Mijn oudste dochter heeft vandaag haar eindwerk gepresenteerd, voor haar gehele klas en de examinatoren.
Ze had als thema; kinderen en diabetes....of wat hadden jullie nu gedacht.
Als toekomstige verpleegkundige was dit een onderwerp dat nog niet veel zal behandeld zijn bij eindwerken.
Dus voor originaliteit moet ze toch al hoge punten scoren.
Heb haar deze avond gebeld om te horen hoe het was gegaan en de nonchalance waarmee ze antwoordde; ja goed hé mama, stelt mij al wel gerust.
Als ze op die manier antwoord heb ik de vorige jaren ondervonden is het ook goed.
En je voelt dat er een last van haar afschuift.
Want ze heeft 3 jaar hard geknokt om zover te komen.
Uiteindelijk heeft ze 2 dochters rondlopen ook hé, die haar aandacht vragen.
Maar gelukkig heeft haar vriend ook goed meegeholpen, zeker op de cruciale momenten als zij moest studeren.
Haar stages zijn ook altijd vlot verlopen en goed beoordeeld geweest.
En nu, nu loopt haar studentenleven bijna op zijn einde, eigenlijk zijn die 3 jaar voorbijgevlogen.
Nu moet ze nog even voor zichzelf en haar gezin gaan uitmaken welke richting ze uitwil.
Ergens in een ziekenhuis of voor één van de thuiszorgorganisaties werken.
Ze heeft in elk geval aanbiedingen genoeg gekregen, de keuze is groot.
Maar ja, ook verpleging is een knelpuntenberoep...
8 december weet ze haar punten van haar eindwerk.
Dan kan ze rustig gaan aftellen, eind januari is het haar proclamatie en hopelijk haar GROTE dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten