Oeps, foutje...

Meer en meer betrap ik mezelf erop van fouten in mijn teksten te schrijven...
en meestal komt dit omdat ik (te) haastig wil zijn en (te) weinig mijn teksten nalees.

Ook spellingsfouten zullen wel eens voorkomen, maar ja ik heb spelling gekregen eind jaren
60, begin jaren 70.
En op al die jaren is de spelling al zo dikwijls aangepast...dus blijf ik schrijven zoals ik het geleerd heb.
Sommige woorden met een c als het een k moet zijn, maar ik ga ervan uit  dat jullie het dan wel
juist zullen lezen en het me vergeven.

Maar misschien, als binnen een paar jaar de kleinkinderen aan de nieuwe spelling beginnen, dat bomma ook nog wel iets zal opsteken..
Dus is er nog hoop...



Maar ik zal proberen om een tekst , trager en beter te typen en hem na te lezen.
Zin voor zin.

Maar misschien moet ik met die nieuwe spelling alleen nog maar afkortingen leren, want als je zo op
FB rondkijkt is dit de enigste taal die nog geschreven wordt.
Misschien dat de nieuwe boeken die geschreven worden , in dit taaltje moet, dan gaat de jeugd mss (misschien...LOL) weer meer lzn (lezen)

In elk geval deze tekst is herlezen en goedgekeurd...

Laatste kleuterjaar

Mijn 2 jongste kleinkinderen, neef en nicht, beginnen donderdag aan hun laatste kleuterschooljaar.
Dus september 2012 begint het echte werk dan denk je, dan is spelen voorbij voor hen.

Maar ik ben deze middag met de dochter en kleinzoon naar de juf geweest.
Zij heeft uitgelegd wat er in het laatste kleuterjaar nog allemaal staat te gebeuren...en dat is al heel wat!
Het wordt wel speels aangebracht, maar het is wel de bedoeling dat ze een aantal vaardigheden aanleren om het makkelijker te maken vanaf het eerste leerjaar van de lagere school.

Eerst en vooral gaan ze in een groepje worden ingedeeld met een kleurcode.
Een rood groepje, groen, blauw, geel.
Ze moeten zelf onthouden tot welk kleurgroepje zij behoren.
De groepjes krijgen elke week opdrachten die ze gedurende de week gezamelijk moeten doen.
Vooraf wordt bepaald wat er af moet zijn en welke bijkomstig zijn...
Elke week is er iemand anders van het groepje teamleider, die is die week verantwoordelijk voor de opdrachten die moeten gebeuren.

Ze gaan ook aan Ruimtelijke oriëntatie doen.
Dit betekent; bewegingen van links naar rechts, van boven naar onder
In praktijk is dit bvb dat ze leren
op een blad linksboven beginnen schrijven naar rechts
Ze moeten op het einde van dit schooljaar hun naam in drukletters kunnen schrijven
Als ze dit al sneller kunnen mogen ze op elk blad waar ze een werje op maken zelf hun naam schrijven.
Tot 10 tellen en terug naar 0.
Zaken verwoorden en waar ze staan, bvb kast staat links achter..
Nabouwen van constructies
en puzzelen moeten ze ook kennen.

Ze gaan ook met smart pix werken, dat is computerprogramma, dus zelfstandig op de pc oefeningen doen.
Dat is voor de kleinzoon geen probleem, die weet al heel wat te vinden op de "grote puter" zoals hij zegt.
Ze moeten met rechthoeken, driehoeken, cirkels ed figuren leren maken
Eerst gaan ze met een kindje leren en dan ook alle ledematen nog eens benoemen...

Er is ook aan de ouders en grootouders gevraagd om ze thuis ook mee te laten helpen, bvb tafel dekken, bed opmaken ed..maar dat doet mijn kleinzoon allemaal al...

En nog iets waar ik heel blij mee ben, ze gaan elke vrijdag zwemmen...
Er is nog veel meer maar dat zal ik tijdens het schooljaar nog wel eens vermelden, anders ga ik nu een boek moeten schrijven ;-)

Maar de kleuterschool is dus niet enkel spelen meer, er wordt al heel veel van die kleintjes verwacht.

Hypokatten?

Zouden huisdieren de hypo's van hun diabetesbaasje/vrouwke kunnen aanvoelen.
Ik heb een vermoeden van wel.

Heb het al meegemaakt, als ik met de lieve damen met haar 2 honden ga wandelen, en 1 van ons een hypo aanvoelt komen wijken ze niet van ons...

