Mijn neef is gisteren thuisgekomen van zijn reis en is deze middag naar zijn ma getrokken in het ziekenhuis in Veurne.
Nu heb ik van mijn oudste broer begrepen dat mijn neef idd van zaterdag al wist dat zijn ma een hersentumor heeft. En dat hij geen vlucht eerder kon krijgen, dus die jongen heeft 2 dagen nagelbijtend doorgebracht. Want hij en zijn ma zijn heel close, sinds zijn ma gescheiden is.
Dus is hij deze middag met kinderen en kleinkinderen naar Veurne gegaan, eerst langs de dokter gegaan en daar heeft hij de beslissing genomen om tante in het UZA te laten opereren en indien nodig de verdere behandeling (chemo ed) te laten plaats hebben.
Hij heeft met de dokter besproken dat tante donderdag uit het ziekenhuis mag, de neurologe gaat proberen of tante dan vanuit Veurne naar het UZA kan(rechtstreeks).
Als ze dit zo geregeld krijgt kan de punctie vrijdag nog gebeuren en dan hopen dat de operatie vlug kan gebeuren. Want de neurologe had er op gedrukt dat het zo snel mogelijk moest gebeuren.
Maar als het niet lukt om direct door te gaan naar UZA moet tante mee met haar zoon, want ze mag niet alleen op haar appartement, dat was onverantwoord volgens de neurologe.
Mijn neef heefy dan ook deze middag aan zijn ma verteld dat ze een hersentumor heeft en dat ze geopereerd moet worden. Maar het drong op dat moment nog niet goed door.
Misschien nu deze avond wel, als ze alleen is of morgen, maar hoe dan ook het zal een schok zijn eens dat haar duidelijk wordt wat voor impact dit op haar leven gaat geven.
Maar ik ben al blij dat mijn neef heeft geopteerd voor het UZA, omdat daar toch meer gespecialiseerde proffen zitten , dat vergroot haar kansen wel vind ik.
En dan gaan we nu duimen dat ze daar donderdag al kan opgenomen worden zodat het hele proces versnelt kan doorgaan, want elke dag dat er niet geopereerd wordt is een verloren dag, want dan kan de tumor verder groeien. En dat is enkel in tante's nadeel.
Ik blijf hopen dat alles goed afloopt.
dinsdag 25 juni 2013
Ups en downs
Daar ik een aantal goede vrienden heb waar ik toch bijna dagelijks mee in contact ben via het medium fb, kan je nog al eens een goed chat hebben.
Over goede en minder goede zaken des levens.
Bij mij is het momenteel wat minder goed, maar ik ben niet alleen...er zijn nog mensen die beslommeringen hebben en willen praten.
En dan bied ik natuurlijk ook mijn luisterend oor aan, want zoals ik daarjuist tegen een vriendin zei; met een ander te helpen, help je ook jezelf....
En van de weeromstuit begon ik in gezegdes te vervallen, om me uit te drukken.
Maar dat van een ander helpen en zo jezelf helpen is wel echt.
Je beseft dan weer dat je niet alleen bent als het eens wat minder gaat, er zijn er nog andere die mindere momenten hebben en soms hebben die nog veel ergere dingen aan de hand dan jijzelf.
En ook, in mijn vriendenkring wordt er echt gesteund waar nodig, gemeend gesteund!
De meesten onder ons zijn mensen die al wat hebben meegemaakt in het leven en die maar een paar woorden nodig hebben om te begrijpen wat je bedoelt.
Maar weet ook, dat er altijd licht in de duisternis is, je moet soms even zoeken , maar licht is er...aan het eind van de tunnel.
Die tunnel kan lang en moeilijk zijn, maar net daardoor apprecieer je het licht meer. Omdat je dan net weer iets meer levenswijheid mee krijgt.
Positief denken zeg ik altijd, voor mij is dat na jaren een levensinstelling geworden, ook als het moeilijk wordt zoals nu, zelfs als je in een dip zit, het werkt, proberen de kleine dingen te apprecieëren, zoals proeven van een Griekse yoghurt met aardbeien die zo lekker smaakt.
Genieten van een lekkere koffie of een ijsje, hoe het licht invalt op water....de kleine dingen des levens die het waard zijn om positief te denken...altijd is er wel iets positief waarmee je de minder momenten kan teniet doen.
Ook ik zit nu op nieuws te wachten en hoop dat alles in orde komt, niet alleen voor mij maar ook voor 2 vriendinnen die het wat moeilijker hebben vandaag.
Dus duimen we en hopen morgen weer voluit te kunnen lachen om de zorgen die we hopelijks voor niks hebben gehad.
Positief denken mensen, het helpt...zeker weten!!!!
Over goede en minder goede zaken des levens.
Bij mij is het momenteel wat minder goed, maar ik ben niet alleen...er zijn nog mensen die beslommeringen hebben en willen praten.
En dan bied ik natuurlijk ook mijn luisterend oor aan, want zoals ik daarjuist tegen een vriendin zei; met een ander te helpen, help je ook jezelf....
En van de weeromstuit begon ik in gezegdes te vervallen, om me uit te drukken.
Maar dat van een ander helpen en zo jezelf helpen is wel echt.
Je beseft dan weer dat je niet alleen bent als het eens wat minder gaat, er zijn er nog andere die mindere momenten hebben en soms hebben die nog veel ergere dingen aan de hand dan jijzelf.
En ook, in mijn vriendenkring wordt er echt gesteund waar nodig, gemeend gesteund!
De meesten onder ons zijn mensen die al wat hebben meegemaakt in het leven en die maar een paar woorden nodig hebben om te begrijpen wat je bedoelt.
Maar weet ook, dat er altijd licht in de duisternis is, je moet soms even zoeken , maar licht is er...aan het eind van de tunnel.
Die tunnel kan lang en moeilijk zijn, maar net daardoor apprecieer je het licht meer. Omdat je dan net weer iets meer levenswijheid mee krijgt.
Positief denken zeg ik altijd, voor mij is dat na jaren een levensinstelling geworden, ook als het moeilijk wordt zoals nu, zelfs als je in een dip zit, het werkt, proberen de kleine dingen te apprecieëren, zoals proeven van een Griekse yoghurt met aardbeien die zo lekker smaakt.
Genieten van een lekkere koffie of een ijsje, hoe het licht invalt op water....de kleine dingen des levens die het waard zijn om positief te denken...altijd is er wel iets positief waarmee je de minder momenten kan teniet doen.
Ook ik zit nu op nieuws te wachten en hoop dat alles in orde komt, niet alleen voor mij maar ook voor 2 vriendinnen die het wat moeilijker hebben vandaag.
Dus duimen we en hopen morgen weer voluit te kunnen lachen om de zorgen die we hopelijks voor niks hebben gehad.
Positief denken mensen, het helpt...zeker weten!!!!
zondag 23 juni 2013
Oostduinkerke
Dit is ook weer iets uit lang vervlogen tijden
Mijn grootouders huurden elk jaar in de zomervakantie een appartement in Oostduinkerke, samen met hun dochter, gewoonlijk de hele maand augustus.
Mijn tante heeft een zoon en dus mocht mijn oudste broer ook elk jaar 1 week komen van mijn grootmoeder, konden ze samen spelen, en er was ook nog de schoonfamilie van mijn tante met kinderen van hun leeftijd.
Aangezien ik een meisje was, mocht ik niet komen van mijn grootmoeder, zij discrimineerde de meisjes, ze hield ook niet echt van haar eigen dochter :-(.
Maar als wij mijn broer brachtten en gingen halen kon ik natuurlijk ook mee Oostduinkerke ontdekken.
Nu huurt mijn tante nog elk jaar, mei en juni en ook september, een appartement daar.
En mijn pa gaat gewoonlijk ongeveer 10 dagen naar daar, 3 dagen bij zijn zus en dan naderhand komt mijn oudste broer en zijn zij een week gelogeerd iets verderdoor in een hotel.
En die gehele periode doen zij dan onder hun drieën leuke dingen samen.
Er was afgesproken dat ik gisteren hen ging vervoegen en er werden plannen gemaakt voor die dag.
Maar vrijdagavond belde mijn broer, dat was afgesproken, maar helaas had hij geen goed nieuws.
