De voorbije 3 dagen zijn nogal hectisch geweest, op alle vlakken.
Dus had ik besloten om het dit weekend bewust een beetje rustiger aan te doen, want er komen nog drukke tijden aan de komende maanden.
En wat doe ik dan om die rust te vinden?
Awel hé, ik ga lezen...ik kruip in iemand anders zijn/haar leven, dit is voor mij de beste manier om even de emoties van de voorbije dagen los te laten.
Ben nu eer een boek aan het lezen over een Soedanese vluchteling die in Saoedi-Arabië terecht komt.
Een land waar jongens/meisjes, mannen/vrouwen strkt gescheiden worden als gevolg van het extreme islamisme.
Wanneer een gesluierd meisje hem plotseling een liefdesbriefje toewerpt verandert zijn leven drastisch, er is namelijk ook nog de zedenpolitie die meisjes en jongens die toenadering zoeken moeten opppakken en bestraffen.
Ik heb al verschillende boeken over de islam, allemaal geschreven door mensen die de islam ontvlucht zijn, gelezen.
Ik ga bewust op zoek naar zulke boeken want hier leer je een heel andere ereld kennen, soms heel schokkend, maar ook soms toch ook een islam zoals in Turkijë de grootsteden waar de vrouwen veel vrijër zijn.
Zulke verhalen lees ik dus graag, gewoon omdat je er ook iets van bij leert.
Ook om het besef dat ij, de vrouwen hier toch nog veel meer mogelijkheden hebben om ons te ontwikkelen zoals we zelf willen.
Lezen op zich maakt een mens al rijker, je leert er verschillende visies van anderen mee kennen en daaruit kan je je eigen visie puren.
Morgen ga ik dus ook weer een aantal uren voor mezelf spenderen en voortlezen in dit boek. Ben vandaag al een mooi eind gevorderd en hoop het tegen eind volgende week uit te hebben.
Als ik door de week de tijd krijg om 's avonds nog een uurtje te lezen, na een zware werkdag.
zaterdag 28 januari 2012
vrijdag 27 januari 2012
Proclamatie
Vandaag ging het gebeuren, de proclamatie van de oudste dochter is eindelijk daar.
Drie jaar heeft ze hard gestudeerd, vele stages gedaan, hele boeken van buitengeleerd (1 cursus bevatte gemiddeld 600 pagina's), ook alle benamingen in het Latijns geleerd.
Het hele lichaam van een mens, van de grootste organen tot het kleinste zenuwke.
Toen ik deze middag bij haar aankwam was ze wel een stresskonijn, ze had geen telefoon gehad, dus ze wist wel dat ze geslaagd was, maar het eindtotaal wist ze nog niet.
Dat kwam ze pas te weten als haar diploma overhandigt werd.
We werden verwacht in het auditorium verbonden aan haar school, eerst een speech en dan de klassen die op hun manier afscheid namen van hun leraars.
De dochter en haar vriendin hadden samen een speech voorbereidt, maar ze was heel erg nerveus om voor zo'n grote zaal te moeten spreken.
Maar ook dit ging prima.
En toen was het daar, het moment waar ze al die jaren naar toegeleefd had.
De studenten werden alfabetisch afgeroepen, toen het aan haar was klonk het...MET ONDERSCHEIDING.
Ze is als eerste van haar klas uitgekomen, wow....
De schoonzoon zo trots als een gieter, zijn vrouwke heeft het dan toch maar gedaan.
En ook de mama is ONTZETTEND trots, heb geslikt en tranen weggepinkt.
Dit is één van de mooiste dagen van mijn leven, hier ga ik nog veel van nagenieten.
Dat heb je fantastich gedaan dochter, dikke proficiat!
Drie jaar heeft ze hard gestudeerd, vele stages gedaan, hele boeken van buitengeleerd (1 cursus bevatte gemiddeld 600 pagina's), ook alle benamingen in het Latijns geleerd.
Het hele lichaam van een mens, van de grootste organen tot het kleinste zenuwke.
Toen ik deze middag bij haar aankwam was ze wel een stresskonijn, ze had geen telefoon gehad, dus ze wist wel dat ze geslaagd was, maar het eindtotaal wist ze nog niet.
Dat kwam ze pas te weten als haar diploma overhandigt werd.
We werden verwacht in het auditorium verbonden aan haar school, eerst een speech en dan de klassen die op hun manier afscheid namen van hun leraars.
De dochter en haar vriendin hadden samen een speech voorbereidt, maar ze was heel erg nerveus om voor zo'n grote zaal te moeten spreken.
Maar ook dit ging prima.
En toen was het daar, het moment waar ze al die jaren naar toegeleefd had.
De studenten werden alfabetisch afgeroepen, toen het aan haar was klonk het...MET ONDERSCHEIDING.
Ze is als eerste van haar klas uitgekomen, wow....
De schoonzoon zo trots als een gieter, zijn vrouwke heeft het dan toch maar gedaan.
En ook de mama is ONTZETTEND trots, heb geslikt en tranen weggepinkt.
Dit is één van de mooiste dagen van mijn leven, hier ga ik nog veel van nagenieten.
Dat heb je fantastich gedaan dochter, dikke proficiat!
donderdag 26 januari 2012
Verrassing!
Vandaag was een vooraf geplande dag.
De oudste dochter, schoonzoon en ikzelf hadden verlof en we zouden mijn pa gaan halen om ergens in 't stad iets te gaan eten.
Ik had erover nagedacht van waar? Want pa is niet goed ter been meer en kan niet goed meer wandelen.
Toen ik overlaatst naar die musical was aan kijken had ik een goed restaurantje gevonden waar ze lekkere dingen hadden om te eten.
En daar zijn een paar ondergrondse parkeergarages die op wandelafstand liggen.
Maar in de binnenstad zijn indertijd de Jules en zijn gevolg (Romeinen) gepasseerd en hebben daar klinkers gelegd die nu nog dienen.
En als het motregent als vandaag is dit een glibberig zaakje en moeten oudere mensen voorzichtig zijn om niet uit te glijden.
Dus heeft pa ingehaakt bij mij en zijn we gelukkig heelhuids bij " Houten Clara" aangekomen.
We hadden een mooie tafel aan de raam en het interieur viel ook in de smaak, zowel bij pa, als bij de dochter en schoonzoon, het was er gezellig zitten.
We hebben lekker gegeten en ook gedronken, maar ik had nog een verrassing voor pa.
Ik heb terug contact met een nicht van mijn moeder en zij wist dat wij vandaag naar 't stad kwamen.
En ik wist ook dat zij pa terug wou zien. Dus hadden we dat geregeld dat zij een uurtje later een koffietje kwam meedrinken en bijbabbelen.
Maar pa was echt compleet verrast en herkende haar eerst niet, maar ja het was ook al jaren geleden dat we elkaar gezien hadden.
En pa heeft Parkinson en zijn geheugen laat hem wel eens in de steek.
En ik heb ook een vermoeden dat even de pijn om het verlies van moeder hiermee bovenkwam, want er werd natuurlijk over haar gepraat en pa is er blijkbaar nog altijd niet over de dood van mijn ma.
Ik ga er morgen eens met mijn oudste broer over bellen, die gaat morgen naar pa, en eens horen wat hij erover gezegd heeft.
Ook ga ik de volgende keer als ik bij pa kom er ook nog eens over praten, dat ik de indruk had dat sommige zaken ivm mijn ma toch nog gevoelig liggen.
Maar al bij al had hij toch genoten van zijn uitstapje, maar ook erg moe, want gelukkig ben ik bij hem thuis mee naar boven gegaan want op één van de trappen struikelde hij.
Kon hem nog juist op tijd vastgrabbelen en hem rechthouden.
Hij wou eerst niet dat ik mee naar boven kwam, want hij kon dat wel alleen.
Maar hij is ook koppig en eigenwijs....maar zo vader zo dochter....
Wij hebben met zijn allen genoten van elkaar en hopelijk zijn de familiebanden weer wat aangehaald.
Dat moet de tijd uitwijzen.
De oudste dochter, schoonzoon en ikzelf hadden verlof en we zouden mijn pa gaan halen om ergens in 't stad iets te gaan eten.
Ik had erover nagedacht van waar? Want pa is niet goed ter been meer en kan niet goed meer wandelen.
Toen ik overlaatst naar die musical was aan kijken had ik een goed restaurantje gevonden waar ze lekkere dingen hadden om te eten.
En daar zijn een paar ondergrondse parkeergarages die op wandelafstand liggen.
