Geregeld ( 3 maandelijks magazine) lees ik Griekenland Magazine, een reismagazine enkel gewijd aan Griekenland en Cyprus.
Dit jaar bestaat dit magazine 10 jaar en ik behoor tot de trouwe lezers ervan, heb er hier er daar misschien enkele gemist wegens uitverkocht..:-(.
In het huidige staan ook weer interessante verhalen en wetenswaardigheden, en echt fantastische foto's van alle mogelijke streken en landschappen in Griekenland. Ook artikels met de bewoners van de uitgelichte streek staan erin, ik geniet echt van die verhalen en ik leer meer over de Grieken en hun gewoonten en gebruiken.
Nu, in de huidige editie wordt aan ons, de lezer, gevraagd ; welke is jullie mooiste/ favoriete plekje in Griekenland....
God, wat is dit voor een moeilijke vraag, overal, op elk eiland waar ik ben geweest heb ik een "feeling" en zelfs , zoals op Rhodos, meerder plekjes die ik prachtig vind.
Zoals Rhodos Stad 's nachts op een dakterras een wijntje drinken en genieten van het nachtelijk zicht op de oude haven, sfeervol verlicht. En daarna dwalen door de smalle straatjes en winkeltjes die alles feeëriek verlichten.
Of met je huurauto door de bergen zwerven en hier en daar geiten en schapen op je pad vinden, een bergdorpje passeren, even uitstappen om foto's te nemen en met de bewoners praten, als ze Engels of Duits verstaan en een frappé aangeboden krijgen.
Lindos of de Zeven Bronnen, of de Vlindervallei...het mooiste plekje kiezen op Rhodos is moeilijk.
Santorini dan....een pracht van een eiland als je per schip arriveert, de dorpjes liggen bovenaan op de kliffen en door de sneeuwwitte huisjes lijkt het of er sneeuw boven op de kliffen ligt.
Daar heb ik wel een favoriet plekje; Oia, het kunstenaarsdorp met zijn veelkleurige huizen, waar veelal in okerkleurige tinten moderne tekeningen opstaan, je hebt van daaruit ook een prachtig zicht op de Caldera...eeuwen geleden heeft een vulkaanuitbarsting dit eiland getroffen en daarom zijn de stranden daar zwart en bestaan uit vulkaanas.
Kreta, daar ben ik al vier keer geweest, Héraklion, Chersonissos voor het bekend werd, Rethymnon, Agia Galini dit alles heb ik al gezien, alleen de regio Chania nog niet.
De Imbroskloof is gewandeld (8 km) alleen de Samariakloof nog niet. Dus de mooiste plekjes heb ik op Kreta nog niet gezien.
Kos, 2 jaar geleden en vorig jaar gedaan. En dat op zich is al uitzonderlijk, normaal doe ik nooit 2 jaar achter elkaar hetzelfde eiland...want er zijn nog zoveel eilanden te ontdekken.
Maar Kos dus, ik werd er naartoe getrokken gelijk een magneet. Het eiland op zich is niet overdreven groot, maar er valt wel heel wat te ontdekken, en je kan ook een groot gedeelte per fiets doen.
Wat ik die 2 jaren dan ook telkens een week heb gedaan, fietsen langs stranden met de zeewind op je gezicht en de zon die je lichaam goudbruin brand.
Maar op Kos heb ik een speciaal plekje, daar ben ik helemaal thuis.
Hippocrates de eerste arts is daar geboren en heeft er lesgegeven aan zijn leerlingen onder zijn eigenste plataan.
Maar op een heuvel, 2 km van Kos stad heeft hij toendertijd het eerste sanatorium ooit gebouwd, het Asklépion.
Toen ik daar de eerste keer kwam en alles bekeek had ik een magisch gevoel...het is in 3 verdiepingen gebouwd en net toen ik helemaal bovenaan was , was het middag. Het zicht op de stad en de zee was overdonderrend mooi en ondanks de toeristen was er relatieve rust.
Daar op de hoogste tree heb ik toen mijn lunch opgegeten en genoten van het uitzicht en het gevoel van; dit is het, hier ben ik thuis. Ik leek daar letterlijk in de hemel, ook omdat ik daar heb gepraat met Hippocrates. ;-)
Een uur heb ik daar gezeten, heb van op die tree ook toen mijn oudste gebeld die toen die dag een belangrijk examen had in haar verpleegsterstudie.
Later bleek dat Hippocrates naar mij geluisterd had, want de dochter was met vlag en wimpel geslaagd.
Toen ik vorig jaar weer op Kos was, was dit ook mijn eerste uitstap, weer naar het Asklépion, alwaar ik weer diezelfde magie terugvond.
Er zullen ongetwijfeld nog prachtige plekken zijn in Griekenland en zelfs in de wereld, maar tot hiertoe is het Asklépion op Kos mijn mooiste plekje.
Ook Corfu en Zakynthos zijn mooie eilanden in de Ionische Zee, maar dat wordt voor een volgende blog.
zaterdag 15 september 2012
zondag 9 september 2012
De grote school
Vorige week maandag was het voor vele kindjes zover, hun eerste stappen in het eerste leerjaar.
Ook zo voor mijn 2 jongste kleinkinderen, de kleinzoon en de kleindochter.
De kleinzoon had er heel veel zin, hij stond al bijna 14 dagen te zeuren wanneer hij naar de grote school mocht.
De eerste schooldag was hij al om 6.45 u wakker, de vorige schooljaren moesten wij hem er om 7.30 u eruit sleuren en dan was hij nog moe..
Het kon niet vlug genoeg gaan bij hem, onybijten , nieuwe kleren aan...hij kreeg een hemd aan, aja het is een grote jongen nu en zijn nieuw boekentas met zijn eveneens nieuwe brooddoos en de gevraagde kaften erin...hij controleerde alles nog eens...zie dat mama iets vergeten was.
Bij de school aangekomen, op de speelplaats zag hij al direct zijn vriendjes en ging hij al meteen met hen rennen en rondlopen.
Toen de bel ging was het even wennen, waar moesten ze in de rij gaan staan.
Maar hun nieuwe juf was al "stand-by" en wees hun de weg, daar staat de rij van het eerste, en dan moeten jullie zo naar jullie klasje.
Omdat het de eerste dag was mochten de mama's en de papa's ook nog even mee naar de klas. Op het bord waren er blaadjes met de naam van elk kind erop, ze moesten hun naam eruit zoeken en mochten dan zelf een plaatsje zoeken waar ze wilden zitten. De juf gaf toen een beetje uitleg, zowel voor de kinderen als de ouders..En toen werden wij uitgewuifd door de kinderen.
Het was tijd om ze los te laten, zodat de juf hun kan gaan begeleiden in hun eerste stappen van hun schoolgaand leven.
Elke dag leert de kleinzoon een nieuwe letter schrijven, groter en kleiner, meer en minder...ze hebben 2 keer per week "bewegingsles" en hij is deze week al gaan zwemmen, dit gis om de 14 dagen de zxwemles.
Hij is ook al ingeschreven om op 26 september zijn eerste veldloop (je) te doen, want dat doet hij ook graag.
Zijn eerste week in de grote school is geslaagd.
De kleindochter heeft een grotere uitdaging voor zich.
Zij gaat naar een volledig nieuwe school, samen met haar zus. Hun gezin was vorig jaar verhuist en de kleindochters hebben toen hun schooljaar op hun toenmalige school afgemaakt.
Maar het was wel lastig want ze waren een eind uit de buurt gaan wonen.
Daarom was de beslissing genomen om ze vanaf dit schooljaar in hun huidige woonplaats naar de school te gaan.
Ik heb de kleindochters vorige maandag en gisteren (zaterdag) gebeld om naar hun wedervaren te vragen.
En het is blijkbaar een schot in de roos, volgens mijn oudste zijn haar 2 kindjes volledig aan het openbloeien.
Dus ook voor de jongste kleindochter is haar eerste dag in de grote school geslaagd. Alleen is de manier van lesgeven wel iets anders, zij kan al "ik" en "an" schrijven en lezen.
Maar rekenen heeft ze nog niet gedaan vertelde ze mij gisteren. Maar het is wel heel leuk hoor bomma.
Dus tegen kerst kunnen beide kabouterkes al heel wat lezen en schrijven...want daar zijn de dochters en ik het over eens...als je ziet wat een bundel leerstof dat die kids te verwerken krijgen dit jaar...wat zij nu op het einde van dit schooljaar moeten kennen, daar deden wij vroeger 2 leerjaren over.
.
Maar hier is weer een mijlpaal gezet in hun leven en onze familie..
En och, binnen 4 maanden zijn zij de jongsten niet meer, dan komt er weer een kleintje bij...waar we dit allemaal nog eens mee gaan beleven.
Ook zo voor mijn 2 jongste kleinkinderen, de kleinzoon en de kleindochter.
De kleinzoon had er heel veel zin, hij stond al bijna 14 dagen te zeuren wanneer hij naar de grote school mocht.
De eerste schooldag was hij al om 6.45 u wakker, de vorige schooljaren moesten wij hem er om 7.30 u eruit sleuren en dan was hij nog moe..
Het kon niet vlug genoeg gaan bij hem, onybijten , nieuwe kleren aan...hij kreeg een hemd aan, aja het is een grote jongen nu en zijn nieuw boekentas met zijn eveneens nieuwe brooddoos en de gevraagde kaften erin...hij controleerde alles nog eens...zie dat mama iets vergeten was.
Bij de school aangekomen, op de speelplaats zag hij al direct zijn vriendjes en ging hij al meteen met hen rennen en rondlopen.
Toen de bel ging was het even wennen, waar moesten ze in de rij gaan staan.
Maar hun nieuwe juf was al "stand-by" en wees hun de weg, daar staat de rij van het eerste, en dan moeten jullie zo naar jullie klasje.
Omdat het de eerste dag was mochten de mama's en de papa's ook nog even mee naar de klas. Op het bord waren er blaadjes met de naam van elk kind erop, ze moesten hun naam eruit zoeken en mochten dan zelf een plaatsje zoeken waar ze wilden zitten. De juf gaf toen een beetje uitleg, zowel voor de kinderen als de ouders..En toen werden wij uitgewuifd door de kinderen.
Het was tijd om ze los te laten, zodat de juf hun kan gaan begeleiden in hun eerste stappen van hun schoolgaand leven.
Elke dag leert de kleinzoon een nieuwe letter schrijven, groter en kleiner, meer en minder...ze hebben 2 keer per week "bewegingsles" en hij is deze week al gaan zwemmen, dit gis om de 14 dagen de zxwemles.
Hij is ook al ingeschreven om op 26 september zijn eerste veldloop (je) te doen, want dat doet hij ook graag.
Zijn eerste week in de grote school is geslaagd.
De kleindochter heeft een grotere uitdaging voor zich.
Zij gaat naar een volledig nieuwe school, samen met haar zus. Hun gezin was vorig jaar verhuist en de kleindochters hebben toen hun schooljaar op hun toenmalige school afgemaakt.
Maar het was wel lastig want ze waren een eind uit de buurt gaan wonen.
Daarom was de beslissing genomen om ze vanaf dit schooljaar in hun huidige woonplaats naar de school te gaan.
Ik heb de kleindochters vorige maandag en gisteren (zaterdag) gebeld om naar hun wedervaren te vragen.
En het is blijkbaar een schot in de roos, volgens mijn oudste zijn haar 2 kindjes volledig aan het openbloeien.
Dus ook voor de jongste kleindochter is haar eerste dag in de grote school geslaagd. Alleen is de manier van lesgeven wel iets anders, zij kan al "ik" en "an" schrijven en lezen.
Maar rekenen heeft ze nog niet gedaan vertelde ze mij gisteren. Maar het is wel heel leuk hoor bomma.
Dus tegen kerst kunnen beide kabouterkes al heel wat lezen en schrijven...want daar zijn de dochters en ik het over eens...als je ziet wat een bundel leerstof dat die kids te verwerken krijgen dit jaar...wat zij nu op het einde van dit schooljaar moeten kennen, daar deden wij vroeger 2 leerjaren over.
.
Maar hier is weer een mijlpaal gezet in hun leven en onze familie..
En och, binnen 4 maanden zijn zij de jongsten niet meer, dan komt er weer een kleintje bij...waar we dit allemaal nog eens mee gaan beleven.
De schaduwen worden langer..
De eerste week van september is gepasserd en dit weekend zou het laatste echt mooie en warme dagen leveren.
Rn ja, als je rondkijkt hier in de tuin zie je dat de schaduwen langer worden, de eikels vallen, bladeren ook al, er zijn al verkleuringen in de natuur merkbaar.
Ook als de zon 's morgens opkomt of 's avonds ondergaat zie je de subtiele veranderingen, het licht is niet meer zo scherp, net zomin als de kleuren.
Het blauw van de lucht is niet meer hemelsblauw maar lichtblauw, het felle groen van de lente verandert nu in dofgroen, ook bij gebrek aan regen.
De natuur vertraagt, de bloemen zitten in hun laatste stadia, er worden géén bloemknoppen meer aangemaakt.
Hier en daar ja...is er nog een nieuw rozeknopje te bespeuren en mijn zonnebloemen fleuren het het bloemperk nog een beetje op.
Maar tegelijkertijd ben ik al bezig om de uitgebloemde potten al te verwijderen bij de éénjarigen en ookal sommige struiken aan het terugsnoeien.
Binnen dit en zes weken moet de tuin toch "winterklaar" zijn. Dit betekent bemesten waar nodig, voetjes afdekken tegen de vrieskou, heel veel terugsnoeien voor een mooie bloei voor volgend voorjaar en zomer.
Er zijn ook een deel kuipplanten zoals de hibiscus die naar binnen moeten, het kot in om te overwinteren....
Ook de voederbakken voor de vogels moeten tegen die tijd weer bijgevuld worden.
Dus als ik nu buiten nog zit te genieten ben ik ook afscheid aan het nemen van de zomer, die al bij al niet slecht is geweesr.
Ja, de herfst is op kousevoeten naderbij aan het komen.
Laat het dan 's nachts regene aub, ik wil door de bladeren in het bos wandelen met de zon op mijn snoet...
Rn ja, als je rondkijkt hier in de tuin zie je dat de schaduwen langer worden, de eikels vallen, bladeren ook al, er zijn al verkleuringen in de natuur merkbaar.
Ook als de zon 's morgens opkomt of 's avonds ondergaat zie je de subtiele veranderingen, het licht is niet meer zo scherp, net zomin als de kleuren.
Het blauw van de lucht is niet meer hemelsblauw maar lichtblauw, het felle groen van de lente verandert nu in dofgroen, ook bij gebrek aan regen.
De natuur vertraagt, de bloemen zitten in hun laatste stadia, er worden géén bloemknoppen meer aangemaakt.
Hier en daar ja...is er nog een nieuw rozeknopje te bespeuren en mijn zonnebloemen fleuren het het bloemperk nog een beetje op.
Maar tegelijkertijd ben ik al bezig om de uitgebloemde potten al te verwijderen bij de éénjarigen en ookal sommige struiken aan het terugsnoeien.
Binnen dit en zes weken moet de tuin toch "winterklaar" zijn. Dit betekent bemesten waar nodig, voetjes afdekken tegen de vrieskou, heel veel terugsnoeien voor een mooie bloei voor volgend voorjaar en zomer.
Er zijn ook een deel kuipplanten zoals de hibiscus die naar binnen moeten, het kot in om te overwinteren....
Ook de voederbakken voor de vogels moeten tegen die tijd weer bijgevuld worden.
Dus als ik nu buiten nog zit te genieten ben ik ook afscheid aan het nemen van de zomer, die al bij al niet slecht is geweesr.
Ja, de herfst is op kousevoeten naderbij aan het komen.
Laat het dan 's nachts regene aub, ik wil door de bladeren in het bos wandelen met de zon op mijn snoet...
donderdag 30 augustus 2012
Hondenschool
Ons pupje is bijna 12 weken oud en krijgt binnen 14 dagen zijn laatste spuitje waaronder dat van kennelhoest.
En dan is hij klaar om naar het A klasje van de hondeschool te gaan.
En het is nodig, want hij heeft nogal een dominant karaktertje en hij groeit goed. Hij is te vroeg bij de moeder weggehaald en heeft dus niet geleerd dat hij niet mag bijten.
Dus daar moet nog geregeld ingegrepen worden.
Wij hebben gisteravond een bezoekje gebracht aan de hondeschool hier in het dorp, gaan kijken en info gaan vragen.
Het lidgeld is ok, 60 € per jaar is niet teveel en via het ziekenfonds krijg je daar nog eens 15 € op terug.
Een hond is immers lid van je gezin.
Je kan je doelstellingen zelf bepalen, wil je je hond enkel gehoorzaamheid en sociale vaardigheden aanleren is dat ok, dat kan je op een jaar klaarkrijgen.
Maar natuurlijk zijn er meer aspecten aan een hoindenschool, je kan er agility gaan doen, je kan aan wedstrijden meedoen enz..
Normaal is het voor onze pup alleen de bedoeling om gehoorzaamheid en sociale vaardigheden te leren ...misschien dat er later de agility erbij komt...dat zal ook een beetje van de tijdsduur afhangen, want er kan hier maar één keer per week naar de school gegaan worden door ons...en nochtans kan je 4 keer /week terecht op de school.
Het eerste contact met de instructeurs en de mensen van de school is positief, ze hebben wel strenge regels maar die zullen ook wel nodig zijn, wij hebben er geen problemen mee.
Dus nog een paar weken en onze pup kan naar zijn eerste leerjaar zoals een vriend het verwoorde...alleen zijn hier de leerjaren iets korter, 5 maanden ongeveer...en de hond moet elke keer een test doen om over te mogen, 80 % moeten ze halen...
De dochter gaat hem trainen , het is haar hond, maar ik ga meekijken want zoals vandaag ben ik met de hond alleen en dan moet hij ook naar mij luisteren....wordt vervolgd..
En dan is hij klaar om naar het A klasje van de hondeschool te gaan.
En het is nodig, want hij heeft nogal een dominant karaktertje en hij groeit goed. Hij is te vroeg bij de moeder weggehaald en heeft dus niet geleerd dat hij niet mag bijten.
Dus daar moet nog geregeld ingegrepen worden.
Wij hebben gisteravond een bezoekje gebracht aan de hondeschool hier in het dorp, gaan kijken en info gaan vragen.
Het lidgeld is ok, 60 € per jaar is niet teveel en via het ziekenfonds krijg je daar nog eens 15 € op terug.
Een hond is immers lid van je gezin.
Je kan je doelstellingen zelf bepalen, wil je je hond enkel gehoorzaamheid en sociale vaardigheden aanleren is dat ok, dat kan je op een jaar klaarkrijgen.
Maar natuurlijk zijn er meer aspecten aan een hoindenschool, je kan er agility gaan doen, je kan aan wedstrijden meedoen enz..
Normaal is het voor onze pup alleen de bedoeling om gehoorzaamheid en sociale vaardigheden te leren ...misschien dat er later de agility erbij komt...dat zal ook een beetje van de tijdsduur afhangen, want er kan hier maar één keer per week naar de school gegaan worden door ons...en nochtans kan je 4 keer /week terecht op de school.
Het eerste contact met de instructeurs en de mensen van de school is positief, ze hebben wel strenge regels maar die zullen ook wel nodig zijn, wij hebben er geen problemen mee.
Dus nog een paar weken en onze pup kan naar zijn eerste leerjaar zoals een vriend het verwoorde...alleen zijn hier de leerjaren iets korter, 5 maanden ongeveer...en de hond moet elke keer een test doen om over te mogen, 80 % moeten ze halen...
De dochter gaat hem trainen , het is haar hond, maar ik ga meekijken want zoals vandaag ben ik met de hond alleen en dan moet hij ook naar mij luisteren....wordt vervolgd..
Zijn eerste treinreis..
allee, dat denk ik toch, kan me niet herinneren dat de kleinzoon eerder al met de trein heeft gereden.
Dinsdag moest ik naar Hasselt, mijn neurologe een bezoekje brengen.
Iedereen is werken hier, géén auto's beschikbaar, dus moest het met het openbaar vervoer.
Ik heb al eens een topic geschreven hoe armzalig het openbaar vervoer hier is, dus ja ik wou het anders aanpakken nu.
Maar aangezien het schoolvakantie is, rijden de bussen hier nog minder frequent.
Ik had alles via internet opgezocht, moest om 7.45 u de bus naar 't station nemen, en gelukkig rijden de treinen wel om het uur.
Mijn afspraak was om 10.30 u, maar eerst moest er nog zo'n test gedaan worden van mijn hersenactiviteit, de kleinzoon vond dat leuk want hij mocht meekijken op de computer van de verpleegster.
Dus dit was allemaal ruim op tijd gedaan en dan was het wachten op de dokter ....en daar ging het mis.
Goed je afspraak kan wat uitlopen, een kwartier tot 20 minuten is aanvaardbaar ....maar bijna 2 uur...de meeste patiënten waren aan het grommelen en ik was bij de secretaresse eens gaan horen want ook bleek ik samen met nog een vrouw op hetzelfde uur een afspraak te hebben.
De kleinzoon heeft heel braaf geweest, maar 2 uur wachten voor een kind is lang...hij wou naar huis en met de trein rijden.
Net toen ik tegen de secretaresse ging zeggen dat ik naar huis ging want dat het echt met zijn haar gesleurd was kwam de dokteres buiten en bleek het aan mij te zijn...die andere dame kwaad en stennis maken, die isdus naar huis gegaan samen met nog andere patiënten.
Mijn test was trouwens heel goed, er mankeert nog niets aan mijn verstand...jammer voor sommigen die daar anders over denken ;-)...
Maar door het hele gedoe met die dokter en de achterstand is mijn hele planning in het honderd gelopen...de bus aan het ziekenhuis richting station rijdt tijdens de vakantie maar om het halfuur, anders om het kwartier, daardoor miste ik al 2 trinen, bedoeling was trein om 12.02 u terug te nemen, nu werd het de trein van 14.02 u.
En ja natuurlijk hadden wij honger gekregen , en aangezien we dan toch bijna 50 minuten moesten wachten op onze trein zijn we dan in het station maar een broodje gaan eten.
Na aankomst in het station van Leopoldsburg moesten we nog een 45 tal minuten wachten op de bus naar huis, aankomst daar 16.30 u..
De kleinzoon had genoeten van de treinreis maar hij was ook wel moe, van al dat wachten...je bent hier een dag onderweg voor eenafspraakje dat normaal maar een kwartier duurt..
Dinsdag moest ik naar Hasselt, mijn neurologe een bezoekje brengen.
Iedereen is werken hier, géén auto's beschikbaar, dus moest het met het openbaar vervoer.
Ik heb al eens een topic geschreven hoe armzalig het openbaar vervoer hier is, dus ja ik wou het anders aanpakken nu.
Maar aangezien het schoolvakantie is, rijden de bussen hier nog minder frequent.
Ik had alles via internet opgezocht, moest om 7.45 u de bus naar 't station nemen, en gelukkig rijden de treinen wel om het uur.
Mijn afspraak was om 10.30 u, maar eerst moest er nog zo'n test gedaan worden van mijn hersenactiviteit, de kleinzoon vond dat leuk want hij mocht meekijken op de computer van de verpleegster.
Dus dit was allemaal ruim op tijd gedaan en dan was het wachten op de dokter ....en daar ging het mis.
Goed je afspraak kan wat uitlopen, een kwartier tot 20 minuten is aanvaardbaar ....maar bijna 2 uur...de meeste patiënten waren aan het grommelen en ik was bij de secretaresse eens gaan horen want ook bleek ik samen met nog een vrouw op hetzelfde uur een afspraak te hebben.
De kleinzoon heeft heel braaf geweest, maar 2 uur wachten voor een kind is lang...hij wou naar huis en met de trein rijden.
Net toen ik tegen de secretaresse ging zeggen dat ik naar huis ging want dat het echt met zijn haar gesleurd was kwam de dokteres buiten en bleek het aan mij te zijn...die andere dame kwaad en stennis maken, die isdus naar huis gegaan samen met nog andere patiënten.
Mijn test was trouwens heel goed, er mankeert nog niets aan mijn verstand...jammer voor sommigen die daar anders over denken ;-)...
Maar door het hele gedoe met die dokter en de achterstand is mijn hele planning in het honderd gelopen...de bus aan het ziekenhuis richting station rijdt tijdens de vakantie maar om het halfuur, anders om het kwartier, daardoor miste ik al 2 trinen, bedoeling was trein om 12.02 u terug te nemen, nu werd het de trein van 14.02 u.
En ja natuurlijk hadden wij honger gekregen , en aangezien we dan toch bijna 50 minuten moesten wachten op onze trein zijn we dan in het station maar een broodje gaan eten.
Na aankomst in het station van Leopoldsburg moesten we nog een 45 tal minuten wachten op de bus naar huis, aankomst daar 16.30 u..
De kleinzoon had genoeten van de treinreis maar hij was ook wel moe, van al dat wachten...je bent hier een dag onderweg voor eenafspraakje dat normaal maar een kwartier duurt..
vrijdag 24 augustus 2012
Verbeeldingskracht...en doen alsof..
De kleinzoon heeft veel verbeelding, rijk aan fantasie.
Hij kijkt graag naar filmpjes op youtube van Mr.Bean en zijn Teddy.
De kleinzoon slaapt al van zijn babytijd met Beertje, dus toen hij de filmpjes van Mr.Bean ontdekte was dat een openbaring voor hem. Eerst speelde hij ze gewoon na.
Maar nu bomma thuis is en de kleinzoon elke morgen bij ons in bed kruipt met Beertje, vraagt bomma ook aan Beertje of hij goed geslapen heeft. En dan knikt Beertje ja ...of nee, naar gelang..
Zo is er een spel ontstaan tussen kleinzoon, Beertje en bomma ....na enige tijd is ook mama en vava hierin megegaan.