Bleek dat onze tante was opgenomen in Veurne in het ziekenhuis, ze had verlammingsverschijnselen aan haar hele linkerkant. Donderdag al kon ze haar arm niet meer bewegen en mijn pa had haar gezegd dat ze vrijdagmorgen naar de huisarts daar moest gaan.Nu heeft ze die dokter de laatste weken al een paar keer gezien, ze heeft een hernia waar niks aan te doen is (niet te opereren) en ze dacht dat de problemen daardoor veroorzaakt werden. Dat dacht de arts dus in het begin ook, maar nu vrijdag zei hij van toch even naar het ziekenhuis te gaan, hij had vermoeden van een hersentrombose....
Nu moet ik jullie vertellen dat mijn grootmoeder dus ook verschillende malen ( 18 keer zei mijn pa) heeft gehad, maar omdat zij een sterk hart had heeft ze ze allemaal overleeft.
Dus de hersentrombose, ja het kan....
In het ziekenhuis zijn dan verschillende onderzoeken gedaan bij tante, waaronder ook een hersenscan.
Nu had mijn pa gevraagd of hij zaterdag de neuroloog mocht spreken....ja, dat kon, om 10 u.
Dus moest ik vroeger naar zee vertrekken zodat we op tijd in het ziekenhuis konden zijn.
De zoon van mijn tante, mijn neef dus, is momenteel op reis...we hebben hem via sms op de hoogte gehouden en ook gebeld als hij bereikbaar was.
Hij kan pas één van de volgende dagen terugkomen.
Zaterdag in het ziekenhuis bij de neurologe...we moesten gaan zitten, want ze had helaas slecht nieuws...tante heeft een hersentumor...
ik denk dat wij daar met zijn allen wit wegtrokken...ze heeft wel wat uitleg gegeven en ze vroeg welke kliniek in Antwerpen mijn tante zich normaal laat behandelen. Mijn pa noemde er enkele op, maar dit zijn kleinere ziekenhuizen, waarop ik vroeg aan de neurologe of dit niet beter in het UZA kan gedaan worden, want de tumor moet geopereerd worden.Plus dat er wss een hele nabehandeling zal moeten volgen...
Zij zei dat dat idd betere kansen gaf, daar zijn meer specialisten voor zoiets.
Ik vroeg ook hoe groot is de tumor en hoe en wat nog allemaal.
Ze vroeg dan of we de scan wilden zien en ik zei direct ja...ze zei dan dat tante nu medicatie krijgt om het oedeem ( vocht rond de tumor) weg te krijgen, want omdat de tumor al zo groot is drukt deze op zenuwen ed meer en dat verklaart de uitvalsverschijningen (verlamming arm en been).
De dokter had nog niets tegen mijn tante gezegd en mijn pa zei van dat hij dat voorlopig ook niet wou, hij wou eerst haar zoon inlichten.
Dus ja, toen wij bij tante op bezoek gingen moesten wij rond de pot draaien, tante vroeg natuurlijk of we al iets meer wisten.
En dit is iets wat ik ook verschrikkelijk vind, moeten liegen.
Ik heb tegen mijn pa gezegd dat ik het er niet mee eens ben, als dit mij moest overkomen wil ik het weten.
Want de moment dat tante te horen krijgt dat ze in haar hersenen moeten opereren weet zij natuurlijk ook dat het mis is.
Voor onze pa is dit ook geen goede zaak, hij heeft al zoveel meegemaakt....eerst ons ma aan longkanker gestorven, dan een aantal jaren geleden zijn levensgezellin gestorven wss ook door een hersenbloeding, en nu zijn zus een hersentumor, waarvan we nog niet weten of die goed of kwaadaardig is, de punctie moet in Antwerpen gedaan worden.
En aangezien de neurologe op spoed heeft aangedrongen met de verdere behandeling, heb ik hierbij mijn bedenkingen over de tumor.
Ik hoop dat ik ongelijk krijg en mijn tante na de operatie nog vele jaren bij ons te hebben
Mijn grootouders huurden elk jaar in de zomervakantie een appartement in Oostduinkerke, samen met hun dochter, gewoonlijk de hele maand augustus.
Mijn tante heeft een zoon en dus mocht mijn oudste broer ook elk jaar 1 week komen van mijn grootmoeder, konden ze samen spelen, en er was ook nog de schoonfamilie van mijn tante met kinderen van hun leeftijd.
Aangezien ik een meisje was, mocht ik niet komen van mijn grootmoeder, zij discrimineerde de meisjes, ze hield ook niet echt van haar eigen dochter :-(.
Maar als wij mijn broer brachtten en gingen halen kon ik natuurlijk ook mee Oostduinkerke ontdekken.
Nu huurt mijn tante nog elk jaar, mei en juni en ook september, een appartement daar.
En mijn pa gaat gewoonlijk ongeveer 10 dagen naar daar, 3 dagen bij zijn zus en dan naderhand komt mijn oudste broer en zijn zij een week gelogeerd iets verderdoor in een hotel.
En die gehele periode doen zij dan onder hun drieën leuke dingen samen.
Er was afgesproken dat ik gisteren hen ging vervoegen en er werden plannen gemaakt voor die dag.
Maar vrijdagavond belde mijn broer, dat was afgesproken, maar helaas had hij geen goed nieuws.
Bleek dat onze tante was opgenomen in Veurne in het ziekenhuis, ze had verlammingsverschijnselen aan haar hele linkerkant. Donderdag al kon ze haar arm niet meer bewegen en mijn pa had haar gezegd dat ze vrijdagmorgen naar de huisarts daar moest gaan.Nu heeft ze die dokter de laatste weken al een paar keer gezien, ze heeft een hernia waar niks aan te doen is (niet te opereren) en ze dacht dat de problemen daardoor veroorzaakt werden. Dat dacht de arts dus in het begin ook, maar nu vrijdag zei hij van toch even naar het ziekenhuis te gaan, hij had vermoeden van een hersentrombose....
Nu moet ik jullie vertellen dat mijn grootmoeder dus ook verschillende malen ( 18 keer zei mijn pa) heeft gehad, maar omdat zij een sterk hart had heeft ze ze allemaal overleeft.
Dus de hersentrombose, ja het kan....
In het ziekenhuis zijn dan verschillende onderzoeken gedaan bij tante, waaronder ook een hersenscan.
Nu had mijn pa gevraagd of hij zaterdag de neuroloog mocht spreken....ja, dat kon, om 10 u.
Dus moest ik vroeger naar zee vertrekken zodat we op tijd in het ziekenhuis konden zijn.
De zoon van mijn tante, mijn neef dus, is momenteel op reis...we hebben hem via sms op de hoogte gehouden en ook gebeld als hij bereikbaar was.
Hij kan pas één van de volgende dagen terugkomen.
Zaterdag in het ziekenhuis bij de neurologe...we moesten gaan zitten, want ze had helaas slecht nieuws...tante heeft een hersentumor...
ik denk dat wij daar met zijn allen wit wegtrokken...ze heeft wel wat uitleg gegeven en ze vroeg welke kliniek in Antwerpen mijn tante zich normaal laat behandelen. Mijn pa noemde er enkele op, maar dit zijn kleinere ziekenhuizen, waarop ik vroeg aan de neurologe of dit niet beter in het UZA kan gedaan worden, want de tumor moet geopereerd worden.Plus dat er wss een hele nabehandeling zal moeten volgen...
Zij zei dat dat idd betere kansen gaf, daar zijn meer specialisten voor zoiets.
Ik vroeg ook hoe groot is de tumor en hoe en wat nog allemaal.
Ze vroeg dan of we de scan wilden zien en ik zei direct ja...ze zei dan dat tante nu medicatie krijgt om het oedeem ( vocht rond de tumor) weg te krijgen, want omdat de tumor al zo groot is drukt deze op zenuwen ed meer en dat verklaart de uitvalsverschijningen (verlamming arm en been).
De dokter had nog niets tegen mijn tante gezegd en mijn pa zei van dat hij dat voorlopig ook niet wou, hij wou eerst haar zoon inlichten.
Dus ja, toen wij bij tante op bezoek gingen moesten wij rond de pot draaien, tante vroeg natuurlijk of we al iets meer wisten.
En dit is iets wat ik ook verschrikkelijk vind, moeten liegen.
Ik heb tegen mijn pa gezegd dat ik het er niet mee eens ben, als dit mij moest overkomen wil ik het weten.
Want de moment dat tante te horen krijgt dat ze in haar hersenen moeten opereren weet zij natuurlijk ook dat het mis is.