Zelf neem ik elke avond mijn meter mee naar de slaapkamer.
De deur hiervan staat open, en normaal slaapt de hond op de gang of aan het voeteneinde van hetbed op de grond.
En nu, sinds we ongeveer 4 maanden nu, 2 jonge kattinnen inhuis hebben, is er ook meer gezelschap in de slaapkamer...zij slapen ook in mijn buurt.
En ze zijn gewend om 's morgens zo rond 7.30u hun ontbijt te krijgen, dus zo om een uur of 7 komen ze mij al wakker maken...

Maar deze week hebben ze mij al een paar keer héél vroeg wakker gemaakt, tss 5 en 6 uur...
De oudste kattin van de 2, komt dan rond mijn gezicht gedraaid en als mijn hand op het kopkussen ligt bijt ze heel voorzichtig in 1 van mijn vingers.
De jongste begint gewoon boven op mij te lopen tot ik reageer.

Maar ja , elke keer dat ze dit deden had ik ook wel een raar gevoel, dus ging ik meten en JA hoor, elke keer was ik bijna in de gevarenzone, 65 of iets dergelijks...dus dank zij mijn poesjes heb ik deze week al een paar nachtelijke hypo's kunnen voorkomen.

En dan heb ik idd het vermoeden dat dieren die bij je wonen en verzorgt worden het kunnen aanvoelen als er iets met jou of je medebewoners scheelt.
En dat is dan voor mij ook weer een goede reden op dieren in huis te houden.

Dank je mijn poezebeestjes!!!

Antwaarpe en mijn toaltje

Ja, Antwaarpe is mijn geboortestad en ik mis ook mijn toaltje

Hoewel ik nu al 17 jaar ergens in het Limburgse verblijf en ik "aangepast" praat, dus AN, mis ik mijn geboortestad nog altijd.
Ik heb er 34 jaar gewoond, gespeeld, gestudeerd, gewerkt en mijn gezin gesticht.
Versta me niet verkeerd, ik woon hier ook wel graag...maar de stad op zich, de bereikbaarheid met tram, trein en bus zijn beter, er is meer cultuur, je kan er nog een echt avondje stappen....daar gaan de kroegen, dancings enzo niet dicht om 2 uur 's nachts.

En mijn dialect...dat ik zo graag spreek, maar dat ze hier in Limburg niet verstaan....
Maar als ik in de kempen moet werken voel ik me al wel dichter bij huis, want dat klinkt bijna als mijn dialect.
Ik haal dus ook direct de mensen eruit die van het Antwerpse afkomstig zijn en dan kan ik ook nog eens mijn dialect "klappe"...
In Genk zeggen ze "kallen" tegen praten, en hier tegen Tessenderlo zeggen ze tegen "peekes" (wortelen) "poten"...
En het Zolders...dat is helemaal niet verstaanbaar...ik ken daar mensen van het dorp waar ik bevriend mee ben en als die hun dialect praten vraag ik ook om een vertaling hoor...

En het Maaseiks...de hel Maaskant eigenlijk, het is mooi, maar moeilijk verstaanbaar, maar daar hoor je ook waarom Limburgers zingen....

Dus; ik mis mijn Antwaarpe...en als we binnekeurt mé de bende nor 't conceer gon van Milc Inc willek kik noderhaand nog eu stapke in 't stad gon doen hé.....
Verstoon...dak nog es goe uit den bol kan goan...

Technische vaardigheden...

Die bezit ik dus absoluut niet..
Ik had nog een verjaardagscadootje tegoed van de jongste dochter...ze vroeg me van hebt ge een hint want ik weet niet wat kopen.
Nu is mijn gsm eigenlijk wel aan vervanging toe na 10 jaar.

Ik had dit dus ook gezegd en ook, niks fancy, iets simpel, alleen bellen en smsen moet kunnen voor mij.
Dus wij samen naar de Phone House deze middag en iets basic uitzoeken...had een mooie simpele Nokia gevonden, maar ja...natuurlijk niet in voorraad.

Vrijdag weer wel, maar ja ze had vandaag haar vrije dag, niet vrijdag..

Dus dan maar een andere gekozen, een Samsung...maar natuurlijk zitten er wel meerdere dingen op dan moet voor mij...
Heb nog nooit dit merk gehad, dus zal het wennen worden, er kan ook mee gefotografeerd worden, wat mss wel een goede optie is, maar eer ik ga weten hoe alles werkt...dan zijn we weer een jaar verder vrees ik...

