaat al heel vele jaren.
Mijn vader en broer volgden het indertijd al...eerst op de radio en later in zwart-wit op tv.
In die tijd ergens is Simpson gestorven, van de berg af gereden en later bleek hij onder de doping te zitten.
Hij was de te kloppen man toen....maar deze beelden zijn altijd blijven hangen bij mij, hoe hij het ravijn is ingereden.
En toen de glorietijden voor de Belgen met Eddy Merckx, Herman Van Springel en nog zovele meer.
Thuis wer de Tour op de voet gevolgd, op tv en in de gazetten.
Ik heb samen met mijn broer en pa vele ritten voor de tv gevolgd.
En ook later, elke zomer in Juli was er 1 sportevenement dat je niet mocht missen, wou je kunnen meepraten.
Ook nu weer staat elke middag de tv aan om alles te volgen.
In de loop der jaren hebben er altijd wel ergens Belgen meegedaan, hun gemengd in de strijd, maar Eddy Merckx evenaren werd toch moeilijk, hij was de Kannibaal.
Enkele jaren geleden kwam er een zekere Tom Boonen opzetten en even leek het erop dat hij een miniatuurversie van de Kannibaal ging worden.
En ik ben fan van Tommeke, maar helaas stelt hij soms ook erg teleur, hij is niet standvastig genoeg.
En dan heb je dit jaar een zekere Philippe Gilbert, hij heeft de vorige jaren ook al wel mooie wedstrijden gewonnen, maar dit jaar is hij gewoon de te kloppen man.
Hij heeft in het voorjaar alle belangrijke klassiekers gewonnen, is Belgisch kampioen ook dit jaar.
Het is een sympathieke Luikenaar die ook moeite doet om Vlaams te spreken en dit zelfs vrij goed doet.
Hij has nog 1 doel toen de Tour zich aandiende, op de eerste dag geel pakken, want de aankomst was op zijn maat gesneden.
Hij deed dit dan ook, hij had het beloofd.....
Ze zijn dus nu iets meer dan een week aan het rijden en morgen is de eerste rustdag.
En Philippe is ondertussen ook al 2x als 2de geëindigt bij sommige ritten en rijdt sinds gisteren terug in het groen, ook niet onbelangrijk, groen telt voor het puntenklassement.
Er is nu weer een rit bezig waar hij erg vooraan zou moeten kunnen eindigen, er wordt op tv al gesproken van een mogelijke ritoverwinnening, laat ons het hopen.
Maar, er zijn in deze week al heel wat valpartijën geweest, elke dag al wel minstens 1, en er zijn er dus ook al wat serieus wat gewonden afgevoerd.
Tom Boonen een paar dagen geleden ooknog zwaar gevalle, hij is op karakter en met hulp van een ploegmaat nog op tijd binnengereden.
Hij was eigenlijk groggy en hij had een lichte hersenschudding en was helemaal gekneusd.
Maar de volgende dag weer vertrokken, hij had wel iets tegen de hoofdpijn ingenomen.
Hij is toen ook aangekomen.
Maar de tweede dag na zijn val is hij ook nog vertrokken, maar toch moeten opgeven, het was niet meer verantwoord zei ons Tommeke, heveige hoofdpijn en lichtflitsen...ja dan kan je beter stoppen.
Vandaag dus ook weer valpartijen, er zijn er weer naar het ziekenhuis gebracht, waaronder vinichourov (heupbreuk) en Jurgen van deBroek, knecht van Philippe Gilbert, wss enkelbreuk.
En terwijl ik dit hier zit te typen rijdt 1 van de volgwagens 2 renners onderuit, waaronder Fletcha zij rijden op kop, en het peleton volgt op 5 minuten.
Die chauffeeur van die volgwagen moet op staande voet gearresteerd worden, want je moet geen renners willen inhalen op een stuk waar het niet gaat.
Verdomme toch, die renners rijden voor hun broodwinning....niet om overreden te worden door iemand die de situatie niet kan inschatten :-(.
Hopelijk gaat de Tour verder in alle rust en kalmte en zonder verdere accidenten, maar ja het duurt nog 2 weken....
Dit evenement bestaat al heel vele jaren.
Mijn vader en broer volgden het indertijd al...eerst op de radio en later in zwart-wit op tv.
In die tijd ergens is Simpson gestorven, van de berg af gereden en later bleek hij onder de doping te zitten.
Hij was de te kloppen man toen....maar deze beelden zijn altijd blijven hangen bij mij, hoe hij het ravijn is ingereden.
En toen de glorietijden voor de Belgen met Eddy Merckx, Herman Van Springel en nog zovele meer.
Thuis wer de Tour op de voet gevolgd, op tv en in de gazetten.
Ik heb samen met mijn broer en pa vele ritten voor de tv gevolgd.
En ook later, elke zomer in Juli was er 1 sportevenement dat je niet mocht missen, wou je kunnen meepraten.
Ook nu weer staat elke middag de tv aan om alles te volgen.
In de loop der jaren hebben er altijd wel ergens Belgen meegedaan, hun gemengd in de strijd, maar Eddy Merckx evenaren werd toch moeilijk, hij was de Kannibaal.
Enkele jaren geleden kwam er een zekere Tom Boonen opzetten en even leek het erop dat hij een miniatuurversie van de Kannibaal ging worden.
En ik ben fan van Tommeke, maar helaas stelt hij soms ook erg teleur, hij is niet standvastig genoeg.