Voor onze pa is dit ook geen goede zaak, hij heeft al zoveel meegemaakt....eerst ons ma aan longkanker gestorven, dan een aantal jaren geleden zijn levensgezellin gestorven wss ook door een hersenbloeding, en nu zijn zus een hersentumor, waarvan we nog niet weten of die goed of kwaadaardig is, de punctie moet in Antwerpen gedaan worden.
En aangezien de neurologe op spoed heeft aangedrongen met de verdere behandeling, heb ik hierbij mijn bedenkingen over de tumor.
Ik hoop dat ik ongelijk krijg en mijn tante na de operatie nog vele jaren bij ons te hebben
woensdag 12 juni 2013
Gratis spullen voor mensen in nood
Dit is een nieuwe groep op Facebook, opgericht door mensen uit mijn kennisenkring.
De bedoeling is om spullen, gelijk wat, die je zelf niet meer gebruikt en nog in goede staat zijn gratis af te staan om zodanig mensen die in nood zijn verder te kunnen helpen.
Ik vind het een mooi initiatief en ik steun dit dus ook.
Natuurlijk gaat er goed moeten beken worden , hoe , wat en waar.
De groep bestaat nu een week, mss iets langer en er komt veel respons op, wat mij verheugt.
Er zijn ook mensen die in de sociale sector werken en hierdoor een goede leidraad kunnen zijn om alle gedoneerde goederen op de juiste plaats te krijgen.
Ik hoop ook dat de belangstelling blijft en dat er hierdoor vele mensen in nood weer wat kunnen geholpen worden en wie weet, hen een nieuwe start te kunnen geven.
Sommigen onder hen zullen waarschijnlijk door het noodlot getroffen, niet goed meer weten hoe ze hun leven weer moeten gaan opbouwen en als er dan zulke groeperingen zoals deze je al terug wat op gang kan zetten met huishoudelijke spullen , kledij of wat speelgoed voor de kinderen is dit toch mooi meegenomen.
Er zijn er natuurlijk ook mensen die dit naïef vinden, want sommigen zijn niet te helpen....ja, dat kan mss wel zo zijn, maar iedereen verdient een nieuwe kans.....
Dus dames en heren van de nieuwe groepering, proficiat met jullie iniatief en hopelijk kan ik zo nu en dan mijn steentje bijdragen hierin.
De bedoeling is om spullen, gelijk wat, die je zelf niet meer gebruikt en nog in goede staat zijn gratis af te staan om zodanig mensen die in nood zijn verder te kunnen helpen.
Ik vind het een mooi initiatief en ik steun dit dus ook.
Natuurlijk gaat er goed moeten beken worden , hoe , wat en waar.
De groep bestaat nu een week, mss iets langer en er komt veel respons op, wat mij verheugt.
Er zijn ook mensen die in de sociale sector werken en hierdoor een goede leidraad kunnen zijn om alle gedoneerde goederen op de juiste plaats te krijgen.
Ik hoop ook dat de belangstelling blijft en dat er hierdoor vele mensen in nood weer wat kunnen geholpen worden en wie weet, hen een nieuwe start te kunnen geven.
Sommigen onder hen zullen waarschijnlijk door het noodlot getroffen, niet goed meer weten hoe ze hun leven weer moeten gaan opbouwen en als er dan zulke groeperingen zoals deze je al terug wat op gang kan zetten met huishoudelijke spullen , kledij of wat speelgoed voor de kinderen is dit toch mooi meegenomen.
Er zijn er natuurlijk ook mensen die dit naïef vinden, want sommigen zijn niet te helpen....ja, dat kan mss wel zo zijn, maar iedereen verdient een nieuwe kans.....
Dus dames en heren van de nieuwe groepering, proficiat met jullie iniatief en hopelijk kan ik zo nu en dan mijn steentje bijdragen hierin.
Werklustige mensen gevraagd
Het is al een hele tijd bezig
Wij zoeken mensen die willen werken en blijven, niet mensen die het na een week terug afstappen
omdat ze toch maar xxx meer verdienen dan als ze gaan doppen....
Wij hebben verschillende nieuwe panden waar dus al een half jaar een vacature openstaat.
En het is nu niet dat die panden zo zwaar zijn of echt vuil, integendeel zelfs, en ook de uren zijn acceptabel.
Eén ervan is een volledige dag, met voldoende pauzes en zelfs niet alleen maar poetsen. Het is een heel variabele job, je zet 's morgens brood en fruit op de tafels, je zet de was klaar voor de wasserij (het is een voedingsbedrijf waar dagelijks de was wordt opgehaald en propere teruggebracht), je legt de propere was in de rekken, je poetst een bureel, toiletten en kleedkamers, je moet het afwasmachine in en uitladen, het afval en papier ophalen van de burelen....bijna om de 2 uur heb je een pauze en rond de middag een halfuur....
In mijn ogen is dit een luxejob, want hier moet je niks haasten, alles rustig aan.
Nog een bedrijf niet zover daar vandaan, is een soort van boekhoudkantoor dat verschillende keren per week moet gepoetst worden, en het zijn hele propere mensen daar, dus is het enkel de boel bijhouden, alleen in de winter als het sneewt moet je wat meer dweilen ...
En dan is er nog een betoncentrale, hier is wat meer stof , maar aangezien je dit dagdagelijks allemaal poetst valt dit al bij al ook mee.
Waarom willen jongere mensen niet meer poetsen?
Is het te min voor hen? Of te vuil en te zwaar?
Het hangt er natuurlijk vanaf waar je terecht komt, enkel burelen of ook fabrieken.
In elk geval, zelf ben ik al 31 jaar aan het poetsen, heb altijd goed mijne kost verdiend, want wij worden beter betaald dan sommige andere jobs, en ik heb mijn kinderen ook kunnen laten studeren.
Nee, ik snap niet dat mensen hun neus ophalen vopor mensen die poetsen en hun carriere daar in zien.
Bij ons zien ze in dat er een probleem op komst is, wat als er géén opvolging komt?
Wie gaat dan al die bedrijven onderhouden....
Ik ben benieuwd of er een antwoord op die vraag gaat komen.
Wij zoeken mensen die willen werken en blijven, niet mensen die het na een week terug afstappen
omdat ze toch maar xxx meer verdienen dan als ze gaan doppen....
Wij hebben verschillende nieuwe panden waar dus al een half jaar een vacature openstaat.
En het is nu niet dat die panden zo zwaar zijn of echt vuil, integendeel zelfs, en ook de uren zijn acceptabel.
Eén ervan is een volledige dag, met voldoende pauzes en zelfs niet alleen maar poetsen. Het is een heel variabele job, je zet 's morgens brood en fruit op de tafels, je zet de was klaar voor de wasserij (het is een voedingsbedrijf waar dagelijks de was wordt opgehaald en propere teruggebracht), je legt de propere was in de rekken, je poetst een bureel, toiletten en kleedkamers, je moet het afwasmachine in en uitladen, het afval en papier ophalen van de burelen....bijna om de 2 uur heb je een pauze en rond de middag een halfuur....
In mijn ogen is dit een luxejob, want hier moet je niks haasten, alles rustig aan.
Nog een bedrijf niet zover daar vandaan, is een soort van boekhoudkantoor dat verschillende keren per week moet gepoetst worden, en het zijn hele propere mensen daar, dus is het enkel de boel bijhouden, alleen in de winter als het sneewt moet je wat meer dweilen ...
En dan is er nog een betoncentrale, hier is wat meer stof , maar aangezien je dit dagdagelijks allemaal poetst valt dit al bij al ook mee.
Waarom willen jongere mensen niet meer poetsen?
Is het te min voor hen? Of te vuil en te zwaar?
Het hangt er natuurlijk vanaf waar je terecht komt, enkel burelen of ook fabrieken.
In elk geval, zelf ben ik al 31 jaar aan het poetsen, heb altijd goed mijne kost verdiend, want wij worden beter betaald dan sommige andere jobs, en ik heb mijn kinderen ook kunnen laten studeren.
Nee, ik snap niet dat mensen hun neus ophalen vopor mensen die poetsen en hun carriere daar in zien.
Bij ons zien ze in dat er een probleem op komst is, wat als er géén opvolging komt?
Wie gaat dan al die bedrijven onderhouden....
Ik ben benieuwd of er een antwoord op die vraag gaat komen.
zondag 9 juni 2013
Pesten
Ik hoorde deze middag weer een verhaal over pesten op school.