Misschien eens kijken of ze in de avondschool modules technische vaardigheden hebben...
en die dan gaan volgen...dan kan ik misschien deze wereld nog volgen.

Paardrijden...??

Ongeveer 30 jaar geleden heb ik leren paardrijden.
Mijn toenmalige vriend en ik, we gingen elke zaterdag rijden, voor mij eerst lessen en daarna in groep naar buiten de bossen in te paard.
Toen liep het mis tss de vriend en mezelf, maar ik bleef wel rijden, maar op een andere manege.En toen, net toen ik dressuur wou gaan leren leerde ik mijn latere echtgenoot kennen.
En daar hij een andere sport deed, kon ik niet zoveel meer gaan paardrijden.
Ook mijn wekelijkse jogging 's zondags gevolgd door mijn zwempartij kon ik niet echt meer op regelmatige basis beoefenen.

En toen wij een huishouden stichtten en er kinderen kwamen, werd het paardrijden eigenlijk nog sporadisch beoefend...
Alleen op vakanties in Griekenland ging ik nog wel eens op uitstap met gidsen , te paard. Dat waren wel uitstappen van gemiddeld 4 uur rijden.
En je moest eerst bewijzen dat je effectief kan paardrijden, wat ik ook normaal vind..want dit zijn sterke dieren en als het op hol slaat moet je het wel onder controle zien te krijgen.

Heb dit trouwens eens meegemaakt met een vriendin, wij gingen toen altijd rijden in Schilde in de bossen. Onder ons getweeën. Maar wij moesten wel altijd de grote baan oversteken en dan nog 100 m via het fietspad en daar konden wij het bos in.
Op een keer, wij waren veilig overgestoken en nog ongeveer 50 m voor het pad naar het bos, passeert er een auto en de de bestuurder claxonneert...resultaat, het paard van mijn vriendin schrikt en schiet op hol...zij heeft het wel het pad van het bos kunnen insturen, maar kreeg het paard niet onder controle..het was daar een vrij brede zanddreef rechtdoor, 1,5 à 2 km lang en ik wist ik moet hier achter en proberen de teugels te grijpen en zo het paard tot stilstand te dwingen....
Heel dat stuk in galop en stilletjes kwam ik dichterbij en gelukkig de laatste 100 m kon ik er voorbij geraken en idd de teugels grijpen en tot stilstand komen....Zowel de paarden als wij waren bekaf en enigzins geschrokken.
We zijn toen afgestegen en hebben de paarden gekalmeerd en ze laten bekomen van die wilde rit.
Daarna hebben we onze normale toer nog wel gedaan , maar dan stapvoets, we hadden genoeg gedraafd en gegaloppeerd voor die dag.
Dat was trouwens de wildste rit die ik ooit gedaan heb.

Mijn laatste rit dateert van 5 jaar geleden in Kreta, daar heb ik een rit door de bergen gedaan met een kleine groep.
Ook niet onbesproken die rit, omdat het echt in de bergen was op , voor mij, hele smalle paadjes.
En dat met mijn hoogtevrees...maar de paarden kennen het daar, dus laat je hen zoeken.
Ik heb daar toen bang geweest omwille van de ravijnen naast mij, maar anderzijds was dit een prachtige rit omdat ik dit nog nooit gedaan had.

Dus ben ik nu al een tijdje erover aan het denken van terug te gaan paardrijden.
Eerst terug les nemen dan....er is een manege op wandelafstand, ga morgen eens informeren hoe en wat.
Voor mij zou les op een zaterdag middag het best uitkomen.
Ook eens horen wat het nu allemaal kost, en als het iets wordt terug rijkledij kopen...'t zal wel een maatje groter moeten zijn dan zo'n 30 jaar geleden....

Collega's

Ik heb 2 collega's waar ik heel graag met samenwerk en die mij nu geregeld op de hoogte houden van de gang van zaken tijdens mijn afwezigheid.

Maar vorige week kreeg ik telefoon van 1 van mijn teamleidsters, heb er 7, en zij wist mij te vertellen dat de zoon van 1 van die collega's een zwaar ongeval heeft gehad.
Hij was met een vriend van hem gaan trainen, ze zijn ploegmaats bij een wielerclub, en zijn door een slippende auto verongelukt, achter Center Parcs in Houthalen.
Ik ken het daar, kom er ook geregeld en de maximum snelheid daar is 50 km, omdat er veel wandelaars zijn en ook spelende kinderen.