Dus Beertje is een volwaardig lid van het gezin geworden, hij eet mee, speelt met de kleinzoon en soms is Beertje stout in plaats van de kleinzoon.
Ook gebeurt het dat de kleinzoon nog met andere denkbeeldige vriendjes speelt, die bestaan wel niet echt zenne bomma die zitten in mijn hoofd, zo zegt hij dan. Soms midden in zijn spel betrekt hij één van ons, je moet zomaar op een vraag kunnen antwoorden of mee is een gesprek stappen dat hij dan aan het voeren is. Bij mij lukt dat gewoonlijk wel, ben zelf ook nogal fantasie rijk..maar vava kan soms niet mee..en dan moet de kleinzoon eerst uitleggen wat hij bedoelt.
En dan vraagt hij ook aan vava; heb je het begrepen vava?
Vava zegt soms tegen mij; waar haalt hij dat toch allemaal, zijn fantasie is oneindig...
Waarop bomma antwoordt; zo hoort dat bij een kind van zijn leeftijd. Hij hoort te spelen, liefst buiten...een dekentje nemen om te gaan kamperen in de tuin en zo vanalles en nog wat te beleven.
Liever zo dan ALTIJD voor de pc of tv te hangen...
Mensen met veel fantasie hebben een rijker denkpatroon.
Zo bezie ik het toch.
En ook meer leut in hun leven..
Hij kijkt graag naar filmpjes op youtube van Mr.Bean en zijn Teddy.
De kleinzoon slaapt al van zijn babytijd met Beertje, dus toen hij de filmpjes van Mr.Bean ontdekte was dat een openbaring voor hem. Eerst speelde hij ze gewoon na.
Maar nu bomma thuis is en de kleinzoon elke morgen bij ons in bed kruipt met Beertje, vraagt bomma ook aan Beertje of hij goed geslapen heeft. En dan knikt Beertje ja ...of nee, naar gelang..
Zo is er een spel ontstaan tussen kleinzoon, Beertje en bomma ....na enige tijd is ook mama en vava hierin megegaan.
Dus Beertje is een volwaardig lid van het gezin geworden, hij eet mee, speelt met de kleinzoon en soms is Beertje stout in plaats van de kleinzoon.
Ook gebeurt het dat de kleinzoon nog met andere denkbeeldige vriendjes speelt, die bestaan wel niet echt zenne bomma die zitten in mijn hoofd, zo zegt hij dan. Soms midden in zijn spel betrekt hij één van ons, je moet zomaar op een vraag kunnen antwoorden of mee is een gesprek stappen dat hij dan aan het voeren is. Bij mij lukt dat gewoonlijk wel, ben zelf ook nogal fantasie rijk..maar vava kan soms niet mee..en dan moet de kleinzoon eerst uitleggen wat hij bedoelt.
En dan vraagt hij ook aan vava; heb je het begrepen vava?
Vava zegt soms tegen mij; waar haalt hij dat toch allemaal, zijn fantasie is oneindig...
Waarop bomma antwoordt; zo hoort dat bij een kind van zijn leeftijd. Hij hoort te spelen, liefst buiten...een dekentje nemen om te gaan kamperen in de tuin en zo vanalles en nog wat te beleven.
Liever zo dan ALTIJD voor de pc of tv te hangen...
Mensen met veel fantasie hebben een rijker denkpatroon.
Zo bezie ik het toch.
En ook meer leut in hun leven..
Scherpe instellingen...of juist niet..
Dit gaat dus over HbA1c waarden.
Dit zijn je glucosewaarden over de laatste 8 weken.
Voor een gezonde persoon staat deze tussen de 5 en 5,5. Diabeten blijven liefst van al onder de 7.
Nu heb ik een artikel gelezen over te scherp ingesteld staan en/of toch liever hogere waarden.
Voor mezelf heb ik nu al een hele tijd de beslissing genomen om zo goe als mogelijk ingesteld te willen staan, en dat wil zeggen beneden de 7 liefst van alles wil ik rond de 6,5 hangen.
Voor mijn lichaam is dit scherp ingesteld staan.
Zeker als je weet dat ik bijna 23 jaar een HbA1c gehad heb dat schommelde tussen de 8 en 9 en waarschijnlijk ook geregeld een 10 behaalde...
Als een zombie heb ik geleefd al die jaren, ziek en moe, van het ene uiterste schommelend naar het andere. Mijn huid die constant scheurde van uitdroging, mijn humeur dat niet in te schatten was, meestal je bed uitkomen en dan al de ene voet niet voor de andere krijgen.
En toen, na 23 jaar spuiten, werd er mij een andere oplossing aangeboden; een insuline pomp die volledig op mij werd ingesteld...er werd wel bij verteld dat het een tijdje kon duren vooraleer er resultaat te zien zou gaan zijn, mijn lichaam moest zich aanpassen.
Maar na een drietal maanden aan de pomp en het eerste HbA1c resultaat handenvrijvend af wachten gebeurde er een mirakel.
Van 8,5 naar 6,9...
Het was inderdaad aanpassen...terug alles mogen eten,goed KH tellen en de pomp je insuline behoefte laten omrekenen en toedienen.
Er waren vele hypo's zeker de eerste maanden, maar als je al jaren in hyperland leeft was dit weer eens iets anders...
En de hypo's worden beter aangevoeld en ik kan nu gepast reageren, vroeger was ik ineens in een coma, toen wist ik pas na uren als ik bijkwam dat ik een hypo had....de gevolgen erna waren ook veel extremer, kou hebben, pijn in mijn benen...
Nee, ik sta liever ingesteld zoals nu, er zijn hypo's ja, maar ik voel me terug mens, er valt te leven met mij nu en hopelijk gaan ook de lichamelijke gevolgen ingeperkt kunnen blijven.
Want al die jaren die ik in hyperland heb geleefd kunnen ontzettende schade in een mensenlichaam toebrengen, amputaties, nierfalen en blindheid zijn nog maar een paar van die kwalen die je krijgt van constant te hoge waarden.
Maar niet alleen koolhydraten bepalen je waarden, er zijn zovele invloeden in je leven die je diabetes kunnen bepalen, stress is ook een hormoon net als de insuline die elke mens nodig heeft om glucose om te zetten in energie.
En volgens mij helpt een positieve kijk op het leven ook om je diabetes stabieler te houden.
Mijn volgende HbA1c bepaling is gepland voor begin november . Mijn doel; tussen 6,5 en 6,9.
Dus duimen maar ;-)
Dit zijn je glucosewaarden over de laatste 8 weken.
Voor een gezonde persoon staat deze tussen de 5 en 5,5. Diabeten blijven liefst van al onder de 7.
Nu heb ik een artikel gelezen over te scherp ingesteld staan en/of toch liever hogere waarden.
Voor mezelf heb ik nu al een hele tijd de beslissing genomen om zo goe als mogelijk ingesteld te willen staan, en dat wil zeggen beneden de 7 liefst van alles wil ik rond de 6,5 hangen.
Voor mijn lichaam is dit scherp ingesteld staan.
Zeker als je weet dat ik bijna 23 jaar een HbA1c gehad heb dat schommelde tussen de 8 en 9 en waarschijnlijk ook geregeld een 10 behaalde...
Als een zombie heb ik geleefd al die jaren, ziek en moe, van het ene uiterste schommelend naar het andere. Mijn huid die constant scheurde van uitdroging, mijn humeur dat niet in te schatten was, meestal je bed uitkomen en dan al de ene voet niet voor de andere krijgen.
En toen, na 23 jaar spuiten, werd er mij een andere oplossing aangeboden; een insuline pomp die volledig op mij werd ingesteld...er werd wel bij verteld dat het een tijdje kon duren vooraleer er resultaat te zien zou gaan zijn, mijn lichaam moest zich aanpassen.
Maar na een drietal maanden aan de pomp en het eerste HbA1c resultaat handenvrijvend af wachten gebeurde er een mirakel.
Van 8,5 naar 6,9...
Het was inderdaad aanpassen...terug alles mogen eten,goed KH tellen en de pomp je insuline behoefte laten omrekenen en toedienen.
Er waren vele hypo's zeker de eerste maanden, maar als je al jaren in hyperland leeft was dit weer eens iets anders...
En de hypo's worden beter aangevoeld en ik kan nu gepast reageren, vroeger was ik ineens in een coma, toen wist ik pas na uren als ik bijkwam dat ik een hypo had....de gevolgen erna waren ook veel extremer, kou hebben, pijn in mijn benen...
Nee, ik sta liever ingesteld zoals nu, er zijn hypo's ja, maar ik voel me terug mens, er valt te leven met mij nu en hopelijk gaan ook de lichamelijke gevolgen ingeperkt kunnen blijven.
Want al die jaren die ik in hyperland heb geleefd kunnen ontzettende schade in een mensenlichaam toebrengen, amputaties, nierfalen en blindheid zijn nog maar een paar van die kwalen die je krijgt van constant te hoge waarden.
Maar niet alleen koolhydraten bepalen je waarden, er zijn zovele invloeden in je leven die je diabetes kunnen bepalen, stress is ook een hormoon net als de insuline die elke mens nodig heeft om glucose om te zetten in energie.
En volgens mij helpt een positieve kijk op het leven ook om je diabetes stabieler te houden.
Mijn volgende HbA1c bepaling is gepland voor begin november . Mijn doel; tussen 6,5 en 6,9.
Dus duimen maar ;-)
Controle
Gisteren op controle geweest bij de chirurg die mijn schouder heeft "gerepareerd".
En ik moet zeggen , hij heeft dat goed gedaan, het voelt zoveel beter dan voor de operatie.
Het is een lieve vriendelijke man.
Hij vraagt direct hoe het gaat, hij luistert hl goed en als je vragen stelt beantwoordt hij ze uitgebreid in de gewone omgangstaal...niet met Latijnse benamingen zoals vele (oudere) dokters nogal eens durven doen.
Ik moest dan eens gaan rechtstaan en bepaalde oefeningen doen, waarbij hij heel goed oplette of het soepel verliep en waar wat stroever.
Als laatste moest ik mijn arm op schouderhoogte brengen, mijn hand naar onder draaien en mijn duim naar beneden laten wijzen...hij legde zijn hand tussen mijn pols en elleboog en toen moest ik mijn arm naar boven duwen terwijl hij tegendruk gaf. En ja ik heb alweer wat kracht, voldoende voor nu althans.
Hij was tevreden, ik zit volledig op schema zei hij...en ik blij natuurlijk.
Ik moest goed verder werken met de kinsiste, hij heeft ook nog 30 extra sessies bij haar geschreven.
Ga dus nog veel moeten oefenen, maar het is het waard.
De volgende controle is eind september, maar ik heb hier een goed gevoel bij.
Tot hiertoe is het de pijn waard geweest.
En ik moet zeggen , hij heeft dat goed gedaan, het voelt zoveel beter dan voor de operatie.
Het is een lieve vriendelijke man.
Hij vraagt direct hoe het gaat, hij luistert hl goed en als je vragen stelt beantwoordt hij ze uitgebreid in de gewone omgangstaal...niet met Latijnse benamingen zoals vele (oudere) dokters nogal eens durven doen.
Ik moest dan eens gaan rechtstaan en bepaalde oefeningen doen, waarbij hij heel goed oplette of het soepel verliep en waar wat stroever.
Als laatste moest ik mijn arm op schouderhoogte brengen, mijn hand naar onder draaien en mijn duim naar beneden laten wijzen...hij legde zijn hand tussen mijn pols en elleboog en toen moest ik mijn arm naar boven duwen terwijl hij tegendruk gaf. En ja ik heb alweer wat kracht, voldoende voor nu althans.
Hij was tevreden, ik zit volledig op schema zei hij...en ik blij natuurlijk.
Ik moest goed verder werken met de kinsiste, hij heeft ook nog 30 extra sessies bij haar geschreven.
Ga dus nog veel moeten oefenen, maar het is het waard.
De volgende controle is eind september, maar ik heb hier een goed gevoel bij.
Tot hiertoe is het de pijn waard geweest.
Kroonjuwelen
Nee, niet die van de Queen, eerder die van haar kleinzoon Harry.
Gistermorgen waren er in alle kranten over de hele wereld, behalve de Engelse, foto's te zien van een blote Harry, ergens in Las Vegas.
Hij had daar met vrienden en vriendinnen een spelletje strippoker gespeeld en blijkbaar verloren.
In de kranten stond als titel; kroonjuwelen ontbloot...maar zo erg was het nu ook weer niet.
Er was een foto waar je Harry op zijn rug zag met een blote poep...welgevormd vind ik zelf, het bekijken waard. ;-)
En de frontale foto vooraan, daar had hij zijn handen voor zijn interessanste delen LOL.
Harry was met vrienden op privévakantie, de foto's zijn gemaakt met een gsm en verkocht voor 10.000 pond.
Van je vrienden moet je het hebben denk ik dan.
Feit is dat die man (jongen) ook recht heeft op een privéleven, al is hij de broer van de kroonprins.
Heel Groot Britannië reageert nu weer geschokt en de Queen zal ook weer not amused zijn, Harry zal een ferme bolwassing krijgen van haar denk ik zo.
Er stond nog een foto in de krant waar hij gekleed en met panamahoed op nogal beteuterd keek...en toen op dat moment ook weer niet besefte dat hij gefotografeerd werd.
Harry weet wel dat hij bij publieke vertoningen zich moet gedragen als iemand van het Britse koningshuis omdat de familie dan door de papparazi wordt gefotografeerd, hij weet ook dat dit soort mensen te pas en te onpas kunnen opduiken, maar als je ergens binnen vier muren zit en daar nog niet je vrijheid mag vieren, zoals zovele andere mannen en vrouwen dit wel mogen doen zonder dat het in de wereldpers komt, is het al wel erg.
Zijn mama is zo gestorven op vlucht voor de papparazi's...
Nee, dan ben ik blij dat ik een modaal iemand ben, ik hoef niet constant achterom te loeren of er geen fotograaf staat...
Nee, gelukkig ben ik niet als prinses geboren, ben ik vrij om te staan en gaan waar ik wil, zonder achtervolgt te worden..
Gistermorgen waren er in alle kranten over de hele wereld, behalve de Engelse, foto's te zien van een blote Harry, ergens in Las Vegas.
Hij had daar met vrienden en vriendinnen een spelletje strippoker gespeeld en blijkbaar verloren.
In de kranten stond als titel; kroonjuwelen ontbloot...maar zo erg was het nu ook weer niet.
Er was een foto waar je Harry op zijn rug zag met een blote poep...welgevormd vind ik zelf, het bekijken waard. ;-)
En de frontale foto vooraan, daar had hij zijn handen voor zijn interessanste delen LOL.
Harry was met vrienden op privévakantie, de foto's zijn gemaakt met een gsm en verkocht voor 10.000 pond.
Van je vrienden moet je het hebben denk ik dan.
Feit is dat die man (jongen) ook recht heeft op een privéleven, al is hij de broer van de kroonprins.
Heel Groot Britannië reageert nu weer geschokt en de Queen zal ook weer not amused zijn, Harry zal een ferme bolwassing krijgen van haar denk ik zo.
Er stond nog een foto in de krant waar hij gekleed en met panamahoed op nogal beteuterd keek...en toen op dat moment ook weer niet besefte dat hij gefotografeerd werd.
Harry weet wel dat hij bij publieke vertoningen zich moet gedragen als iemand van het Britse koningshuis omdat de familie dan door de papparazi wordt gefotografeerd, hij weet ook dat dit soort mensen te pas en te onpas kunnen opduiken, maar als je ergens binnen vier muren zit en daar nog niet je vrijheid mag vieren, zoals zovele andere mannen en vrouwen dit wel mogen doen zonder dat het in de wereldpers komt, is het al wel erg.
Zijn mama is zo gestorven op vlucht voor de papparazi's...
Nee, dan ben ik blij dat ik een modaal iemand ben, ik hoef niet constant achterom te loeren of er geen fotograaf staat...
Nee, gelukkig ben ik niet als prinses geboren, ben ik vrij om te staan en gaan waar ik wil, zonder achtervolgt te worden..
dinsdag 21 augustus 2012
Lezen
Vanaf ik heb leren lezen in het eerste leerjaar, is dit een passie van mij geworden.
Ik kan niet zeggen hoeveel boeken ik in al die jaren al heb gelezen, duizenden, heelder bibliotheken in elk geval.
En nu sinds ik weer thuis ben en voorlopig niet mag gaan werken is die passie weer opgelaaid.
Vooral door het feit dat ik een fantatische schrijfster heb ontdekt namelijk ;
Santa Montefiore.
Zij is Engelse, en woont nu weer in Engeland, maar ze heeft ook een deel van haar leven in Zuid -Amerika gewoond.Ze heeft Spaans en Italiaans gestudeerd en een deel van haar romans spelen zich ook in Italië en Frankrijk en Chili af.
Ze schrijft romans, maar niet van die plakkerige...
Nee, ze schrijft over levens die in elkaar vloeien, ze heeft romans geschreven die zich tijdens de oorlog afspeelden of kort erna in Italië en Frankrijk , over confrontatie tussen het verzet en de verraders.
Ze heeft romans die beginnen eind jaren '50 en die eindigen in het heden, die zich dan afspelen in "High Society" van Engeland waar in de landhuizen niet alles peis en vree is...
En de laatste die ik vandaag heb uitgelezen begint bij de bankcrisis inEngeland 2010, hoofdpersonages zijn vrouwen die getrouwd zijn met bankiers...ze hebben allemaal een goed leven, kennen grote luxe...Het hoofdpersonage Angelica is schrijfster voor kinderboeken en succesvol.
Ze is getrouwd met Fransman die goed geld verdient in de City, maar eigenlijk te weinig omkijkt naar zijn vrouw en kinderen, alleen maar bezig met bankieren.
En zoals het in die kringen betaamt worden zij veelvuldig op etentjes uitgenodigd...en op één van die etentjes leert zij Jack kennen, een Zuidafrikaan die een wijnplantage beheert.
Jack is een onverbeterlijke flirt, getrouwd met Anna die hem de vrijheid geeft om van zijn leven te genieten zoals hij dat wil.
Angelica en Jack flirten via smsjes en mails er duchtig op los, de situatie wordt onhoudbaar , maar dan moet Angelica naar Zuid-Afrika op promotietour voor haar nieuwste boek en ontmoet Jack daar.
De situatie loopt volledig uit de hand, hoe ga ik niet vertellen, maar zoals bij de meeste van haar romans eindigt het niet zoals je zou verwachten.
Santa Montefiore bekijkt het leven niet als een doorsnee mens, nee integendeel, ze geeft andere aspecten mee dan je zou verwachten .
Sommige van haar plots, daar kan ik me in vinden, ze doet je nadenekn zonder te (ver) oordelen.
Er zijn er 12 al verschenen in het Nederlands, op die paar maanden heb ik ze alle 12 gekocht.
Ik moet er nog 4 van lezen, met een gemiddelde van 400 pagina per roman.
Er is sinds mei nog een nieuwe uit, maar die moet nog naar het Nederlands vertaald worden.
Verwachte uitgave hier in België; rond kerstmis...
Ik weet wat ik voor mezelf onder de kerstboom leg...
Alhoewel...als ik tijd heb wordt die direct gelezen en niet verpakt onder de boom gelegd..
Ik kan niet zeggen hoeveel boeken ik in al die jaren al heb gelezen, duizenden, heelder bibliotheken in elk geval.
En nu sinds ik weer thuis ben en voorlopig niet mag gaan werken is die passie weer opgelaaid.
Vooral door het feit dat ik een fantatische schrijfster heb ontdekt namelijk ;
Santa Montefiore.
Zij is Engelse, en woont nu weer in Engeland, maar ze heeft ook een deel van haar leven in Zuid -Amerika gewoond.Ze heeft Spaans en Italiaans gestudeerd en een deel van haar romans spelen zich ook in Italië en Frankrijk en Chili af.
Ze schrijft romans, maar niet van die plakkerige...
Nee, ze schrijft over levens die in elkaar vloeien, ze heeft romans geschreven die zich tijdens de oorlog afspeelden of kort erna in Italië en Frankrijk , over confrontatie tussen het verzet en de verraders.
Ze heeft romans die beginnen eind jaren '50 en die eindigen in het heden, die zich dan afspelen in "High Society" van Engeland waar in de landhuizen niet alles peis en vree is...
En de laatste die ik vandaag heb uitgelezen begint bij de bankcrisis inEngeland 2010, hoofdpersonages zijn vrouwen die getrouwd zijn met bankiers...ze hebben allemaal een goed leven, kennen grote luxe...Het hoofdpersonage Angelica is schrijfster voor kinderboeken en succesvol.
Ze is getrouwd met Fransman die goed geld verdient in de City, maar eigenlijk te weinig omkijkt naar zijn vrouw en kinderen, alleen maar bezig met bankieren.
En zoals het in die kringen betaamt worden zij veelvuldig op etentjes uitgenodigd...en op één van die etentjes leert zij Jack kennen, een Zuidafrikaan die een wijnplantage beheert.
Jack is een onverbeterlijke flirt, getrouwd met Anna die hem de vrijheid geeft om van zijn leven te genieten zoals hij dat wil.
Angelica en Jack flirten via smsjes en mails er duchtig op los, de situatie wordt onhoudbaar , maar dan moet Angelica naar Zuid-Afrika op promotietour voor haar nieuwste boek en ontmoet Jack daar.
De situatie loopt volledig uit de hand, hoe ga ik niet vertellen, maar zoals bij de meeste van haar romans eindigt het niet zoals je zou verwachten.
Santa Montefiore bekijkt het leven niet als een doorsnee mens, nee integendeel, ze geeft andere aspecten mee dan je zou verwachten .
Sommige van haar plots, daar kan ik me in vinden, ze doet je nadenekn zonder te (ver) oordelen.
Er zijn er 12 al verschenen in het Nederlands, op die paar maanden heb ik ze alle 12 gekocht.
Ik moet er nog 4 van lezen, met een gemiddelde van 400 pagina per roman.
Er is sinds mei nog een nieuwe uit, maar die moet nog naar het Nederlands vertaald worden.
Verwachte uitgave hier in België; rond kerstmis...
Ik weet wat ik voor mezelf onder de kerstboom leg...
Alhoewel...als ik tijd heb wordt die direct gelezen en niet verpakt onder de boom gelegd..
Puppy
Er lopen al 3 paar viervoeters hier in huis rond...
Twee poezebeesten en een Mechelse Herder...de poezebeesten zijn ongeveer even oud, beiden iets meer dan een jaar nu..de Mechelaar is onze ouderdomsdeken en is al sinds mei 11 lentes jong.
Maar sinds 2 weken is er nog een viervoeter bijgekomen, een Duitse Herder, en dit is een hij...
De andere schattekes zij zij's...;-)...
Dus gaat de Duitser op zijn 6 maanden gekastreerd worden want onze Mechelaar is nog maagd en niet gesteriliseerd...en aan nestjes gaan we nu echt niet meer beginnen...
Waarom de Duitser er nog bij?
Dan zou ik kunnen antwoorden omdat dieren hier geliefd zijn, als ik het geld en de tijd er zou voor hebben zou dat hier veranderen in een kinderboerderij.
Maar de Duitser is een beslissing van de jongste dochter, zij heeft hem gekocht en verzorgd hem. Zij haalde alss reden aan dat de Mechelaar al serieus oud aan het worden is en dat als zij zou sterven de klap dan misschien minder erg zou zijn, ook voor de kleinzoon.
Nu; de Mechelaar wordt oud en ziet al grijs en je ziet dat ze moeilijker rechtkomt, met andere woorden, ze krijgt ouderdomskwaaltjes.
Maar ondanks dat kan het ook zijn dat ze nog 5 à 6 jaar in goede gezondheid verder leeft.
En aangezien de Mechelaar al een grote hond is...en de Duitser nog groter en struiser wordt en ook nog eens een stuk meer per dag eet, kom je aan heel wat hond in huis...
Nu in de zomer geeft het niet, er is buiten ruimte genoeg om ze te laten dollen met elkaar en ze te laten lopen.
Maar in de winter, als het echt heel koud of regenachtig is kan je die dieren toch niet de hele dag daar in laten rondlopen.
En dan gaan we moeten bekijken of de jonge hond, de uren dat hij binnen moet blijven niet agressief gaat worden.
Er zal veel moeten gewandeld worden, hij kan in elk geval elke dag de kleinzoon mee naar 't school doen en gaan halen.
Maar ook 's morgens en 's avonds zal hij hier in de bossen wel eens moeten lopen om zijn energie kwijt te raken.
Gisteren is hij al naar de dierenarts geweest, hij moest zijn ontwormingsmiddel hebben, nog een spuitje en al een algemene check-up.
Hij is in goede gezondheid, maar de dierenarts zegt dat hij "karakter" heeft.
Nu, dat wisten we al, het is een doorzetter, maar nu na 14 dagen kent hij wel al zijn naam en weet ook al wel wat "neen" betekent.
Maar dat wil niet zeggen dat hij al van de eerste moment opgeeft hoor, hij probeert nog wel zaken te doen waarvan hij eigenlijk wel weet dat het niet mag.
Het is een pup van bijna 10 weken oud, dus er is nog veel werk aan...maar het is een feit hij heeft iedereens hart hier al gestolen...
wordt ongetwijfeld vervolgd
Twee poezebeesten en een Mechelse Herder...de poezebeesten zijn ongeveer even oud, beiden iets meer dan een jaar nu..de Mechelaar is onze ouderdomsdeken en is al sinds mei 11 lentes jong.
Maar sinds 2 weken is er nog een viervoeter bijgekomen, een Duitse Herder, en dit is een hij...
De andere schattekes zij zij's...;-)...
Dus gaat de Duitser op zijn 6 maanden gekastreerd worden want onze Mechelaar is nog maagd en niet gesteriliseerd...en aan nestjes gaan we nu echt niet meer beginnen...
Waarom de Duitser er nog bij?
Dan zou ik kunnen antwoorden omdat dieren hier geliefd zijn, als ik het geld en de tijd er zou voor hebben zou dat hier veranderen in een kinderboerderij.