Het vriendinnetje van mijn kleindochter wordt gepest, zodanig zelfs dat dat meisje anorexia heeft ontwikkeld en daarvoor behandeld wordt. En omdat mijn kleindochter voor haar vriendinnetje opkomt proberen ze haar nu ook te pesten....de pester en aanstoker van dit alles is de zoon van een bekend bedrijf daar in de regio, mensen met geld en macht.
De pester had één van de vorige weken een opmerking in zijn agenda omwille van zijn pestgedrag en de reactie van de moeder was; dit is gewoon wat puberaal gedrag....
Nu heeft die vrouw wel het geluk dat ik daar niet rechtstreeks bij betrokken ben want als dat gepest meisje mijn kind was dan kreeg de moeder van de pester daar en plein public wel de wind van voren van mij.
Het hele dorp schijnt zich daar naar die hele familie te schikken, omdat zij het geld en de macht hebben.
Vorige week was het het schoolfeest van de kinderen en de moeder van het gepeste meisje had bang om te gaan, maar mijn dochter is met hun mee gegaan om front te vormen. Mijn kinderen wonen er nog niet zo lang en werken elders in de regio, maar vinden ook dat dit gedrag echt niet kan.
Kinderen of volwassenen die pesten zijn zielig...en wat is de reden dat ze het doen?
Er zijn psychiaters die beweren dat zulke kinderen/mensen een heel zwak karakter hebben en zo proberen te vermijden dat ze zelf slachtoffer zouden worden of om hun zwak karakter te verdoezelen.
Het kan mss, er zullen ook nog andere redenen zijn.
Maar misschien moeten zulke kinderen /mensen dan behandeld worden door gepaste dokters, zodanig dat ze leren met hun zwakheden om te gaan en niet andere mensen er slachtoffer ervan te laten worden.
En ook in dit geval probeert de school dit geval van pesten toe te dekken, immers de ouders van de pester steunen de school financieel....afkopen heet dit eigenlijk, zo zijn ze zeker dat de school zwijgt.
En de ouders van het gepeste kind staan alleen, er zijn er maar enkelen die hen steunen...
Als je geld hebt , heb je ook macht......maar machtsbruik komt ooit ten val.....en dan hoop ik dat dit soort mensen héééééééééél hard vallen....
Het vriendinnetje van mijn kleindochter wordt gepest, zodanig zelfs dat dat meisje anorexia heeft ontwikkeld en daarvoor behandeld wordt. En omdat mijn kleindochter voor haar vriendinnetje opkomt proberen ze haar nu ook te pesten....de pester en aanstoker van dit alles is de zoon van een bekend bedrijf daar in de regio, mensen met geld en macht.
De pester had één van de vorige weken een opmerking in zijn agenda omwille van zijn pestgedrag en de reactie van de moeder was; dit is gewoon wat puberaal gedrag....
Nu heeft die vrouw wel het geluk dat ik daar niet rechtstreeks bij betrokken ben want als dat gepest meisje mijn kind was dan kreeg de moeder van de pester daar en plein public wel de wind van voren van mij.
Het hele dorp schijnt zich daar naar die hele familie te schikken, omdat zij het geld en de macht hebben.
Vorige week was het het schoolfeest van de kinderen en de moeder van het gepeste meisje had bang om te gaan, maar mijn dochter is met hun mee gegaan om front te vormen. Mijn kinderen wonen er nog niet zo lang en werken elders in de regio, maar vinden ook dat dit gedrag echt niet kan.
Kinderen of volwassenen die pesten zijn zielig...en wat is de reden dat ze het doen?
Er zijn psychiaters die beweren dat zulke kinderen/mensen een heel zwak karakter hebben en zo proberen te vermijden dat ze zelf slachtoffer zouden worden of om hun zwak karakter te verdoezelen.
Het kan mss, er zullen ook nog andere redenen zijn.
Maar misschien moeten zulke kinderen /mensen dan behandeld worden door gepaste dokters, zodanig dat ze leren met hun zwakheden om te gaan en niet andere mensen er slachtoffer ervan te laten worden.
En ook in dit geval probeert de school dit geval van pesten toe te dekken, immers de ouders van de pester steunen de school financieel....afkopen heet dit eigenlijk, zo zijn ze zeker dat de school zwijgt.
En de ouders van het gepeste kind staan alleen, er zijn er maar enkelen die hen steunen...
Als je geld hebt , heb je ook macht......maar machtsbruik komt ooit ten val.....en dan hoop ik dat dit soort mensen héééééééééél hard vallen....
Voorbij
Tja...het is weer voorbij...nee niet die mooie zomer....dat hoop ik toch niet!
Nee, het Griekse avontuur dus.
Iets waar je een halfjaar mee bzig bent, en plant...duurt uiteindelijk maar tien dagen en die vliegen dan zo om.
Maar het is zoals steeds ook weer heel goed geweest, het weer was goed, het hotel dat wat beloofd was, een andere omgeving en andere dagdagelijkse bezigheden.
Je hoeft niks, je kan rustig uitslapen en ontbijten, je tijdsindeling is de jouwe en niet die van je baas, je eten wordt voor je klaargemaakt, je kamer opgeruimd...maw vakantie dus.
Maar die luxe is voorbij, morgen weer werken gaan.
Dan moet je weer je werkritme terug zien aan te passen, en je "goesting" of enthousiasme terug te vinden.
En na 2 dagen ben je weer gewoon aan de mallemolen en lijkt het precies of je bent niet weggegweest.
Maar ook, ben gaan uittellen op de kalender, ik moet exact 6 weken werken en dan zijn er weer 2 weken vakantie die staan te wachten.
En één van die 2 weken gaan normaal ergens aan zee worden doorgebracht.
Ja, met de kleinzoon!
En die 6 weken werken....och die zijn ook weer zo om, tijd vliegt immers, vooral als je constant bezig bent.
Dus ja, gaan we morgen weer met plezier werken, en weer babbeltjes slaan met collega's en klanten. En een beetje werken ook natuurlijk....
;-)
Nee, het Griekse avontuur dus.
Iets waar je een halfjaar mee bzig bent, en plant...duurt uiteindelijk maar tien dagen en die vliegen dan zo om.
Maar het is zoals steeds ook weer heel goed geweest, het weer was goed, het hotel dat wat beloofd was, een andere omgeving en andere dagdagelijkse bezigheden.
Je hoeft niks, je kan rustig uitslapen en ontbijten, je tijdsindeling is de jouwe en niet die van je baas, je eten wordt voor je klaargemaakt, je kamer opgeruimd...maw vakantie dus.
Maar die luxe is voorbij, morgen weer werken gaan.
Dan moet je weer je werkritme terug zien aan te passen, en je "goesting" of enthousiasme terug te vinden.
En na 2 dagen ben je weer gewoon aan de mallemolen en lijkt het precies of je bent niet weggegweest.
Maar ook, ben gaan uittellen op de kalender, ik moet exact 6 weken werken en dan zijn er weer 2 weken vakantie die staan te wachten.
En één van die 2 weken gaan normaal ergens aan zee worden doorgebracht.
Ja, met de kleinzoon!
En die 6 weken werken....och die zijn ook weer zo om, tijd vliegt immers, vooral als je constant bezig bent.
Dus ja, gaan we morgen weer met plezier werken, en weer babbeltjes slaan met collega's en klanten. En een beetje werken ook natuurlijk....
;-)
donderdag 6 juni 2013
Mijn verhaal van type 1
Blijkbaar zijn er misverstanden..en die wil ik even rechtzetten.
Het gaat over de blog van de Samariakloof.
Ik kreeg hier reacties in de zin van; maar ja jij was AL 25 toen je diabetes kreeg en het was zwangerschapsdiabetes...
Er waren 2 dames die blijkbaar over de leeftijd vielen wanneer ik diabetes kreeg, ik heb op hen gereageerd met de vraag wat is het verschil? Ik heb ook neergezet dat kinderen die heel jong diabetes kregen het later niet weten hoe het is om zonder diabetes te leven.
Toen antwoordde 1 van de dames dat ik voor mijn diabetes wel een luxeleventje had gehad....dit schoot bij mij wel in 't verkeerde keelgat.....
Ja, ik ken het verschil tussen een gewoon leven en leven met diabetes....ik weet wat IK er voor moet doen om goed te blijven en te doen wat in de mogelijkheden ligt bij een leven MET diabetes.
En JA, ik vind het erg als kinderen, diabetes, kanker of andere ziekten hebben, kinderen horen GEZOND te zijn.