Maar in de binnenstad zijn indertijd de Jules en zijn gevolg (Romeinen) gepasseerd en hebben daar klinkers gelegd die nu nog dienen.
En als het motregent als vandaag is dit een glibberig zaakje en moeten oudere mensen voorzichtig zijn om niet uit te glijden.
Dus heeft pa ingehaakt bij mij en zijn we gelukkig heelhuids bij " Houten Clara" aangekomen.
We hadden een mooie tafel aan de raam en het interieur viel ook in de smaak, zowel bij pa, als bij de dochter en schoonzoon, het was er gezellig zitten.
We hebben lekker gegeten en ook gedronken, maar ik had nog een verrassing voor pa.
Ik heb terug contact met een nicht van mijn moeder en zij wist dat wij vandaag naar 't stad kwamen.
En ik wist ook dat zij pa terug wou zien. Dus hadden we dat geregeld dat zij een uurtje later een koffietje kwam meedrinken en bijbabbelen.
Maar pa was echt compleet verrast en herkende haar eerst niet, maar ja het was ook al jaren geleden dat we elkaar gezien hadden.
En pa heeft Parkinson en zijn geheugen laat hem wel eens in de steek.
En ik heb ook een vermoeden dat even de pijn om het verlies van moeder hiermee bovenkwam, want er werd natuurlijk over haar gepraat en pa is er blijkbaar nog altijd niet over de dood van mijn ma.
Ik ga er morgen eens met mijn oudste broer over bellen, die gaat morgen naar pa, en eens horen wat hij erover gezegd heeft.
Ook ga ik de volgende keer als ik bij pa kom er ook nog eens over praten, dat ik de indruk had dat sommige zaken ivm mijn ma toch nog gevoelig liggen.
Maar al bij al had hij toch genoten van zijn uitstapje, maar ook erg moe, want gelukkig ben ik bij hem thuis mee naar boven gegaan want op één van de trappen struikelde hij.
Kon hem nog juist op tijd vastgrabbelen en hem rechthouden.
Hij wou eerst niet dat ik mee naar boven kwam, want hij kon dat wel alleen.
Maar hij is ook koppig en eigenwijs....maar zo vader zo dochter....
Wij hebben met zijn allen genoten van elkaar en hopelijk zijn de familiebanden weer wat aangehaald.
Dat moet de tijd uitwijzen.
woensdag 25 januari 2012
Raar, vrije dagen ...
Ik heb dus nu 3 dagen verlof...het is niet het verlof op zich, wel dat ik het nu al heb.
Ben niet gewend zo vroeg op het jaar verlof op te nemen, maar ik heb mijn jaarlijks verlof, anciënniteid verlof, vakbondsdagen ed meer.
En ik heb al een aantal jaar problemen om dit allemaal opgenomen te krijgen, dus pak ik het dit jaar anders aan.
Vroeger in het jaar al een aantal dagen op.
Zoals deze week dus.
Ik had mijn betaalde feestdag van 1 januari te goed, en heb dus ook al 2 dagen anciënniteit ingepland.
Vandaag dus een rustig dagje, heb deze morgen bij mijn huisarts geweest, mijn bloed laten nemen om mijn suikergehalte van de laatste 3 maanden te controleren. En medicatie gevraagd om de virusjes aan te pakken.
Het was maar een gewone verkoudheid, maar ik hoest mij wel te pletter.
En mijn haartjes weer gekleurd, want ik was weer een ferme grijze duif aan het worden.
Morgen ga ik met mijn oudste, de schoonzoon naar mij pa.
We gaan met hem ergens in 't stad eten, zodat de mens ook nog eens buitenkomt.
Want ik denk niet dat hij gemakkelijk heeft nu, hij is afhankelijk geworden van ons, zijn kinderen en kleinkinderen.
Hij geraakt zonder hulp niet meer alleen beneden, dus naar buiten gaan is helemaal niet gemakkelijk meer. En als je dan op een appartementje 2 hoog zit...ja dan ben je geïsoleerd.
En als alles lukt zoals ik hoop, heb ik nog een verrassing voor hem.
Vrijdag is dan een grote dag voor de oudste en natuurlijk ook voor mij.
De diploma uitreiking van de oudste.
Dus vrijdagmorgen voorbereidende werken bij mij.Naar de kapper, haartjes weer kort laten knippen.