Maar de Duitser is een beslissing van de jongste dochter, zij heeft hem gekocht en verzorgd hem. Zij haalde alss reden aan dat de Mechelaar al serieus oud aan het worden is en dat als zij zou sterven de klap dan misschien minder erg zou zijn, ook voor de kleinzoon.
Nu; de Mechelaar wordt oud en ziet al grijs en je ziet dat ze moeilijker rechtkomt, met andere woorden, ze krijgt ouderdomskwaaltjes.
Maar ondanks dat kan het ook zijn dat ze nog 5 à 6 jaar in goede gezondheid verder leeft.
En aangezien de Mechelaar al een grote hond is...en de Duitser nog groter en struiser wordt en ook nog eens een stuk meer per dag eet, kom je aan heel wat hond in huis...
Nu in de zomer geeft het niet, er is buiten ruimte genoeg om ze te laten dollen met elkaar en ze te laten lopen.
Maar in de winter, als het echt heel koud of regenachtig is kan je die dieren toch niet de hele dag daar in laten rondlopen.
En dan gaan we moeten bekijken of de jonge hond, de uren dat hij binnen moet blijven niet agressief gaat worden.
Er zal veel moeten gewandeld worden, hij kan in elk geval elke dag de kleinzoon mee naar 't school doen en gaan halen.
Maar ook 's morgens en 's avonds zal hij hier in de bossen wel eens moeten lopen om zijn energie kwijt te raken.
Gisteren is hij al naar de dierenarts geweest, hij moest zijn ontwormingsmiddel hebben, nog een spuitje en al een algemene check-up.
Hij is in goede gezondheid, maar de dierenarts zegt dat hij "karakter" heeft.
Nu, dat wisten we al, het is een doorzetter, maar nu na 14 dagen kent hij wel al zijn naam en weet ook al wel wat "neen" betekent.
Maar dat wil niet zeggen dat hij al van de eerste moment opgeeft hoor, hij probeert nog wel zaken te doen waarvan hij eigenlijk wel weet dat het niet mag.
Het is een pup van bijna 10 weken oud, dus er is nog veel werk aan...maar het is een feit hij heeft iedereens hart hier al gestolen...
wordt ongetwijfeld vervolgd
zondag 19 augustus 2012
Kwakkelzomer
Begin juli kreeg je dit woord constant te horen, het wordt een kwakkelzomer.
Toen had ik al zoiets hoe kun je nu zoiets zeggen, de zomer is pas begonnen.
Ja , er waren sombere dagen bij, mijn verjaardag was ook niet bepaald zonnig en zoals ik het graag zou gehad hebben.
En ja er werden onweders voorspeld en zelfs zondvloeden...die zijn er ook geweest in sommige streken.
Maar de streek waar ik woon is dan blijkbaar elke keer aan " the worst possible situation" ontsnapt.
Er zijn regen buien geweest, maar ook niet meer dan dat.
Voor mij is het mooie zomer, wat ik heb heel wat tijd buiten in mijne tuin doorgebracht, al lezend, mijn planten verzorgd en laten gieten indien nodig.Je ziet dit trouwens aan mijn teint dat ik veel buiten zit, er zijn mensen die me vragen hoe het in Griekenland is geweest....en net daar ben ik nog niet geweest dit jaar.
Ik heb menige tassen thee en koffie, al dan niet met iets lekkers erbij gedronken hier op mijn beste plaatsje in de tuin, met uitzicht op de kleuren van mijn bloemen en het grasgroene van het gras...wat nu aan het vergelen is en stilaan op verdord koren begint te lijken omwille van de droogte...
Want eigenlijk sinds wij naar zee zijn geweest (eind juli) is het echt een mooie zomer geworden, zodanig zelfs dat het al iets meer dan een week lijkt of je ergens in het Zuiden van Euroçpa zit.
En daar hangt er al van eind juni een hittegolf...die zich heeft opgeschoven naar het noordelijke deel van Europa...
Halfoost is gepasseerd, nog een paar weken en dan is het weer school.
En dan is het tijd voor de "Indian Summer" en die kan de hele maand september nog duren, van mij mag het tot eind oktober.
Zoveel als mogelijk zonlicht opdoen voor de winter eraan komt.
Dus ben ik nu weer buiten aan het genieten en laat jullie meelezen hoe ik deze zomer ervaar.
Het wordt voorlopig de warmste dag van het jaar vandaag, hier op het plekje waar ik woon kan het 38 à 39° worden, nu bijna middag is het al 29,7° met tot hiertoe een verkoelend briesje...
Ik geniet nu volop en als het straks te warm wordt leg ik me neer in het zwembad en zoek daar verkoeling...
Wie sprak er hier van een kwakkelzomer?
Ik niet in elk geval!!!
Toen had ik al zoiets hoe kun je nu zoiets zeggen, de zomer is pas begonnen.
Ja , er waren sombere dagen bij, mijn verjaardag was ook niet bepaald zonnig en zoals ik het graag zou gehad hebben.
En ja er werden onweders voorspeld en zelfs zondvloeden...die zijn er ook geweest in sommige streken.
Maar de streek waar ik woon is dan blijkbaar elke keer aan " the worst possible situation" ontsnapt.
Er zijn regen buien geweest, maar ook niet meer dan dat.
Voor mij is het mooie zomer, wat ik heb heel wat tijd buiten in mijne tuin doorgebracht, al lezend, mijn planten verzorgd en laten gieten indien nodig.Je ziet dit trouwens aan mijn teint dat ik veel buiten zit, er zijn mensen die me vragen hoe het in Griekenland is geweest....en net daar ben ik nog niet geweest dit jaar.
Ik heb menige tassen thee en koffie, al dan niet met iets lekkers erbij gedronken hier op mijn beste plaatsje in de tuin, met uitzicht op de kleuren van mijn bloemen en het grasgroene van het gras...wat nu aan het vergelen is en stilaan op verdord koren begint te lijken omwille van de droogte...
Want eigenlijk sinds wij naar zee zijn geweest (eind juli) is het echt een mooie zomer geworden, zodanig zelfs dat het al iets meer dan een week lijkt of je ergens in het Zuiden van Euroçpa zit.
En daar hangt er al van eind juni een hittegolf...die zich heeft opgeschoven naar het noordelijke deel van Europa...
Halfoost is gepasseerd, nog een paar weken en dan is het weer school.
En dan is het tijd voor de "Indian Summer" en die kan de hele maand september nog duren, van mij mag het tot eind oktober.
Zoveel als mogelijk zonlicht opdoen voor de winter eraan komt.
Dus ben ik nu weer buiten aan het genieten en laat jullie meelezen hoe ik deze zomer ervaar.
Het wordt voorlopig de warmste dag van het jaar vandaag, hier op het plekje waar ik woon kan het 38 à 39° worden, nu bijna middag is het al 29,7° met tot hiertoe een verkoelend briesje...
Ik geniet nu volop en als het straks te warm wordt leg ik me neer in het zwembad en zoek daar verkoeling...
Wie sprak er hier van een kwakkelzomer?
Ik niet in elk geval!!!
zaterdag 18 augustus 2012
Bijna 2 maanden
heb ik niet meer geschreven, kon ik niet bloggen...
en ik miste het, want er waren toch nog zaken waar ik jullie wou van laten meegenieten.
Maar ik moest geopereerd worden aan mijn schouder en ik moest 4 weken in een mitella.
En aangezien het mijn rechterschouder was, werd ik dus letterlijk lam gelegd, bij alles moest ik geholpen worden, zelfs vlees snijden..
Maar die periode ben ik ook doorgesukkeld, soms met veel pijn en ook met verveling, want ja ik kon wel op de pc komen lezen, maar links typen was moeilijk en zeer vermoeiend, dus schreef ik enkel korte boodschapjes op 't forum en fb.
Nu ga ik al 3 weken terug naar de kiné, zij mocht mij de eerste 2 weken enkel masseren en passieve oefeningen laten doen.
Vanaf vorige week ben ik mee actief aan het oefenen en het gaat goed, ben ook al bijna een week pijnvrij en hoef dus ook géén pijnstillers te nemen nu.
Misschien dat het goede, droge weer in meespeelt, dat zal afwachten worden.
In elk geval; ik ben terug actief en kan weer bloggen.
Dus kom hier maar terug lezen, het wordt de moeite! :-)
en ik miste het, want er waren toch nog zaken waar ik jullie wou van laten meegenieten.
Maar ik moest geopereerd worden aan mijn schouder en ik moest 4 weken in een mitella.
En aangezien het mijn rechterschouder was, werd ik dus letterlijk lam gelegd, bij alles moest ik geholpen worden, zelfs vlees snijden..
Maar die periode ben ik ook doorgesukkeld, soms met veel pijn en ook met verveling, want ja ik kon wel op de pc komen lezen, maar links typen was moeilijk en zeer vermoeiend, dus schreef ik enkel korte boodschapjes op 't forum en fb.
Nu ga ik al 3 weken terug naar de kiné, zij mocht mij de eerste 2 weken enkel masseren en passieve oefeningen laten doen.
Vanaf vorige week ben ik mee actief aan het oefenen en het gaat goed, ben ook al bijna een week pijnvrij en hoef dus ook géén pijnstillers te nemen nu.
Misschien dat het goede, droge weer in meespeelt, dat zal afwachten worden.
In elk geval; ik ben terug actief en kan weer bloggen.
Dus kom hier maar terug lezen, het wordt de moeite! :-)
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen...
de klank van de stad maakt mijn ziel amoureus...
dit komt uit een liedje van Wannes Van De Velde, één van Antwerpens kleinkunstenaars. Hij zingt volks over het gewone leven en is ook nog eens beeldend kunstenaar.
Ik was deze middag via youtube zijn oeuvre aan het beluisteren en vooral dit liedje.
Er kwamen foto' en beelden uit de jaren '70 en 80 gepasseerd, mijn jeugdjaren en het antwerpen dat ik gekend heb als mijn broekzak.
Het Antwerpen dat in mijn ogen zo mooi was...
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen.....denk dat het ruim 20 jaar geleden is dat ik nog eens 's nachts door de straten van mijn Antwerpen dwaalde.
En de magie die ik daar toen beleefde, met mijn vrienden ga ik er niet meer terugvinden vrees ik.
Vooral de zomernachten, met de nachtelijke terrassen en diepzinnige (zatte) gesprekken met vrienden en passanten die herinner ik mij.
En dan, heel vroeg de zon zien opkomen boven 't Scheld...
Die beelden uit die jaren, met zijn piepkleine mooie straatjes die de toeristen zo niet direct vinden, de pleintjes in de oude binnenstad....daar kon je toen nog in verdwalen en ontdekkingen doen.
Het koffiehuisje in de Haarstraat waar ik met vriendinnen menigte uren heb gezeten, koffiekletsend met lekkere taart erbij over mannen en wat je met hen aanmoest...
De Hoogstraat doorwandelen naar de voetgangerstunnel, daar had je veel kans om artiesten zoals de Strangers tegen te komen, of naar de Muze gaan waar vele artiesten kwamen, Ferre Gringard en Wannes Van De Velde oa...
Het Antwerpen van mijn jeugd en magische momenten, ik weet niet of het nog bestaat. Ik heb er de beste jeugd gehad die je als jong meisje en opgroeiende vrouw maar kon meemaken, alles kon en mocht...
Sex, drugs en Rock&Roll...van de drugs ben ik gelukkig afgebleven, maar van de rest heb ik uitbundig genoten.
Zo terug in de tijd gekapatulteerd worden is wel wonderlijk, want je beseft ook ineens dat je mistens de helft van je leven al opgesoupeerd hebt.
Er zit al minstens één generatie tussen ....mijn magie is weg en niet weg, ze zit nog in mijn hoofd...dus hoop ik dat er nog magie is voor de komende generaties en dat ook zij op een onbezorgde manier kunnen verdwalen in de straten van Antwerpen en de magie van de stad vinden, hun magie...
Maar weet dat de klanken van de stad mijn ziel nog altijd amoureus maken...
Ik hou nog altijd van mijn stad!
dit komt uit een liedje van Wannes Van De Velde, één van Antwerpens kleinkunstenaars. Hij zingt volks over het gewone leven en is ook nog eens beeldend kunstenaar.
Ik was deze middag via youtube zijn oeuvre aan het beluisteren en vooral dit liedje.
Er kwamen foto' en beelden uit de jaren '70 en 80 gepasseerd, mijn jeugdjaren en het antwerpen dat ik gekend heb als mijn broekzak.
Het Antwerpen dat in mijn ogen zo mooi was...
Ik wil deze nacht in de straten verdwalen.....denk dat het ruim 20 jaar geleden is dat ik nog eens 's nachts door de straten van mijn Antwerpen dwaalde.
En de magie die ik daar toen beleefde, met mijn vrienden ga ik er niet meer terugvinden vrees ik.
Vooral de zomernachten, met de nachtelijke terrassen en diepzinnige (zatte) gesprekken met vrienden en passanten die herinner ik mij.
En dan, heel vroeg de zon zien opkomen boven 't Scheld...
Die beelden uit die jaren, met zijn piepkleine mooie straatjes die de toeristen zo niet direct vinden, de pleintjes in de oude binnenstad....daar kon je toen nog in verdwalen en ontdekkingen doen.
Het koffiehuisje in de Haarstraat waar ik met vriendinnen menigte uren heb gezeten, koffiekletsend met lekkere taart erbij over mannen en wat je met hen aanmoest...
De Hoogstraat doorwandelen naar de voetgangerstunnel, daar had je veel kans om artiesten zoals de Strangers tegen te komen, of naar de Muze gaan waar vele artiesten kwamen, Ferre Gringard en Wannes Van De Velde oa...
Het Antwerpen van mijn jeugd en magische momenten, ik weet niet of het nog bestaat. Ik heb er de beste jeugd gehad die je als jong meisje en opgroeiende vrouw maar kon meemaken, alles kon en mocht...
Sex, drugs en Rock&Roll...van de drugs ben ik gelukkig afgebleven, maar van de rest heb ik uitbundig genoten.
Zo terug in de tijd gekapatulteerd worden is wel wonderlijk, want je beseft ook ineens dat je mistens de helft van je leven al opgesoupeerd hebt.
Er zit al minstens één generatie tussen ....mijn magie is weg en niet weg, ze zit nog in mijn hoofd...dus hoop ik dat er nog magie is voor de komende generaties en dat ook zij op een onbezorgde manier kunnen verdwalen in de straten van Antwerpen en de magie van de stad vinden, hun magie...
Maar weet dat de klanken van de stad mijn ziel nog altijd amoureus maken...
Ik hou nog altijd van mijn stad!
zondag 24 juni 2012
BK Wielrennen, Geel...
Geel...dat is niet zover hiervandaan, net als Balen trouwens!
Balen, daar is onze Tom van afkomstig.
Dus het Belgisch Kampioenschap in Geel rijden, was voor hem een thuisrit...hij rijdt geregeld hier in de streek rond, als hij thuis is.
En dus waren zijn supportes allemaal daar in Geel aanwezig om hun held aan te moedigen.
Er was er maar één die het hier kon/moest winnen, al fluitend werd gezegd.
Het is een vlak parcours, in en rond Geel, er was ook een stuk van de ring dat in het parcours was gelegd en net op dat stuk was het heel winderig.
Dus de uitdaging was groot, ook omdat het weer niet echt meehielp, koud en heel nat met als bonus extra veel wind.
Wij hebben het hiet thuis op tv gevolgd.
Het was grappig voor mij, want ik kom geregeld in Geel voor mijn werk en dan zie je de staten waar je anders met de auto doorrijd ineens vol met wielrenners en supporters.
Het was met de dochter hier een spelletje om zo vlug mogelijk de naam van de straat te noemen waar de coureurs reden...
De laatste 10 km waren spannend, onze Tom zat vooraan met 5 coureurs waaronder 1 ploegmaat en dan kwam Gilbert en wat verderop het peloton..
Toen was er de laatste km, Tom had geregeld voorop gereden om hun voorsprong te behouden en ook zijn kansen om Belgisch kampioen te vrijwaren, maar nu nam hij plaats achteraan omdat hij zijn sprint van daaruit wou beginnen en overzicht te houden en geen verrassingen te krijgen.
Toen op goed 400 m van de eindmeet de sprint werd ingezet was hij heel alert en is dan op tijd meegegaan en hij heeft het hem geflikt;
Tom Boonen is voor de 2de maal Belgisch kampioen!
En hij mag de Belgische driekleur een heel jaar dragen, ook op de Olympische Spelen...en daar duimen we dan op Olympisch Goud, want dat heeft onze Tom wel verdiend!!!
PS; ik ben supporten van Tom...maar dat hebben jullie al wel geraden denk ik hé?
LOL...
Balen, daar is onze Tom van afkomstig.
Dus het Belgisch Kampioenschap in Geel rijden, was voor hem een thuisrit...hij rijdt geregeld hier in de streek rond, als hij thuis is.
En dus waren zijn supportes allemaal daar in Geel aanwezig om hun held aan te moedigen.
Er was er maar één die het hier kon/moest winnen, al fluitend werd gezegd.
Het is een vlak parcours, in en rond Geel, er was ook een stuk van de ring dat in het parcours was gelegd en net op dat stuk was het heel winderig.
Dus de uitdaging was groot, ook omdat het weer niet echt meehielp, koud en heel nat met als bonus extra veel wind.
Wij hebben het hiet thuis op tv gevolgd.
Het was grappig voor mij, want ik kom geregeld in Geel voor mijn werk en dan zie je de staten waar je anders met de auto doorrijd ineens vol met wielrenners en supporters.
Het was met de dochter hier een spelletje om zo vlug mogelijk de naam van de straat te noemen waar de coureurs reden...
De laatste 10 km waren spannend, onze Tom zat vooraan met 5 coureurs waaronder 1 ploegmaat en dan kwam Gilbert en wat verderop het peloton..
Toen was er de laatste km, Tom had geregeld voorop gereden om hun voorsprong te behouden en ook zijn kansen om Belgisch kampioen te vrijwaren, maar nu nam hij plaats achteraan omdat hij zijn sprint van daaruit wou beginnen en overzicht te houden en geen verrassingen te krijgen.
Toen op goed 400 m van de eindmeet de sprint werd ingezet was hij heel alert en is dan op tijd meegegaan en hij heeft het hem geflikt;
Tom Boonen is voor de 2de maal Belgisch kampioen!
En hij mag de Belgische driekleur een heel jaar dragen, ook op de Olympische Spelen...en daar duimen we dan op Olympisch Goud, want dat heeft onze Tom wel verdiend!!!
PS; ik ben supporten van Tom...maar dat hebben jullie al wel geraden denk ik hé?
LOL...
Spreekbeurten
Afgelopen week moest de oudste kleindochter een spreekbeurt houden voor de klas.
Als onderwerp had ze de provincie Namen gekregen.
Ze had al wat opzoekingswerk gedaan, maar aangezien haar papa paintball speelt daar in de streek, is ze met mama en papa naar Namen en Dinant gereden.
Ze hebben de Citadel bezocht, de koeken van Dinant gekocht en nog andere streekproducten meegebracht.
De kleindochter vond het ook wel ver rijden, maar ja het is ook een grote provincie waar toch heel wat te zien is.
Ze heeft dan, samen met de mama de spreekbeurt voorbereid en geoefend op het presenteren voor de klas.
Ze hebben op een stuk karton alles in volgorde geprikt zodat de kleindochter alles goed kon brengen en kijken dat ze niets vergat.
Vorige woensdag dan heeft papa nog eens publiek moeten spelen en vragen moeten stellen en eventuele wijzigingen voorgesteld.
Haar voorbereiding was optimaal dus.
En dan donderdag was het zover, de presentatie voor de klas.
Ze heeft het héél goed gedaan, ze heeft 10/10 gekregen.
Proficiat meisje!
Blijkbaar valt de appel idd niet ver van de boom ;-)
Als onderwerp had ze de provincie Namen gekregen.
Ze had al wat opzoekingswerk gedaan, maar aangezien haar papa paintball speelt daar in de streek, is ze met mama en papa naar Namen en Dinant gereden.
Ze hebben de Citadel bezocht, de koeken van Dinant gekocht en nog andere streekproducten meegebracht.
De kleindochter vond het ook wel ver rijden, maar ja het is ook een grote provincie waar toch heel wat te zien is.
Ze heeft dan, samen met de mama de spreekbeurt voorbereid en geoefend op het presenteren voor de klas.
Ze hebben op een stuk karton alles in volgorde geprikt zodat de kleindochter alles goed kon brengen en kijken dat ze niets vergat.
Vorige woensdag dan heeft papa nog eens publiek moeten spelen en vragen moeten stellen en eventuele wijzigingen voorgesteld.
Haar voorbereiding was optimaal dus.
En dan donderdag was het zover, de presentatie voor de klas.
Ze heeft het héél goed gedaan, ze heeft 10/10 gekregen.
Proficiat meisje!
Blijkbaar valt de appel idd niet ver van de boom ;-)
vrijdag 22 juni 2012
Kleuterdiploma
Het is zover...het einde van weer een schooljaar nadert.
Maar nu is het speciaal, mijn kleinzoon en kleindochter gaan hun kleuterjaren beëindigen, weer een tijdperk dat we zullen afsluiten.
De kleinzoon heeft vandaag al zijn diploma in ontvangst mogen nemen.
Deze middag, zo rond 14 u werden de ouders en familie verwacht in de school. We werden ontvangen door de directeur met een drankje en een klein hapje.
Een korte toespraak en daar kwamen onze kleuters de zaal in, gekleed als echte hogeschoolstudenten die hun Master kwamen ophalen...
Ze hebben eerst nog een dansje gedaan, een gedichtje opgezegd en een Frans liedje gezongen...want dat had de directeur ook gezegd, ze krijgen in het eerste leerjaar ook al wat Frans, alleen spreken en weten wat het betekent.
De juf had ook een gedichtje gemaakt voor haar kindjes, dat ze het fijn vond hen in haar klas gehad te hebben,soms met veel plezier en soms wat kijvend...
Hierna begon de plechtige uitreiking, elk kindje werd apart naar voren geroepen, kreeg het diploma en nog een pakje erbij.
De juf had ons verteld dat ze een "generale repetitie" met de kindjes had gedaan...want ze waren toch wat nerveus deze morgen, maar dat de kindjes ook nieuwschierig waren naar dat pakje.
De juf had gezegd dat het een verrassing voor hen was.
Toen iedereen zijn diploma had gekregen mochten ze even naar mama en papa om het pakje open te maken...er zat een mooi T-shirt in, en magneetletters om op een schoolbord woordjes te schrijven...gelukkig hebben wij zo'n schoolbord hier thuis.
De kleuters kregen ook nog appelchampagne om samen met de vriendjes, de juf en de mama's en papa's te klinken op hun diploma.
Daarna mochten de volwassenen met de juf van het eerste leerjaar naar de klas waar de kleuters van september alle woordjes gaan leren schrijven en lezen, rekenen en andere vaardigheden, zoals turnen en zwemmen.
Zo konden wij ook al kennismaken met de juf, zij vertelde ook dat zij de laatste maanden met de juf van de kleuterklas heeft samengezeten en elk kindje apart hebben geëvalueerd. Zo weet ze nu al de zwakke en sterke punten van elk kind, waar ze moet opletten en kan bijsturen.
Volgende week is het dus de laatste week van hun kleuterleven...maar ze gaan nog leuke dingen doen met hun klas en de school, zo gaan ze dinsdag nog naar Bengelpop op de Keiheuvel.
En daar mogen ze hun gekregen T-shirt al voor gebruiken, want er gaan nog zovele andere scholen aanwezig zijn.
Ik weet nog dat ik in september '11 geschreven heb over dit schooljaar...en nu is het zover..het gaat veel te snel..
Maar nu is het speciaal, mijn kleinzoon en kleindochter gaan hun kleuterjaren beëindigen, weer een tijdperk dat we zullen afsluiten.
De kleinzoon heeft vandaag al zijn diploma in ontvangst mogen nemen.
Deze middag, zo rond 14 u werden de ouders en familie verwacht in de school. We werden ontvangen door de directeur met een drankje en een klein hapje.
Een korte toespraak en daar kwamen onze kleuters de zaal in, gekleed als echte hogeschoolstudenten die hun Master kwamen ophalen...
Ze hebben eerst nog een dansje gedaan, een gedichtje opgezegd en een Frans liedje gezongen...want dat had de directeur ook gezegd, ze krijgen in het eerste leerjaar ook al wat Frans, alleen spreken en weten wat het betekent.
De juf had ook een gedichtje gemaakt voor haar kindjes, dat ze het fijn vond hen in haar klas gehad te hebben,soms met veel plezier en soms wat kijvend...
Hierna begon de plechtige uitreiking, elk kindje werd apart naar voren geroepen, kreeg het diploma en nog een pakje erbij.
De juf had ons verteld dat ze een "generale repetitie" met de kindjes had gedaan...want ze waren toch wat nerveus deze morgen, maar dat de kindjes ook nieuwschierig waren naar dat pakje.
De juf had gezegd dat het een verrassing voor hen was.
Toen iedereen zijn diploma had gekregen mochten ze even naar mama en papa om het pakje open te maken...er zat een mooi T-shirt in, en magneetletters om op een schoolbord woordjes te schrijven...gelukkig hebben wij zo'n schoolbord hier thuis.
De kleuters kregen ook nog appelchampagne om samen met de vriendjes, de juf en de mama's en papa's te klinken op hun diploma.
Daarna mochten de volwassenen met de juf van het eerste leerjaar naar de klas waar de kleuters van september alle woordjes gaan leren schrijven en lezen, rekenen en andere vaardigheden, zoals turnen en zwemmen.
Zo konden wij ook al kennismaken met de juf, zij vertelde ook dat zij de laatste maanden met de juf van de kleuterklas heeft samengezeten en elk kindje apart hebben geëvalueerd. Zo weet ze nu al de zwakke en sterke punten van elk kind, waar ze moet opletten en kan bijsturen.