Achtentwintig jaar (28) geleden;
- was ik zwanger van mijn 2de dochter
- is er tijdens de zwangerschap niks opgemerkt, hele normale zwangerschap, nauwelijks 12 kg bijgekomen tijdens de hele zwangerschap, net als de vorige zwangerschap.
- ben ik na 9 maanden met hevige weeën naar het moederhuis gegaan om te bevallen.....en toen liep het mis, de dokter heeft inschattingsfouten gemaakt...
- werd het een spoedkeizersnede, om dat de harttonen van mijn dochter wegvielen en ik ook heel zwak werd...
- ik pas 2 dagen later weer bij kwam en te horen kreeg dat het kantje boord was geweest ...zowel voor de dochter als voor mezelf.
- Mijn man dacht dat hij alleen ging achterblijven met 2 kleine kinderen...
- toen de dokter dan uiteindelijk op mijn kamer kwam en wij uitleg vroegen, hij heel vaag bleef en iets mompelde van een tijdje op mijn eten te letten en verder niet meer uitleg gaf. Ik trouwens nog veel te suf was op dat moment om er iets van te begrijpen...
- dat ik 3 maanden later weer naar 't ziekenhuis ben gebracht met waarden van meer dan 800...en ik daar 3 weken heb verbleven, de eerste week met een infuus met insuline, continu...
- dat vanaf toen mijn lijdensweg was begonnen, er werd in het ziekenhuis om de 2 uur bloed geprikt, 3 weken lang, dag EN nacht.
Toen waren de dokters nog niet zo spraakzaam, stond de wetenschap nog niet zo ver als nu, ik heb nog varkensinsuline gespoten....toen stond de wetenschap nog in de préhistorie op gebied van diabetes.
Maar dat was nog niet alles ; die dames die vinden dat ik een luxeleventje had voor mijn diabetes; hoe denken die dat dit voor mijn man , ouders en familie is overgekomen...ik ben ook een kind van...
Voor hen was dit ook een slag, wees gerust...zij hebben mij ook als een gezond persoon gekend, alleen mijn dochters niet, die kennen hun mama alleen maar als diabeet.
Maar ik heb 1 belangrijke les uit dit alles geleerd; GENIET van het leven, wees positief, het helpt je veel verder dan eng te zien, enkel de diabetes...ja, het is er en je moet er rekening mee houden, maar in godsnaam durf te leven...voor jezelf, je parner en je kinderen
Het gaat over de blog van de Samariakloof.
Ik kreeg hier reacties in de zin van; maar ja jij was AL 25 toen je diabetes kreeg en het was zwangerschapsdiabetes...
Er waren 2 dames die blijkbaar over de leeftijd vielen wanneer ik diabetes kreeg, ik heb op hen gereageerd met de vraag wat is het verschil? Ik heb ook neergezet dat kinderen die heel jong diabetes kregen het later niet weten hoe het is om zonder diabetes te leven.
Toen antwoordde 1 van de dames dat ik voor mijn diabetes wel een luxeleventje had gehad....dit schoot bij mij wel in 't verkeerde keelgat.....
Ja, ik ken het verschil tussen een gewoon leven en leven met diabetes....ik weet wat IK er voor moet doen om goed te blijven en te doen wat in de mogelijkheden ligt bij een leven MET diabetes.
En JA, ik vind het erg als kinderen, diabetes, kanker of andere ziekten hebben, kinderen horen GEZOND te zijn.
Achtentwintig jaar (28) geleden;
- was ik zwanger van mijn 2de dochter
- is er tijdens de zwangerschap niks opgemerkt, hele normale zwangerschap, nauwelijks 12 kg bijgekomen tijdens de hele zwangerschap, net als de vorige zwangerschap.
- ben ik na 9 maanden met hevige weeën naar het moederhuis gegaan om te bevallen.....en toen liep het mis, de dokter heeft inschattingsfouten gemaakt...
- werd het een spoedkeizersnede, om dat de harttonen van mijn dochter wegvielen en ik ook heel zwak werd...
- ik pas 2 dagen later weer bij kwam en te horen kreeg dat het kantje boord was geweest ...zowel voor de dochter als voor mezelf.
- Mijn man dacht dat hij alleen ging achterblijven met 2 kleine kinderen...
- toen de dokter dan uiteindelijk op mijn kamer kwam en wij uitleg vroegen, hij heel vaag bleef en iets mompelde van een tijdje op mijn eten te letten en verder niet meer uitleg gaf. Ik trouwens nog veel te suf was op dat moment om er iets van te begrijpen...
- dat ik 3 maanden later weer naar 't ziekenhuis ben gebracht met waarden van meer dan 800...en ik daar 3 weken heb verbleven, de eerste week met een infuus met insuline, continu...
- dat vanaf toen mijn lijdensweg was begonnen, er werd in het ziekenhuis om de 2 uur bloed geprikt, 3 weken lang, dag EN nacht.
Toen waren de dokters nog niet zo spraakzaam, stond de wetenschap nog niet zo ver als nu, ik heb nog varkensinsuline gespoten....toen stond de wetenschap nog in de préhistorie op gebied van diabetes.
Maar dat was nog niet alles ; die dames die vinden dat ik een luxeleventje had voor mijn diabetes; hoe denken die dat dit voor mijn man , ouders en familie is overgekomen...ik ben ook een kind van...
Voor hen was dit ook een slag, wees gerust...zij hebben mij ook als een gezond persoon gekend, alleen mijn dochters niet, die kennen hun mama alleen maar als diabeet.
Maar ik heb 1 belangrijke les uit dit alles geleerd; GENIET van het leven, wees positief, het helpt je veel verder dan eng te zien, enkel de diabetes...ja, het is er en je moet er rekening mee houden, maar in godsnaam durf te leven...voor jezelf, je parner en je kinderen
woensdag 5 juni 2013
Elafonissi
Gistermorgen dus mijn huurwagentje gekregen.
Eens alles geregeld was heb ik hier aan de receptioniste gevraagd wat je hier in de buurt allemaal kon bekijken, ik wou eerst de wagen gewoon worden.
In Kolymbari is er een mooi kloosterje met antieke iconen van het jaar 1570 als ik het goed heb.Het is niet groot maar heb er toch een uurtje rondgewandeld, en rustig dat het er was.
De bedoeling was dat ik daarna via Kissamos naar Kalsarra zou rijden een mooi strand om wat te zwemmen. Elafonissi was voor vandaag gepland.
Maar hoe dan ook, voor beide stranden moet je door de bergen.
En al rijdend kreeg ik ineens een bord in de gaten waar Elafonissi nog maar 32 km werd weergegeven.
Dus besloot ik dan maar naar daar door te rijden.
Maar ik had beter moeten weten, 32 km door de bergen is iets anders dan 32 km bij ons.
En als je dan nog de hoofdweg ( nieuwe nationale route) kan volgen is dat waarschijnlijk ook nog ok, maar die weg was afgesloten wegens vallende rotsblokken.
Dus via de oude weg dan....maar die gaat door het hooggebergte, met smalle wegen waar nauwelijks 2 auto's kunnen passeren, ben ook verschillende keren moeten stoppen en zo dicht mogelijk aan de kant gemoeten om auto's te laten passeren.
De weg is ook niet in goede staat, veel gaten erin, dus ik heb stukken , klimmend en dalend tegen 20 km/uur gedaan. Wat met mijn hoogtevrees ook niet evident is.
Je haalt op zo'n wegen direct de toeristen en de Griekse chauffeurs er tussenuit, de laatsten rijden toch vrij hard door die bergen, maar je ziet dan ook geregeld kleine huisjes met kruisjes op van degenen die er verongelukt zijn.
Er zijn moeilijke haarspeldbochten, ik heb echt wel veel gezweet, want de afgrond was zo soms zo dichtbij.
Enkel de laatste 5 km rijdt je weer op vlakke weg en ik was blij toen ik Elafonissi bereikte.
Van mijn hotel tot daar zou het ongeveer 60 km zijn geweest, maar ik heb daar dik 2 uur over gereden, heb wel in een dorpje gestopt om water bij te halen en waar het kon ook foto's te nemen.
In elk geval het was het waard, de rit wan Elafonissi is adembenemend, een veel grotere lagune dan Balos en je kan al wadend naar het rotseiland dat er tegenover ligt.
Dit is een ideaal strand voor ouders met kleine kinderen , die kunnen zalig spelen in het water daar. Enkel verder door is er wel een stuk waar je na 100 m waden ongeveer , je echt kan zwemmen.