En dan heb je dit jaar een zekere Philippe Gilbert, hij heeft de vorige jaren ook al wel mooie wedstrijden gewonnen, maar dit jaar is hij gewoon de te kloppen man.
Hij heeft in het voorjaar alle belangrijke klassiekers gewonnen, is Belgisch kampioen ook dit jaar.
Het is een sympathieke Luikenaar die ook moeite doet om Vlaams te spreken en dit zelfs vrij goed doet.
Hij has nog 1 doel toen de Tour zich aandiende, op de eerste dag geel pakken, want de aankomst was op zijn maat gesneden.
Hij deed dit dan ook, hij had het beloofd.....
Ze zijn dus nu iets meer dan een week aan het rijden en morgen is de eerste rustdag.
En Philippe is ondertussen ook al 2x als 2de geëindigt bij sommige ritten en rijdt sinds gisteren terug in het groen, ook niet onbelangrijk, groen telt voor het puntenklassement.
Er is nu weer een rit bezig waar hij erg vooraan zou moeten kunnen eindigen, er wordt op tv al gesproken van een mogelijke ritoverwinnening, laat ons het hopen.
Maar, er zijn in deze week al heel wat valpartijën geweest, elke dag al wel minstens 1, en er zijn er dus ook al wat serieus wat gewonden afgevoerd.
Tom Boonen een paar dagen geleden ooknog zwaar gevalle, hij is op karakter en met hulp van een ploegmaat nog op tijd binnengereden.
Hij was eigenlijk groggy en hij had een lichte hersenschudding en was helemaal gekneusd.
Maar de volgende dag weer vertrokken, hij had wel iets tegen de hoofdpijn ingenomen.
Hij is toen ook aangekomen.
Maar de tweede dag na zijn val is hij ook nog vertrokken, maar toch moeten opgeven, het was niet meer verantwoord zei ons Tommeke, heveige hoofdpijn en lichtflitsen...ja dan kan je beter stoppen.
Vandaag dus ook weer valpartijen, er zijn er weer naar het ziekenhuis gebracht, waaronder vinichourov (heupbreuk) en Jurgen van deBroek, knecht van Philippe Gilbert, wss enkelbreuk.
En terwijl ik dit hier zit te typen rijdt 1 van de volgwagens 2 renners onderuit, waaronder Fletcha zij rijden op kop, en het peleton volgt op 5 minuten.
Die chauffeeur van die volgwagen moet op staande voet gearresteerd worden, want je moet geen renners willen inhalen op een stuk waar het niet gaat.
Verdomme toch, die renners rijden voor hun broodwinning....niet om overreden te worden door iemand die de situatie niet kan inschatten :-(.
Hopelijk gaat de Tour verder in alle rust en kalmte en zonder verdere accidenten, maar ja het duurt nog 2 weken....
zaterdag 9 juli 2011
Onze nieuwe aanwinst
is een schot in de roos.
Ze is hier dinsdag eindelijk gearriveerd.
Ze heeft nog wel wat bang van de hond, maar het is al beter nu. Het is al zaterdag nu, dus is ze al 4,5 dag bij ons.
En ze heeft haar prioriteiten al gesteld, ze slaapt bij het vrouwke. En als het baasje wat braaf is als hij , eindelijk, komt slapen mag hij er ook nog bij.
Maar ik deel dus mijn hoofdkussen met onze jongste aanwinst. Tussendoor gaat ze al wel eens naar beneden, maar tegen dat ik wakker word, komt ze mij toch al likjes geven, zeker als het tijd is voor het ontbijt. ;-)
Want de 2 kittens krijgen, nog zeker een halfjaar, 2x / dag eten.
Het oudste kitten is maar 6 weken ouder, maar als je het verschil in grootte nu ziet. Dit verschil zal je nog een tijdje kunnen aanschouwen, maar tegen dat ze beiden 2 jaar zijn, zal het verschil er niet meer zijn, want dan zijn ze beiden volwassen.
De oudste laat vooral 's morgens voelen dat zij wel de baas is, ze zijn beiden heel speels dan en er wordt ook af en toe een klein vechtpatijtje gehouden.
Meestal bekijkt de hond het vanop een afstand, maar als de oudste kat de overhand neemt komt de hond ertussen, want zij wil de jongste kat verdedigen.
Wrong, totally wrong...want dan zijn beide katten 1 en blazen ze naar de hond....LOL.
Maar ik hou van alle 3 de dieren en het jongste is echt een schatje.
Eten dat ze doet....als de oudste kat haar potje niet leeg eet zal de jongste er wel voor zorgen dat het leeggeraakt.
Deze avond hadden ze een feestmaal, het vrouwke had zelf kippesalade gemaakt en nog wat kip bijgehouden voor hun avondmaal...............
Mmmmmmmmmmmmm, spint ze, het was lekker.
Ze is hier dinsdag eindelijk gearriveerd.
Ze heeft nog wel wat bang van de hond, maar het is al beter nu. Het is al zaterdag nu, dus is ze al 4,5 dag bij ons.
En ze heeft haar prioriteiten al gesteld, ze slaapt bij het vrouwke. En als het baasje wat braaf is als hij , eindelijk, komt slapen mag hij er ook nog bij.
Maar ik deel dus mijn hoofdkussen met onze jongste aanwinst. Tussendoor gaat ze al wel eens naar beneden, maar tegen dat ik wakker word, komt ze mij toch al likjes geven, zeker als het tijd is voor het ontbijt. ;-)
Want de 2 kittens krijgen, nog zeker een halfjaar, 2x / dag eten.