Volgende week is het dus de laatste week van hun kleuterleven...maar ze gaan nog leuke dingen doen met hun klas en de school, zo gaan ze dinsdag nog naar Bengelpop op de Keiheuvel.
En daar mogen ze hun gekregen T-shirt al voor gebruiken, want er gaan nog zovele andere scholen aanwezig zijn.
Ik weet nog dat ik in september '11 geschreven heb over dit schooljaar...en nu is het zover..het gaat veel te snel..
donderdag 21 juni 2012
Land in uitverkoop...
Het staat zo in de kranten en het is letterlijk te nemen, hele
eilanden kan je kopen daar in Griekenland.
Op Rhodos staan grote stukken grond te koop voor verkavelaars .
Ook in en rond Athene staan monumenten, huizen ed te koop. Op sommige eilanden staan vliegvelden te koop.
Nu zou ik steenrijk willen zijn...om eventueel een eiland te kunnen redden...één waar ze alle faciliteiten hebben, winkels, ziekenhuis, vliegveldje, waar ze groenten , fruit en andere voedingswaren telen.
Dan kan ik me daar een huisje inrichten en eindelijk een rustig leven gaan leiden.
Maar de Griekse economie moet gered worden, hun schulden aan Europa terugbetaald en voor de bevolking terug een "goed" leven, met werk, voldoende eten en drinken, een fatsoenlijk dak boven hun hoofd, gezondheidszorg en scholing voor elk kind.
Ik heb gisteren een reportage gezien over de levensstandaard in en rond Athene momenteel, er is gezondheidszorg van Artsen voor de Wereld nodig, want er is niets meer, baby's kunnen niet meer ingeënt worden, mensen hebben géén geld meer voor eten, schoolgeld voor de kinderen kan niet meer betaald worden.
De kinderen schuimen de vuilbakken af in de hoop om eten te vinden...
De tranen liepen over mijn ogen terwijl ik aan het kijken was...dit zie je toch maar alleen in ontwikkelingslanden?
Hoort Griekenland nu echt daarbij, is het echt zo erg?
Diep van binnen weet ik, ja....je zag het al de laatste 2,3 jaar dat het land armer werd.
Op de eilanden werd er ook gebedeld, iets wat ik de vorige 10 jaar nooit heb gezien,vele toeristen winkels werden niet meer heropend wegens géén geld meer om goederen aan te kopen.
Griekenland heeft ook nauwelijks export, ze voeren alleen olijfolie, olijven en een beetje wijn uit.
Dus buiten de toeristen zijn er amper inkomsten van uit het buitenland.
Ik heb er een wrang gevoel bij...een land dat ik liefheb staat op instorten...het wordt verkocht...binnenkort is het solden, gaat het dan aan halve prijs weg????
eilanden kan je kopen daar in Griekenland.
Op Rhodos staan grote stukken grond te koop voor verkavelaars .
Ook in en rond Athene staan monumenten, huizen ed te koop. Op sommige eilanden staan vliegvelden te koop.
Nu zou ik steenrijk willen zijn...om eventueel een eiland te kunnen redden...één waar ze alle faciliteiten hebben, winkels, ziekenhuis, vliegveldje, waar ze groenten , fruit en andere voedingswaren telen.
Dan kan ik me daar een huisje inrichten en eindelijk een rustig leven gaan leiden.
Maar de Griekse economie moet gered worden, hun schulden aan Europa terugbetaald en voor de bevolking terug een "goed" leven, met werk, voldoende eten en drinken, een fatsoenlijk dak boven hun hoofd, gezondheidszorg en scholing voor elk kind.
Ik heb gisteren een reportage gezien over de levensstandaard in en rond Athene momenteel, er is gezondheidszorg van Artsen voor de Wereld nodig, want er is niets meer, baby's kunnen niet meer ingeënt worden, mensen hebben géén geld meer voor eten, schoolgeld voor de kinderen kan niet meer betaald worden.
De kinderen schuimen de vuilbakken af in de hoop om eten te vinden...
De tranen liepen over mijn ogen terwijl ik aan het kijken was...dit zie je toch maar alleen in ontwikkelingslanden?
Hoort Griekenland nu echt daarbij, is het echt zo erg?
Diep van binnen weet ik, ja....je zag het al de laatste 2,3 jaar dat het land armer werd.
Op de eilanden werd er ook gebedeld, iets wat ik de vorige 10 jaar nooit heb gezien,vele toeristen winkels werden niet meer heropend wegens géén geld meer om goederen aan te kopen.
Griekenland heeft ook nauwelijks export, ze voeren alleen olijfolie, olijven en een beetje wijn uit.
Dus buiten de toeristen zijn er amper inkomsten van uit het buitenland.
Ik heb er een wrang gevoel bij...een land dat ik liefheb staat op instorten...het wordt verkocht...binnenkort is het solden, gaat het dan aan halve prijs weg????
Kampeerschool
of te wel een sleep-in ....op de school, dat is wat de kleinzoon heeft gedaan van dinsdag op woensdag.
Een paar weken geleden had de juf een briefje meegegeven met de vraag of hij die bepaalde avond ook mee bleef slapen op de school.
De juf doet dit elk jaar met de kleuters van de 3de kleuterdag, als afscheid van de kinderen hun kleuterjaren en als een soort van teambuilding, want bijna de volledige klas vindt elkaar weer in het eerste leerjaar.
En toen de mama het aan de kleinzoon vroeg van wil jij dat ook meedoen, blijven slapen op 't school zei hij héél enthousiast van ja.
Wij waren verwonderd, want normaal is hij nogal een rokkenhanger...zou hij eindelijk wat onafhankelijker worden, zou de loslating beginnen?
Vanaf toen is hij samen met de juf en de kinderen van zijn klas beginnen aftellen, elke avond kwam hij thuis met de zin; nog zoveel...nachten slapen en dan gaan wij op 't school kamperen.
De juf heeft de kindjes goed voorbereidt want voor vele was het toch even wennen, inslapen en ontwaken in een heel andere omgeving dan dat ze gewend zijn.
En toen was de avontuurlijke avond aangebroken, eeerst nog thuis eten en dan gepakt en gezakt terug naar de school.
Pyama, handdoek, washandje, reservekleren, slaapzak, hoofdkussen niet vergeten?....O, mijn slaapbeer nog!!!
Dan aangekomen in 't school, een bedje uitgezocht, slaapzak en kussen er goed opgelegd, beertje al ondergestopt, pyama op het kussen..
Nog een kus en knuffel en dan mochten de mama's en papa's vertrekken.
En dan thuis vragen de mama's en papa's zich af wat hun kindjes allemaal aan het doen zijn, ze kunnen moeilijk wachten tot de volgende dag om de verhalen van hun kindje te horen, ze houden ook hun gsm's bij de hand voor het geval dat de juf belt dat het echt niet gaat.
Maar de juf heeft ervaring en heeft niemand moeten bellen.
Ze hebben samen spelletjes gespeeld, chips gegeten en verhaaltjes verteld.
Het grote verhaal ging over kamperen, wat zij met de kindjes nu ook aan het doen was.
Om halfnegen was het slaapappél...de juf ging naar de klas ernaast waar zij nog wat ging opruimen.
Ze weet ook dat de kindjes nog niet zo direct gaan slapen, ze hoorde nog wat geroezemoes en voetengetrippel.
Ze heeft ze nog een halfuurtje laten doen en heeft dan ingegrepen. Om halftien sliep ook de laatste kleuter.
's Morgens opstaan met de hele klas, met muziek en ochtendgymnastiek en daarna ontbijten...lekkere sandwiches met choco of konfituur, youghurt en chocolademelk of melk.
Daarna begon het gewone schoolleven weer...maar de kinderen hebben hiervan genoten, als je hun verhalen zo hoort.
Bedankt juf!!
Een paar weken geleden had de juf een briefje meegegeven met de vraag of hij die bepaalde avond ook mee bleef slapen op de school.
De juf doet dit elk jaar met de kleuters van de 3de kleuterdag, als afscheid van de kinderen hun kleuterjaren en als een soort van teambuilding, want bijna de volledige klas vindt elkaar weer in het eerste leerjaar.
En toen de mama het aan de kleinzoon vroeg van wil jij dat ook meedoen, blijven slapen op 't school zei hij héél enthousiast van ja.
Wij waren verwonderd, want normaal is hij nogal een rokkenhanger...zou hij eindelijk wat onafhankelijker worden, zou de loslating beginnen?
Vanaf toen is hij samen met de juf en de kinderen van zijn klas beginnen aftellen, elke avond kwam hij thuis met de zin; nog zoveel...nachten slapen en dan gaan wij op 't school kamperen.
De juf heeft de kindjes goed voorbereidt want voor vele was het toch even wennen, inslapen en ontwaken in een heel andere omgeving dan dat ze gewend zijn.
En toen was de avontuurlijke avond aangebroken, eeerst nog thuis eten en dan gepakt en gezakt terug naar de school.
Pyama, handdoek, washandje, reservekleren, slaapzak, hoofdkussen niet vergeten?....O, mijn slaapbeer nog!!!
Dan aangekomen in 't school, een bedje uitgezocht, slaapzak en kussen er goed opgelegd, beertje al ondergestopt, pyama op het kussen..
Nog een kus en knuffel en dan mochten de mama's en papa's vertrekken.
En dan thuis vragen de mama's en papa's zich af wat hun kindjes allemaal aan het doen zijn, ze kunnen moeilijk wachten tot de volgende dag om de verhalen van hun kindje te horen, ze houden ook hun gsm's bij de hand voor het geval dat de juf belt dat het echt niet gaat.
Maar de juf heeft ervaring en heeft niemand moeten bellen.
Ze hebben samen spelletjes gespeeld, chips gegeten en verhaaltjes verteld.
Het grote verhaal ging over kamperen, wat zij met de kindjes nu ook aan het doen was.
Om halfnegen was het slaapappél...de juf ging naar de klas ernaast waar zij nog wat ging opruimen.
Ze weet ook dat de kindjes nog niet zo direct gaan slapen, ze hoorde nog wat geroezemoes en voetengetrippel.
Ze heeft ze nog een halfuurtje laten doen en heeft dan ingegrepen. Om halftien sliep ook de laatste kleuter.
's Morgens opstaan met de hele klas, met muziek en ochtendgymnastiek en daarna ontbijten...lekkere sandwiches met choco of konfituur, youghurt en chocolademelk of melk.
Daarna begon het gewone schoolleven weer...maar de kinderen hebben hiervan genoten, als je hun verhalen zo hoort.
Bedankt juf!!
woensdag 20 juni 2012
Vermist
Sinds vorige zaterdag is onze zwarte kattin vermist.
Ze is gesteriliseerd dus de kattetijd heeft geen invloed op haar.
Ze is bijna 1,5 jaar oud en gaat normaal niet verder dan de tuinen van onze buren hier.
En enkel als het heel warm is blijft ze 's nachts buiten slapen, maar dan hier in onze tuin onder de seringestruiken.
Normaal moet ik haar naam maar 1 keer roepen en dan komt ze afgespurt, want dan weet ze dat ze eten krijgt.
Zaterdagavond heb ik dus mijn stem schor geroepen...we hadden haar het laatst in de voormiddag gezien toen ze de muur opsprong en bij de buurman ging buurten...die heeft stoelen met kussens buiten staan onder een partytent en daar gaat de juffrouw soms liggen slapen..
Nu dus niet...ik heb zaterdagavond heel onze tuin afgezocht, onder de struiken , in de bomen..want daar durft ze ook wel gaan liggen, ze heeft een favoriete tak...we hebben eten en drinken buiten gezet, in de hoop dat ze daar op af komt..
Gaan vragen in de omgeving hier, ook de wegen gecontroleerd of ze niet ergen aangereden lag...niks..
Mijn partner heeft een vermoeden dat er iemand haar heeft binnengepakt en bijhoudt..ze heeft nochtans een blauw riempje aan, dus weet je dat die poes van iemand anders is.
Ze is gesteriliseerd, dat is ook al een kenmerk dat ze een baasje heeft.
Maar het ergste is dat hier nog een poes rondloopt dat haar vriendinnetje mist...en een kleine jongen van bijna 6 die ook treurt om één van zijn huisgenootjes.
En wij, de volwassenen, wij zijn ook verdrietig, want voor sommigen is het misschien maar een kat,
maar voor ons is het zoveel meer.
Voor mij is het mijn hypokat, zij voelt mijn hypo's komen 's nachts, zij slaapt boven op mijn hoofdkussen en komt mij al likkend wakker maken als ik te laag kom...
Zij is de kat die normaal met de dochter mee op haar kamer tv gaat kijken..
En voor de kleinzoon is zij één van de levende knuffels waar hij mee kan spelen, verhaaltjes tegen vertelt, die met hem naar Tom en Jerry kijkt...en nog zoveel meer.
De partner, die niet echt katminded was vroeger, is door deze kat heel gecharmeerd, juist omdat het een heel rustige kat is...
We hopen en duimen dat ze toch nog één van dezer dagen komt opdagen, heelhuids hopen we...
Want zo niks weten van wat er is gebeurt met één van je lievlingen, da's hard! Heel hard!!!!
Ze is gesteriliseerd dus de kattetijd heeft geen invloed op haar.
Ze is bijna 1,5 jaar oud en gaat normaal niet verder dan de tuinen van onze buren hier.
En enkel als het heel warm is blijft ze 's nachts buiten slapen, maar dan hier in onze tuin onder de seringestruiken.
Normaal moet ik haar naam maar 1 keer roepen en dan komt ze afgespurt, want dan weet ze dat ze eten krijgt.
Zaterdagavond heb ik dus mijn stem schor geroepen...we hadden haar het laatst in de voormiddag gezien toen ze de muur opsprong en bij de buurman ging buurten...die heeft stoelen met kussens buiten staan onder een partytent en daar gaat de juffrouw soms liggen slapen..
Nu dus niet...ik heb zaterdagavond heel onze tuin afgezocht, onder de struiken , in de bomen..want daar durft ze ook wel gaan liggen, ze heeft een favoriete tak...we hebben eten en drinken buiten gezet, in de hoop dat ze daar op af komt..
Gaan vragen in de omgeving hier, ook de wegen gecontroleerd of ze niet ergen aangereden lag...niks..
Mijn partner heeft een vermoeden dat er iemand haar heeft binnengepakt en bijhoudt..ze heeft nochtans een blauw riempje aan, dus weet je dat die poes van iemand anders is.
Ze is gesteriliseerd, dat is ook al een kenmerk dat ze een baasje heeft.
Maar het ergste is dat hier nog een poes rondloopt dat haar vriendinnetje mist...en een kleine jongen van bijna 6 die ook treurt om één van zijn huisgenootjes.
En wij, de volwassenen, wij zijn ook verdrietig, want voor sommigen is het misschien maar een kat,
maar voor ons is het zoveel meer.
Voor mij is het mijn hypokat, zij voelt mijn hypo's komen 's nachts, zij slaapt boven op mijn hoofdkussen en komt mij al likkend wakker maken als ik te laag kom...
Zij is de kat die normaal met de dochter mee op haar kamer tv gaat kijken..
En voor de kleinzoon is zij één van de levende knuffels waar hij mee kan spelen, verhaaltjes tegen vertelt, die met hem naar Tom en Jerry kijkt...en nog zoveel meer.
De partner, die niet echt katminded was vroeger, is door deze kat heel gecharmeerd, juist omdat het een heel rustige kat is...
We hopen en duimen dat ze toch nog één van dezer dagen komt opdagen, heelhuids hopen we...
Want zo niks weten van wat er is gebeurt met één van je lievlingen, da's hard! Heel hard!!!!
dinsdag 19 juni 2012
Misbruik...
Hier ga ik dus wel scherp zijn...
Vandaag op de radio en in de gazetten...
Walter Capiau bekent seksueel misbruik van minderjarigen..
Vorige week was er iemand uit Balen, die kinderen misbruikte, hij zat in de jeugdwerking..dit is bij de meeste bekende gevallen van kindermisbruik zo.
Je zou bijna denken dat pedofielen bewust bij de jeugdwerkingen uitkiezen om zo vrij hun gangen te kunnen gaan.
Ik hoorde op het journaal daarjuist vertellen dat kindermisbruik al van 18 honderd en zoveel gekend is, maar dat er eigenlijk pas de laaste 20 jaar mee in de openbaarheid gekomen wordt.
En meestal is het dan ook al lang geleden gebeurd, zo lang dat het verjaard is en de dader niet meer kan bestraft worden.
Dit vind ik persoonlijk niet kunnen, ook al is het 50 jaar geleden gebeurt, dit moet ten allen tijde bestraft kunnen worden.
Want ook elke pedofiel minimaliseert dit soort zaken.
Walter Capiau zei ook op de radio dat dit alles in vriendschap gebeurde...het eerste feit dat hij pleegde was eind jaren 50 begin jaren 60...bij een jongen van 10 jaar...in alle vriendschap....ja het zal wel....puur machtmisbruik zal het wel geweest zijn ja...
Toen ik het hoorde stelde ik mij direct de vraag; die kinderen in zijn show, de Walters Verjaardagshow, wat hebben die moeten doen om tot in die show te raken?
Nee zulke dingen maken mij razend!!!
Van mij mogen ze zulke mannen hun handen afkappen en hun mannelijke delen ook!
Vandaag op de radio en in de gazetten...
Walter Capiau bekent seksueel misbruik van minderjarigen..
Vorige week was er iemand uit Balen, die kinderen misbruikte, hij zat in de jeugdwerking..dit is bij de meeste bekende gevallen van kindermisbruik zo.
Je zou bijna denken dat pedofielen bewust bij de jeugdwerkingen uitkiezen om zo vrij hun gangen te kunnen gaan.
Ik hoorde op het journaal daarjuist vertellen dat kindermisbruik al van 18 honderd en zoveel gekend is, maar dat er eigenlijk pas de laaste 20 jaar mee in de openbaarheid gekomen wordt.
En meestal is het dan ook al lang geleden gebeurd, zo lang dat het verjaard is en de dader niet meer kan bestraft worden.
Dit vind ik persoonlijk niet kunnen, ook al is het 50 jaar geleden gebeurt, dit moet ten allen tijde bestraft kunnen worden.
Want ook elke pedofiel minimaliseert dit soort zaken.
Walter Capiau zei ook op de radio dat dit alles in vriendschap gebeurde...het eerste feit dat hij pleegde was eind jaren 50 begin jaren 60...bij een jongen van 10 jaar...in alle vriendschap....ja het zal wel....puur machtmisbruik zal het wel geweest zijn ja...
Toen ik het hoorde stelde ik mij direct de vraag; die kinderen in zijn show, de Walters Verjaardagshow, wat hebben die moeten doen om tot in die show te raken?
Nee zulke dingen maken mij razend!!!
Van mij mogen ze zulke mannen hun handen afkappen en hun mannelijke delen ook!
Teveel...
Sinds ik thuis ben heb ik veel tijd...allee, dat zou je toch denken...maar ik had verkeerd gedacht ;-).
Ik lees 2 gazetten, van achter naar voor en omgedraaid, kijk het avondnieuws en bij speciale dagen zoals gisteren de verhuis van de olifanten vanuit de Zoo in Antwerpen naar Planckendael in Mechelen via het ons aller bekende medium Facebook.
Tussendoor ga ik naar de kinesiste, de dokter van het ziekenfonds, of die van de verzekering, soms ga ik eens langs bij de orthopedist, de huisarts niet te vergeten of mijn endo...
Als ik het zo bekijk hou ik de medische wereld wel aan de slag, LOL, ze vallen niet in de werkloosheid, die artsen.
Van de kinesiste moet ik dan in de resterende tijd ook nog mijn oefeningen doen, om zo goed als mogelijk fysiek vooorbereidt te zijn op de operatie.
Ik heb ook mijn tuin eens bekeken en er veranderingen in gedaan, ben een kleine moestuin in bloembakken begonnen, hier kan ik na de operatie met mijn linkerhand ook aan werken en mits wat hulp er ook wat van terecht brengen..
Als ik moe ben verslind ik ergens tussendoor ook nog een goed boek.
En voor de vrije tijd binnenkort op te vullen, heb ik besloten om via internet 2 erkende cursussen te gaan volgen.
Want ik heb wel het vermoeden dat ik eens ik terug kan/mag gaan werken het fysieke niet fulltime meer ga aankunnen en er dus een stuk administratief moet gaan bijkomen...
Dus ik heb nog plannen voor in de toekomst...
Ook moet ik een notaboekje bij me houden om zaken op te schrijven waarover ik wil bloggen, er zijn zovele dingen de laatste weken gebeurt waar ik over wil schrijven...maar sommige ervan moet ik ook eerst laten bezinken en overdenken hoe ik dit neerschrijf.
Soms zou ik anders héél sarcastisch kunnen overkomen, mijn broers en partner zeggen dat ik soms een hele scherpe tong heb, dus moet ik met mijn schrijfsels iets voorzichtiger zijn...
Alhoewel....;-)
Ik lees 2 gazetten, van achter naar voor en omgedraaid, kijk het avondnieuws en bij speciale dagen zoals gisteren de verhuis van de olifanten vanuit de Zoo in Antwerpen naar Planckendael in Mechelen via het ons aller bekende medium Facebook.
Tussendoor ga ik naar de kinesiste, de dokter van het ziekenfonds, of die van de verzekering, soms ga ik eens langs bij de orthopedist, de huisarts niet te vergeten of mijn endo...
Als ik het zo bekijk hou ik de medische wereld wel aan de slag, LOL, ze vallen niet in de werkloosheid, die artsen.
Van de kinesiste moet ik dan in de resterende tijd ook nog mijn oefeningen doen, om zo goed als mogelijk fysiek vooorbereidt te zijn op de operatie.
Ik heb ook mijn tuin eens bekeken en er veranderingen in gedaan, ben een kleine moestuin in bloembakken begonnen, hier kan ik na de operatie met mijn linkerhand ook aan werken en mits wat hulp er ook wat van terecht brengen..
Als ik moe ben verslind ik ergens tussendoor ook nog een goed boek.
En voor de vrije tijd binnenkort op te vullen, heb ik besloten om via internet 2 erkende cursussen te gaan volgen.
Want ik heb wel het vermoeden dat ik eens ik terug kan/mag gaan werken het fysieke niet fulltime meer ga aankunnen en er dus een stuk administratief moet gaan bijkomen...
Dus ik heb nog plannen voor in de toekomst...
Ook moet ik een notaboekje bij me houden om zaken op te schrijven waarover ik wil bloggen, er zijn zovele dingen de laatste weken gebeurt waar ik over wil schrijven...maar sommige ervan moet ik ook eerst laten bezinken en overdenken hoe ik dit neerschrijf.
Soms zou ik anders héél sarcastisch kunnen overkomen, mijn broers en partner zeggen dat ik soms een hele scherpe tong heb, dus moet ik met mijn schrijfsels iets voorzichtiger zijn...
Alhoewel....;-)
woensdag 13 juni 2012
Arbeidsongeval..en vervolg..
23 april had ik dus een arbeidsongeval, was van een trap gevallen met als resultaat een gescheurde pees aan de rechterschouder.
Ze was volledig afgescheurd, anderhalve cm..de orthopedist had me toen al gezegd dat ze er nooi meer vanzelf zou aangroeien.
Hij sprak toen al van een mogelijke operatie...maar ik was er toen niet voor te vinden, vroeg of er niets anders was om die arm weer mobiel te krijgen.
De dokter zei; je kan proberen met kinètherapie om de spieren en andere pezen zodanig te versterken dat ze het werk en de kracht van de afgescheurde pees kunnen overnemen.
En ik dacht de eerste weken dat dit idd ging lukken...maar de laatste weken ging het niet beter meer, bleef op een zekere hoogte steken...en met minder goede dagen had ik weer veel pijn.
Toen begon ik ook te beseffen (en heb het uitgeprobeerd ook) dat ik zo mijn werk géén 8 uur per dag ging volhouden. Sommige bewegingen gaan wel, maar alles boven schouderhoogte gaat dus niet...en er staan in de firmawagen ook machines waar ik geregeld mee moet werken, maar die wegen wel minstens 30 kg en die in en uit de wagen tillen, dat gaat zeker nog niet.
Ik ging dus deze morgen met een bang hart naar de orthopedist en wist eigenlijk al wel wat het verdict ging worden.
Toen ik bij hem was moest ik alles vertellen, hij heeft mij simpele krachtoefeningen laten doen waar ik direct op gebuist was en ja hij zei toen; eigenlijk is een operatie onvermijdelijk...als ik het niet laat doen zou ik nooit meer een volledig gebruik van mijn arm hebben en daar ben ik dus nog te jong voor..volgens hem.
Dus word ik geopereerd op 29 juni, 's morgens , en moet ik 1 nacht daar blijven.Dan gaat mij arm voor 5 à 6 weken in zo'n mitella, want die schouder moet al die tijd de nodige rust hebben om de pees goed aan elkaar te laten groeien.
Het wordt een kijkoperatie waarbij ze met een soort van bout de pees weer vastmaken aan mijn schoudergewricht.
Ik moet wel nog naar de kinesiste die mijn schouder wel soepel moet houden tijdens die 6 weken.
Daarna mag ik zelf weer oefenen en stilaan kracht winnen.
En dan op het einde van de rit zou mijn schouder voor 80 à85 % terug zijn als voor het ongeval.
Daar kan ik mee leven want nu heb ik nog geen 25% denk ik..
Maar eerlijk gezegd, ben ik wel een beetje bang.
Ik weet voor die dokters zijn dit routine operaties, maar het is een ander ziekenhuis dan waar mijn db wordt behandeld en mijn endo is dus niet in de buurt om instructies te geven als er zich problemen zouden voordoen.
Maar de orthopedist ging wel contact opnemen en zich informeren over het hoe en wat.
Dus het zal wel goedkomen, maar ik zal wel blij zijn als het achter de rug is...