Nu was de klap vrij zwaar, de vriend was op slag dood, en de zoon van de collega kritiek.
In het ziekenhuis direct geopereerd en in kunstmatige coma gebracht, de balans is zwaar...aan het ene been zal nog verschillende keren moeten geopereerd worden en dat alleen in de hoop dat het ooit, na jaren misschien toch nog gebruikt zal kunnen worden.
Hij heeft tot vorige vrijdag op intensieve gelegen en is die dag ook weer geopereerd.
Ik bel geregeld met mijn collega, probeer haar te steunen, samen met de andere collega en onze teamleiding.
En hoopik, voor de ganse familie dat het ooit weer terug goed komt.
Maar ook wil klaar staan voor haar en als ze een luisterend oor wil, dit haar bieden.
Dat is nu belangrijk, maar ook later, als de nog vele nodige operaties gaan komen.

Mijn collega zegt wel, wij hebben geluk, hij is er nog.
Dat is zo ja, maar het gaan moeilijke tijden worden voor haar en haar familie.
De andere jongen is helaas dood, hij was nog maar pas een paar maanden getrouwd met zijn vriendin, laat 3 kleine kinderen na en hij was een beloftevolle renner met toekomst.

De toekomst die nu voor beide families is weggegooid, door zo'n incident.
Ook bij Puppelpop was dit zo, 5 doden en vele zwaar en minder zwaar gewonden door onweeren zware storm.

Op enkele seconden tijd kan je hele leven veranderen...

Aantrekkingskracht..

Wat is dat toch, de mens en water?
Hoe komt het dat zovele mensen zo worden aangetrokken door de zee, of andere waterplassen?

Het menselijke kichaam bestaat voor het grootste deel uit water...

Voor mezelf is het simpel, mijn voornaam verwijst naar water, mijn horoscoop is van een zeedier.
En ik was van kleins af aan niet weg te slagen van het water.
Ben zo ooit eens in een zwembad gesprongen....toen ik nog niet kon zwemmen LOL.

En elke keer dat wij naar zee komen wordt het voor mij duidelijker; ik hoor hier.
Het viel op, er staat veel te koop aan onze kust en mijn partner en ik hebben het er in het verleden ook al over gehad.
Als wij op pensioen zijn gaan we ergens aan de kust wonen.
Alleen , mijn partner wil hier ergens in Vlaanderen en ikzelf als het kan op een Grieks eiland.

Dus daar zal nog water over moeten vloeien.
Maar, misschien dat we niet zolang gaan wachten en ergens in de loop van dit jaar nog of volgend jaar hier in Vlaanderen iets kopen.

En dan als wij op pensioen zijn naar de Griekse kust...

Maar voor mij is het duidelijk, ik hou van de zee en heb ze nodig.
Als ik er ga wandelen langst de kustlijn, ben ik heel rustig, luisteren naar de branding van het water, een zonsopgang of net een zonsondergang, eb en vloed.....

Ook in de winter heeft de zee heel wat te bieden, als het flink waait en je tijdens een wandeling wordt voortgedreven of tegengewerkt, zodat je moet vechten om vooruit te raken.
En ook de zee heeft haar charmes als het gesneeuwd heeft zoals vorige winter.

Dus als jullie het nog niet wisten, dan weten jullie het nu...I LOVE THE SEA

Knuffelbeer

De kleinzoon heeft een knuffelbeer.
Normaal is het eigenlijk een slaapbeertje en hij heet ook Beertje.
Maar sinds wij naar zee zijn gekomen speelt hij ook wat meer met Beertje, ook omdat ik Beertje mee laat spelen en in onze gesprekken betrek.

Beertje heeft een roze strik...en nu moet die strik dus elke avond uit van Beertje om te gaan slapen.
En 's morgens als Beertje wakker is moet de strik terug aan. En de kleinzoon vertelt zijn zorgen ed aan Beertje, ook wat hij de hele dag gedaan heeft gedaan.
Beertje krijgt dan ook extra knuffels.

Deze morgen zat Beertje opzij in de zetel en de kleinzoon was op de spelcomputer bezig.
Op een gegeven moment pak ik beertje vast en zeg tegen de kleinzoon; Beertje weent, want jij bent hem vergeten, je speelt niet met hem....pakt de kleinzoon Beertje over van mij, geeft hem een aai over zijn berehoofdje en zegt; niet wenen Beertje, ik ben bijna klaar en dan kom ik je knuffelen en met je spelen.