Het oudste kitten is maar 6 weken ouder, maar als je het verschil in grootte nu ziet. Dit verschil zal je nog een tijdje kunnen aanschouwen, maar tegen dat ze beiden 2 jaar zijn, zal het verschil er niet meer zijn, want dan zijn ze beiden volwassen.
De oudste laat vooral 's morgens voelen dat zij wel de baas is, ze zijn beiden heel speels dan en er wordt ook af en toe een klein vechtpatijtje gehouden.
Meestal bekijkt de hond het vanop een afstand, maar als de oudste kat de overhand neemt komt de hond ertussen, want zij wil de jongste kat verdedigen.
Wrong, totally wrong...want dan zijn beide katten 1 en blazen ze naar de hond....LOL.
Maar ik hou van alle 3 de dieren en het jongste is echt een schatje.
Eten dat ze doet....als de oudste kat haar potje niet leeg eet zal de jongste er wel voor zorgen dat het leeggeraakt.
Deze avond hadden ze een feestmaal, het vrouwke had zelf kippesalade gemaakt en nog wat kip bijgehouden voor hun avondmaal...............
Mmmmmmmmmmmmm, spint ze, het was lekker.
vrijdag 8 juli 2011
De Roos
HET liedje van Ann Christie.
Ik heb er altijd een speciale band mee gehad, maar sinds kort is het nog versterkt.
Gistermorgen, zoals elke morgen als ik opsta, begroet ik iedereen, mens en dier en ook mijn overleden vriend.
Zoals hij elke morgen deed in ons forum.
Gistermorgend stond de radio aan toen ik mijn begroeting deed en net op de moment speelden ze het liedje ; De Roos van Ann Christie.
Voor mij was het een teken, want ik had dat liedje immers voor het laatst gehoord op de begrafenis van de overleden vriend.
Het doet raar...zoiets, ben eigenlijk wel de hele dag ermee bezig geweest.
Het is emotioneel. Dat liedje heeft voor mij zovele facetten, gelukkige en droevige.
Ik kan er dus alle kanten mee uit.
Er hangen zovele herinneringen vast aan dat liedje, dus zal het altijd SPECIAAL blijven voor mij.
Ik heb het persoonlijk wat moeilijk nu, door omstandigheden van buitenaf, waar ik zelf niets aan kan veranderen.
Maar dan denk ik aan mijn vriend of andere mensen die het moeilijker hebben dan ikzelf.
En de vriend was een voorbeeld voor het leven; hij verwarmde mijn hart met hoe hij met het leven omging.
Zijn liefde voor zijn vrouw en gezin, zijn realisme en inzicht in het leven.
De Roos; dat hadden we ook gemeen.
Mijn vriend, ik denk nog dagelijks aan je en ik mis je.
Volgende week trek ik samen met de partner en kleinzoon naar zee.
Daar ben ik weer iets dichter bij je.
En DE ROOS, zal ik altijd blijven koesteren.
Ik heb er altijd een speciale band mee gehad, maar sinds kort is het nog versterkt.
Gistermorgen, zoals elke morgen als ik opsta, begroet ik iedereen, mens en dier en ook mijn overleden vriend.
Zoals hij elke morgen deed in ons forum.
Gistermorgend stond de radio aan toen ik mijn begroeting deed en net op de moment speelden ze het liedje ; De Roos van Ann Christie.
Voor mij was het een teken, want ik had dat liedje immers voor het laatst gehoord op de begrafenis van de overleden vriend.
Het doet raar...zoiets, ben eigenlijk wel de hele dag ermee bezig geweest.
Het is emotioneel. Dat liedje heeft voor mij zovele facetten, gelukkige en droevige.
Ik kan er dus alle kanten mee uit.
Er hangen zovele herinneringen vast aan dat liedje, dus zal het altijd SPECIAAL blijven voor mij.
Ik heb het persoonlijk wat moeilijk nu, door omstandigheden van buitenaf, waar ik zelf niets aan kan veranderen.
Maar dan denk ik aan mijn vriend of andere mensen die het moeilijker hebben dan ikzelf.
En de vriend was een voorbeeld voor het leven; hij verwarmde mijn hart met hoe hij met het leven omging.
Zijn liefde voor zijn vrouw en gezin, zijn realisme en inzicht in het leven.
De Roos; dat hadden we ook gemeen.
Mijn vriend, ik denk nog dagelijks aan je en ik mis je.
Volgende week trek ik samen met de partner en kleinzoon naar zee.
Daar ben ik weer iets dichter bij je.
En DE ROOS, zal ik altijd blijven koesteren.
donderdag 7 juli 2011
Spelletjes spelen
Vroeger puzzelde ik graag en patience spelen, dat was ook wel iets.
Of rummicub, geheugenspelletjes ed.
Nu kan je dit allemaal op FB terugvinden, dus ja ben ik daar een fervente game speler geworden ;-).
Ook als je ouder wordt, zoals ik dus...LOL, moet je je geheugen trainen en sommige van deze spellen zijn daar heel geschikt voor.
Zeker nu ik zoveel tijd heb.
Je geest actief bezig houden noemen ze zoiets.
Het zou helpen bij....god hoe noemt het weer.....oja dementie...en alzheimer.
Ook lezen is een goede bron om je geest actief te houden en quizen.
Dat doe ik ook soms met vrienden in een team zo'n algemene kwis meespelen.