Ze was volledig afgescheurd, anderhalve cm..de orthopedist had me toen al gezegd dat ze er nooi meer vanzelf zou aangroeien.
Hij sprak toen al van een mogelijke operatie...maar ik was er toen niet voor te vinden, vroeg of er niets anders was om die arm weer mobiel te krijgen.
De dokter zei; je kan proberen met kinètherapie om de spieren en andere pezen zodanig te versterken dat ze het werk en de kracht van de afgescheurde pees kunnen overnemen.
En ik dacht de eerste weken dat dit idd ging lukken...maar de laatste weken ging het niet beter meer, bleef op een zekere hoogte steken...en met minder goede dagen had ik weer veel pijn.
Toen begon ik ook te beseffen (en heb het uitgeprobeerd ook) dat ik zo mijn werk géén 8 uur per dag ging volhouden. Sommige bewegingen gaan wel, maar alles boven schouderhoogte gaat dus niet...en er staan in de firmawagen ook machines waar ik geregeld mee moet werken, maar die wegen wel minstens 30 kg en die in en uit de wagen tillen, dat gaat zeker nog niet.
Ik ging dus deze morgen met een bang hart naar de orthopedist en wist eigenlijk al wel wat het verdict ging worden.
Toen ik bij hem was moest ik alles vertellen, hij heeft mij simpele krachtoefeningen laten doen waar ik direct op gebuist was en ja hij zei toen; eigenlijk is een operatie onvermijdelijk...als ik het niet laat doen zou ik nooit meer een volledig gebruik van mijn arm hebben en daar ben ik dus nog te jong voor..volgens hem.
Dus word ik geopereerd op 29 juni, 's morgens , en moet ik 1 nacht daar blijven.Dan gaat mij arm voor 5 à 6 weken in zo'n mitella, want die schouder moet al die tijd de nodige rust hebben om de pees goed aan elkaar te laten groeien.
Het wordt een kijkoperatie waarbij ze met een soort van bout de pees weer vastmaken aan mijn schoudergewricht.
Ik moet wel nog naar de kinesiste die mijn schouder wel soepel moet houden tijdens die 6 weken.
Daarna mag ik zelf weer oefenen en stilaan kracht winnen.
En dan op het einde van de rit zou mijn schouder voor 80 à85 % terug zijn als voor het ongeval.
Daar kan ik mee leven want nu heb ik nog geen 25% denk ik..
Maar eerlijk gezegd, ben ik wel een beetje bang.
Ik weet voor die dokters zijn dit routine operaties, maar het is een ander ziekenhuis dan waar mijn db wordt behandeld en mijn endo is dus niet in de buurt om instructies te geven als er zich problemen zouden voordoen.
Maar de orthopedist ging wel contact opnemen en zich informeren over het hoe en wat.
Dus het zal wel goedkomen, maar ik zal wel blij zijn als het achter de rug is...
zondag 10 juni 2012
E.K. voetbal
Het is weer zover, de competitievoetbal is pas gedaan en dan zijn ze daar met het E.K.
Dus zuchten de mensen die niet van voetbal houden, want als je de tv nog maar aanzet zie je mannetjes die tegen een bal stampen, van de ene naar de andere kant om die zelfde bal dan hopelijk in de goal van de tegenstander te krijgen en zo te scoren.
Nee, mij kan het spel ook niet (meer) bekoren, de sport is zo hard geworden, nu mag je de knie of de enkel van een tegenstander in gruzelementen stampen, vroeger kreeg je daar rood voor, nu....amper geel denk ik.
En dus zijn er weer vele vrouwen die deze gekte thuis moeten ondergaan, manlief alleen of met vrienden die de bak bier komen leegdrinken en luidruchtig commentaar geven.
Gelukkig houdt mijn partner ook niet van voetbal.
Wij kijken gezamelijk naar het wielrennen, motorcross.
En binnenkort zijn er de Olympische Spelen, waar er niet alles gaat gekeken worden, maar het hoogspringen met Tia gaat zeker gevolgd worden, de Borlee Brothers en nog ander Belgische deelnemers.
De Ronde van Frankrijk gaat hier ook elke middag gevolgd worden, dus sport gaat er genoeg aanwezeig zijn hier bij ons.
En aan mijn Nederlandse vrienden, ik duim wel voor jullie tijdens het E.K., dat hoort zo vind ik....
Dus zuchten de mensen die niet van voetbal houden, want als je de tv nog maar aanzet zie je mannetjes die tegen een bal stampen, van de ene naar de andere kant om die zelfde bal dan hopelijk in de goal van de tegenstander te krijgen en zo te scoren.
Nee, mij kan het spel ook niet (meer) bekoren, de sport is zo hard geworden, nu mag je de knie of de enkel van een tegenstander in gruzelementen stampen, vroeger kreeg je daar rood voor, nu....amper geel denk ik.
En dus zijn er weer vele vrouwen die deze gekte thuis moeten ondergaan, manlief alleen of met vrienden die de bak bier komen leegdrinken en luidruchtig commentaar geven.
Gelukkig houdt mijn partner ook niet van voetbal.
Wij kijken gezamelijk naar het wielrennen, motorcross.
En binnenkort zijn er de Olympische Spelen, waar er niet alles gaat gekeken worden, maar het hoogspringen met Tia gaat zeker gevolgd worden, de Borlee Brothers en nog ander Belgische deelnemers.
De Ronde van Frankrijk gaat hier ook elke middag gevolgd worden, dus sport gaat er genoeg aanwezeig zijn hier bij ons.
En aan mijn Nederlandse vrienden, ik duim wel voor jullie tijdens het E.K., dat hoort zo vind ik....
zaterdag 9 juni 2012
Teenager
Dit speelt zich af in de jaren '70, mijn apejaren zeg maar.
De clash tussen The Partridge Family en The Osmonds...
The Partridge Family was een serie over een zingende familie, hoe ze ontstaan zijn en hoe hun succes groeide en hun belevenissen " on the road".
De leadzanger was (is) David Cassidy, een telg uit een succesvolle theaterfamilie, zijn vader en moeder en zijn stiefmoeder zaten ook in de showbuiseness.
En voor mij was hij de mooiste en beste zanger die er op dat moment op aarde rondliep.
O ja, je had The Osmonds ook nog ...;-), dat was ook een opkomend boysbandje...LOL, en een zingend zusje, Mary Osmond.
De gehele familie waren lid van de Mormoonse Kerk, en dat was ook een statement in die tijd....
Deze middag was ik via Google aan 't rondsnuisteren en kwam dus mijn jeugdliefdes tegen.
David heeft jaren als behang tegen mijn muren gehangen, ik kon niet slapen zonder hem....jaja zelfs al op 12 jarige leeftijd, ik was er vroeg bij...;-)
Hoe hard heb ik niet elke keer gespaard om elke nieuwe LP, de voorloper van de cd, te kunnen kopen.
Ook elke week de Joepie, want stond er géén interview met hem in, dan vond je wel een foto of een liedjestekst van hem erin.
In die tijd was een plakboek over je idool een "must". Want als je niet met je vriendinnen kon vergelijken en meepraten was je een sul.
En de ene helft van de pubermeisjes hield van David, de andere helft was gek op één van de Osmond Brothers. De competie was hevig in die tijd, maar ook heel puberaal.
Maar ook zo zorgeloos, want wij waren nog zo jong toen en wat wisten wij van de buitenwereld toen? Wij hadden immers onze eigen fantasiewereld waar wij allemaal droomden van onze jonge helden, die liefdesliedjes voor ons zongen...
Maar ik heb dus mijn jeugd weergevonden en weet je; David heeft zijn eigen Facebookpagina met vele foto's en historieken, zijn liedjes van het begin tot op heden.
En ik "vind dat leuk"!
Zijn stiefmama, Shirley Jones heeft Alzheimer nu en David geeft daar voordrachten over en werkt mee aan een programma over en voor Alzheimerpatiënten.
Dus ga ik hem nu verder volgen via zijn Facebook en wordt hij weer mijn held....
Met hem gaan slapen zal ik maar niet meer doen, dat gaat mijn partner niet leuk vinden, nog een man in ons bed..LOL
De clash tussen The Partridge Family en The Osmonds...
The Partridge Family was een serie over een zingende familie, hoe ze ontstaan zijn en hoe hun succes groeide en hun belevenissen " on the road".
De leadzanger was (is) David Cassidy, een telg uit een succesvolle theaterfamilie, zijn vader en moeder en zijn stiefmoeder zaten ook in de showbuiseness.
En voor mij was hij de mooiste en beste zanger die er op dat moment op aarde rondliep.
O ja, je had The Osmonds ook nog ...;-), dat was ook een opkomend boysbandje...LOL, en een zingend zusje, Mary Osmond.
De gehele familie waren lid van de Mormoonse Kerk, en dat was ook een statement in die tijd....
Deze middag was ik via Google aan 't rondsnuisteren en kwam dus mijn jeugdliefdes tegen.
David heeft jaren als behang tegen mijn muren gehangen, ik kon niet slapen zonder hem....jaja zelfs al op 12 jarige leeftijd, ik was er vroeg bij...;-)
Hoe hard heb ik niet elke keer gespaard om elke nieuwe LP, de voorloper van de cd, te kunnen kopen.
Ook elke week de Joepie, want stond er géén interview met hem in, dan vond je wel een foto of een liedjestekst van hem erin.
In die tijd was een plakboek over je idool een "must". Want als je niet met je vriendinnen kon vergelijken en meepraten was je een sul.
En de ene helft van de pubermeisjes hield van David, de andere helft was gek op één van de Osmond Brothers. De competie was hevig in die tijd, maar ook heel puberaal.
Maar ook zo zorgeloos, want wij waren nog zo jong toen en wat wisten wij van de buitenwereld toen? Wij hadden immers onze eigen fantasiewereld waar wij allemaal droomden van onze jonge helden, die liefdesliedjes voor ons zongen...
Maar ik heb dus mijn jeugd weergevonden en weet je; David heeft zijn eigen Facebookpagina met vele foto's en historieken, zijn liedjes van het begin tot op heden.
En ik "vind dat leuk"!
Zijn stiefmama, Shirley Jones heeft Alzheimer nu en David geeft daar voordrachten over en werkt mee aan een programma over en voor Alzheimerpatiënten.
Dus ga ik hem nu verder volgen via zijn Facebook en wordt hij weer mijn held....
Met hem gaan slapen zal ik maar niet meer doen, dat gaat mijn partner niet leuk vinden, nog een man in ons bed..LOL
Voor boer en tuinder...
Ik heb er de tijd voor nu...om te tuinieren.
Het is voor mij de ideale manier om te ontspannen en ook een goede vorm van bewegen.
De laatste weken heb ik al heel wat geplant en dagelijks gekeken of alles goed aanslaat. En ja, alles loopt goed, bloemt mooi en groeit zoals het moet..dus ben ik hier echt wel blij mee.
Nu heb ik deze middag nog miniserrekes en zaden meegebracht.
Wat ga ik planten?
Awel, zonnebloemen, vlinderbloemen en minitomaatjes. Morgen ga ik alles planten in de serres en dagelijks opvolgen, want eens het groot genoeg is allemaal mag het buiten geplant worden.
Vooral voor de minitomaatjes ben ik benieuwd, als dit lukt ga ik voor de eerste keer in mijn leven eigen geteelde groenten mogen eten...
Ik ben er al een tijdje over aan het denken om een kleine eigen moestuin op te zetten, compost maken doe ik al jaren, dus dan kan dit ook dienen voor de moestuin...
Ik heb altijd graag getuinierd en hoop dat ik het nu echt wel kan doorzetten, dat ik tegen de tijd dat het pensioen er aan komt, doorwinterd genoeg ben om het tot een echte vrijetijdsbesteding te kunnen uitbouwen.
Zou er in het voormalige stadsmusje een boerin schuilen?
De tijd zal het uitwijzen....;-)
Ik hou jullie op de hoogte .
Het is voor mij de ideale manier om te ontspannen en ook een goede vorm van bewegen.
De laatste weken heb ik al heel wat geplant en dagelijks gekeken of alles goed aanslaat. En ja, alles loopt goed, bloemt mooi en groeit zoals het moet..dus ben ik hier echt wel blij mee.
Nu heb ik deze middag nog miniserrekes en zaden meegebracht.
Wat ga ik planten?
Awel, zonnebloemen, vlinderbloemen en minitomaatjes. Morgen ga ik alles planten in de serres en dagelijks opvolgen, want eens het groot genoeg is allemaal mag het buiten geplant worden.
Vooral voor de minitomaatjes ben ik benieuwd, als dit lukt ga ik voor de eerste keer in mijn leven eigen geteelde groenten mogen eten...
Ik ben er al een tijdje over aan het denken om een kleine eigen moestuin op te zetten, compost maken doe ik al jaren, dus dan kan dit ook dienen voor de moestuin...
Ik heb altijd graag getuinierd en hoop dat ik het nu echt wel kan doorzetten, dat ik tegen de tijd dat het pensioen er aan komt, doorwinterd genoeg ben om het tot een echte vrijetijdsbesteding te kunnen uitbouwen.
Zou er in het voormalige stadsmusje een boerin schuilen?
De tijd zal het uitwijzen....;-)
Ik hou jullie op de hoogte .
Nikab en extremisme
Ik weet dat dit een gedurfd onderwerp is, maar toch wil ik mijn mening hierover kwijt.
Elk land heeft zijn wetten en eenieder die er wil wonen moet zich daar aan houden. Voila dat is al één statement en nee ik ben niet rechts geörienteerd. Ik ben een logisch denkende mens.
Dus toen deze week , ergens hier in ons land een vrouw in nikab werd gecontroleerd werd de wet toegepast.
Want deze zegt hier bij ons dat je géén gezichtssluier mag dragen, je moet op openbare plaatsen herkenbaar zijn.
Toen zij weigerde om haar gelaat te tonen werd ze dus opgepakt en meegenomen naar een politiebureel om daar haar identiteit vas te stellen. Maar ook daar weigerde ze. Wat er daar juist gebeurde weet ik niet, ik was er immers niet bij. Maar zij heeft wel een vrouwelijke politieagente een kopstoot gegeven waaraan die een gebroken neus en nog andere verwondingen aan over hield.
Dit noem ik dus een daad van agressie.
Die vrouw in nikab verklaarde naderhand dat op het politiebureel haar de kleren van het lijf zijn gerukt en dat ze "bijna" verkracht is...De bewijzen hiervan ontbreken echter, ze moest gisteren normaal een line-up doen om de agenten eruit te halen die haar dat hadden aangedaan. In de krant van vandaag staat dat zij niet is opgedaagd om die line-up te doen...dus ga ik er nu van uit dat die beschuldigingen niet waar zijn.
Shariah4Belgium wil hiervan gebruik maken om onrust in ons land te brengen. Zij bedreigen onze democratie want volgens hen zijn wij allemaal ongelovige honden.
Deze beweging is extreem en hoort hier niet thuis. Ze hebben de leider opgepakt, hij is al veroordeeld voor verschillende feiten, ook in zijn thuisland is hij veroordeeld voor drugssmokkel.
Nu heeft de regering gezegd dat ze vlug mogelijk die man zijn Belgische nationaliteit gaan afpakken en terugsturen naar zijn thuisland, Marokko.
De beweging gaat verboden worden en hopelijk gaan dan ook al hun leden het land uitgezet worden, dat soort mensen horen hier niet thuis.
De geïntregeerde moslims zijn nu wel ongerust, zij hebben zich van Shariah4Belgium gedistanciëerd.
Ze willen een mars organiseren, moslims en alle andere mensen die het niet eens zijn met Shariah4Belgium zijn welkom.
Dit vind ik dan wel een goed initiatief, want inderdaad we mogen niet de fout maken om elke moslim over dezelfde kam te scheren.
Want ook dit is zo; tussen elk soort koren zit kaf....en we moeten het kaf er tussen uit halen....in het belang van onze democratie en onze levenswijze.
Elk land heeft zijn wetten en eenieder die er wil wonen moet zich daar aan houden. Voila dat is al één statement en nee ik ben niet rechts geörienteerd. Ik ben een logisch denkende mens.
Dus toen deze week , ergens hier in ons land een vrouw in nikab werd gecontroleerd werd de wet toegepast.
Want deze zegt hier bij ons dat je géén gezichtssluier mag dragen, je moet op openbare plaatsen herkenbaar zijn.
Toen zij weigerde om haar gelaat te tonen werd ze dus opgepakt en meegenomen naar een politiebureel om daar haar identiteit vas te stellen. Maar ook daar weigerde ze. Wat er daar juist gebeurde weet ik niet, ik was er immers niet bij. Maar zij heeft wel een vrouwelijke politieagente een kopstoot gegeven waaraan die een gebroken neus en nog andere verwondingen aan over hield.
Dit noem ik dus een daad van agressie.
Die vrouw in nikab verklaarde naderhand dat op het politiebureel haar de kleren van het lijf zijn gerukt en dat ze "bijna" verkracht is...De bewijzen hiervan ontbreken echter, ze moest gisteren normaal een line-up doen om de agenten eruit te halen die haar dat hadden aangedaan. In de krant van vandaag staat dat zij niet is opgedaagd om die line-up te doen...dus ga ik er nu van uit dat die beschuldigingen niet waar zijn.
Shariah4Belgium wil hiervan gebruik maken om onrust in ons land te brengen. Zij bedreigen onze democratie want volgens hen zijn wij allemaal ongelovige honden.
Deze beweging is extreem en hoort hier niet thuis. Ze hebben de leider opgepakt, hij is al veroordeeld voor verschillende feiten, ook in zijn thuisland is hij veroordeeld voor drugssmokkel.
Nu heeft de regering gezegd dat ze vlug mogelijk die man zijn Belgische nationaliteit gaan afpakken en terugsturen naar zijn thuisland, Marokko.
De beweging gaat verboden worden en hopelijk gaan dan ook al hun leden het land uitgezet worden, dat soort mensen horen hier niet thuis.
De geïntregeerde moslims zijn nu wel ongerust, zij hebben zich van Shariah4Belgium gedistanciëerd.
Ze willen een mars organiseren, moslims en alle andere mensen die het niet eens zijn met Shariah4Belgium zijn welkom.
Dit vind ik dan wel een goed initiatief, want inderdaad we mogen niet de fout maken om elke moslim over dezelfde kam te scheren.
Want ook dit is zo; tussen elk soort koren zit kaf....en we moeten het kaf er tussen uit halen....in het belang van onze democratie en onze levenswijze.
vrijdag 8 juni 2012
Twijfels..
Het gaan moeilijke dagen worden, ik twijfel hoe ik dit moet inschatten..
Ben deze middag weer naar de kinesiste geweest, mijn oefeningen gaan doen. Toen ik pas bij haar ging, werd het elke keer beter, zat er progressie in, maar dan op een gegeven moment heb ik een terugval gehad. En weer meer pijn.
Nu gaat het op en af. Er zijn dagen dat ik me redelijk kan bewegen en er zijn dagen dat ik na een uurtje beweging het niet meer zie zitten.
Ze heeft me nu oefeningen meegegeven om thuis te doen, 3x per dag 10 minuten . Om meer kracht te krijgen.
Maandag moet ik weer bij haar zijn en dan hoop ik toch te kunnen zeggen dat het weer de goede richting uit gaat.
Woensdag moet ik weer naar de orthopedist, in de voormiddag.
Dan zal waarschijnlijk het verdict vallen; wel of géén operatie? Maar ik heb een vermoeden dat hij gaat aandringen op wel een operatie....
Want ja, eerlijk is eerlijk, als het zo blijft kan ik toch niet terug gaan werken, dan geef ik het na een paar uur op van de pijn en misschien is de situatie dan wel verergerd.
Maar ...ik heb deze morgen telefoon gehad van mijn werk...en ze zijn daar allemaal nogal gestressd blijkbaar...ik moest de auto teugbrengen...juist op het moment dat mijn afspraak bij de kinesiste was.
Ik zei dat het dan niet ging, maar ik was wel bereidt om hem daarna te brengen...en ik had mijn regioderectrice aan de lijn...deed zij moeilijk zeg, was vrij onbeschoft tegen mij.
Ze ging erover praten en mij nog iets laten weten wanneer ik vandaag die auto moest brengen.
Ik zit dus nog op die telefoon te wachten.
Ik heb deze middag ook nog een smsje naar haar gestuurd met de vraag wanneer ik die auto nu moest brengen, want ik heb een vermoeden dat ik een aangetekende brief ga krijgen over de auto, dat ik hem "zogezegd" niet wou afgeven...hou dus dat smsje goed bij als bewijs dat ik wel de auto wil afgeven.
Er heeft nog een collega gebeld die vandaag haar laatste dag deed en daar hadden ze ook aan gevraagd of ze toch niet langer wou blijven want ze zitten in nood, er is teveel werk...
Mijn collega heeft vlakaf nee gezegd, er moesten mensen van ons weg omdat het crisis is, en zij heeft lang genoeg gewerkt, ze heeft haar pensioen verdiend...
Dus ja, ik heb nog stof genoeg om te overdenken...
Ben deze middag weer naar de kinesiste geweest, mijn oefeningen gaan doen. Toen ik pas bij haar ging, werd het elke keer beter, zat er progressie in, maar dan op een gegeven moment heb ik een terugval gehad. En weer meer pijn.
Nu gaat het op en af. Er zijn dagen dat ik me redelijk kan bewegen en er zijn dagen dat ik na een uurtje beweging het niet meer zie zitten.
Ze heeft me nu oefeningen meegegeven om thuis te doen, 3x per dag 10 minuten . Om meer kracht te krijgen.
Maandag moet ik weer bij haar zijn en dan hoop ik toch te kunnen zeggen dat het weer de goede richting uit gaat.
Woensdag moet ik weer naar de orthopedist, in de voormiddag.
Dan zal waarschijnlijk het verdict vallen; wel of géén operatie? Maar ik heb een vermoeden dat hij gaat aandringen op wel een operatie....
Want ja, eerlijk is eerlijk, als het zo blijft kan ik toch niet terug gaan werken, dan geef ik het na een paar uur op van de pijn en misschien is de situatie dan wel verergerd.
Maar ...ik heb deze morgen telefoon gehad van mijn werk...en ze zijn daar allemaal nogal gestressd blijkbaar...ik moest de auto teugbrengen...juist op het moment dat mijn afspraak bij de kinesiste was.
Ik zei dat het dan niet ging, maar ik was wel bereidt om hem daarna te brengen...en ik had mijn regioderectrice aan de lijn...deed zij moeilijk zeg, was vrij onbeschoft tegen mij.
Ze ging erover praten en mij nog iets laten weten wanneer ik vandaag die auto moest brengen.
Ik zit dus nog op die telefoon te wachten.
Ik heb deze middag ook nog een smsje naar haar gestuurd met de vraag wanneer ik die auto nu moest brengen, want ik heb een vermoeden dat ik een aangetekende brief ga krijgen over de auto, dat ik hem "zogezegd" niet wou afgeven...hou dus dat smsje goed bij als bewijs dat ik wel de auto wil afgeven.
Er heeft nog een collega gebeld die vandaag haar laatste dag deed en daar hadden ze ook aan gevraagd of ze toch niet langer wou blijven want ze zitten in nood, er is teveel werk...
Mijn collega heeft vlakaf nee gezegd, er moesten mensen van ons weg omdat het crisis is, en zij heeft lang genoeg gewerkt, ze heeft haar pensioen verdiend...
Dus ja, ik heb nog stof genoeg om te overdenken...
donderdag 7 juni 2012
Als kreeft zijnde...
Ja, ik weet het....het is bijna 10 dagen geleden dat ik geblogd heb...
Maar dat heeft verschillende redenen. En één ervan is dat ik even tijd voor mezelf nodig had.
Het staat zo in mijn horoscoop dat de kreeft zich soms afzondert van de dagelijkse wereld en zich soms in een andere wereld begeeft.
Ook bij mij was dit zo...ik ben beginnen lezen en één van de boeken had mij zo aangegrepen dat ik dit even alleen moest verwerken; het ging over een echt gebeurd verhaal in mensenhandel, een meisje dat heel geslepen tot prostitutie werd gedwongen door een "vriend" die ze al meer dan 5 jaar kent, een Albanees die haar vanuit Engeland naar Italië lokt, op vakantie zogezegd en daar haar paspoort afneemt en haar zo dwingt als prostituee te werken, ze krijgt slaag ed meer...het heet; Verhandeld door Sophie Hayes...
Ik ben een stadsmeisje geweest, ben er uitgegaan en weet dat dit soort zaken gebeuren, heb ook jonge meisjes in de val zien lopen van "loverboys". Maar dit boek vind ik zo aangrijpend en misschien ben ik op dit moment wel heel vatbaar voor zulke gebeurtenissen.
Maar een feit is, ik heb me wat teruggetrokken uit het dagelijkse leven, gewoon omdat het soms wat veel werd.
Ook het feit dat mijn genezing niet helemaal verloopt zoals ik graag zou willen is daar deel aan.Soms beweeg ik plots weer wat stroever en ben ik bang dat het toch een operatie gaat moeten worden, maar dan ben ik nog een hele tijd thuis. En nu voorlopig gaat dit nog omdat ik mijn firmawagen nog mag gebruiken, maar wat als ik deze moet afgeven en hier opgesloten zit?
Er waren vele vragen die ik onder ogen moest gaan zien, maar ik weet ook van mezelf dat ik deze zal oplossen als deze zich aandienen.
Ik heb ook actieve dagen gehad hoor...heb niet alleen zitten kniezen en dubben, zo ben ik eergisteren naar Rotterdam gereden en heb een vriendin ontmoet en ben met haar naar Blijdorp geweest, maar dat verhaal is voor een andere blog.
Waar ik het ook moeilijk mee had was dat ik normaal deze periode ergens in Griekenland had geweest, voor mijn jaarlijkse loutering, want zo noem ik mijn vakanties ginder, mijn energie opladers, en dat het er misschien niet van zal komen dit jaar.