En dan in de namiddag op tijd aan mijn restauriewerken beginnen, want als je zoal wat ouder wordt, duurt dit al wat langer natuurlijk...;-)
Mijn kleedje hangt al klaar, dus op vestimentair gebied is ook al alles in orde.
Op dat punt ben ik een vooruitziende vrouw, er moet op mij géén enkele man wachten als we op stap
gaan.
Dus ook nu weer zijn mijn vrije dagen goed gevuld, maar het was zo gepland.
Daar waren mijn vrije dagen voor bedoeld.
En dan heb ik het weekend nog om uit te rusten , natuurlijk.
Maar het gaan weer mooie dagen zijn.
En zulke dagen maken het leven waard om te leven.
.
Ben niet gewend zo vroeg op het jaar verlof op te nemen, maar ik heb mijn jaarlijks verlof, anciënniteid verlof, vakbondsdagen ed meer.
En ik heb al een aantal jaar problemen om dit allemaal opgenomen te krijgen, dus pak ik het dit jaar anders aan.
Vroeger in het jaar al een aantal dagen op.
Zoals deze week dus.
Ik had mijn betaalde feestdag van 1 januari te goed, en heb dus ook al 2 dagen anciënniteit ingepland.
Vandaag dus een rustig dagje, heb deze morgen bij mijn huisarts geweest, mijn bloed laten nemen om mijn suikergehalte van de laatste 3 maanden te controleren. En medicatie gevraagd om de virusjes aan te pakken.
Het was maar een gewone verkoudheid, maar ik hoest mij wel te pletter.
En mijn haartjes weer gekleurd, want ik was weer een ferme grijze duif aan het worden.
Morgen ga ik met mijn oudste, de schoonzoon naar mij pa.
We gaan met hem ergens in 't stad eten, zodat de mens ook nog eens buitenkomt.
Want ik denk niet dat hij gemakkelijk heeft nu, hij is afhankelijk geworden van ons, zijn kinderen en kleinkinderen.
Hij geraakt zonder hulp niet meer alleen beneden, dus naar buiten gaan is helemaal niet gemakkelijk meer. En als je dan op een appartementje 2 hoog zit...ja dan ben je geïsoleerd.
En als alles lukt zoals ik hoop, heb ik nog een verrassing voor hem.
Vrijdag is dan een grote dag voor de oudste en natuurlijk ook voor mij.
De diploma uitreiking van de oudste.
Dus vrijdagmorgen voorbereidende werken bij mij.Naar de kapper, haartjes weer kort laten knippen.
En dan in de namiddag op tijd aan mijn restauriewerken beginnen, want als je zoal wat ouder wordt, duurt dit al wat langer natuurlijk...;-)
Mijn kleedje hangt al klaar, dus op vestimentair gebied is ook al alles in orde.
Op dat punt ben ik een vooruitziende vrouw, er moet op mij géén enkele man wachten als we op stap
gaan.
Dus ook nu weer zijn mijn vrije dagen goed gevuld, maar het was zo gepland.
Daar waren mijn vrije dagen voor bedoeld.
En dan heb ik het weekend nog om uit te rusten , natuurlijk.
Maar het gaan weer mooie dagen zijn.
En zulke dagen maken het leven waard om te leven.
.
maandag 23 januari 2012
Oogsten wat je zaait?
Dit gaat over respect hebben...
Zowel op je werk, bij je vrienden, kinderen en familie.
Op sportief vlak, cultureel en zoveel andere vlakken....
Respect hebben voor elkaar is belangrijk want dat is stap 1 in een goede verstandhouding.
Vandaar uit kan je verder bouwen aan een stevige vriendschapsband of gelijk welke andere relatie.
Soms leer je mensen kennen waarmee het van de eerste moment klikt, soms moet je eraan werken om elkaar toch goed te verstaan, maar als je respect hebt voor elkaar kom je al een eind verder.
Ben je een persoon die zijn/haar leven stevig in handen heeft en alles aankan,
Goedzo...dit verdient op zich al respect.
Ben je een persoon waar het soms wat moeilijker ligt en niet altijd direct een oplossing weet, maar toch raad durft vragen aan anderen?
Evenzeer goedzo, dit verdient nog meer respect, want je moet de moed vinden om je vragen te "durven" stellen.
Soms is dit voor sommige mensen lastig, ze hebben een lichamelijk probleem en willen er informatie over.