Het strand is ingericht als een Bounty eiland, je kan er drinken en eten en er zijn ook toiletten voorzien, allemaal heel proper en netjes, dit strand heeft een blauwe vlag.Dit betekent dat het erkend als een mooi onderhouden strand met de nodige voorzieningen, hier lopen ook redders rond en is er eerste hulp aanwezig.
Het strand lag goed vol, maar niet storend, ik heb eerst wat gelezen daar, een duikje genomen en dan foto's genomen. Toen ik goed opgedroogd was, heb ik me terug aangekleed en naar de auto gegaan om aan de terugrit te beginnen.
Die is gelukkig vlot verlopen, en ik was op tijd terug voor het avondeten.
Het leven is hier mooi, maar de tijd gaat precies nog sneller dan thuis...
De tijd loopt als zand door je handen...
Eens alles geregeld was heb ik hier aan de receptioniste gevraagd wat je hier in de buurt allemaal kon bekijken, ik wou eerst de wagen gewoon worden.
In Kolymbari is er een mooi kloosterje met antieke iconen van het jaar 1570 als ik het goed heb.Het is niet groot maar heb er toch een uurtje rondgewandeld, en rustig dat het er was.
De bedoeling was dat ik daarna via Kissamos naar Kalsarra zou rijden een mooi strand om wat te zwemmen. Elafonissi was voor vandaag gepland.
Maar hoe dan ook, voor beide stranden moet je door de bergen.
En al rijdend kreeg ik ineens een bord in de gaten waar Elafonissi nog maar 32 km werd weergegeven.
Dus besloot ik dan maar naar daar door te rijden.
Maar ik had beter moeten weten, 32 km door de bergen is iets anders dan 32 km bij ons.
En als je dan nog de hoofdweg ( nieuwe nationale route) kan volgen is dat waarschijnlijk ook nog ok, maar die weg was afgesloten wegens vallende rotsblokken.
Dus via de oude weg dan....maar die gaat door het hooggebergte, met smalle wegen waar nauwelijks 2 auto's kunnen passeren, ben ook verschillende keren moeten stoppen en zo dicht mogelijk aan de kant gemoeten om auto's te laten passeren.
De weg is ook niet in goede staat, veel gaten erin, dus ik heb stukken , klimmend en dalend tegen 20 km/uur gedaan. Wat met mijn hoogtevrees ook niet evident is.
Je haalt op zo'n wegen direct de toeristen en de Griekse chauffeurs er tussenuit, de laatsten rijden toch vrij hard door die bergen, maar je ziet dan ook geregeld kleine huisjes met kruisjes op van degenen die er verongelukt zijn.
Er zijn moeilijke haarspeldbochten, ik heb echt wel veel gezweet, want de afgrond was zo soms zo dichtbij.
Enkel de laatste 5 km rijdt je weer op vlakke weg en ik was blij toen ik Elafonissi bereikte.
Van mijn hotel tot daar zou het ongeveer 60 km zijn geweest, maar ik heb daar dik 2 uur over gereden, heb wel in een dorpje gestopt om water bij te halen en waar het kon ook foto's te nemen.
In elk geval het was het waard, de rit wan Elafonissi is adembenemend, een veel grotere lagune dan Balos en je kan al wadend naar het rotseiland dat er tegenover ligt.
Dit is een ideaal strand voor ouders met kleine kinderen , die kunnen zalig spelen in het water daar. Enkel verder door is er wel een stuk waar je na 100 m waden ongeveer , je echt kan zwemmen.
Het strand is ingericht als een Bounty eiland, je kan er drinken en eten en er zijn ook toiletten voorzien, allemaal heel proper en netjes, dit strand heeft een blauwe vlag.Dit betekent dat het erkend als een mooi onderhouden strand met de nodige voorzieningen, hier lopen ook redders rond en is er eerste hulp aanwezig.
Het strand lag goed vol, maar niet storend, ik heb eerst wat gelezen daar, een duikje genomen en dan foto's genomen. Toen ik goed opgedroogd was, heb ik me terug aangekleed en naar de auto gegaan om aan de terugrit te beginnen.
Die is gelukkig vlot verlopen, en ik was op tijd terug voor het avondeten.
Het leven is hier mooi, maar de tijd gaat precies nog sneller dan thuis...
De tijd loopt als zand door je handen...
Gramvoussa en Balos
Maandag, de day after lol
Ik had geboekt voor Gramvoussa en Balos, een boottocht naar het schiereiland niet zo ver van hier.
Wat zwemmen zou mijn stijve spieren zeker goed doen en op Gramvoussa is er een piratankasteel dat je kan bezoeken....daat piraatachtige beviel mij wel, het deed mij denken aan Johny Depp...lol...je mag dromen hé.
De pickup verliep voorspoedig en de inscheping in Kolymbari ook.
De boot heette ook Gramvossa en was best groot, een paar 100 mensen gingen erop. Het was ook de eerste keer dat ik op een boot de veiligheidsvoorschriften moest bekijken en wat te doen in nood, waar de reddingsvesten liggen ed meer.
Nu, het is hier ruw, veel rotsen onder water en het waait hier constant, dat heb je niet aan de andere kant van Kreta, dus ja toch wel even gekeken, maar het is net als op een vliegtuig, hoe je de reddingsvesten moet opblazen enzo.
Eens de boot uit de haven was, kreeg je in verschillende talen uitleg over wat je ging te zien krijgen, hoeveel tijd je had om bvb het piratenkasteel te bezoeken. En daar had ik een bedenking bij; we meerden aan rond 12.15u op Gramvoussa en we vertrokken er rond 13.30 u.Maar de gids had ons verteld dat je een uur moest klimmen om op het piratenkasteel te raken, 20 minuten om rond te kijken en dan 20 minuten om beneden te raken. Dus het tijdschema kloptte niet, en een uur klimmen dat zag ik de day after niet zitten, het was nog in volle zon ook... dus dat deel heb ik overgeslagen, ben op de boot gebleven, heb daar lekker geluncht en idd er is niemand naar het kasteel gegaan, enkel naar het kleine strandje.
Dan zijn we naar Balos gevaren, 20 minuten verder, het volgende eilandje eigenlijk, daar is een lagune met roze koraal en het water is er ondiep, enkeldiep eigenlijk, er zijn 2 delen die wat dieper zijn en waar je echt kan zwemmen. Maar de kleur van het water is er zo mooi, turkooise groen en blauw....Dat is nog iets waar ik hier zo van hou, de intensiteit van de kleuren hier....alles sprankelt hier van de kleuren en na het saaie grijs van bij ons is dit een verademing....als je mijn foto's bekijkt begrijp je wel wat ik bedoel.
Rond half vijf is de boot weer richting Gramvoussa gevaren en dan met de bus via Kolymbari was ik zo weer thuis in mijn hotel..Op een boot voel ik mij ook thuis , zalig varen met de zon en de wind op je snoet, dit de manier om je van een kleurtje te voorzien.
Het was weer een heerlijke dag en mijn stijve spieren hebben er deugd van gehad, zwemmen is nog altijd een goede therapie.
Ik had geboekt voor Gramvoussa en Balos, een boottocht naar het schiereiland niet zo ver van hier.
Wat zwemmen zou mijn stijve spieren zeker goed doen en op Gramvoussa is er een piratankasteel dat je kan bezoeken....daat piraatachtige beviel mij wel, het deed mij denken aan Johny Depp...lol...je mag dromen hé.
De pickup verliep voorspoedig en de inscheping in Kolymbari ook.
De boot heette ook Gramvossa en was best groot, een paar 100 mensen gingen erop. Het was ook de eerste keer dat ik op een boot de veiligheidsvoorschriften moest bekijken en wat te doen in nood, waar de reddingsvesten liggen ed meer.
Nu, het is hier ruw, veel rotsen onder water en het waait hier constant, dat heb je niet aan de andere kant van Kreta, dus ja toch wel even gekeken, maar het is net als op een vliegtuig, hoe je de reddingsvesten moet opblazen enzo.
Eens de boot uit de haven was, kreeg je in verschillende talen uitleg over wat je ging te zien krijgen, hoeveel tijd je had om bvb het piratenkasteel te bezoeken. En daar had ik een bedenking bij; we meerden aan rond 12.15u op Gramvoussa en we vertrokken er rond 13.30 u.Maar de gids had ons verteld dat je een uur moest klimmen om op het piratenkasteel te raken, 20 minuten om rond te kijken en dan 20 minuten om beneden te raken. Dus het tijdschema kloptte niet, en een uur klimmen dat zag ik de day after niet zitten, het was nog in volle zon ook... dus dat deel heb ik overgeslagen, ben op de boot gebleven, heb daar lekker geluncht en idd er is niemand naar het kasteel gegaan, enkel naar het kleine strandje.