Daarom doe ik veel opzoekwerk en kijk foto's van mijn geliefde land en dagdroom ik er ook over, in de hoop dat ik zo mijn band met de Grieken kan behouden.
Ook hun politiek volg ik, want ze zijn in nood daar...maar ook dat wordt verwoord in een aparte blog.
En nu hoop ik dat ik mijn dagelijkse draad en het bloggen weer kan opnemen ...en hoop ik dat jullie mijn blogjes en verhaaltjes mee willen volgen...
Maar mijn horoscoop staat voor de komende maanden goed, ik ga me weer wat socialer opstellen, dus zeg niet dat jullie niet verwittigd zijn ....;-)
Maar dat heeft verschillende redenen. En één ervan is dat ik even tijd voor mezelf nodig had.
Het staat zo in mijn horoscoop dat de kreeft zich soms afzondert van de dagelijkse wereld en zich soms in een andere wereld begeeft.
Ook bij mij was dit zo...ik ben beginnen lezen en één van de boeken had mij zo aangegrepen dat ik dit even alleen moest verwerken; het ging over een echt gebeurd verhaal in mensenhandel, een meisje dat heel geslepen tot prostitutie werd gedwongen door een "vriend" die ze al meer dan 5 jaar kent, een Albanees die haar vanuit Engeland naar Italië lokt, op vakantie zogezegd en daar haar paspoort afneemt en haar zo dwingt als prostituee te werken, ze krijgt slaag ed meer...het heet; Verhandeld door Sophie Hayes...
Ik ben een stadsmeisje geweest, ben er uitgegaan en weet dat dit soort zaken gebeuren, heb ook jonge meisjes in de val zien lopen van "loverboys". Maar dit boek vind ik zo aangrijpend en misschien ben ik op dit moment wel heel vatbaar voor zulke gebeurtenissen.
Maar een feit is, ik heb me wat teruggetrokken uit het dagelijkse leven, gewoon omdat het soms wat veel werd.
Ook het feit dat mijn genezing niet helemaal verloopt zoals ik graag zou willen is daar deel aan.Soms beweeg ik plots weer wat stroever en ben ik bang dat het toch een operatie gaat moeten worden, maar dan ben ik nog een hele tijd thuis. En nu voorlopig gaat dit nog omdat ik mijn firmawagen nog mag gebruiken, maar wat als ik deze moet afgeven en hier opgesloten zit?
Er waren vele vragen die ik onder ogen moest gaan zien, maar ik weet ook van mezelf dat ik deze zal oplossen als deze zich aandienen.
Ik heb ook actieve dagen gehad hoor...heb niet alleen zitten kniezen en dubben, zo ben ik eergisteren naar Rotterdam gereden en heb een vriendin ontmoet en ben met haar naar Blijdorp geweest, maar dat verhaal is voor een andere blog.
Waar ik het ook moeilijk mee had was dat ik normaal deze periode ergens in Griekenland had geweest, voor mijn jaarlijkse loutering, want zo noem ik mijn vakanties ginder, mijn energie opladers, en dat het er misschien niet van zal komen dit jaar.
Daarom doe ik veel opzoekwerk en kijk foto's van mijn geliefde land en dagdroom ik er ook over, in de hoop dat ik zo mijn band met de Grieken kan behouden.
Ook hun politiek volg ik, want ze zijn in nood daar...maar ook dat wordt verwoord in een aparte blog.
En nu hoop ik dat ik mijn dagelijkse draad en het bloggen weer kan opnemen ...en hoop ik dat jullie mijn blogjes en verhaaltjes mee willen volgen...
Maar mijn horoscoop staat voor de komende maanden goed, ik ga me weer wat socialer opstellen, dus zeg niet dat jullie niet verwittigd zijn ....;-)
zondag 27 mei 2012
Park Spoor Noord
Dit is een nieuw park, althans voor mij toch...
Het ligt aan de Viséstraat te Antwerpen.
Vroeger waren er een paar bedrijfjes en een basketbalplein gevestigd. Dit is dertig jaar geleden waar ik nu over spreek.
In één van die bedrijfjes toen Perrier ging ik elke avond werken. Het merk Perrier is een Frans water dat van daar uit door heel België verdeeld werd. Maar niet alleen dat water natuurlijk, ook de andere grote waters zoals Spa en Chaudfontaine gingen hier de deur uit.
Het bedrijf was niet zo héél groot, de baas een oudere man al die bija aan zijn pensioen was toen, de magazijnier, de boekhouder en een aantal chauffeurs.
Het was nog een goede tijd om te werken toen, voldoende tijd om je werk fatsoenlijk te doen en heel vriendelijke mensen en ik kon ook kopen aan inkoopprijs...dus ik heb literkes Perrier gedronken thuis.
Het lag ook niet zover van waar ik woonde, anderhalve kilometer ongeveer dus toen ging ik werken per fiets...alleen in de winter als het glad was nam ik de tram.
Dat was allemaal in de tijd toen ik mijn man leerde kennen. Maar na enkele jaren ging het niet zo goed meer met dit bedrijfje en moest er bespaard worden. Eerst nog maar 2 maal per week en iets later nog maar 1 maal per week. Toen heb ik aan mijn baas ander werk bijgevraagd want ik moest fulltime hebben, er waren al kleine kinderen bij ons en er waren genoeg rekeningen te betalen, nu nog trouwens..
Dus heb ik toen dat bedrijfje verlaten en was ik er ook nooit meer gepasseerd.
Toen ik een jaar geleden naar mijn schoonzus moest , reed ik daar voorbij (na vele jaren) en groot was mijn verbazing...alles was weg daar, er was een park voor in de plaats gekomen.
Maar ik moet toegeven, het is zeker een verbetering, want vroeger was het eigenlijk niet zo'n goede plek, wat desolaat en men wist dat er toen in de winter 's nachts minder goed volk rondliep, want op de bedrijfjes daar werd geregeld ingebroken.
Heb er ondertussen foto's van het park gezien en ja, nu kan de jeugd daar tenminste spelen, wat vroeger niet kon, er was nog een klein rangeerstation, weet niet of er nu nog een station is.
Dus ja er is vooruitgang in mijn stad!
Het ligt aan de Viséstraat te Antwerpen.
Vroeger waren er een paar bedrijfjes en een basketbalplein gevestigd. Dit is dertig jaar geleden waar ik nu over spreek.
In één van die bedrijfjes toen Perrier ging ik elke avond werken. Het merk Perrier is een Frans water dat van daar uit door heel België verdeeld werd. Maar niet alleen dat water natuurlijk, ook de andere grote waters zoals Spa en Chaudfontaine gingen hier de deur uit.
Het bedrijf was niet zo héél groot, de baas een oudere man al die bija aan zijn pensioen was toen, de magazijnier, de boekhouder en een aantal chauffeurs.
Het was nog een goede tijd om te werken toen, voldoende tijd om je werk fatsoenlijk te doen en heel vriendelijke mensen en ik kon ook kopen aan inkoopprijs...dus ik heb literkes Perrier gedronken thuis.
Het lag ook niet zover van waar ik woonde, anderhalve kilometer ongeveer dus toen ging ik werken per fiets...alleen in de winter als het glad was nam ik de tram.
Dat was allemaal in de tijd toen ik mijn man leerde kennen. Maar na enkele jaren ging het niet zo goed meer met dit bedrijfje en moest er bespaard worden. Eerst nog maar 2 maal per week en iets later nog maar 1 maal per week. Toen heb ik aan mijn baas ander werk bijgevraagd want ik moest fulltime hebben, er waren al kleine kinderen bij ons en er waren genoeg rekeningen te betalen, nu nog trouwens..
Dus heb ik toen dat bedrijfje verlaten en was ik er ook nooit meer gepasseerd.
Toen ik een jaar geleden naar mijn schoonzus moest , reed ik daar voorbij (na vele jaren) en groot was mijn verbazing...alles was weg daar, er was een park voor in de plaats gekomen.
Maar ik moet toegeven, het is zeker een verbetering, want vroeger was het eigenlijk niet zo'n goede plek, wat desolaat en men wist dat er toen in de winter 's nachts minder goed volk rondliep, want op de bedrijfjes daar werd geregeld ingebroken.
Heb er ondertussen foto's van het park gezien en ja, nu kan de jeugd daar tenminste spelen, wat vroeger niet kon, er was nog een klein rangeerstation, weet niet of er nu nog een station is.
Dus ja er is vooruitgang in mijn stad!
Rijk aan keuzes..
't was moeilijk...twijfelend, wat zou ik gaan doen vandaaag?
Een mens is rijk aan keuzes nu met dit mooie weer, zwemmen , wandelen, fietsen of gewoon luieren?
Ik kies voor het laatste dus...
Naar zee rijden...nee want ik heb te lang in mijn bed gelegen, als ik naar zee rijd ben ik om 6 uur al wegn om de files te vermijden...
Naar het Zilvermeer in Mol of het Blauwe Water in Lommel, beide ligeen maximum 15 km van hier, dus niet zover..
Maar is het zo'n mooi weer, en ik heb een vermoeden dat half Vlaanderen zich daar rond de zwemvijvers verzamelt.
En ik hou niet zo van drukte...als ik me ergens installeer op een handdoek en me wil omdraaien tegen het aanbakken wil ik niet de grote teen van de buurman/vrouw in mijn neus gesplitst krijgen..
Dus zit ik hier nu, in mijn eigenste tuin, zalig rustig, heb hier ook alles, koffie/thee, suikervrije frisdrank, broodjes, ijsjes, alles is hier verkrijgbaar ;-) een goed boek om te lezen, alleen een zwemvijver heb ik niet....
Maar geen nood, dat lossen we ook wel op...als het straks in de zon te warm wordt, nemen we een badje met water en steken onze voetjes erin en dan dromen we weg, ergens op een Grieks eiland....of wat dachten jullie nu? LOL
Een mens is rijk aan keuzes nu met dit mooie weer, zwemmen , wandelen, fietsen of gewoon luieren?
Ik kies voor het laatste dus...
Naar zee rijden...nee want ik heb te lang in mijn bed gelegen, als ik naar zee rijd ben ik om 6 uur al wegn om de files te vermijden...
Naar het Zilvermeer in Mol of het Blauwe Water in Lommel, beide ligeen maximum 15 km van hier, dus niet zover..
Maar is het zo'n mooi weer, en ik heb een vermoeden dat half Vlaanderen zich daar rond de zwemvijvers verzamelt.
En ik hou niet zo van drukte...als ik me ergens installeer op een handdoek en me wil omdraaien tegen het aanbakken wil ik niet de grote teen van de buurman/vrouw in mijn neus gesplitst krijgen..
Dus zit ik hier nu, in mijn eigenste tuin, zalig rustig, heb hier ook alles, koffie/thee, suikervrije frisdrank, broodjes, ijsjes, alles is hier verkrijgbaar ;-) een goed boek om te lezen, alleen een zwemvijver heb ik niet....
Maar geen nood, dat lossen we ook wel op...als het straks in de zon te warm wordt, nemen we een badje met water en steken onze voetjes erin en dan dromen we weg, ergens op een Grieks eiland....of wat dachten jullie nu? LOL
zaterdag 26 mei 2012
Geschiedenis
Geschiedenis was dus één van mijn lievelingsvakken vroeger op 't school.
In de lagere school eerst van hier , onze eigen streken en dan later in de middelbare school wereldgeschiedenis. Veel van mijn klasgenoten vonden het saai, maar ik vond het juist interessant om t(e leren hoe vroeger alles ging.
Leren over andere culturen, de Romeinen die ons aquaducts hebben gebracht en badhuizen, de straten geplaveid vol met Romeinse kinderkopjes.
De Grieken en Egyptenaren die machtige tempels bouwden voor hun goden.
De Maya's en de Inca's...van al die volkeren vindt je nog altijd sporen terug na al die duizenden jaren, maar je moet willen zien.
Misschien is het daarom dat ik graag reis, ik wil dit alles met eigen ogen zien.
De plaatselijke bevolking zelf opzoeken zonder een touroperator, want die willen er alleen maar op verdienen.
Er zijn sommige dingen die je wel begeleidt moet doen, omdat er wat gevaar bij kan zijn.
Zo ben ik in Egypte met een kleine groep de woestijn ingetrokken om Berbers te ontmoeten in hun zomerkamp, wij hebben daar thee gedronken, gezien hoe ze daar leven, zo zonder iets, ze hebben eten voor ons gemaakt, wij hebben op hun dromedarissen gereden en ook een slang gezien daar in dat woestijnzand...gelukkig dat één van de Berbers die bij ons was die op tijd opmerkte, want ze was giftig.
Die avond in de woestijn heb ik één van de mooiste zonsondergangen gezien in mijn hele leven.
Ook in Griekenland of Turkije kan je best iemand van de plaatselijke bevolking inhuren om met de boot op zee te gaan, het is gewoonlijk de helft goedkoper dan let een reisbureel en je ziet veel meer, die mensen geven goede tips om hun land te leren kennen.
Ook een auto huren is een goed idee, dan kan je zelf je route plannen en kom je mooiere plaatsen dan met bussen die afgehuurd worden , je kan ook zelf beslissen hoe lang je ergens kan blijven., meestal vindt je dan ook schattige en goede restaurantjes in het binnenland of kleine kustdorpjes waar je voor een prikje kan eten, soms heel tradioneel.
Er zijn zoveel mooie plekken in de wereld, ik weet dat ik ze nooit allemaal ga kunnen bekijken en hun geschiedenis kan leren kennen.
Maar gelukkig zijn er mensen die daar dan over schrijven of kan je nu via internet ook heel wat ontdekken...de uren die ik al gesurft heb om de wereld te ontdekken en er staan dikwijls hele mooie foto's bij.
De wereld en zijn geschiedenis zijn boeiend en meestal ook nog heel mooi, als je er voor openstaat.
En ik ga al een volgend leven reserveren om datgene wat ik nu niet kan zien, dan te komen bekijken ;-)...
Dus ja, geschiedenis is mijn ding..
In de lagere school eerst van hier , onze eigen streken en dan later in de middelbare school wereldgeschiedenis. Veel van mijn klasgenoten vonden het saai, maar ik vond het juist interessant om t(e leren hoe vroeger alles ging.
Leren over andere culturen, de Romeinen die ons aquaducts hebben gebracht en badhuizen, de straten geplaveid vol met Romeinse kinderkopjes.
De Grieken en Egyptenaren die machtige tempels bouwden voor hun goden.
De Maya's en de Inca's...van al die volkeren vindt je nog altijd sporen terug na al die duizenden jaren, maar je moet willen zien.
Misschien is het daarom dat ik graag reis, ik wil dit alles met eigen ogen zien.
De plaatselijke bevolking zelf opzoeken zonder een touroperator, want die willen er alleen maar op verdienen.
Er zijn sommige dingen die je wel begeleidt moet doen, omdat er wat gevaar bij kan zijn.
Zo ben ik in Egypte met een kleine groep de woestijn ingetrokken om Berbers te ontmoeten in hun zomerkamp, wij hebben daar thee gedronken, gezien hoe ze daar leven, zo zonder iets, ze hebben eten voor ons gemaakt, wij hebben op hun dromedarissen gereden en ook een slang gezien daar in dat woestijnzand...gelukkig dat één van de Berbers die bij ons was die op tijd opmerkte, want ze was giftig.
Die avond in de woestijn heb ik één van de mooiste zonsondergangen gezien in mijn hele leven.
Ook in Griekenland of Turkije kan je best iemand van de plaatselijke bevolking inhuren om met de boot op zee te gaan, het is gewoonlijk de helft goedkoper dan let een reisbureel en je ziet veel meer, die mensen geven goede tips om hun land te leren kennen.
Ook een auto huren is een goed idee, dan kan je zelf je route plannen en kom je mooiere plaatsen dan met bussen die afgehuurd worden , je kan ook zelf beslissen hoe lang je ergens kan blijven., meestal vindt je dan ook schattige en goede restaurantjes in het binnenland of kleine kustdorpjes waar je voor een prikje kan eten, soms heel tradioneel.
Er zijn zoveel mooie plekken in de wereld, ik weet dat ik ze nooit allemaal ga kunnen bekijken en hun geschiedenis kan leren kennen.
Maar gelukkig zijn er mensen die daar dan over schrijven of kan je nu via internet ook heel wat ontdekken...de uren die ik al gesurft heb om de wereld te ontdekken en er staan dikwijls hele mooie foto's bij.
De wereld en zijn geschiedenis zijn boeiend en meestal ook nog heel mooi, als je er voor openstaat.
En ik ga al een volgend leven reserveren om datgene wat ik nu niet kan zien, dan te komen bekijken ;-)...
Dus ja, geschiedenis is mijn ding..
donderdag 24 mei 2012
Diana
Diana is in de Griekse mythologie de godin van de jacht....maar in dit geval was dit een kind waar op "gejaagd" werd.
Moeder en vader leven apart, het meisje is 4 jaar oud.
Er zijn problemen tussen de ouders , vader zou "geweldadig" zijn. De moeder wil niet dat haar kind klappen zou krijgen en besloot dan maar haar kind te wurgen en in stukken te snijden en in de diepvries te leggen. Er is sprake dat zij zelfmoord zou plegen en dat zij zo haar ex wou treffen....
Als ik zulke dingen lees in de kranten, dan begrijp ik de wereld niet meer.
Welke moeder doet nu zo iets vraag ik me af...
Als je problemen hebt met je ex zijn er andere manieren om er uit te raken zoals praten als volwassenen met elkaar...maar de kinderen laat je hierbuiten.
Dit kind had nog niet echt geleefd, volgens de buren was het zo'n lief en goedlachs kind.
Nee, zulke dingen zal ik nooit begrijpen...uit ervaring weet ik dat er altijd een uitweg is, maar daar moet je voor openstaan, je tijd nemen en rondkijken om de juiste oplossing voor jou te zoeken.
Dat betekent dus niet het leven van een onschuldig kind afnemen, dat waarschijnlijk nog niet eens weet waarom mama en papa apart leven...
En dan nog; nadat je je kind gewurgd hebt, het in stukken versnijden en in de diepvries steken WALGELIJK vind ik het....wat zou ze erna mee willen doen hebben?
Elke keer als het vuil werdopgehaald een stukje kind uit de diepvries halen en mee in de vuilzak steken...
Dus als die vrouw voor het gerecht moet komen hoop ik dat zij de zwaarste straf krijgt die maar mogelijk is.
Want over deze moord was nagedacht, al hoewel de advocaat de moeder ontoerekeningsvatbaar wil laten verklaren...
Dat is nu heden ten dage het toverwoord hier bij elke moordzaak...dan worden die mensen geplaatst in de psychiaterie...nee nee, laat die vrouw maar naar de gevangenis gaan....dat ze veel kan nadenken
wat ze haar kind heeft aangedaan.
Moeder en vader leven apart, het meisje is 4 jaar oud.
Er zijn problemen tussen de ouders , vader zou "geweldadig" zijn. De moeder wil niet dat haar kind klappen zou krijgen en besloot dan maar haar kind te wurgen en in stukken te snijden en in de diepvries te leggen. Er is sprake dat zij zelfmoord zou plegen en dat zij zo haar ex wou treffen....
Als ik zulke dingen lees in de kranten, dan begrijp ik de wereld niet meer.
Welke moeder doet nu zo iets vraag ik me af...
Als je problemen hebt met je ex zijn er andere manieren om er uit te raken zoals praten als volwassenen met elkaar...maar de kinderen laat je hierbuiten.
Dit kind had nog niet echt geleefd, volgens de buren was het zo'n lief en goedlachs kind.
Nee, zulke dingen zal ik nooit begrijpen...uit ervaring weet ik dat er altijd een uitweg is, maar daar moet je voor openstaan, je tijd nemen en rondkijken om de juiste oplossing voor jou te zoeken.
Dat betekent dus niet het leven van een onschuldig kind afnemen, dat waarschijnlijk nog niet eens weet waarom mama en papa apart leven...
En dan nog; nadat je je kind gewurgd hebt, het in stukken versnijden en in de diepvries steken WALGELIJK vind ik het....wat zou ze erna mee willen doen hebben?
Elke keer als het vuil werdopgehaald een stukje kind uit de diepvries halen en mee in de vuilzak steken...
Dus als die vrouw voor het gerecht moet komen hoop ik dat zij de zwaarste straf krijgt die maar mogelijk is.
Want over deze moord was nagedacht, al hoewel de advocaat de moeder ontoerekeningsvatbaar wil laten verklaren...
Dat is nu heden ten dage het toverwoord hier bij elke moordzaak...dan worden die mensen geplaatst in de psychiaterie...nee nee, laat die vrouw maar naar de gevangenis gaan....dat ze veel kan nadenken
wat ze haar kind heeft aangedaan.
woensdag 23 mei 2012
Middagje naar de zoo
Mijn pa had laatst gevraagd om tijdens mijn verlof naar de zoo te gaan met hem. En aangezien ik nu een langere tijd in verlof ben en het vandaag mooi weer ging worden , was dit voor vandaag gepland.
We zijn met de metro naar "'t Stad" gereden, want ik zag het echt niet zitten om daar ergens mijn auto te gaan parkeren.
Daar mijn pa moeilijk stapt was dit dus een hele uitdaging, maar het ging goed, rustig aan , heel op 't gemakje...maar hij was wat overmoedig en aan de inkom van de zoo ging het mis, hij mistrapte zich en viel, op zijn linkerheup.
Ik schrok natuurlijk en wou hem rechthelpen, maar gelukkig kwamen er nog mensen mij ter hulp...want alleen kreeg ik hem echt niet recht. En er was ook een oudere mens, een dokter blijkbaar die het had zien gebeuren, die nam direct de polsslag van mijn pa.
Aan de inkom van de zoo is er ook een verpleegpost en de verpleegster was ook direct bij ons, ze vroeg aan mijn pa of hij duizelig was geworden en of hij pijn had.
We zijn met haar mee naar binnen gegaan want ze wou mijn pa toch even controleren, ze heeft zijn heup bekeken, er was al een zwelling zich aan't vormen, maar zij heeft hier direct ijs opgelegd. Na een 10 tal minuten heeft ze weer gekeken en er zalf aan gedaan. We konden ook een rolstoel lenen om toch nog de zoo te kunnen bezoeken, maar dat wou mijn pa natuurlijk dan weer niet. Hij heeft zijn stok en dat was voldoende volgens hem.
We zijn dan binnen gegaan en aan de wandeling door de zoo begonnen. Hij heeft wel de hele tijd dan aan mijn rechterarm gehangen, en heb ik hem ondersteund.
Voetje voor voetje zijn wij verder gegaan en ik heb hem de weg laten wijzen. De apen heb ik niet gezien, daar ging hij zo aan voorbij, bij de pinguins heb ik hem zijn eerste stop laten maken, heb hem op een bank geplaatst en ben foto's gaan maken. Zo kon hij geregeld gaan rusten, want het ging moeizaam. De volgende stop was bij Kai-Mook, het baby olifantje en haar familie.
Daar het voor mij zeker 10 jaar geleden was dat ik nog in de zoo geweest was, stond ik vol verwondering te kijken, er is zoveel veranderd...en er moet nog veel veranderen.
Er gaan een deel dieren weg, naar Planckendael, want in Antwerpen gaan ze de dieren die er blijven grotere perken geven zodat die wat meer bewegingsvrijheid krijgen.
Dat op zich vind ik heel positief, de tijd dat de dieren in van die hele enge kooitjes zaten is dus echt wel voorbij.
Wat mij ook blijft verbazen; de zoo ligt in het centrum van een grootstad en het is een hele mooie tuin waar je dus geen auto en ook geen trein hoort ( 1 kant van de zoo plakt letterlijk tegen het treinstation aan), alleen het fluiten van de vogels en de geluiden van de dieren hoor je.
We zijn ook Vriesland binnen geweest waar de Koningspinguïns zitten en nog andere soorten. Hier bevindt je je letterlijk op de Zuidpool en kan je goed alles zien, zowel boven als onder water. Op het landgedeelte zie je dus sneeuw liggen, het sneeuwt daar dus echt een paar keer per dag. Ze hebben daar ruimte zat de pinguïns om te zwemmen en hun kunstjes te verkopen.
Dan zijn we verder gestapt langs de kamelen en dromedarissen, er is een jonske, geboren 22 maart.
Schattig!!!
Daarboven konden we ook de leeuwen bestuderen, die ook een veel groter perk hebben gekregen en nu ook eens een drafje kunnen placeren.
En dan zijn we zo stilletjes aan naar het cafetaria gewandeld en hebben we daar iets gedronken...althans, ik ben drinken gaan halen en pa heeft 1 slok van zijn donker biertje gedronken en is dan prompt daar in 't slaap gevallen.
We waren daar om 15.10 u en om 17 u heb ik hem dan maar wakker gemaakt, toen was het tijd om naar hem thuis te gaan. Heb pa dan nog rustig zijn pintje laten uitdrinken en dan zijn we weer naar de metro gewandeld, maar dit ging wel veel moeizamer als op de heenweg.
Maar ik heb hem heelhuids naar huis gekregen en hem de trap opgekregen, 2 verdiepingen hoog, hij is met een plof in zijn zetel gevallen, hij was moe.
Ik had op het terrasje in de zoo al een pijnstiller ingenomen, want het leunen van mijn pa op mijn arm deed géén goed aan mijn schouder.
Dus ja, ik was ook blij dat ik in mijn auto kon stappen en naar huiskon rijden.
En nu ben ik moe en heb pijn...maar mijn pa was content en daar doe ik het voor...
We zijn met de metro naar "'t Stad" gereden, want ik zag het echt niet zitten om daar ergens mijn auto te gaan parkeren.
Daar mijn pa moeilijk stapt was dit dus een hele uitdaging, maar het ging goed, rustig aan , heel op 't gemakje...maar hij was wat overmoedig en aan de inkom van de zoo ging het mis, hij mistrapte zich en viel, op zijn linkerheup.