Ze gaan op zoek naar antwoorden, vinden dan het dan wel maar als ze verder gaan vragen worden ze als lastig beschouwd en zijn ze niet welkom meer...
Jammer is dit en het getuigd ook niet van respect.
Want we zijn allemaal mensen die wel eens problemen hebben en achter oplossingen zoeken.
En we willen dan ook de juiste oplossing met de respect die je verdient.
Maar gelukkig zijn er wel mensen die je de oplossing willen aanreiken op de enige juiste manier.
Met respect!
Zowel op je werk, bij je vrienden, kinderen en familie.
Op sportief vlak, cultureel en zoveel andere vlakken....
Respect hebben voor elkaar is belangrijk want dat is stap 1 in een goede verstandhouding.
Vandaar uit kan je verder bouwen aan een stevige vriendschapsband of gelijk welke andere relatie.
Soms leer je mensen kennen waarmee het van de eerste moment klikt, soms moet je eraan werken om elkaar toch goed te verstaan, maar als je respect hebt voor elkaar kom je al een eind verder.
Ben je een persoon die zijn/haar leven stevig in handen heeft en alles aankan,
Goedzo...dit verdient op zich al respect.
Ben je een persoon waar het soms wat moeilijker ligt en niet altijd direct een oplossing weet, maar toch raad durft vragen aan anderen?
Evenzeer goedzo, dit verdient nog meer respect, want je moet de moed vinden om je vragen te "durven" stellen.
Soms is dit voor sommige mensen lastig, ze hebben een lichamelijk probleem en willen er informatie over.
Ze gaan op zoek naar antwoorden, vinden dan het dan wel maar als ze verder gaan vragen worden ze als lastig beschouwd en zijn ze niet welkom meer...
Jammer is dit en het getuigd ook niet van respect.
Want we zijn allemaal mensen die wel eens problemen hebben en achter oplossingen zoeken.
En we willen dan ook de juiste oplossing met de respect die je verdient.
Maar gelukkig zijn er wel mensen die je de oplossing willen aanreiken op de enige juiste manier.
Met respect!
zondag 22 januari 2012
Pedofiele priesters...bweuk...
Ik lees op zondagmorgen altijd de weekendkrant, dan maak ik er tijd voor.
Maar het is niet altijd leuk om deze te lezen, ook deze morgen heb ik mij weer opgewonden toen ik het artikel las over de huiszoekingen bij voormalige en huidige bisschoppen.
Er komt dus duidelijk naar voren dat "heren van de katholieke kerk" wel degelijk weet hadden van pastoors, priesters enz die met hun handen niet van kinderen konden afblijven.
Als er klachten waren van de slachtoffers werden die gewoon onder de mat geveegd.
De daders werden gewoon verplaatst en met een beetje goede wil zelfs gevraagd om dit niet meer te doen.
Er zijn dus mensen die wel degelijk een klacht hebben durven indienen.
Maar nu vraag ik me ook af, hoeveel kinderen en ouders zijn door de daders onder druk gezet om te zwijgen...hoeveel anderen hebben dit ook gedaan en is het niet geweten?
De kerkleiders worden nu beschuldigt van schuldig verzuim en weigeren van hulp aan mensen in nood.
Maar wees gerust, die mensen hopen ook dat tegen het proces begint alle feiten verjaart zijn en zij niet meer hoeven te boeten voor de gemaakte fouten.
Maar ik vind wel dat dit uitgebreid in de media mag komen.
Alleen al voor de mensen die het meegemaakt hebben en zo toch wat erkenning krijgen.
Ook voor de mensen die gelovig zijn, hun geloof wordt aangetast, gewoon door mensen die macht hebben en in een ivoren toren leven en hun wetten doorduwen.
Voor mensen die in God geloven , hadden vertrouwen in de kerkleiders die het woord van God moeten verspreiden.
Dus God heeft gefaalt in het kiezen van de mensen die hem moeten vertegenwoordigen, want ik denk niet dat hij kindermisbruik goedkeurt!
Het gebeurt in de hele wereld dat gelijk welke godsdienst, wordt gebruikt door verkeerde mensen om machtsmisbruik te plegen om mensen onder druk te zetten, zodat die verkeerde mensen zeker hun macht niet kwijt raken.