Dan zijn we naar Balos gevaren, 20 minuten verder, het volgende eilandje eigenlijk, daar is een lagune met roze koraal en het water is er ondiep, enkeldiep eigenlijk, er zijn 2 delen die wat dieper zijn en waar je echt kan zwemmen. Maar de kleur van het water is er zo mooi, turkooise groen en blauw....Dat is nog iets waar ik hier zo van hou, de intensiteit van de kleuren hier....alles sprankelt hier van de kleuren en na het saaie grijs van bij ons is dit een verademing....als je mijn foto's bekijkt begrijp je wel wat ik bedoel.
Rond half vijf is de boot weer richting Gramvoussa gevaren en dan met de bus via Kolymbari was ik zo weer thuis in mijn hotel..Op een boot voel ik mij ook thuis , zalig varen met de zon en de wind op je snoet, dit de manier om je van een kleurtje te voorzien.
Het was weer een heerlijke dag en mijn stijve spieren hebben er deugd van gehad, zwemmen is nog altijd een goede therapie.
dinsdag 4 juni 2013
Samariakloof
Zaterdag heb ik een rustdag genomen ivm de Samaria die ik op zondag ging lopen, ik heb toen nog wel wat gewandeld en aar het strand hier geweest en daar wat zitten lezen, maar het was bewolkt, en de bewolking werdt dikker in de namiddag, dus zwemmen in zee was er niet bij.
Ben wel in de namiddag hier in 't zwembad gedoken want ja , de spieren moesten toch zeker soepel genoeg zijn.
Zondagmorgen,5.40 u pickup aan 't hotel...er was nog een koppel van mijn hotel dat meeging , dus dat was leuk.
Nog wat mensen opgehaald en dan richting Oumalos, waar het begin van de kloof ligt.
Op 1200 m en toen nog zwaar in de wolken, letterlijk en figuurlijk. Toen de gids de kaartjes ging halen kregen we een speciale kruidenthee daar aangeboden, echt wel lekker en gelukkig zonder suiker...de gids had in de bus over de kloof verteld, de rustpunten opgenoemd en de bronnen, erop aangedrongen van veel water te drinken en je flesje bij te vullen aan de bronnen, het water is er lekker, ook geregeld te eten...en toen zei ze dat de kloof zwaar is en niet geschikt is voor mensen met hartproblemen en gewrichtsproblemen.
En toen zei ze iets waarvan ik bijna ontplofte; dat voor haar de kloof verboden gebied was voor diabeten....
Nu dat moet je net tegen mij zeggen; dat er iets verboden is omdat ik diabeet ben......gvd, ik zal zelf wel uitmaken wat ik kan en wat niet....ik heb hier meer dan een jaar mee bezig geweest, samen met mijn endo, om dit mogelijk te maken, dus nee dat verbod van haar lap ik wel degelijk aan mijn laars.
Ben nogal koppig van aard zie je?
Ik dacht; dame ik zal straks jou wel eens van repliek dienen.
Dus aan de tocht begonnen om 7 u, het wordt het "trappengedeelte" genoemd, je daalt ongeveer 600 m in 4 km en moest daar rond 9.30 u door zijn , indien niet...kan je tocht niet aan.
Dan kan je nog terugkeren, je moet dan wel het hele stuk terug naar boven...dit zijn woorden van de gids, want volgens haar tellen de km niet, het is de tijd waarin je hem loopt, ze noemde een aantal referentiepunten en tijden die je moest halen om de kloof te wandelen...4 tot maximaal 6 u voor de hele kloof anders was je conditie niet goed genoeg voor de kloof. Ik dacht dat we gingen wandelingen, niet dat je de beste tijd moest neerztten in de kloof...
Maar goed, ik heb die 4 km overbrugt en was om 8.30 u aan het eerste rustpunt, dus een uur voor op schema.....en onderweg nog rondgekeken en foto's genomen. Dat dalen was natuurlijk zwaar, vooral aan mijn knieën, maar daarna werd het wat vlakker. Je moet wel opletten voor grote en kleine keitjes, de paden liggen er de hele tocht mee bezaaid.
Af en toe kom je borden tegen met waarschuwingen voor vallende stenen, de moet je zo dicht mogelijk tegen de rotswanden verder wandelen.
De zon was er ook ondertussen doorgekomen en mijn trui verdween in de rugzak. Maar op de berg tss de bomen had je voldoende schaduw en was het aangenaam wandelen.
In het begin prikte ik elk uur om mijn suikers te meten en ik at en dronk voldoende tijdens de wandeling.
Aan elk rustpunt stopte ik 5 minuten om alles te contoleren, indien nodig gebruik te maken van de Franse wc's en dan hop weer verder, want te lang rusten brengt het gevaar mee dat je spieren gaan verstijven.
Vanaf de middag ben ik om het halfuur gaan meten, want toen begon het wel al zwaar te worden, maar ik had dan ook ondertussen het oude Samaria dorp bereikt, wat betekende dat ik ongeveer 3/4 de van de tocht had volbracht.Daar heb ik 10 minuten gepauzeerd, want toen waren mijn suikers gedaald tot 71 en dat moest eerst weer omhoog gebracht worden.
Eerst wat cola gedronken en toen 2 grote snadwiches gegeten.
Ik had een goede voorraad bij; 1 fles cola van 1,5 L, 4 hele grote sandwiches, 2 pakken koekjes en nog banaan en koekjes.
Mijn pomp heeft ook bijna 4 u afgestaan.
In het oude Samariadorp mooie foto's genomen en ook kennis gemaakt met de Kri-kri geit, die komt enkel hier op Kreta voort.
Dan verder voor het laatste stuk, daar moet je verschillende keren de rivier over, via keien en later ook bruggetjes, want de rivier werd breder en wilder, mooie watervalletjes ook gezien trouwens.
Ik kreeg wel pijn aan mijn voetzolen, want ik had toch een verkeerde keuze van schoen gemaakt, ze zaten heel goed alleen waren mijn zolen te dun. Ik begon moeilijk te lopen en dat had een stel jonge vrouwen gezien en 1 van hen vroeg me of ik een paar sportschoenen van haar aan wou...ik zei ja...maar dan moesten ze later op mij wachte om de schoenen terug te krijgen. De jonge dame zei dat ik ze mocht houden, ik wou ze ervoor betalen voor die schoenen maar dat wou ze ook niet.
Dus heb ik het laatste stuk op de sportschoenen verder gelopen en het was idd comfortabeler aan mijn voetzolen..
Ik kwam aan de Ijzeren Poort, daar is de doorgang maar 4 m breed en raken de rotswanden elkaar bijna.
Vanaf daar moet je over grote witte keien, meer klauteren dan wandelen en loop je pal in de zon, en toen werd het erg warm, ik dacht van het is maar een stukje , seffens lopen we weer naast de rotswanden en heb je wat meer schaduw....maar helaas het stuk was veel langer dan ik vermoedde.
Alleen de laatste paar honderd meter voor de checkpoint had je wat schaduw.
Maar dan ben je er, je hebt het gehaald!!!!
Of eigenlijk ook weer niet, want van daar tot Agia Roumelli, waar je de boot moet nemen, is het nog 2,5 km.
Maar als je van de checkpoint nog een 750 m loopt is er een busje dat je voor 1,5 € naar Agia Romelli bracht.Dat heb ik genomen, want voor mijn voetzolen was het goed geweest, 18 km is 18 km en geen 20,5...
Eerst aan de checkpoint nog vers appelsiensap gedronken, er staan 2 kraampjes, de sinaasbomen staan er errond, ze hebben maar te plukken en sap te maken....lekker dat het was.
Dus met het busje naar Agia Roumelli, en dan zie je de zee verschijnen, prachtig gewoonweg.
Ook hiervan wat foto's genomen.
Er staat hier veel wind en zondag wel extra veel, want de boot kon niet aanleggen aan de steiger, hij moest op 't strand aanleggen om ons op te pikken....je kan daar enkel per boot weg...
Dan de bus naar 't hotel en in de bus heb ik de gids verteld dat ik diabeet ben en hen de pomp en alles laten zien en gezegd dat ik goed voorbereid aan mijn tocht was begonnen met toestemming van mijn dokter.