Overlaatst in mijn hotel in Kos deed het animatieteam ook zo'n muzikale kwis.
Meestal weet ik daar de naam van het liedje wel en de periode wanneer het uitkwam, maar kan ik niet op de naam van de zanger komen.
En dit zijn nu de zaken die ik doe om mijn dag om te krijgen.
Dus; laat de spelen beginnen ...;-)
Of rummicub, geheugenspelletjes ed.
Nu kan je dit allemaal op FB terugvinden, dus ja ben ik daar een fervente game speler geworden ;-).
Ook als je ouder wordt, zoals ik dus...LOL, moet je je geheugen trainen en sommige van deze spellen zijn daar heel geschikt voor.
Zeker nu ik zoveel tijd heb.
Je geest actief bezig houden noemen ze zoiets.
Het zou helpen bij....god hoe noemt het weer.....oja dementie...en alzheimer.
Ook lezen is een goede bron om je geest actief te houden en quizen.
Dat doe ik ook soms met vrienden in een team zo'n algemene kwis meespelen.
Overlaatst in mijn hotel in Kos deed het animatieteam ook zo'n muzikale kwis.
Meestal weet ik daar de naam van het liedje wel en de periode wanneer het uitkwam, maar kan ik niet op de naam van de zanger komen.
En dit zijn nu de zaken die ik doe om mijn dag om te krijgen.
Dus; laat de spelen beginnen ...;-)
woensdag 6 juli 2011
Matchboxkes
Matchbox, een merk van speelgoedautootjes dat in de jaren '70 heel populair was.
Zij maakten de miniatuurtjes van de bestaande merken auto's na, als speelgoedautootjes.
Of het merk nu nog bestaat weet ik niet, maar toen had mijn jongste broertje wel (bijna) alle auto's hiervan.
En geloof me, het is een hele wasmand vol. Elke keer er een nieuw modelletje uitkwam, bracht mijn moeder dit mee, want het was gewoon te koop in de GB.
En mijn broertje, grote broer en ik hebben daar dus constant mee gespeeld. Op grote bladen papier maakten wij straten en pleinen, of racecircuits.
Er gebeurden ongevallen, waardoor er dan takelwagen, brandweer en de 100 aan te pas kwam.
Onze fantasie kende werkelijk geen grenzen. Zo konden wij vroeger uren op onze kamers spelen, soms heel braaf? en soms met kletterende ruzie als wij niet met mekaar eens waren over het scenario.
En zo verstreken onze kinderjaren.
Op een gegeven moment gingen de matchboxkes en de wasmand in de kast om er niet meer uit te komen....
Wij waren groot geworden...
Maar...overlaatst was er een familievergadering bij onze pa thuis en ik wist dat die wasmand en de autootjes er nog stonden.
Toen heb ik aan mijn pa en de jongste broer, hij was nog altijd de wettelijke eigenaar LOL, gevraagd of ik de wasmand met autootjes mocht meenemen.
Dan kan mijn kleinzoon ermee spelen . Hij is ook zo zot van auto's en uiteindelijk is die mand wel een fortuin waard.
Oké , er zijn auto's bij die rijp zijn voor de sloop, maar wat wil je.
Er is toen intensief mee gespeeld en dat wordt er nu ook mee gedaan.
Daarvoor dienen ze.
Niet om in de kast te staan.
En je had de kleinzoon zijn gezichtje moeten zien toen hij deze schat kreeg....want zoveel autootjes in 1 keer, dat krijgt niet elk kind.
En als ik hem er mee zie spelen, en dat is elke dag, herbeleef ik een stukje van mijn kindertijd.
Mijn kleinzoon houdt zijn bomma jong...LOL
Zij maakten de miniatuurtjes van de bestaande merken auto's na, als speelgoedautootjes.
Of het merk nu nog bestaat weet ik niet, maar toen had mijn jongste broertje wel (bijna) alle auto's hiervan.
En geloof me, het is een hele wasmand vol. Elke keer er een nieuw modelletje uitkwam, bracht mijn moeder dit mee, want het was gewoon te koop in de GB.
En mijn broertje, grote broer en ik hebben daar dus constant mee gespeeld. Op grote bladen papier maakten wij straten en pleinen, of racecircuits.
Er gebeurden ongevallen, waardoor er dan takelwagen, brandweer en de 100 aan te pas kwam.
Onze fantasie kende werkelijk geen grenzen. Zo konden wij vroeger uren op onze kamers spelen, soms heel braaf? en soms met kletterende ruzie als wij niet met mekaar eens waren over het scenario.
En zo verstreken onze kinderjaren.
Op een gegeven moment gingen de matchboxkes en de wasmand in de kast om er niet meer uit te komen....
Wij waren groot geworden...
Maar...overlaatst was er een familievergadering bij onze pa thuis en ik wist dat die wasmand en de autootjes er nog stonden.
Toen heb ik aan mijn pa en de jongste broer, hij was nog altijd de wettelijke eigenaar LOL, gevraagd of ik de wasmand met autootjes mocht meenemen.
Dan kan mijn kleinzoon ermee spelen . Hij is ook zo zot van auto's en uiteindelijk is die mand wel een fortuin waard.
Oké , er zijn auto's bij die rijp zijn voor de sloop, maar wat wil je.
Er is toen intensief mee gespeeld en dat wordt er nu ook mee gedaan.
Daarvoor dienen ze.
Niet om in de kast te staan.