Ik schrok natuurlijk en wou hem rechthelpen, maar gelukkig kwamen er nog mensen mij ter hulp...want alleen kreeg ik hem echt niet recht. En er was ook een oudere mens, een dokter blijkbaar die het had zien gebeuren, die nam direct de polsslag van mijn pa.
Aan de inkom van de zoo is er ook een verpleegpost en de verpleegster was ook direct bij ons, ze vroeg aan mijn pa of hij duizelig was geworden en of hij pijn had.
We zijn met haar mee naar binnen gegaan want ze wou mijn pa toch even controleren, ze heeft zijn heup bekeken, er was al een zwelling zich aan't vormen, maar zij heeft hier direct ijs opgelegd. Na een 10 tal minuten heeft ze weer gekeken en er zalf aan gedaan. We konden ook een rolstoel lenen om toch nog de zoo te kunnen bezoeken, maar dat wou mijn pa natuurlijk dan weer niet. Hij heeft zijn stok en dat was voldoende volgens hem.
We zijn dan binnen gegaan en aan de wandeling door de zoo begonnen. Hij heeft wel de hele tijd dan aan mijn rechterarm gehangen, en heb ik hem ondersteund.
Voetje voor voetje zijn wij verder gegaan en ik heb hem de weg laten wijzen. De apen heb ik niet gezien, daar ging hij zo aan voorbij, bij de pinguins heb ik hem zijn eerste stop laten maken, heb hem op een bank geplaatst en ben foto's gaan maken. Zo kon hij geregeld gaan rusten, want het ging moeizaam. De volgende stop was bij Kai-Mook, het baby olifantje en haar familie.
Daar het voor mij zeker 10 jaar geleden was dat ik nog in de zoo geweest was, stond ik vol verwondering te kijken, er is zoveel veranderd...en er moet nog veel veranderen.
Er gaan een deel dieren weg, naar Planckendael, want in Antwerpen gaan ze de dieren die er blijven grotere perken geven zodat die wat meer bewegingsvrijheid krijgen.
Dat op zich vind ik heel positief, de tijd dat de dieren in van die hele enge kooitjes zaten is dus echt wel voorbij.
Wat mij ook blijft verbazen; de zoo ligt in het centrum van een grootstad en het is een hele mooie tuin waar je dus geen auto en ook geen trein hoort ( 1 kant van de zoo plakt letterlijk tegen het treinstation aan), alleen het fluiten van de vogels en de geluiden van de dieren hoor je.
We zijn ook Vriesland binnen geweest waar de Koningspinguïns zitten en nog andere soorten. Hier bevindt je je letterlijk op de Zuidpool en kan je goed alles zien, zowel boven als onder water. Op het landgedeelte zie je dus sneeuw liggen, het sneeuwt daar dus echt een paar keer per dag. Ze hebben daar ruimte zat de pinguïns om te zwemmen en hun kunstjes te verkopen.
Dan zijn we verder gestapt langs de kamelen en dromedarissen, er is een jonske, geboren 22 maart.
Schattig!!!
Daarboven konden we ook de leeuwen bestuderen, die ook een veel groter perk hebben gekregen en nu ook eens een drafje kunnen placeren.
En dan zijn we zo stilletjes aan naar het cafetaria gewandeld en hebben we daar iets gedronken...althans, ik ben drinken gaan halen en pa heeft 1 slok van zijn donker biertje gedronken en is dan prompt daar in 't slaap gevallen.
We waren daar om 15.10 u en om 17 u heb ik hem dan maar wakker gemaakt, toen was het tijd om naar hem thuis te gaan. Heb pa dan nog rustig zijn pintje laten uitdrinken en dan zijn we weer naar de metro gewandeld, maar dit ging wel veel moeizamer als op de heenweg.
Maar ik heb hem heelhuids naar huis gekregen en hem de trap opgekregen, 2 verdiepingen hoog, hij is met een plof in zijn zetel gevallen, hij was moe.
Ik had op het terrasje in de zoo al een pijnstiller ingenomen, want het leunen van mijn pa op mijn arm deed géén goed aan mijn schouder.
Dus ja, ik was ook blij dat ik in mijn auto kon stappen en naar huiskon rijden.
En nu ben ik moe en heb pijn...maar mijn pa was content en daar doe ik het voor...
dinsdag 22 mei 2012
Dokters en verzekeringen...
Ik moest deze middag naar de dokter van de verzekering, omwille van mijn arbeidsongeval.
Had pas gisteren zijn brief hieromtrent ontvangen en moest dan nog langs de huisarts ook, omdat de dokter alle verslagen van de vaststellingen en onderzoeken moest hebben.
Mijn huisarts had mijn medische voorgeschiedenis ook uitgeprint want die was ook nodig.
Zij zag de naam van die dokter waar ik bij moest zijn en ze zei ; oei....dat is en botte man hoor, ik waarschuw je maar even...ik vroeg haar ; ken je die man dan? Ze antwoordde me; van andere patienten van mij, hij is vrij bot tegen de mensen..
Zeg ik; ok, ben verwittigd, zal het wel aanzien en pas reageren als het nodig is.
Dus toen het deze middag mijn beurt was, was ik voorbereidt. Ook al omdat ik een kwartier te vroeg was en hij 3 patienten de deur had uitgewerkt op dat kwartier...dat zegt al genoeg in mijn ogen.
Hij gaf me een hand, allee 2 vingers eigenlijk...LOL, hij zegt dat de verzekering hem de opdracht had gegeven om te kijken of het echt wel een ongeval was en ik zo lang moest thuisblijven.
Hij had direct de toon gezet...maar ik laat me door dit soort mensen niet meer opjagen, die tijd is voorbij.
Hoe was het ongeval gebeurt en wat was er verder gebuert. Ik leg het hem uit, net zoals ik 4 weken geleden aan de spoedarts heb gedaan, ik geef hem ook de paieren en verslagen...hij begint te lezen en kijkt na een halve pagina naar mij...hij vraagt; hebt u al niet eerder iets aan die schouder gemankeert? Zeg ik ja, 35 jaar geleden ben ik met het schaatsen ooit ook op mijn schouder gevallen en heb daarbij een barst in mijn sleutelbeen opgelopen, maar dat was toen volledig genezen.
Ja zegt hij dat kan goed zijn, maar hier staat ook dat je schouder volledig verkalkt is...en dat kan niet van dat ongeval zijn...Antwoord ik; nee maar dat is wel de slijtage van 30 jaar mijn vak te hebben uitgevoerd, je moet constant met vanalles sleuren en heffen....daar antwoordde hij niet op...hij vroeg alleen had je daar dan ervoor geen pijn van? Zeg ik ja, maar het was niet van die aard dat ik ermee naar de dokter moest...
En ik zei hem ook, maar het gaat dus niet om die verkalkingen, ik heb een pees die gescheurd is en die moet genezen.
Hij leest ondertussen de verslagen verder en komt dan aan het woord; mogelijke operatie....
Schiet die man daar in een franse colère zeg...opereren, daar komt niets van ik VERBIEDT het...ik ben hier nog altijd de dokter die bepaalt wat er wel en wat niet mag...ik laat die man uitrazen en denk in mezelf; ja man ge denkt maar dat jij alles voor het zeggen hebt, als mijn orthopedist zegt dat het echt wel nodig is, dan zal ik hem wel volgen..maar daar de kiné en de huisarts , beide, zeggen dat het goed evolueert en een operatie niet nodig zal zijn, zullen we dit op 13 juni wel bekijken als ik weer naar de orthopedist moet.
De arts van de verzekering vroeg ook wel medicatie ik moest nemen, en ik noem de pijnstillers die ik toen moest nemen en hij zegt zo van ; is dat alles, ik zeg ja...trekt hij helemaal een gezicht zo van, ik geloof je niet, hij vraagt krijg je nog een behandeling, ja ik moet 3x per week naar de kinesiste...
Dan moest ik oefeningen doen van hem om te kijken hoever ik sta met de kiné..en ja hij zegt natuurlijk van; jij kan al wel veel hé...antwoord ik van; ja ik doe er alles aan om een frozen shoulder te vermijden en ik wil ook als ik terug mag werken zo goed mogelijk in orde zijn..
Hij heeft ook nog gevraagd of er iemand mij van de trap heeft zien vallen?
Antwoord ik; nee ik was alleen en het was pikdonker op die trap toen ik viel....
Antwoord die "kl**t" van; allee ik zal het dan maar als ongeval erkennen maar je moet wel op 18 juni herbeginnen werken...als die orthopesist bijschrijft of je persé wil operen keur ik het niet goed...
Dus als ik terug begin te werken en mijn bazin vraagt van of ik bekwaam ben om te werken antwoord ik; ik moet van de dokter van de verzekering...dus heeft ze niet te zeggen...LOL
Dit alles is in 6 minuten gebeurd, ik heb iets langer binnen geweest als de vorige mensen, waarschijnlijk omdat ik durf antwoorden....
Had pas gisteren zijn brief hieromtrent ontvangen en moest dan nog langs de huisarts ook, omdat de dokter alle verslagen van de vaststellingen en onderzoeken moest hebben.
Mijn huisarts had mijn medische voorgeschiedenis ook uitgeprint want die was ook nodig.
Zij zag de naam van die dokter waar ik bij moest zijn en ze zei ; oei....dat is en botte man hoor, ik waarschuw je maar even...ik vroeg haar ; ken je die man dan? Ze antwoordde me; van andere patienten van mij, hij is vrij bot tegen de mensen..
Zeg ik; ok, ben verwittigd, zal het wel aanzien en pas reageren als het nodig is.
Dus toen het deze middag mijn beurt was, was ik voorbereidt. Ook al omdat ik een kwartier te vroeg was en hij 3 patienten de deur had uitgewerkt op dat kwartier...dat zegt al genoeg in mijn ogen.
Hij gaf me een hand, allee 2 vingers eigenlijk...LOL, hij zegt dat de verzekering hem de opdracht had gegeven om te kijken of het echt wel een ongeval was en ik zo lang moest thuisblijven.
Hij had direct de toon gezet...maar ik laat me door dit soort mensen niet meer opjagen, die tijd is voorbij.
Hoe was het ongeval gebeurt en wat was er verder gebuert. Ik leg het hem uit, net zoals ik 4 weken geleden aan de spoedarts heb gedaan, ik geef hem ook de paieren en verslagen...hij begint te lezen en kijkt na een halve pagina naar mij...hij vraagt; hebt u al niet eerder iets aan die schouder gemankeert? Zeg ik ja, 35 jaar geleden ben ik met het schaatsen ooit ook op mijn schouder gevallen en heb daarbij een barst in mijn sleutelbeen opgelopen, maar dat was toen volledig genezen.
Ja zegt hij dat kan goed zijn, maar hier staat ook dat je schouder volledig verkalkt is...en dat kan niet van dat ongeval zijn...Antwoord ik; nee maar dat is wel de slijtage van 30 jaar mijn vak te hebben uitgevoerd, je moet constant met vanalles sleuren en heffen....daar antwoordde hij niet op...hij vroeg alleen had je daar dan ervoor geen pijn van? Zeg ik ja, maar het was niet van die aard dat ik ermee naar de dokter moest...
En ik zei hem ook, maar het gaat dus niet om die verkalkingen, ik heb een pees die gescheurd is en die moet genezen.
Hij leest ondertussen de verslagen verder en komt dan aan het woord; mogelijke operatie....
Schiet die man daar in een franse colère zeg...opereren, daar komt niets van ik VERBIEDT het...ik ben hier nog altijd de dokter die bepaalt wat er wel en wat niet mag...ik laat die man uitrazen en denk in mezelf; ja man ge denkt maar dat jij alles voor het zeggen hebt, als mijn orthopedist zegt dat het echt wel nodig is, dan zal ik hem wel volgen..maar daar de kiné en de huisarts , beide, zeggen dat het goed evolueert en een operatie niet nodig zal zijn, zullen we dit op 13 juni wel bekijken als ik weer naar de orthopedist moet.
De arts van de verzekering vroeg ook wel medicatie ik moest nemen, en ik noem de pijnstillers die ik toen moest nemen en hij zegt zo van ; is dat alles, ik zeg ja...trekt hij helemaal een gezicht zo van, ik geloof je niet, hij vraagt krijg je nog een behandeling, ja ik moet 3x per week naar de kinesiste...
Dan moest ik oefeningen doen van hem om te kijken hoever ik sta met de kiné..en ja hij zegt natuurlijk van; jij kan al wel veel hé...antwoord ik van; ja ik doe er alles aan om een frozen shoulder te vermijden en ik wil ook als ik terug mag werken zo goed mogelijk in orde zijn..
Hij heeft ook nog gevraagd of er iemand mij van de trap heeft zien vallen?
Antwoord ik; nee ik was alleen en het was pikdonker op die trap toen ik viel....
Antwoord die "kl**t" van; allee ik zal het dan maar als ongeval erkennen maar je moet wel op 18 juni herbeginnen werken...als die orthopesist bijschrijft of je persé wil operen keur ik het niet goed...
Dus als ik terug begin te werken en mijn bazin vraagt van of ik bekwaam ben om te werken antwoord ik; ik moet van de dokter van de verzekering...dus heeft ze niet te zeggen...LOL
Dit alles is in 6 minuten gebeurd, ik heb iets langer binnen geweest als de vorige mensen, waarschijnlijk omdat ik durf antwoorden....
zaterdag 19 mei 2012
Een zalige dag
Het was genieten vandaag..eerst dus in de tuin gewerkt en daarna zijn we met ons tweeën zalig in een stoel gaan zitten en hebben ons werk bewonderd.
Ook de dieren vonden het leuk...de achterdeur stond open dus konden ze vrij in-en uitlopen, wat ook wel een risico inhield.
Want onze jongste poes heeft vandaag 3 muizen gevangen..de eerste 2 had ze op de speelmat van de kleinzoon gedeponeerd, die heeft de man elke keer opgeruimd...maar de laatste muis had ze op de eettafel gelegd ;-) en zij lag er gewoon naast...ze leek wel te zeggen zo van; kijk eens wat ik je breng?
De muis lag immers op mijn plaats van de eettafel en ze was krakend vers...LOL, de muis was nog warm, juist de kop ingeslagen.
Want dat hebben wij ook al gezien, ze slaat ze letterlijk dood, een flinke klap van haar poot en dood is de muis.Wij hoeven dus géén schrik te hebben dat er muizen in huis gaan zijn zolang deze poes leeft.
In tegendeel, denk dat zij onze tuin muizenvrij zal houden.
De andere poes doet dan niets liever den vogels opjagen, vangen lukt nog niet, maar jagen zit wel in haar bloed. Deze poes kruipt ook in de bomen hier, dat doet de jongste poes niet.
Deze middag hebben wij beide poezen rustig kunnen bestuderen, hun manier van jagen en spelen, waar ze zich het liefst verstoppen, vooral de oudste...zij is gitzwart en dus was de zon deze middag te warm voor haar. Dan trekt zij zich het liefst terug onder de seringenstruiken waar het redelijk koel was.
De jongste poes gaat , als ze niet achter muizen of vliegen zit, graag onder de auto van de baas liggen, daar kan zij het benedengedeelte van de tuin heel goed overzien.
Zij is wat luier en gaat dus ook nooit over de scheidingsmuur, de gehele tuin is groot genoeg als speeltuin voor haar.
Daar is namelijk ook de hond die zij maar wat graag plaagt...als die naast het vrouwtje ligt te slapen en haar staart beweegt, durft de poes er wel naartoe te springen en een tik van haar poot te geven.
's Morgens als ze met drieën buiten gaan, houden ze een race...wie het eerst aan de trappen is...en gewoonlijk wint de oudste poes dit wel...denk dat zij eigenlijk een vermomde hazewind is...
Maar in elk geval, dit was weer een dag waarvan wij voluit genoten hebben..
Hopelijk komen er zo nog vele deze zomer.
Ook de dieren vonden het leuk...de achterdeur stond open dus konden ze vrij in-en uitlopen, wat ook wel een risico inhield.
Want onze jongste poes heeft vandaag 3 muizen gevangen..de eerste 2 had ze op de speelmat van de kleinzoon gedeponeerd, die heeft de man elke keer opgeruimd...maar de laatste muis had ze op de eettafel gelegd ;-) en zij lag er gewoon naast...ze leek wel te zeggen zo van; kijk eens wat ik je breng?
De muis lag immers op mijn plaats van de eettafel en ze was krakend vers...LOL, de muis was nog warm, juist de kop ingeslagen.
Want dat hebben wij ook al gezien, ze slaat ze letterlijk dood, een flinke klap van haar poot en dood is de muis.Wij hoeven dus géén schrik te hebben dat er muizen in huis gaan zijn zolang deze poes leeft.
In tegendeel, denk dat zij onze tuin muizenvrij zal houden.
De andere poes doet dan niets liever den vogels opjagen, vangen lukt nog niet, maar jagen zit wel in haar bloed. Deze poes kruipt ook in de bomen hier, dat doet de jongste poes niet.
Deze middag hebben wij beide poezen rustig kunnen bestuderen, hun manier van jagen en spelen, waar ze zich het liefst verstoppen, vooral de oudste...zij is gitzwart en dus was de zon deze middag te warm voor haar. Dan trekt zij zich het liefst terug onder de seringenstruiken waar het redelijk koel was.
De jongste poes gaat , als ze niet achter muizen of vliegen zit, graag onder de auto van de baas liggen, daar kan zij het benedengedeelte van de tuin heel goed overzien.
Zij is wat luier en gaat dus ook nooit over de scheidingsmuur, de gehele tuin is groot genoeg als speeltuin voor haar.
Daar is namelijk ook de hond die zij maar wat graag plaagt...als die naast het vrouwtje ligt te slapen en haar staart beweegt, durft de poes er wel naartoe te springen en een tik van haar poot te geven.
's Morgens als ze met drieën buiten gaan, houden ze een race...wie het eerst aan de trappen is...en gewoonlijk wint de oudste poes dit wel...denk dat zij eigenlijk een vermomde hazewind is...
Maar in elk geval, dit was weer een dag waarvan wij voluit genoten hebben..
Hopelijk komen er zo nog vele deze zomer.
Tuinieren
We zijn al heel de week bezig in de tuin.We, dat zijn mijn man, de dochter en ikzelf.
Vorige maandag was de eerste mooie dag om het gras af te rijden, en hoog tijd ook, want het stond bijna kniehoog.Vroeger deed ik het zelf, toen hadden we een electisch grasmachine en kon ik het wekelijks goed bijhouden.
Maar nu sinds 2 jaar hebben we zo een grasmachine op naft, die je moet in gang trekken ...en net dat laatste is het moeilijke voor mij, heb daar de kracht niet voor.
Dus moet de man deze taak voor zich nemen...maar hij tuiniert niet zo graag en doet het dus niet wekelijks meer.
De dochter en ik waren maandag aan een vervelend klusje begonnen, een deel van een bloemperk was compleet overwoekerd door klimop, dus dat moest allemaal verwijderd worden. Zij heeft geknipt en gesnoeid en de wortels uitgespit en ik alles opgeruimd, een deel op de composthoop en een ander deel bij de takken.
Maar aangezien onze tuin nogal "royaal" is, ongeveer 800 m², heeft de man het gras in 2 dagen afgereden, en dat betekende deze week dan ook wachten op weer een droge nacht en dag. Dat was dan donderdag maar aangezien het dan een feestdag was en je hier in het dorp dan géén lawaai mag maken werd het nog maar uitgesteld.
Gisteren was dan het tweede deel aan de beurt...maar achteraan staat een mooie grote eikeboom, die blijkbaar deze winter heel erg heeft afgezien...er lage enorme afgebroken takken onder de boom, en ook veel dode takjes, dus dat moest eerst opgeruimd worden. Weer een taak voor mij dus.
Maar nu is de gazon zo vlak als een biljartlaken. ;-)
Maar nu was dat bloemperk toch zo leeg...op een witte rozestruik en een bodembedekker na. Mijn man had al de vraag gesteld, wat ga je daar nu mee doen?
Ik had geantwoord; wacht maar even af, ben er mee bezig.
Dus ben ik deze morgen naar een tuincentrum hier in de buurt gereden en ben inkopen gaan doen.
Gelukkig had ik mezelf een budget vastgezet want anders had ik wel heel veel gekocht, zoveel moois dat ik zag.
Ik heb dus allemaal vaste planten gekocht, maar een paar daarvan zijn er ook die je in potten mag zetten en dan eventueel in de winter toch tocht en vriesvrij kan zetten.
Ben met een rozestruik, begonia's, dahlia's , goudsbloemen en nog wat andere kleinere plantjes naar huis gekomen.
Alles is netjes geplant en hopelijk groeit alles nu naar behoren.
En kunnen wij optimaal van veelvuldige bloei genieten deze zomer.
Ik wou nog winterharde hibiscus ook meebrengen , maar die was er nog niet.
Dus gaan we volgende maand dan voor kijken, die ga ik in potten zetten want die moet in de winter toch wel in het "kot" gezet worden, mag niet te warm en te koud staan dan.
Maar 2 of 3 kleuren hibiscus zou ik nog wel willen, felrood, een mooie gele en dan van dat zacht oranje.
Dus zet ik het op de kalender van volgende maand; weer een bezoekje aan het tuincenter.
Vorige maandag was de eerste mooie dag om het gras af te rijden, en hoog tijd ook, want het stond bijna kniehoog.Vroeger deed ik het zelf, toen hadden we een electisch grasmachine en kon ik het wekelijks goed bijhouden.
Maar nu sinds 2 jaar hebben we zo een grasmachine op naft, die je moet in gang trekken ...en net dat laatste is het moeilijke voor mij, heb daar de kracht niet voor.
Dus moet de man deze taak voor zich nemen...maar hij tuiniert niet zo graag en doet het dus niet wekelijks meer.
De dochter en ik waren maandag aan een vervelend klusje begonnen, een deel van een bloemperk was compleet overwoekerd door klimop, dus dat moest allemaal verwijderd worden. Zij heeft geknipt en gesnoeid en de wortels uitgespit en ik alles opgeruimd, een deel op de composthoop en een ander deel bij de takken.
Maar aangezien onze tuin nogal "royaal" is, ongeveer 800 m², heeft de man het gras in 2 dagen afgereden, en dat betekende deze week dan ook wachten op weer een droge nacht en dag. Dat was dan donderdag maar aangezien het dan een feestdag was en je hier in het dorp dan géén lawaai mag maken werd het nog maar uitgesteld.
Gisteren was dan het tweede deel aan de beurt...maar achteraan staat een mooie grote eikeboom, die blijkbaar deze winter heel erg heeft afgezien...er lage enorme afgebroken takken onder de boom, en ook veel dode takjes, dus dat moest eerst opgeruimd worden. Weer een taak voor mij dus.
Maar nu is de gazon zo vlak als een biljartlaken. ;-)
Maar nu was dat bloemperk toch zo leeg...op een witte rozestruik en een bodembedekker na. Mijn man had al de vraag gesteld, wat ga je daar nu mee doen?
Ik had geantwoord; wacht maar even af, ben er mee bezig.
Dus ben ik deze morgen naar een tuincentrum hier in de buurt gereden en ben inkopen gaan doen.
Gelukkig had ik mezelf een budget vastgezet want anders had ik wel heel veel gekocht, zoveel moois dat ik zag.
Ik heb dus allemaal vaste planten gekocht, maar een paar daarvan zijn er ook die je in potten mag zetten en dan eventueel in de winter toch tocht en vriesvrij kan zetten.
Ben met een rozestruik, begonia's, dahlia's , goudsbloemen en nog wat andere kleinere plantjes naar huis gekomen.
Alles is netjes geplant en hopelijk groeit alles nu naar behoren.
En kunnen wij optimaal van veelvuldige bloei genieten deze zomer.
Ik wou nog winterharde hibiscus ook meebrengen , maar die was er nog niet.
Dus gaan we volgende maand dan voor kijken, die ga ik in potten zetten want die moet in de winter toch wel in het "kot" gezet worden, mag niet te warm en te koud staan dan.
Maar 2 of 3 kleuren hibiscus zou ik nog wel willen, felrood, een mooie gele en dan van dat zacht oranje.
Dus zet ik het op de kalender van volgende maand; weer een bezoekje aan het tuincenter.
woensdag 16 mei 2012
Gisteren
was het een jaar geleden dat mijne maat is overleden.
Ik heb jullie al veel over hem verteld..maar ik weet niet of er al alles over verteld is...
Hij was een wijze nog niet zo oude man, half de zestig.
En hij had veel meegemaakt in zijn leven, ook veel goed gedaan, samen met zijn vrouwtje.
Maar niet alles liep zoals zij het gewenst hadden.
Hij was heel erg in de eerste wereldoorlog geïntresseerd en dat was één van de laatste dingen die ik samen met een vriendin heb kunnen doen, een mooi fotoboek over WO I cadeau doen.
Daar kon hij uren over vertellen, hij woonde ook in de streek waar het ergste van al gebeurt is in de loopgraven, het mosterdgas...
De verhalen werden in sappig Westvlaams verteld, het meeste kon ik wel volgen, maar het gebeurde ook dat ik een "vertaling" moest vragen, of weten jullie dat savatten pantoffels zijn...
Ik dus niet..LOL.
Ondanks zijn ziekte en de pijn, was hij altijd goedlachs en optimistisch en blij als er iemand hem een bezoekje bracht.
Als hij wist dat ik met mijn gezin aan zee was, kwamen ze af, een bezoekje brengen.
Mijn kleinzoon zit van ouderdom tussen zijn 2 kleinzonen in, dus dat schepte ook al een band, hij was gewoon geweldig met al zijn kleinkinderen.
De eerste tijd na zijn overlijden had ik het moeilijk alhoewel dat we met zijn allen wisten dat het einde naderde, hij had er met ons over gesproken.
Het laatste bezoek dat wij gebracht hadden , ongeveer 2 à 3 weken voor zijn dood, zag je het al dat het de laatste keer was dat wij hem levend gezien hadden.