Dat is dus even slikken als bomma.
Iets later zijn we naar de speeltuin hier op de camping gegaan en kleinzoon heeft zijn belofte gehouden....Beertje mocht mee en heeft mee op de schuifaf en de schommel gezeten.

Zo simpel is het leven dus voor een kind...zolang je het zelf al je liefde geeft kan hij/ zij de wereld aan, samen met zijn knuffelbeer..

Terug in het verleden...

We zijn vandaag weer te Raversijde geweest....ja weer want we hebben dit vorig jaar voor de eerste maal bezocht.

Hier op het domein, dat vroeger eigendom was van Prins Karel, broer van Leopold 3, werd in de oorlog van 14-18 een stuk van de Atlanticwall gebouwd, dit moest normaal van ergens in Noorwegen tot in het Zuiden van Portugal een verdeigingswal worden om de invasie van de (voor de Duitsers) de vijand tegen te gaan.
Het is het enige deel dat er nog origineel staat.
Het werd trouwens in de Tweede Oorlog ook nog gebruikt door de Duitsers en nog verder uitgewerkt.
Veldmaarschalk Rommel is in '43 er nog op inspectiereis geweest.

Maar het is wel heel interessant om nog zo'n stuk geschiedenis intact teug te vinden.
Met een audiofoon krijg je de hele geschiedenis van de wall in tss Nieuwpoort en Oostende te horen.
Het is belangrijk dat dit intact blijft zodat de volgende generaties er nog iets van mee krijgt.

Mijn ouders hebben de oorlog in levende lijve meegemaakt en ik heb de verhalen gehoord, de V-bommen op het Zuid (Antwerpen) waar mijn grootouders , vader en tante woonden toen.
Mijn andere grootvader die bij de "Witte Brigade" (het verzet) was in Hoboken, hij en zijn broers hebben Engelse en Canadezen helpen vluchten nadat ze hier neergeschoten werden.

Mijn kinderen kennen die verhalen ook wel, maar niet meer uit de eerste hand.
En ik vind het wel belangrijk dat de volgende generaties weten wat er gebeurd is...nog niet zolang geleden.

We hebben ook het huisje van Prins Karel en nog een andere tenstoonstelling over de vroegere koninklijke familie gezien.

En als laatste hebben we de archeologische site bezocht, waar het dorp Walraversijde anno 1545 is opgegegraven en een deel hiervan werd gereconstructeerd en ook met een audiofoon werd je naar die tijd terug gekapulteerd.
Echt de moeite om te bekijken en je in te leven, heel verzorgd ook.

Daarna zijn we maar naar het heden teruggekeerd, wel een beetje moeizaam met vermoeide benen.
Maar het was het waard, elke stap van al die kilometers die ik vandaag heb afgelegd...

Zondag= rustdag, ook aan zee...

Maar het is meer uit noodzaak, die rustdag...
Vorige nacht heeft het hier gegoten, deze morgen was het nog zwaarbewolkt maar wel droog...maar we waren dus niet zeker, zou het echt wel droog blijven?
Daarom hebben we op zeker gepeeld en rustig op de camping gebleven.
Dus in de voormiddag wat gelezen, kleine deugniet braaf met zijn auto's gespeeld.

In de namiddag ben ik toch wat gaan wandelen, er moesten toch verse groenten en vlees gehaald worden.
Ben eerst naar de dijk geweest, toen brak de zon er al door, je zag het er was meer volk op gang dan de vorige dagen...
Toen ik van de winkel terugkwam, zaten vava en kleine deugniet al buiten in het zonnetje...en toen heb ik me erbij gezet met een tas thee en een goed boek...

Nu is het zonnetje haar laatste stralen voor vandaag aan het opschijnen, zodat we toch nog wat kunnen nagenieten van vandaag.
En een goede nachtrust gaan hebben.

Hopelijk heeft ze nog genoeg zonnekracht over voor de volgende dagen want er is nog zoveel te doen de volgende dagen....

De kust

Wij zijn nu al 2 dagen aan zee.
Donderdagmiddag toegekomen en het was hier zonnig en aangenaam, alleen tegen de avond redelijk wat wind. Maar 's middags hebben we al wel zalig genoten van het zonnetje op de dijk.
De eerste avond is onze kleine jongen redelijk vroeg gaan slapen, hij vroeg achter zijn pyama en ik moest zijn bedje maken.
Verwonderlijk, want thuis krijg je hem met geen stokken in bed.