En je had de kleinzoon zijn gezichtje moeten zien toen hij deze schat kreeg....want zoveel autootjes in 1 keer, dat krijgt niet elk kind.
En als ik hem er mee zie spelen, en dat is elke dag, herbeleef ik een stukje van mijn kindertijd.
Mijn kleinzoon houdt zijn bomma jong...LOL
Het leven gaat zijn gangetje
Gisteravond nog een tijdje buitengezeten, genietend van de avondzon, kleinkind en de dieren.
Met een koffietje, zo zalig in badpak in je eigen tuin op een zomeravond.
Een beetje mijmeren, het kleinkind spelend met de hond en de katjes.
Af en toe een opmerking naar de partner of de dochter.
Maar vooral genieten van de dingen die je aangeboden worden, mooi weer en rust.
Soms zijn er problemen, maar op zo'n momenten moet je die aan de kant kunnen schuiven.
En die problemen? Die raken wel opgelost...
Dus gaat het leven zijn gangetje en plukken we elke nieuwe dag.
Opnieuw en opnieuw......
Met een koffietje, zo zalig in badpak in je eigen tuin op een zomeravond.
Een beetje mijmeren, het kleinkind spelend met de hond en de katjes.
Af en toe een opmerking naar de partner of de dochter.
Maar vooral genieten van de dingen die je aangeboden worden, mooi weer en rust.
Soms zijn er problemen, maar op zo'n momenten moet je die aan de kant kunnen schuiven.
En die problemen? Die raken wel opgelost...
Dus gaat het leven zijn gangetje en plukken we elke nieuwe dag.
Opnieuw en opnieuw......
dinsdag 5 juli 2011
Eindelijk thuis
Ben deze morgen ben ik samen met een vriendin onze poezekittens gaan halen.
Ze zijn 10 weken nu, gesocialiseerd en oud genoeg om naar hun nieuwe thuis te gaan.
Mijn vriendin en ik zijn geregeld naar het nestje gaan kijken , want de 4 kittens waren bij de poezemevrouw afgezet toen ze amper een dag oud waren.
Deze mevrouw heeft ze met de hand en het flesje grootgebracht, wat een serieuze opdracht is.
Ze moeten in het begin om de 2 à 3 uur geflest worden.
Maar het zijn zo'n schatjes, ik heb van alle 4 foto's van heel klein.
Maar nu moet ons kittentje zonder haar broers en zus verder, want ze komt bij ons in huis.
Daar is nog wel een kattinetje aanwezig enkele weken ouder dan zij en hopelijk kunnen ze met elkaar opschieten.
De eerste dagen in die nieuwe omgeving zullen het moeilijkst zijn, want ze mag nog minsten 6 weken niet loslopen in de tuin, want anders verdwaalt ze nog.
Dus hebben we een lange lijn gemaakt die we op de waslijn hangen en dan kan ze veilig binnen en buiten de omgeving verkennen.
En eens de dames gesteriliseert zijn gaan ze ook niet zo ver meer van huis.
Er is nog 1 obstakel dat het nieuwe kitten moet nemen; hier loopt ook nog een grote Mechelse Herder rond.
En in 't begin was ze wat benauwd, maar deze avond in de tuin kwam de hond wat te dicht snuffelen en toen heeft ze even de puntjes op de i gezet.
Of moet ik zeggen, haar nagels laten voelen, de hond heeft een forse haal van die kleine deugniet gehad.
Dus 1-0 voor de jongste aanwinst.... ;-)
Ze zijn 10 weken nu, gesocialiseerd en oud genoeg om naar hun nieuwe thuis te gaan.
Mijn vriendin en ik zijn geregeld naar het nestje gaan kijken , want de 4 kittens waren bij de poezemevrouw afgezet toen ze amper een dag oud waren.
Deze mevrouw heeft ze met de hand en het flesje grootgebracht, wat een serieuze opdracht is.
Ze moeten in het begin om de 2 à 3 uur geflest worden.
Maar het zijn zo'n schatjes, ik heb van alle 4 foto's van heel klein.
Maar nu moet ons kittentje zonder haar broers en zus verder, want ze komt bij ons in huis.
Daar is nog wel een kattinetje aanwezig enkele weken ouder dan zij en hopelijk kunnen ze met elkaar opschieten.
De eerste dagen in die nieuwe omgeving zullen het moeilijkst zijn, want ze mag nog minsten 6 weken niet loslopen in de tuin, want anders verdwaalt ze nog.
Dus hebben we een lange lijn gemaakt die we op de waslijn hangen en dan kan ze veilig binnen en buiten de omgeving verkennen.
En eens de dames gesteriliseert zijn gaan ze ook niet zo ver meer van huis.
Er is nog 1 obstakel dat het nieuwe kitten moet nemen; hier loopt ook nog een grote Mechelse Herder rond.
En in 't begin was ze wat benauwd, maar deze avond in de tuin kwam de hond wat te dicht snuffelen en toen heeft ze even de puntjes op de i gezet.
Of moet ik zeggen, haar nagels laten voelen, de hond heeft een forse haal van die kleine deugniet gehad.
Dus 1-0 voor de jongste aanwinst.... ;-)
maandag 4 juli 2011
Eind jaren 60
Toen ik nog een klein meisje was, gingen mijn ouders met mij en mijn broer met de auto op vakantie.
Meestal ergens in Duitsland.
Ergens waar je bergwandelingen kon maken en wijn kon proeven.
Maar toen ik 8 jaar werd, kwam er nog een babybroertje bij.