Waarschijnlijk toen eeuwen geleden die godsdiensten ontstonden, waren de bedoelingen wel goed...alleen hebben mensen het verknoeid...en dan vragen de kerkleiders zich af waarom de kerken leeglopen?
In elk geval, van kinderen blijf je af, ook van andere mensen.
Laat ieder zijn leven leiden, op een goede manier.
Maar het is niet altijd leuk om deze te lezen, ook deze morgen heb ik mij weer opgewonden toen ik het artikel las over de huiszoekingen bij voormalige en huidige bisschoppen.
Er komt dus duidelijk naar voren dat "heren van de katholieke kerk" wel degelijk weet hadden van pastoors, priesters enz die met hun handen niet van kinderen konden afblijven.
Als er klachten waren van de slachtoffers werden die gewoon onder de mat geveegd.
De daders werden gewoon verplaatst en met een beetje goede wil zelfs gevraagd om dit niet meer te doen.
Er zijn dus mensen die wel degelijk een klacht hebben durven indienen.
Maar nu vraag ik me ook af, hoeveel kinderen en ouders zijn door de daders onder druk gezet om te zwijgen...hoeveel anderen hebben dit ook gedaan en is het niet geweten?
De kerkleiders worden nu beschuldigt van schuldig verzuim en weigeren van hulp aan mensen in nood.
Maar wees gerust, die mensen hopen ook dat tegen het proces begint alle feiten verjaart zijn en zij niet meer hoeven te boeten voor de gemaakte fouten.
Maar ik vind wel dat dit uitgebreid in de media mag komen.
Alleen al voor de mensen die het meegemaakt hebben en zo toch wat erkenning krijgen.
Ook voor de mensen die gelovig zijn, hun geloof wordt aangetast, gewoon door mensen die macht hebben en in een ivoren toren leven en hun wetten doorduwen.
Voor mensen die in God geloven , hadden vertrouwen in de kerkleiders die het woord van God moeten verspreiden.
Dus God heeft gefaalt in het kiezen van de mensen die hem moeten vertegenwoordigen, want ik denk niet dat hij kindermisbruik goedkeurt!
Het gebeurt in de hele wereld dat gelijk welke godsdienst, wordt gebruikt door verkeerde mensen om machtsmisbruik te plegen om mensen onder druk te zetten, zodat die verkeerde mensen zeker hun macht niet kwijt raken.
Waarschijnlijk toen eeuwen geleden die godsdiensten ontstonden, waren de bedoelingen wel goed...alleen hebben mensen het verknoeid...en dan vragen de kerkleiders zich af waarom de kerken leeglopen?
In elk geval, van kinderen blijf je af, ook van andere mensen.
Laat ieder zijn leven leiden, op een goede manier.
zaterdag 21 januari 2012
Samariakloof en plannen..
Ja, ik ben aan het plannen, mijn reis naar Griekend weet je wel?
Eerst wou ik naar Kefalonia te gaan, maar ik twijfel nu een beetje.
Ik ben ook aan het kijken naar Kreta, Chania in het bijzonder.
Ben al 4 keer in Kreta geweest maar nog nooit de kant van Chania.
De eerste keer dat ik in Kreta was, was ik in Cherso
nissos....jaja, oho Cherso...toen was het nog niet zo'n partyplace, maar wel aan het opkomen, dik 10 jaar geleden. Ik heb daar toen eens een hele avond geterrast met een Aussie, die daar een zomerbaantje had. Hij heeft toen veel over Australie verteld.
Daar heb ik toen ook mijn eerste duikles gehad, ergens in een baai in de buurt van Heraklion, de hoofdstad.En sindsdien heb ik een duikvirus opgedaan, zo machtig mooi onder water.
Maar daar ook heb ik de eerste keer over de Samariakloof gehoord, een lange zware tocht van zo'n 18 km door een natuurpark met de prachtigste zichten die je je maar kan bedenken.
Je begint eraan op een redelijke hoogte en de eerste 2 km zijn vrij steil naar beneden, je daalt zo'n 700m ongeveer.
Ik heb erover gelezen en foto's ervan gezien en ik weet dat ik dit wil en moet doen.
Maar tot een paar jaar geleden was dit niet echt haalbaar voor mij.
Ik spoot toen nog insuline met spuitjes en eigenlijk was ik in die tijd niet goed geregeld, stond veel te hoog.
Nu met mijn pomp moet het doenbaar zijn.