Na een zalige nachtrust was het gistermorgen even paniek.
Want tijdens ons ontbijt begon het stevig te regenen.
Nee hé!!!!
Maar gelukkig na die bui stoptte het met regenen en dan zijn we met de kusstram naar Oostende gereden...boten kijken.
Eerst hebben we de Mercator gedaan, want hier was onze kleine jongen nog niet geweest.
Hij was onder de indruk van dat grote zeilschip, die trappen waren wat te steil voor hem, hij was wat bang. Dus vava hem op en af de trappen dragen en eigenlijk zijn er wel heel wat op zo'n schip.

Daarna hebbenwe verder gekeken in de jachthaven en naar al de mooie zeilboten gekeken.

Maar verder op ligt nog een boot die je kan bekijken, de Amandine, een vissersboot die tot 1994 naar Ijsland vaarde om te gaan vissen en 60 ton vis per dag konden vissen, 6 dagen aan 1 stuk, dan was hij bomvol geladen en kwamen de vissers naar huis.

Na de bezichtiging van de 2 boten zijn we dan aan de vistrap lekkere vis gaan kopen en hebben het terplaatse opgegeten,mmmmmm

Nog even langs de winkelstraat en dan de tram weer op richting camping.

Gisteravond was ook nog de uitzending van Zomerhit en aangezien ik dit nog nooit beleefd heb, wou ik deze kans niet missen en ben gaan kijken.
En ja het was wel leuk, sommige liedjes hadden wel dansritme en brachten de sfeer erin bij de 30.000 aanwezigen...

Deze morgen was het helaas helemaal prijs, het heeft geregend tot tegen de middag. En dan bleef het nog zwaarbewolkt, mss een 30 minuten dat we een vaag glimpje van de zon hebben gezien.
We zijn dan gaan winkelen want een mens moet eten hé, ook op vakantie, en wees gerust de zeelucht wekt appetijt op.

Voor deze nacht en morgenvroeg is er ook heel wat regen voorspeld, maar daarna zou het voor de rest van de week schitterend weer zijn.
En daar rekenen wij wel op, want er staan hier nog heel wat plannen op stapel.

Hypo's en commotie

Nu moest ik gisteren toch wel naar Hasselt zeker naar mijn endo.
En met de auto is dit 20 minuten rijden, maar nu moest ik met DE Lijn....van bij ons betekent dit 3 bussen.
Dus ben ik bijna 1,5 uur onderwege om er te geraken.
Goed, ik ben juist op tijd in het ziekenhuis, bij de endo geweest en weer een goed gesprek gehad.
Dan bij de dvk om mareriaal en uitlezing van mijn metertje.
Nu hebben ze daar de 3 laatste keren al veel problemen mee gehad en ook nu lukte het niet, alleen handmatig.
Maar, wat zag ik staan op het rek? De nieuwe Contour USB meter, daar had ik 6 maanden geleden al achter gevraagd.
Dus ja heb ik die meegekregen.
Samen met het andere materiaal om mijn ziekte goed te kunnen behandelen. Dus weer een hele zak vol...

En dan de bus teug, allee de eerste, daar kon ik al een kwartier op wachten.
Aan het station wachten op de tweede, weer een kwartier. Met deze moet ik 45 minuten rijden om aan de laatste halte en dus de 3 de bus te geraken...
Ik had geprobeerd toen naar mijn dochter te bellen, maar zij nam niet op, dat moment. Had gehoopt dat ze mij het laatste stuk had kunnen komen halen.
Mijn gsm piepte toen al, batterij bijna leeg.....sh*t...

Normaal was er 5 minuten tss de 2de en de 3de bus.
Maar toen de 2 de bus aan mijn halte aankwam reed bus nummer 3 al vrolijk voorbij....verd.....
Nog maar eens geprobeerd om te bellen, maar toen viel mijn gsm natuurlijk uit en was niet meer aan te krijgen.
De grootste sh*t was dat het de laatste bus voor die dag was die naar ons dorp reed en ik dus 7 km tevoet kon doen.
Normaal geef ik daar niet om, maar ik had niets meer van cola bij en elke snackbar die ik passeerde was natuurlijk juist die dag gesloten...er waren zelfs geen drankautomaten om cola uit te halen.
Het grootste stuk van die 7 km is dan ook nog langs bos....
Toen eindlijk de kerktoren van mijn dorp inzicht kwam, was er al een nijlpaard aan 't passeren.
De laatste 500m was ik al aan 't waggelen en ik was blij dat ik tot aan de poort geraakte.