Dus daar gingen de jaarlijkse zomervakanties....toch naar de bergen.
Zomer '69, 70 en 71 huurden mijn ouders een bungalow in Kasterlee, midden in de bossen.
Naar Kasterlee dorp was toen een half uur te voet door de bossen, dus even naar de winkel was niet zomaar te doen.
En ook er was geen leidingwater, maar wel pompwater....en lekker dat dat was. Toen in die tijd was alles nog zuiver, geen verontreiniging van gelijk wat dan ook.
Mijn babybroertje heeft er leren lopen die eerste zomer; letterlijk met vallen en opstaan over de "mastentoppen" oftewel denneappels.
Elke zomer waren wij daar 2 maanden, gouden maanden voor kinderen sie in de stad op een appartement woonden.
De periode dat mijn pa moest werken reed hij dagelijks op en af, Kasterlee- Merksem en terug.
In die tijd was dat nog een hele trip.
Maar tegen de tijd dat mijn pa 's avonds ging aankomen wandelde ik de hele zandweg af en ging aan de Grote baan hem opwachten.
En als hij eraan kwam stapte ik in de auto en vroeg mijn pa wat we allemaal gedaan hadden die dag.
Van de baan tot aan de bungalow was maar 5 minuten rijden, maar nu verdenk ik mijn pa er wel van dat hij extra traag reed, want dat waren onze 5 minuten samen.
Drie zomers heb ik samen met mijn broers Cowboy en indiaantje gespeeld, kampen gebouwd, in de bomen leren kruipen, met zand bergen gemaakt om met ketten( knokkers) de ronde van Frankrijk na te spelen.
Ook kwam er geregeld familie op bezoek, mijn nonkel en tante met de nichten en het neefje dat even oud was als mijn babybroertje.
Mijn pa en nonkel hadden een korfbal paal gemaakt zodat we met zijn allen konden korfballen.
En elke dag ging ik in het bos verse wilde bloemen plukken, dat kon toen nog. Ik leerde er vele vlindersoorten kennen, zag eekhoorns in het bos en de bomen spelen, van tak naar tak springen en vele vogelsoorten die je in de stad niet zag.
En ik herinner me van die 3 zomers ook nog vele mooie dagen, volgens mij liep ik daar constant in een topje en short rond.
Er zullen ook wel regendagen geweest hebben maar toch niet zovele.
Maar met die regendagen dan brandde wel de houtstoof binnen in de houten bungalow.
Gouden zomers waren dat daar in Kasterlee.
Soms zou ik nog wel eens dat kleine meisje willen zijn dat er in de bossen rondzwierf, zo zonder zorgen.
En de babybroer....die heeft daar goie grond gehad...want hij is nu een reus van 1m92, een soort van Jerommeke...LOL.
Ik ben overlaatst daar nog geweest, de bungalow is al jaren verdwenen, maar de bossen zijn gelukkig nog wel intact, de Hoge Mouw ligt er ook nog, de keren dat ik die met mijn pa en oudste broer beklommen heb...ontelbaar.
En daarom ligt Kasterlee ook nauw aan mijn hart.
Meestal ergens in Duitsland.
Ergens waar je bergwandelingen kon maken en wijn kon proeven.
Maar toen ik 8 jaar werd, kwam er nog een babybroertje bij.
Dus daar gingen de jaarlijkse zomervakanties....toch naar de bergen.
Zomer '69, 70 en 71 huurden mijn ouders een bungalow in Kasterlee, midden in de bossen.
Naar Kasterlee dorp was toen een half uur te voet door de bossen, dus even naar de winkel was niet zomaar te doen.
En ook er was geen leidingwater, maar wel pompwater....en lekker dat dat was. Toen in die tijd was alles nog zuiver, geen verontreiniging van gelijk wat dan ook.
Mijn babybroertje heeft er leren lopen die eerste zomer; letterlijk met vallen en opstaan over de "mastentoppen" oftewel denneappels.
Elke zomer waren wij daar 2 maanden, gouden maanden voor kinderen sie in de stad op een appartement woonden.
De periode dat mijn pa moest werken reed hij dagelijks op en af, Kasterlee- Merksem en terug.
In die tijd was dat nog een hele trip.
Maar tegen de tijd dat mijn pa 's avonds ging aankomen wandelde ik de hele zandweg af en ging aan de Grote baan hem opwachten.
En als hij eraan kwam stapte ik in de auto en vroeg mijn pa wat we allemaal gedaan hadden die dag.
Van de baan tot aan de bungalow was maar 5 minuten rijden, maar nu verdenk ik mijn pa er wel van dat hij extra traag reed, want dat waren onze 5 minuten samen.
Drie zomers heb ik samen met mijn broers Cowboy en indiaantje gespeeld, kampen gebouwd, in de bomen leren kruipen, met zand bergen gemaakt om met ketten( knokkers) de ronde van Frankrijk na te spelen.
Ook kwam er geregeld familie op bezoek, mijn nonkel en tante met de nichten en het neefje dat even oud was als mijn babybroertje.
Mijn pa en nonkel hadden een korfbal paal gemaakt zodat we met zijn allen konden korfballen.
En elke dag ging ik in het bos verse wilde bloemen plukken, dat kon toen nog. Ik leerde er vele vlindersoorten kennen, zag eekhoorns in het bos en de bomen spelen, van tak naar tak springen en vele vogelsoorten die je in de stad niet zag.
En ik herinner me van die 3 zomers ook nog vele mooie dagen, volgens mij liep ik daar constant in een topje en short rond.