De eerste tijd erna was ik dagelijks ermee bezig, ik sprak met hem, wenste hem goeiemorgen net zoals wij op het forum deden.
Maar tijd verglijdt en ook de pijn slijt, zoals het hoort te zijn...er komt zoveel anders in de plaats en zo af en toe heb je dan nog momenten dat je denkt; hoe zou hij hierop reageren?
Het was een hele warme man, zijn gezin was alles voor hem.
Hij heeft mij veel geleerd, hoe je met sommige dingen moet omgaan.
Het is al een jaar geleden, maar hij zit nog in mijn hart en ik denk altijd met de glimlach aan hem terug.
Net zoals hij zou willen...lachend...
Maar vergeten doe ik hem nooit, hij was een speciale man...
Ik heb jullie al veel over hem verteld..maar ik weet niet of er al alles over verteld is...
Hij was een wijze nog niet zo oude man, half de zestig.
En hij had veel meegemaakt in zijn leven, ook veel goed gedaan, samen met zijn vrouwtje.
Maar niet alles liep zoals zij het gewenst hadden.
Hij was heel erg in de eerste wereldoorlog geïntresseerd en dat was één van de laatste dingen die ik samen met een vriendin heb kunnen doen, een mooi fotoboek over WO I cadeau doen.
Daar kon hij uren over vertellen, hij woonde ook in de streek waar het ergste van al gebeurt is in de loopgraven, het mosterdgas...
De verhalen werden in sappig Westvlaams verteld, het meeste kon ik wel volgen, maar het gebeurde ook dat ik een "vertaling" moest vragen, of weten jullie dat savatten pantoffels zijn...
Ik dus niet..LOL.
Ondanks zijn ziekte en de pijn, was hij altijd goedlachs en optimistisch en blij als er iemand hem een bezoekje bracht.
Als hij wist dat ik met mijn gezin aan zee was, kwamen ze af, een bezoekje brengen.
Mijn kleinzoon zit van ouderdom tussen zijn 2 kleinzonen in, dus dat schepte ook al een band, hij was gewoon geweldig met al zijn kleinkinderen.
De eerste tijd na zijn overlijden had ik het moeilijk alhoewel dat we met zijn allen wisten dat het einde naderde, hij had er met ons over gesproken.
Het laatste bezoek dat wij gebracht hadden , ongeveer 2 à 3 weken voor zijn dood, zag je het al dat het de laatste keer was dat wij hem levend gezien hadden.
De eerste tijd erna was ik dagelijks ermee bezig, ik sprak met hem, wenste hem goeiemorgen net zoals wij op het forum deden.
Maar tijd verglijdt en ook de pijn slijt, zoals het hoort te zijn...er komt zoveel anders in de plaats en zo af en toe heb je dan nog momenten dat je denkt; hoe zou hij hierop reageren?
Het was een hele warme man, zijn gezin was alles voor hem.
Hij heeft mij veel geleerd, hoe je met sommige dingen moet omgaan.
Het is al een jaar geleden, maar hij zit nog in mijn hart en ik denk altijd met de glimlach aan hem terug.
Net zoals hij zou willen...lachend...
Maar vergeten doe ik hem nooit, hij was een speciale man...
dinsdag 15 mei 2012
Turnen
Ik krijg dus momenteel 3x/week turnles, of althans daar begint het op te lijken...
Dat dacht ik toch deze voormiddag bij mijn 4de sessie bij de kinesiste, ik krijg meer en meer oefeningen te doen die bij een opwarming voor het turnen horen...
Eerst maakt zij mijn schouder los en dan mag ik eraan beginnen, ze geeft me nieuwe oefeningen die ik 10x mag doen en dan komen de oefeningen van de vorige dagen erbij, die dan 30 x moeten gebeuren.
Ook de oefeningen met de gewichten worden verzwaard, met een 0,5 kilo per keer.
Een halve kilo...dat is toch niet veel zie ik jullie denken...oja echt wel, als je bedenkt dat er 3 andere pezen het werk van die ene daar vooraan in mijn schouderblad moeten overnemen.
Bij de eerste sessie kon ik mijn arm nog maar tot op schouderhoogte brengen, nu is dat al volledig omhoog. Iets uit de keukenkast op het tweede schap is ook al haalbaar nu.
Dus afstoffen en kadertje afvegen gaat ook al nu.
Echt op een week tijd kan ik al zoveel meer, alleen moet er wel nog wat meer soepelheid én kracht in komen, maar er zijn nog 14 sessies te gaan.Dus dat komt echt wel goed.
Drie weken geleden, toen het ongeval pas gebeurt was kon ik mijn elleboog en arm nog géén 5 cm bewegen zonder dat ik janktte van de pijn...moet je me nu al zien zeg...
Ook het gaan zwemmen is een goed ding hierin, water biedt wel weerstand, maar toch beweeg ik me makkelijk en soepeler in water.
En nu, nu ik tijd heb kan ik mijn sportieve kant weer even laten bovenkomen.
Gelukkig heb ik altijd veel aan sport gedaan en doe ik het graag. Dat is dus ook al een voordeel dat helpt bij mijn revalidatie.
En de oefeningen zijn redelijk simpel, zodat ik ze hier thuis ook kan doen....en wees maar gerust dat ik ze zal doen...hoe sneller alles weer in zijn normale plooi kan vallen hoe liever ik het heb...
En ja, ik heb toestemming van de kinesiste..
Dat dacht ik toch deze voormiddag bij mijn 4de sessie bij de kinesiste, ik krijg meer en meer oefeningen te doen die bij een opwarming voor het turnen horen...
Eerst maakt zij mijn schouder los en dan mag ik eraan beginnen, ze geeft me nieuwe oefeningen die ik 10x mag doen en dan komen de oefeningen van de vorige dagen erbij, die dan 30 x moeten gebeuren.
Ook de oefeningen met de gewichten worden verzwaard, met een 0,5 kilo per keer.
Een halve kilo...dat is toch niet veel zie ik jullie denken...oja echt wel, als je bedenkt dat er 3 andere pezen het werk van die ene daar vooraan in mijn schouderblad moeten overnemen.
Bij de eerste sessie kon ik mijn arm nog maar tot op schouderhoogte brengen, nu is dat al volledig omhoog. Iets uit de keukenkast op het tweede schap is ook al haalbaar nu.
Dus afstoffen en kadertje afvegen gaat ook al nu.
Echt op een week tijd kan ik al zoveel meer, alleen moet er wel nog wat meer soepelheid én kracht in komen, maar er zijn nog 14 sessies te gaan.Dus dat komt echt wel goed.
Drie weken geleden, toen het ongeval pas gebeurt was kon ik mijn elleboog en arm nog géén 5 cm bewegen zonder dat ik janktte van de pijn...moet je me nu al zien zeg...
Ook het gaan zwemmen is een goed ding hierin, water biedt wel weerstand, maar toch beweeg ik me makkelijk en soepeler in water.
En nu, nu ik tijd heb kan ik mijn sportieve kant weer even laten bovenkomen.
Gelukkig heb ik altijd veel aan sport gedaan en doe ik het graag. Dat is dus ook al een voordeel dat helpt bij mijn revalidatie.
En de oefeningen zijn redelijk simpel, zodat ik ze hier thuis ook kan doen....en wees maar gerust dat ik ze zal doen...hoe sneller alles weer in zijn normale plooi kan vallen hoe liever ik het heb...
En ja, ik heb toestemming van de kinesiste..
Cavalier met stevia
De chocolade dus...
Gisteren was ik met de dochter samen naar de markt hier geweest..had het ook al in géén jaren meer gedan ...wegens géén tijd.
Het was goed weer en gezellig, rustig samen de markt ageschuimd.
Eens op het gemak rondkijken welke kramen er waren, ik was al zeker op zoek naar een plantenkraam, om het verdronken plantje van de kleinzoon te vervangen.
En toen kwamen we redelijk groot snoepkraam tegen, ik was aan 't kijken, gewoon uit nieuwsgierigheid, héél misschien was er échte zoute drop...maar nee hoor, mijn verslaving was er niet en misschien gelukkig maar want anders had ik weer kilo's meegebracht.
Maar er lag wel iets anders, Cavalier chocolade met stevia.
En die wou ik wel eens proberen, want ik eet hier elke dag een stukje gewone chocolade...maar ja normaal mag dat niet als suikerpatiënt.....zeggen ze.
Dus heb ik 2 verschillende repen, 1 melkchocolade met notenvulling en 1 witte met gepofte rijst, en 1 doosje pralines (= klein doosje) meegebracht.
Goedkoop was het niet, maar ja alles voor de goede zaak hé.
De melkchocoladereep is geproefd en ook al 1 pralinetje.
De echte chocolade is niet te evenaren natuurlijk, maar dit komt al wel héél dicht in de buurt.
Ik ben natuurlijk al wel aan de stevia smaak gewend, gebruik het poeder en de tabletjes. En als je het juist gebruikt, niet teveel dus, kom je wel dicht in de buurt van gewone suikersmaak.
Dus ja, voor mezelf is de chocolade wel goedgekeurt, alleen de prijs mag nog iets naar beneden.
En als ze bij Cavalier nu ook nog eens repen met cocos in zouden willen maken, gaan ze er een vaste klant bijkrijgen...
Gisteren was ik met de dochter samen naar de markt hier geweest..had het ook al in géén jaren meer gedan ...wegens géén tijd.
Het was goed weer en gezellig, rustig samen de markt ageschuimd.
Eens op het gemak rondkijken welke kramen er waren, ik was al zeker op zoek naar een plantenkraam, om het verdronken plantje van de kleinzoon te vervangen.
En toen kwamen we redelijk groot snoepkraam tegen, ik was aan 't kijken, gewoon uit nieuwsgierigheid, héél misschien was er échte zoute drop...maar nee hoor, mijn verslaving was er niet en misschien gelukkig maar want anders had ik weer kilo's meegebracht.
Maar er lag wel iets anders, Cavalier chocolade met stevia.
En die wou ik wel eens proberen, want ik eet hier elke dag een stukje gewone chocolade...maar ja normaal mag dat niet als suikerpatiënt.....zeggen ze.
Dus heb ik 2 verschillende repen, 1 melkchocolade met notenvulling en 1 witte met gepofte rijst, en 1 doosje pralines (= klein doosje) meegebracht.
Goedkoop was het niet, maar ja alles voor de goede zaak hé.
De melkchocoladereep is geproefd en ook al 1 pralinetje.
De echte chocolade is niet te evenaren natuurlijk, maar dit komt al wel héél dicht in de buurt.
Ik ben natuurlijk al wel aan de stevia smaak gewend, gebruik het poeder en de tabletjes. En als je het juist gebruikt, niet teveel dus, kom je wel dicht in de buurt van gewone suikersmaak.
Dus ja, voor mezelf is de chocolade wel goedgekeurt, alleen de prijs mag nog iets naar beneden.
En als ze bij Cavalier nu ook nog eens repen met cocos in zouden willen maken, gaan ze er een vaste klant bijkrijgen...
zondag 13 mei 2012
Mama
Mama, je bent er al 24 jaar niet meer...
ik was 28 toen jij stierf, mijn dochters amper 4 en 3 jaar...
Mijn dochters zijn ondertussen bijna 28 en 27 jaar,
ik heb kleindochters van 10 en 5 jaar en ook een kleinzoon van 5 jaar...
Dit alles heb jij niet meer mogen meemaken...
Jij en ik, het klikte niet altijd..ik weet het, ik was een rebel
maar ik mis je nog altijd..
Jij hebt mijn dochters niet zien opgroeien....
Jij hebt deze vreugde van opgroeiende kleinkinderen niet mogen beleven...
Misschien is dat de reden dat ik dit met overgave doe, genieten van mijn kleinkinderen
Ik heb gezien hoe snel het leven kan eindigen..
Zelf begin ik nu de leeftijd te naderen waarop jij gegaan bent...
en mama, soms ben ik bang
want ik wil en zal leven,
er is nog een vierde kleinkind op komst en ook dat wil ik volwassen zien worden...
Mama, we hebben woordenwisselingen gehad, want je was het nooit eens met mijn keuzes.
Over kleding, haarsnit, vrienden en vriendinnen,
ja er was een generatiekloof....
maar mama, weet dat ik je mis...
Het had zo leuk kunnen zijn als jij mijn kinderen en kleinkinderen ook had kunnen zie opgroeien..
Je kreeftendochter
ik was 28 toen jij stierf, mijn dochters amper 4 en 3 jaar...
Mijn dochters zijn ondertussen bijna 28 en 27 jaar,
ik heb kleindochters van 10 en 5 jaar en ook een kleinzoon van 5 jaar...
Dit alles heb jij niet meer mogen meemaken...
Jij en ik, het klikte niet altijd..ik weet het, ik was een rebel
maar ik mis je nog altijd..
Jij hebt mijn dochters niet zien opgroeien....
Jij hebt deze vreugde van opgroeiende kleinkinderen niet mogen beleven...
Misschien is dat de reden dat ik dit met overgave doe, genieten van mijn kleinkinderen
Ik heb gezien hoe snel het leven kan eindigen..
Zelf begin ik nu de leeftijd te naderen waarop jij gegaan bent...
en mama, soms ben ik bang
want ik wil en zal leven,
er is nog een vierde kleinkind op komst en ook dat wil ik volwassen zien worden...
Mama, we hebben woordenwisselingen gehad, want je was het nooit eens met mijn keuzes.
Over kleding, haarsnit, vrienden en vriendinnen,
ja er was een generatiekloof....
maar mama, weet dat ik je mis...
Het had zo leuk kunnen zijn als jij mijn kinderen en kleinkinderen ook had kunnen zie opgroeien..
Je kreeftendochter
Moederdag
Tweede zondag van mei, dan is het moederdag in het ganse land.
Dus dan halen we tradinioneel een bloemmetje en soms ook nog een extra cadeautje.
Zo ging het er in mijn jeugd aan toe en ja, nu ook nog wordt dit gedaan.
De schoolgaande kinderen maken meestal ook nog iets in de school, de kleuters maken tekeningen en planten uit een zaadje een plantje dat juist wortel heeft geschoten tegen de speciale dag.
Zo ook de kleinzoon, hij had vorige vrijdag een plantje bij, o zo klein...en het moest veel water hebben.
De kleuters hadden elk hun bloempotjes mooi beschilderd ..met bloemetjes jawel.
Nu stond zijn plantje nog vrij nat vrijdag, maar hij wou persé nog water gieten voor hij vrijdagavond vertrok....en ja nu...is zijn plantje jammerlijk genoeg verdronken.
Het is dus kapot...en nu hoop ik dat hij vanavond als hij thuiskomt zo moe is dat hij géén erg op zijn plantje heeft...dan gaat bomma morgen naar een plantencentrum rijden om daar een klein plantje te zoeken en dat in dat mooie bloempotje zetten.
Dan kan hij dat samen met zijn mama verzorgen...
In gedachten ben ik ook al bij mijn mama geweest, ook aan haar denk ik ...ook al is zij er niet meer.
En dan wil ik ook alle mama's die ik ken een mooie moederdag wensen en er van te genieten, samen met al wie je lief is.
Dus dan halen we tradinioneel een bloemmetje en soms ook nog een extra cadeautje.
Zo ging het er in mijn jeugd aan toe en ja, nu ook nog wordt dit gedaan.
De schoolgaande kinderen maken meestal ook nog iets in de school, de kleuters maken tekeningen en planten uit een zaadje een plantje dat juist wortel heeft geschoten tegen de speciale dag.
Zo ook de kleinzoon, hij had vorige vrijdag een plantje bij, o zo klein...en het moest veel water hebben.
De kleuters hadden elk hun bloempotjes mooi beschilderd ..met bloemetjes jawel.
Nu stond zijn plantje nog vrij nat vrijdag, maar hij wou persé nog water gieten voor hij vrijdagavond vertrok....en ja nu...is zijn plantje jammerlijk genoeg verdronken.
Het is dus kapot...en nu hoop ik dat hij vanavond als hij thuiskomt zo moe is dat hij géén erg op zijn plantje heeft...dan gaat bomma morgen naar een plantencentrum rijden om daar een klein plantje te zoeken en dat in dat mooie bloempotje zetten.
Dan kan hij dat samen met zijn mama verzorgen...
In gedachten ben ik ook al bij mijn mama geweest, ook aan haar denk ik ...ook al is zij er niet meer.
En dan wil ik ook alle mama's die ik ken een mooie moederdag wensen en er van te genieten, samen met al wie je lief is.
vrijdag 11 mei 2012
Het begijnhof
Ben voor ik ging zwemmen deze morgen naar het begijnhof geweest, het ligt aan de overkant van het zwembad.
Ik wou dit al een hele tijd gaan bekijken, zien hoe begijntjes en kwezeltjes leefden in de Middeleeuwen.
Want het begijnhof is gesticht in 14 honderd en zoveel...Het is cultureel erfgoed en erkend door de Unesco.
Eigenlijk is het een dorp in een stad...toendertijd leefden er ongeveer 400 begijnen, ze hadden een eigen kerk...
Begijnen waren weduwen of ongehuwde vrouwen die wel vroom en godvruchtig waren maar geen kloostergelofte wilden afleggen. Zij voorzagen zichzelf in hun onderhoud dmv moestuinen, ze klostten kant en verkochten dit en zullen waarschijnlijk ook wel kippen ed gehad hebben. Ze stonden ook wel onder kerkelijk gezag, er waren in elk geval 5 bidmomenten per dag.
Heden wonen er vooral kunstenaars en senioren in de huisjes, de meesten zijn in particulier bezit.
De kerk moet dringend gerestaureerd worden, maar ik denk dat daar veel geld voor nodig is, en het is een speciaal soort zandsteen waaruit het gebouw bestaat.
Sommige particulieren huisjes zijn al gerestaureerd, maar moesten (gelukkig) behouden blijven zoals ze ooit zijn gebouwd.
Als je deuren van die huisjes ziet, besef je hoe klein de mensen toen waren, maximum 1,60 m hoog.
Maar er staan nog authentieke waterpompen, aan sommige huizen hangt nog zo'n ouderwetse buitenbel ;-) en er is een soort van taverne (bouwjaar 1618) die een prachtige blauwe regen (klimplant) heeft.
Aan de andere kant van de kerk ligt een groter gebouw, waar je tentoonstellingen van kunstenaars kan bekijken. Ik heb alleen de inkom bekeken, er zijn prachtige plavuizen vloeren met oude houten uitgesleten trappen, zo van die hele stevige trappen...
Ik heb niet alles gezien, er is een huisje dat helemaal ingericht zoals in de tijd van de begijntjes, maar dat is enkel open in de weekends evenals de poorthuizen.
En de poort op zichzelf is al een aardige binnenkomer, het is uit de tijd van Rubens en dat zie je daar ook aan, zo staat het trouwens op het bordje naast de poort.
Het was niet zo'n goed weer, dus ik heb maar een deel gezien, er zijn nog straatjes die ik niet gedaan heb.
Maar er was nog iets dat opviel, het was er stil, je hoorde er de vogels fluiten...
Ik denk dat het er aangenaam wonen is daar achter die muren van het begijnhof..
Ik wou dit al een hele tijd gaan bekijken, zien hoe begijntjes en kwezeltjes leefden in de Middeleeuwen.
Want het begijnhof is gesticht in 14 honderd en zoveel...Het is cultureel erfgoed en erkend door de Unesco.
Eigenlijk is het een dorp in een stad...toendertijd leefden er ongeveer 400 begijnen, ze hadden een eigen kerk...
Begijnen waren weduwen of ongehuwde vrouwen die wel vroom en godvruchtig waren maar geen kloostergelofte wilden afleggen. Zij voorzagen zichzelf in hun onderhoud dmv moestuinen, ze klostten kant en verkochten dit en zullen waarschijnlijk ook wel kippen ed gehad hebben. Ze stonden ook wel onder kerkelijk gezag, er waren in elk geval 5 bidmomenten per dag.
Heden wonen er vooral kunstenaars en senioren in de huisjes, de meesten zijn in particulier bezit.
De kerk moet dringend gerestaureerd worden, maar ik denk dat daar veel geld voor nodig is, en het is een speciaal soort zandsteen waaruit het gebouw bestaat.
Sommige particulieren huisjes zijn al gerestaureerd, maar moesten (gelukkig) behouden blijven zoals ze ooit zijn gebouwd.
Als je deuren van die huisjes ziet, besef je hoe klein de mensen toen waren, maximum 1,60 m hoog.
Maar er staan nog authentieke waterpompen, aan sommige huizen hangt nog zo'n ouderwetse buitenbel ;-) en er is een soort van taverne (bouwjaar 1618) die een prachtige blauwe regen (klimplant) heeft.
Aan de andere kant van de kerk ligt een groter gebouw, waar je tentoonstellingen van kunstenaars kan bekijken. Ik heb alleen de inkom bekeken, er zijn prachtige plavuizen vloeren met oude houten uitgesleten trappen, zo van die hele stevige trappen...
Ik heb niet alles gezien, er is een huisje dat helemaal ingericht zoals in de tijd van de begijntjes, maar dat is enkel open in de weekends evenals de poorthuizen.
En de poort op zichzelf is al een aardige binnenkomer, het is uit de tijd van Rubens en dat zie je daar ook aan, zo staat het trouwens op het bordje naast de poort.
Het was niet zo'n goed weer, dus ik heb maar een deel gezien, er zijn nog straatjes die ik niet gedaan heb.
Maar er was nog iets dat opviel, het was er stil, je hoorde er de vogels fluiten...
Ik denk dat het er aangenaam wonen is daar achter die muren van het begijnhof..
Als de dag van toen...
Dit liedje van Reinhart Mey vertaalt perfect deze dag en alle voorgaande 28 jaren voor ons...
Ons, dat is dus mijn partner en mezelf...Het is onze huwelijksdag, al zolang zijn wij bij elkaar.
In cijfers lijkt dit lang, maar het is precies gisteren.
En toch ...in al die jaren is er zoveel gepasseerd, geluk en verdriet...
Onze dochters die uit liefde zijn geboren, dan mijn chronische ziekte die er onverwachts bijkwam en die ons echt overviel, na tien jaar zoeken naar ons droomhuis dit vinden in een andere provincie en dus verhuizen van mijn lievelingsstad naar een boeregat ;-), eigenaar worden van je eigen dak boven je hoofd, mijn partner die zijn sport ( zijspan motorcross) 25 jaar lang heeft uitgevoerd en door de vele blessures en het financieële gedeelte dit moest opgeven, de kids waarvoor ik aandelen in een gipsfabriek heb gekocht omwille van de vele valpartijën met bijbehorende breuken ....
Onze kampeervakanties toen, in Vianden en Esch sur Süre, wij hebben jaren heel Luxermburg doorkruist en afgewandeld.
De eerste vliegreis van mijn man, ik had toen al meer gevlogen, naar Jersey, een prachtig Kanaaleiland...wij hebben er toen een prachtige week gehad onder ons tweetjes.We hadden een moeilijke periode toen, en zijn er daar met wandelen , praten en genieten van elkaar weer doorgekomen.
Het was ook wel de laatste vliegreis van mijn man toen, want het was begin april toen, we vlogen van Deurne naar Heathrow ( Londen) en dan vandaar naar Jersey...maar in Londen was onze vlucht delayed omdat het op Jersey stormde, een uur later dan gepland zijn we dan toch opgestegen en net toen we gingen landen, was er een sterke wind die het vliegtuig deed schommelen, hij zag aan zijn kant van het vliegtuigje ( kleine Fokker) de vleugels de grond bijna raken...hij is er toen groen ;-) uitgekomen...LOL, als hij had gekunnen had hij bij het naar huis gaan teruggezwommen...
Dus ja, eigenlijk is er veel gebeurd in al die jaren ....en toch, toch was het precies gisteren gebeurd..
Ons, dat is dus mijn partner en mezelf...Het is onze huwelijksdag, al zolang zijn wij bij elkaar.
In cijfers lijkt dit lang, maar het is precies gisteren.
En toch ...in al die jaren is er zoveel gepasseerd, geluk en verdriet...
Onze dochters die uit liefde zijn geboren, dan mijn chronische ziekte die er onverwachts bijkwam en die ons echt overviel, na tien jaar zoeken naar ons droomhuis dit vinden in een andere provincie en dus verhuizen van mijn lievelingsstad naar een boeregat ;-), eigenaar worden van je eigen dak boven je hoofd, mijn partner die zijn sport ( zijspan motorcross) 25 jaar lang heeft uitgevoerd en door de vele blessures en het financieële gedeelte dit moest opgeven, de kids waarvoor ik aandelen in een gipsfabriek heb gekocht omwille van de vele valpartijën met bijbehorende breuken ....
Onze kampeervakanties toen, in Vianden en Esch sur Süre, wij hebben jaren heel Luxermburg doorkruist en afgewandeld.
De eerste vliegreis van mijn man, ik had toen al meer gevlogen, naar Jersey, een prachtig Kanaaleiland...wij hebben er toen een prachtige week gehad onder ons tweetjes.We hadden een moeilijke periode toen, en zijn er daar met wandelen , praten en genieten van elkaar weer doorgekomen.
Het was ook wel de laatste vliegreis van mijn man toen, want het was begin april toen, we vlogen van Deurne naar Heathrow ( Londen) en dan vandaar naar Jersey...maar in Londen was onze vlucht delayed omdat het op Jersey stormde, een uur later dan gepland zijn we dan toch opgestegen en net toen we gingen landen, was er een sterke wind die het vliegtuig deed schommelen, hij zag aan zijn kant van het vliegtuigje ( kleine Fokker) de vleugels de grond bijna raken...hij is er toen groen ;-) uitgekomen...LOL, als hij had gekunnen had hij bij het naar huis gaan teruggezwommen...
Dus ja, eigenlijk is er veel gebeurd in al die jaren ....en toch, toch was het precies gisteren gebeurd..
Abonneren op:
Posts (Atom)