Ik ben in de kliniek vertrokken met 119, nieuwe meter getest, en ben thuis gekomen met 51.
Ze waren doodongerust, want ze hadden geproneerd mij te bellen , maar kregen altijd de voicemail natuurlijk.

En heb deze nacht nog de gevolgen gevoeld, wat ik ook deed , de hypo's bleven komen...
En ik was op FB ook nog alles aan 't lezen en met 5 mensen aan het chatten, maar het ging gewoon niet, ik was doodmoe en ik kon niet normaal reageren op alles wat mij gevraagd werd.

Sorry hé mensen...

Open brief

Dit gaat moeilijk worden om uit te leggen wat ik juist bedoel.
Zeker omdat ik ook de privacy van de mensen waar ik het ga over hebben wil respecteren.

Ik weet zeker dat er op mijn blog van gisteren verrast is en soms geschokt is gereageerd.

Maar persoonlijk voelde ik mij al een tijdje niet meer goed op ons vorig forum.
En dacht ik dat ik alleen stond, dat het aan mij lag, door mijn (nogal) felle karakter.
Maar dan heb ik per toeval met wat mensen gebabbeld en wat bleek, er waren er nog die mijn gedachten en gevoelens delen.

Tot ongeveer een jaar geleden waren wij een hechte groep, vrienden die geregeld samen kwamen en MET elkaar praatten, over alles wat ons aanbelangde.

Maar het forum groeide en groeide...en altijd wordt elk nieuw lid welkom geheten, wat ik ook normaal vind.
Maar stilaan veranderde er iets...als er verschillende oudere leden iets postten werd daar nauwelijks nog op gereageerd, met momenten werd je zelfs genegeerd.

Er werden "clubjes" gevormd en het werd duidelijk dat de nieuwe leden, meestal uit eigen streek, belangrijker waren.
Er zijn best toffe mensen bij hoor, daar niet van.
Ik heb er een paar van hen ontmoet en daar heb ik best goed contact mee, dus hoop ik dat dit nu ook nog kan.

En wat mij en nog anderen ook stoorde was, dat ons diabetesforum in een kookforum veranderd is.
Ja voeding is belangrijk voor een diabeet en we proberen allemaal zo gezond mogelijk met voeding om te gaan.
Maar erover is erover, het werd bijna een fobie...

En ook, dat er een paar mensen zijn die anderen zodanig manipuleren zonder dat de gemanipuleerde iets in de gaten heeft en vriendschappen laat verwateren.
Dat vind ik dus doodjammer, want we waren zo goed bezig...

Er zijn een aantal mensen waar ik veel aan te danken heb en ook 1 iemand die mij vorig jaar heeft geholpen toen ik in nood was.
Deze persoon wil ik zeker nog eens extra bedanken en ik hoop dat ze mij wil verstaan en ook dat de vriendschap hier niet onder hoeft te lijden.
Er zijn er nog anderen en daar ga ik persoonlijk contact mee opnemen om dit uit te praten.

Je kan van mening verschillen met elkaar, maar echte vriendschap kan dit aan.

Vlaams diabetesforum

Dit is de naam van een nieuw forum dat een vriend van ons is opgestart.
Bij het vorige forum was er bij sommigen onder ons toch wat wrevel ontstaan. Het wordt vrij groot en er komen veel nieuwe mensen bij en verwelkomd.

Dit mag NATUURLIJK.
Maar...als de oudere leden posten en er komt geen reactie meer op...integendeel ze worden gewoon genegeerd...ja dan krijg je natuurlijk tegenreactie.

Het is jammer, want er was een goede sfeer en wij dachten ook, (h)echte vriendschap.
Wij steun(d)en elkaar door dik en dun.
En dan plots wordt je aan de kant geschoven....

En er zijn er vele met hetzelfde gevoel.
En voor deze mensen hebben wij dit forum opgestart...
Ga dus maar eens een kijkje nemen op;

www.vlaamsdiabetesforum.be

We zijn nog maar een paar dagen bezig, maar willen mensen ook informeren en uitnodigen om hun menig te posten en zo ook een forum te bieden zonder kliekjesvorming.

Meten is weten

Dat geldt voor elke diabeet en het klopt als een bus.

Elke 3 maanden wordt ons gevraagd om wat bloed af te staan om ons HbA1c te bepalen. Daar kunnen de specialisten aan zien of  we wel goed geregeld staan of wat bijgestuurd moeten worden.
Maar wij, diabeten moeten dus ook elke dag zelf metingen doen.
En kunnen wij ook al zelf , dag per dag zien of het een goede of minder goede dag is.
En eventueel ook zelf bijsturen met een klein beetje meer of minder insuline toe te dienen.