Er zullen ook wel regendagen geweest hebben maar toch niet zovele.
Maar met die regendagen dan brandde wel de houtstoof binnen in de houten bungalow.
Gouden zomers waren dat daar in Kasterlee.
Soms zou ik nog wel eens dat kleine meisje willen zijn dat er in de bossen rondzwierf, zo zonder zorgen.
En de babybroer....die heeft daar goie grond gehad...want hij is nu een reus van 1m92, een soort van Jerommeke...LOL.
Ik ben overlaatst daar nog geweest, de bungalow is al jaren verdwenen, maar de bossen zijn gelukkig nog wel intact, de Hoge Mouw ligt er ook nog, de keren dat ik die met mijn pa en oudste broer beklommen heb...ontelbaar.
En daarom ligt Kasterlee ook nauw aan mijn hart.
Leren aanvaarden
Dat zeggen sommigen van mijn vrienden en ja , soms lukt dat wel , maar in dit geval zeker niet.
Het gaat dus over mijn werk, sta nu al enkele maanden op non- actief en dit zal zeker tot september zo blijven.
Het was begonnen met een flauwte, later bleek dat het oververmoeidheid was, maar er was eerst een hele ander verdict gesteld.
Dat dus niet bleek te kloppen achteraf.
Ik heb toen een zestal weken thuisgeweest, dan 3 weken weer gewerkt en toen kwam er van mijn managment het bericht dat zo een voze arbeidsgeneesheer oordeelde dat ik best niet mag werken tot september....
Dan moet ik nog een keer een onderzoek laten doen en dan zou ik ineens weer geschikt zijn om in het circuit of moet ik circus zeggen, mee te draaien.
Ik blijf het onheus vinden, de manier hoe ik behandelt ben, heb al die jaren het beste van mezelf gegeven....maar idd, je bent maar een nummer.
Ik heb dus een serieuze les geleerd en als ik terug ga werken, zal ik mijn werk nog wel doen, maar de passie zal er uit zijn.
Ik zal het rustiger doen en zijn ze er niet mee eens, ja das dan pech.....
Maar het onrecht wat me is aangedaan, dat zal ik NOOIT aanvaarden.
Het gaat dus over mijn werk, sta nu al enkele maanden op non- actief en dit zal zeker tot september zo blijven.
Het was begonnen met een flauwte, later bleek dat het oververmoeidheid was, maar er was eerst een hele ander verdict gesteld.
Dat dus niet bleek te kloppen achteraf.
Ik heb toen een zestal weken thuisgeweest, dan 3 weken weer gewerkt en toen kwam er van mijn managment het bericht dat zo een voze arbeidsgeneesheer oordeelde dat ik best niet mag werken tot september....
Dan moet ik nog een keer een onderzoek laten doen en dan zou ik ineens weer geschikt zijn om in het circuit of moet ik circus zeggen, mee te draaien.
Ik blijf het onheus vinden, de manier hoe ik behandelt ben, heb al die jaren het beste van mezelf gegeven....maar idd, je bent maar een nummer.
Ik heb dus een serieuze les geleerd en als ik terug ga werken, zal ik mijn werk nog wel doen, maar de passie zal er uit zijn.
Ik zal het rustiger doen en zijn ze er niet mee eens, ja das dan pech.....
Maar het onrecht wat me is aangedaan, dat zal ik NOOIT aanvaarden.
zaterdag 2 juli 2011
Side Car Motorcross
Tot bijna 28 jaar geleden had ik nog nooit motorcross bekeken en ook nog niet van zijspanmotorcross (Sidecar) gehoord.
Tot ik mijn partner leerde kennen.
Hij beoefende deze sport namelijk, samen met zijn broer.
Mijn partner was piloot en de broer bakkenist, die staan in het "bakje" om de zaak in evenwicht te houden.
Het is een fasinerende sport en zeker niet makkelijk, vooral niet omdat het ook een dure sport is.
En toen ik mijn partner leerde kennen, stak hij toen al hetgeen hij overhield van zijn loon, in zijn zijspan.
Maar toen leerde hij mij kennen en stichten wij een gezin, gelukkig had ik een goede job zodat hij zijn hobby kon blijven uitoefenen.
Zonder sponsors weliswaar, zoals de andere crossers en ook zijn broer hielp niet mee in het financiële plaatje.
Mijn partner heeft 25 jaar zijspan gereden en toen was voor mij en ook voor hem wel de maat vol.
Financieel was het niet haalbaar meer en ons huwelijk leed er onder, vooral ook omdat de schoonbroer probeerde roet in het eten te strooien.
Er waren wel vele mooie momenten, ik heb half Europa gezien met de WK's ( Wereldkampioenschappen), ik heb Eric Geboers, Jacky Martens, Joël Smets, Harry en Stefan Everts ontmoet.
Wij kennen de hele zijspanwereld en de hele zijspanwereld kent mijn partner.
Wij hebben gefeest en gefuifd zaterdagsavonds in de tenten op de WK's, ik heb er plezier gemaakt, maar het heeft ook ontzettend veel geld gekost.
Nu dit weekend is het weer WK hier in België en mijn partner is gaan kijken.
Hij gaat niet veel meer kijken naar crossen, maar deze is traditie, hier komt altijd veel volk op af en ziet hij zijn oude maten terug, ook die vanuit het buitenland.
Hopelijk amuseert hij zich...
Tot ik mijn partner leerde kennen.