Haar ogen vielen bijna uit hun kassen, maar ik heb bewezen dat sommigen onder ons, mits goede voorbereiding op elk vlak dit wel aankunnen.
Je mag niet iedereen over dezelfde kam scheren, die les heb ik haar geleerd...lol ;-)
Het was zwaar, dat geef ik toe, maar dat wist ik ook en ook dat ik stijf ging worden de dag erna...maar dat had ik er voor over en met een goedwarm bad kan je al wat herstellen.
Ik heb de kloof doorwandeld zonder hypo's, veel meten, op tijd eten en vooral veel water drinken en af en toe een slokje cola, heb de fles ongeveer halfleeg gedronken over de hele dag.
Dus ik hen mijn doelstelling gehaald en ben trots op mezelf.
Ben wel in de namiddag hier in 't zwembad gedoken want ja , de spieren moesten toch zeker soepel genoeg zijn.
Zondagmorgen,5.40 u pickup aan 't hotel...er was nog een koppel van mijn hotel dat meeging , dus dat was leuk.
Nog wat mensen opgehaald en dan richting Oumalos, waar het begin van de kloof ligt.
Op 1200 m en toen nog zwaar in de wolken, letterlijk en figuurlijk. Toen de gids de kaartjes ging halen kregen we een speciale kruidenthee daar aangeboden, echt wel lekker en gelukkig zonder suiker...de gids had in de bus over de kloof verteld, de rustpunten opgenoemd en de bronnen, erop aangedrongen van veel water te drinken en je flesje bij te vullen aan de bronnen, het water is er lekker, ook geregeld te eten...en toen zei ze dat de kloof zwaar is en niet geschikt is voor mensen met hartproblemen en gewrichtsproblemen.
En toen zei ze iets waarvan ik bijna ontplofte; dat voor haar de kloof verboden gebied was voor diabeten....
Nu dat moet je net tegen mij zeggen; dat er iets verboden is omdat ik diabeet ben......gvd, ik zal zelf wel uitmaken wat ik kan en wat niet....ik heb hier meer dan een jaar mee bezig geweest, samen met mijn endo, om dit mogelijk te maken, dus nee dat verbod van haar lap ik wel degelijk aan mijn laars.
Ben nogal koppig van aard zie je?
Ik dacht; dame ik zal straks jou wel eens van repliek dienen.
Dus aan de tocht begonnen om 7 u, het wordt het "trappengedeelte" genoemd, je daalt ongeveer 600 m in 4 km en moest daar rond 9.30 u door zijn , indien niet...kan je tocht niet aan.
Dan kan je nog terugkeren, je moet dan wel het hele stuk terug naar boven...dit zijn woorden van de gids, want volgens haar tellen de km niet, het is de tijd waarin je hem loopt, ze noemde een aantal referentiepunten en tijden die je moest halen om de kloof te wandelen...4 tot maximaal 6 u voor de hele kloof anders was je conditie niet goed genoeg voor de kloof. Ik dacht dat we gingen wandelingen, niet dat je de beste tijd moest neerztten in de kloof...
Maar goed, ik heb die 4 km overbrugt en was om 8.30 u aan het eerste rustpunt, dus een uur voor op schema.....en onderweg nog rondgekeken en foto's genomen. Dat dalen was natuurlijk zwaar, vooral aan mijn knieën, maar daarna werd het wat vlakker. Je moet wel opletten voor grote en kleine keitjes, de paden liggen er de hele tocht mee bezaaid.
Af en toe kom je borden tegen met waarschuwingen voor vallende stenen, de moet je zo dicht mogelijk tegen de rotswanden verder wandelen.
De zon was er ook ondertussen doorgekomen en mijn trui verdween in de rugzak. Maar op de berg tss de bomen had je voldoende schaduw en was het aangenaam wandelen.
In het begin prikte ik elk uur om mijn suikers te meten en ik at en dronk voldoende tijdens de wandeling.
Aan elk rustpunt stopte ik 5 minuten om alles te contoleren, indien nodig gebruik te maken van de Franse wc's en dan hop weer verder, want te lang rusten brengt het gevaar mee dat je spieren gaan verstijven.
Vanaf de middag ben ik om het halfuur gaan meten, want toen begon het wel al zwaar te worden, maar ik had dan ook ondertussen het oude Samaria dorp bereikt, wat betekende dat ik ongeveer 3/4 de van de tocht had volbracht.Daar heb ik 10 minuten gepauzeerd, want toen waren mijn suikers gedaald tot 71 en dat moest eerst weer omhoog gebracht worden.
Eerst wat cola gedronken en toen 2 grote snadwiches gegeten.
Ik had een goede voorraad bij; 1 fles cola van 1,5 L, 4 hele grote sandwiches, 2 pakken koekjes en nog banaan en koekjes.
Mijn pomp heeft ook bijna 4 u afgestaan.
In het oude Samariadorp mooie foto's genomen en ook kennis gemaakt met de Kri-kri geit, die komt enkel hier op Kreta voort.
Dan verder voor het laatste stuk, daar moet je verschillende keren de rivier over, via keien en later ook bruggetjes, want de rivier werd breder en wilder, mooie watervalletjes ook gezien trouwens.
Ik kreeg wel pijn aan mijn voetzolen, want ik had toch een verkeerde keuze van schoen gemaakt, ze zaten heel goed alleen waren mijn zolen te dun. Ik begon moeilijk te lopen en dat had een stel jonge vrouwen gezien en 1 van hen vroeg me of ik een paar sportschoenen van haar aan wou...ik zei ja...maar dan moesten ze later op mij wachte om de schoenen terug te krijgen. De jonge dame zei dat ik ze mocht houden, ik wou ze ervoor betalen voor die schoenen maar dat wou ze ook niet.
Dus heb ik het laatste stuk op de sportschoenen verder gelopen en het was idd comfortabeler aan mijn voetzolen..
Ik kwam aan de Ijzeren Poort, daar is de doorgang maar 4 m breed en raken de rotswanden elkaar bijna.
Vanaf daar moet je over grote witte keien, meer klauteren dan wandelen en loop je pal in de zon, en toen werd het erg warm, ik dacht van het is maar een stukje , seffens lopen we weer naast de rotswanden en heb je wat meer schaduw....maar helaas het stuk was veel langer dan ik vermoedde.
Alleen de laatste paar honderd meter voor de checkpoint had je wat schaduw.
Maar dan ben je er, je hebt het gehaald!!!!
Of eigenlijk ook weer niet, want van daar tot Agia Roumelli, waar je de boot moet nemen, is het nog 2,5 km.
Maar als je van de checkpoint nog een 750 m loopt is er een busje dat je voor 1,5 € naar Agia Romelli bracht.Dat heb ik genomen, want voor mijn voetzolen was het goed geweest, 18 km is 18 km en geen 20,5...
Eerst aan de checkpoint nog vers appelsiensap gedronken, er staan 2 kraampjes, de sinaasbomen staan er errond, ze hebben maar te plukken en sap te maken....lekker dat het was.
Dus met het busje naar Agia Roumelli, en dan zie je de zee verschijnen, prachtig gewoonweg.
Ook hiervan wat foto's genomen.
Er staat hier veel wind en zondag wel extra veel, want de boot kon niet aanleggen aan de steiger, hij moest op 't strand aanleggen om ons op te pikken....je kan daar enkel per boot weg...
Dan de bus naar 't hotel en in de bus heb ik de gids verteld dat ik diabeet ben en hen de pomp en alles laten zien en gezegd dat ik goed voorbereid aan mijn tocht was begonnen met toestemming van mijn dokter.
Haar ogen vielen bijna uit hun kassen, maar ik heb bewezen dat sommigen onder ons, mits goede voorbereiding op elk vlak dit wel aankunnen.
Je mag niet iedereen over dezelfde kam scheren, die les heb ik haar geleerd...lol ;-)
Het was zwaar, dat geef ik toe, maar dat wist ik ook en ook dat ik stijf ging worden de dag erna...maar dat had ik er voor over en met een goedwarm bad kan je al wat herstellen.
Ik heb de kloof doorwandeld zonder hypo's, veel meten, op tijd eten en vooral veel water drinken en af en toe een slokje cola, heb de fles ongeveer halfleeg gedronken over de hele dag.
Dus ik hen mijn doelstelling gehaald en ben trots op mezelf.
Abonneren op:
Posts (Atom)