Normaal heb ik goede waarden en mijn HbA1c is vrij goed.
Maar nu, na al een hele tijd met tegenslagen wist ik aan mijn metingen dat de 3 maandelijkse waarde een hoger cijfer gingen opbrengen.
En ja, van 6,6 naar 7.

Het is geen drama, want in de jaren voor mijn pompgebruik heb ik waarden van meer dan 8 gehad.
Maar ik ben nu al 3 jaar bezig om zo goed mogelijk ingesteld te staan, dat dit toch wel weer  een kleine opdoffer is.
Maar omdat ik nu al enkele maanden thuis ben, weinig beweging heb, meer eet en dus meer insuline nodig heb, wist ik al op voorhand dat mijn waarden hoger gingen uitvallen. En ook omdat mijn gewicht met zo'n 7 kilo is toegenomen.

Normaal, als ik in september terug begin te werken, valt alles weer in de plooi, meer beweging, minder eten en dus ook minder insuline behoefte zal hebben.
En dan hopen dat ook mijn gewicht terug omlaag gaat.

En ook hopen dat ik mijn HbA1c naar 6,5 kan terugbrengen.
Dan zal ik weer een tevreden mens zijn.

Zwemmen en spelen

Gisteren was het nog eens een mooie dag met aangename temperaturen.
Dus dacht ik bij mezelf; dit is een geschikte dag om met de kleinzoon nog eens naar het Zilvermeer in Mol te gaan.
Eerst opzoeken via internet wanneer de bussen rijden, de rugzak inladen en off we go!

Daar aangekomen een plaatsje op het witte strand gezocht, en eerlijk we waren nu niet zo laat daar, maar er waren blijkbaar al meerdere mensen op hetzelfde idee gekomen.
Dan eerst iets gegeten en dan met ons klein venteke het water in.
We hadden een plaatsje gezocht zo dicht mogelijk bij de waterspeeltuin.
En klein venteke wou op de waterglijbanen, maar het water was voor hem wat koud en die glijbanen staan wel in het al wat diepere gedeelte = + 1 meter en hij is juist 1m 6cm.
Dus moest bomma hem het laatste stuk dragen en hem ook opvangen als hij van de glijbaan naar beneden komt.
En aangezien er op de glijbanen ook een waterfontein zit, glij je snel naar beneden, in elk geval sneller dan hij verwachtte...;-).

We hebben ook zo nog wat gespeeld in het water en daarna was het tijd om naar een gewone speeltuin te gaan.
Er is daar keuze genoeg, er zijn zeker 4 speeltuinen naar gelang de leeftijden.
Je kan er ook waterfietsen, kanovaren, minigolfen, duiken, zeilen enzoverder.

Keuze genoeg om je dag om te krijgen of een langere vakantie.
Er is eengrote camping voorzien en ook trekkershutten en kleine vakantiehuisjes.
Je kan er ook fietsen huren, per dag of meerdere dagen.

Vroeger had mijn schoonmoeder er een caravan staan en toen de kids nog kleiner waren, verbleven zij er elk weekend en de ganse zomervakantie.
De oudste heeft haar partner daar leren kennen.

Dus het Zilvermeer heeft geen geheimen meer voor mij, wij hebben daar al vele zalige uren doorgebracht en dat zal wss ook nog veel gebeuren in de toekomst.

Gaming

Wat doet een mens als hij tijd teveel heeft en het weer niet meezit?
Juist! Gamen op het internet.

Ik doe graag Mahjong en patience en spelletjes zoals Gardens of Time.
Allemaal geheugen en behendigheidsspelletjes.
Een goede "move" tegen Alzheimer dus.

En als je tegen je dochters of vrienden kan spelen is het leuk om te proberen hun de loef af te steken en levels voorop te raken of hen in een level naar een lagere plaats te spelen.
Dit soort spelletjes houdt je geest scherp!

Ook de kleinzoon (4,5 jaar) speelt de eenvoudige vorm van Mahjong, zo leert hij oplettend te zijn en onderscheid te maken.
De eerste keren gaat het moeizaam, maar dan is er ook iemand bij, mama of bomma om hem wegwijs te maken.

Het weer zou gaan verbeteren de volgende dagen, dus dan gaan we weer buitenactiviteieten doen,
maar wees gerust, eens het winter wordt zal er weer wat af gegamed worden!!!

LOL.