Hij beoefende deze sport namelijk, samen met zijn broer.
Mijn partner was piloot en de broer bakkenist, die staan in het "bakje" om de zaak in evenwicht te houden.
Het is een fasinerende sport en zeker niet makkelijk, vooral niet omdat het ook een dure sport is.
En toen ik mijn partner leerde kennen, stak hij toen al hetgeen hij overhield van zijn loon, in zijn zijspan.
Maar toen leerde hij mij kennen en stichten wij een gezin, gelukkig had ik een goede job zodat hij zijn hobby kon blijven uitoefenen.
Zonder sponsors weliswaar, zoals de andere crossers en ook zijn broer hielp niet mee in het financiële plaatje.
Mijn partner heeft 25 jaar zijspan gereden en toen was voor mij en ook voor hem wel de maat vol.
Financieel was het niet haalbaar meer en ons huwelijk leed er onder, vooral ook omdat de schoonbroer probeerde roet in het eten te strooien.
Er waren wel vele mooie momenten, ik heb half Europa gezien met de WK's ( Wereldkampioenschappen), ik heb Eric Geboers, Jacky Martens, Joël Smets, Harry en Stefan Everts ontmoet.
Wij kennen de hele zijspanwereld en de hele zijspanwereld kent mijn partner.
Wij hebben gefeest en gefuifd zaterdagsavonds in de tenten op de WK's, ik heb er plezier gemaakt, maar het heeft ook ontzettend veel geld gekost.
Nu dit weekend is het weer WK hier in België en mijn partner is gaan kijken.
Hij gaat niet veel meer kijken naar crossen, maar deze is traditie, hier komt altijd veel volk op af en ziet hij zijn oude maten terug, ook die vanuit het buitenland.
Hopelijk amuseert hij zich...
vrijdag 1 juli 2011
Prinselijk huwelijk
Morgen is het weer zover, een prinselijk huwelijk.
In Monaco. Ze zijn vandaag voor de wet getrouwd en morgen voor de kerk.
Prins Albert en Charlene, vanaf vandaag prinses Charlène op zijn Frans of moet ik zeggen op zijn Mongask?
Volgens de roddels, zou Charlene de laatste dagen haar twijfels gehad hebben en het land willen ontvluchten, na onthullingen van een derde buitenhuwelijks kind van Albert.
Je zou natuurlijk voor minder als er dergelijke roddels en geruchten een paar dagen en uren voor je huwelijk de wereld worden ingestuurd.
Er zijn er ook die zeggen dat het een verstandshuwelijk zou zijn, waarbij de bruid enkel maar moet dienen om voor troonopvolgers te zorgen.
Maar in mijn ogen is dat altijd zo als je met een prins van een land trouwt, je moet ervoor zorgen dat de dynastie zich verder kan ontwikkelen.
En Charlene is geboren als een simpel burgermeisje in Zuid -Afrika en Engels als moedertaal.
Nu heeft ze Frans moeten aanleren wat echt niet makkelijk is.
En nog zoiets, ze zal altijd vergeleken worden met Grace Kelly, de moeder van Prins Albert.
Zij was Amerikaans en filmactrice toen ze trouwde met Prins Rainier, maar ze heeft Monaco wel nieuw leven ingeblazen en het het huwelijk was wel een coup de foudre.
Ik duim voor Albert en Charlene dat al wat de roddelpers schrijft wat het is ; roddels...
En morgen is een vuurdoop voor Charlene, want niet alleen Monaco kijkt toe, alle Europese koningshuizen zijn erbij, maar ook de hele wereld kijkt mee via het medium televisie.
Ik wens hun veel geluk toe zonder al teveel bemoeienissen van de roddelpers....
In Monaco. Ze zijn vandaag voor de wet getrouwd en morgen voor de kerk.
Prins Albert en Charlene, vanaf vandaag prinses Charlène op zijn Frans of moet ik zeggen op zijn Mongask?
Volgens de roddels, zou Charlene de laatste dagen haar twijfels gehad hebben en het land willen ontvluchten, na onthullingen van een derde buitenhuwelijks kind van Albert.
Je zou natuurlijk voor minder als er dergelijke roddels en geruchten een paar dagen en uren voor je huwelijk de wereld worden ingestuurd.
Er zijn er ook die zeggen dat het een verstandshuwelijk zou zijn, waarbij de bruid enkel maar moet dienen om voor troonopvolgers te zorgen.
Maar in mijn ogen is dat altijd zo als je met een prins van een land trouwt, je moet ervoor zorgen dat de dynastie zich verder kan ontwikkelen.
En Charlene is geboren als een simpel burgermeisje in Zuid -Afrika en Engels als moedertaal.
Nu heeft ze Frans moeten aanleren wat echt niet makkelijk is.
En nog zoiets, ze zal altijd vergeleken worden met Grace Kelly, de moeder van Prins Albert.
Zij was Amerikaans en filmactrice toen ze trouwde met Prins Rainier, maar ze heeft Monaco wel nieuw leven ingeblazen en het het huwelijk was wel een coup de foudre.
Ik duim voor Albert en Charlene dat al wat de roddelpers schrijft wat het is ; roddels...
En morgen is een vuurdoop voor Charlene, want niet alleen Monaco kijkt toe, alle Europese koningshuizen zijn erbij, maar ook de hele wereld kijkt mee via het medium televisie.
Ik wens hun veel geluk toe zonder al teveel bemoeienissen van de roddelpers....
Abonneren op:
Posts (Atom)