Je moet wel als je aan die tocht begint water en eten meenemen en zoute koekjes (type Tuc) omdat je veel vocht en zout verliest tijdens zo'n tocht. En je water kan je ook onderweg bijvullen aan de bronnen die je passeert.
Ook een grote fles cola zal er dan in mijn rugzak zitten en ik zal extra pauzes inlassen om te meten.
Tijdens mijn tweede trip naar Kreta toen ik in Rethymnon verbleef heb ik wel de Imbroskloof gewandeld en die is toch ook zo'n 8 km lang.
En in het geval ik dit ga doen, vertrek ik half mei, 14 dagen vroeger dan normaal, maar dan is het nog niet overdreven heet om deze wandeling te doen.
En ga ik ze doen als ik 3à 4 dagen ginder ben, eerst een beetje verkennen en wat rusten.
Ik ga me hier ook wat voorbereiden, ik weet dat ik hier wandelingen tss 5 tot 10 km aankan, maar ga dan toch iets intensiever wandelen, om wat km in de benen te krijgen.
En nieuwe wandelschoenen kopen en hier inlopen, zodat dat ginder géén problemen geeft.
Ik heb het gevoel dat ik dit nu, dit jaar moet doen, want ik word er ook niet jonger op...en als ik 60, 65 jaar ben moet ik hier niet meer aan beginnen.
Zoiets moois mag ik niet missen!
Kefalonia kan volgend jaar wel...
Eerst wou ik naar Kefalonia te gaan, maar ik twijfel nu een beetje.
Ik ben ook aan het kijken naar Kreta, Chania in het bijzonder.
Ben al 4 keer in Kreta geweest maar nog nooit de kant van Chania.
De eerste keer dat ik in Kreta was, was ik in Cherso
nissos....jaja, oho Cherso...toen was het nog niet zo'n partyplace, maar wel aan het opkomen, dik 10 jaar geleden. Ik heb daar toen eens een hele avond geterrast met een Aussie, die daar een zomerbaantje had. Hij heeft toen veel over Australie verteld.
Daar heb ik toen ook mijn eerste duikles gehad, ergens in een baai in de buurt van Heraklion, de hoofdstad.En sindsdien heb ik een duikvirus opgedaan, zo machtig mooi onder water.
Maar daar ook heb ik de eerste keer over de Samariakloof gehoord, een lange zware tocht van zo'n 18 km door een natuurpark met de prachtigste zichten die je je maar kan bedenken.
Je begint eraan op een redelijke hoogte en de eerste 2 km zijn vrij steil naar beneden, je daalt zo'n 700m ongeveer.
Ik heb erover gelezen en foto's ervan gezien en ik weet dat ik dit wil en moet doen.
Maar tot een paar jaar geleden was dit niet echt haalbaar voor mij.
Ik spoot toen nog insuline met spuitjes en eigenlijk was ik in die tijd niet goed geregeld, stond veel te hoog.
Nu met mijn pomp moet het doenbaar zijn.
Je moet wel als je aan die tocht begint water en eten meenemen en zoute koekjes (type Tuc) omdat je veel vocht en zout verliest tijdens zo'n tocht. En je water kan je ook onderweg bijvullen aan de bronnen die je passeert.
Ook een grote fles cola zal er dan in mijn rugzak zitten en ik zal extra pauzes inlassen om te meten.
Tijdens mijn tweede trip naar Kreta toen ik in Rethymnon verbleef heb ik wel de Imbroskloof gewandeld en die is toch ook zo'n 8 km lang.
En in het geval ik dit ga doen, vertrek ik half mei, 14 dagen vroeger dan normaal, maar dan is het nog niet overdreven heet om deze wandeling te doen.
En ga ik ze doen als ik 3à 4 dagen ginder ben, eerst een beetje verkennen en wat rusten.
Ik ga me hier ook wat voorbereiden, ik weet dat ik hier wandelingen tss 5 tot 10 km aankan, maar ga dan toch iets intensiever wandelen, om wat km in de benen te krijgen.
En nieuwe wandelschoenen kopen en hier inlopen, zodat dat ginder géén problemen geeft.
Ik heb het gevoel dat ik dit nu, dit jaar moet doen, want ik word er ook niet jonger op...en als ik 60, 65 jaar ben moet ik hier niet meer aan beginnen.
Zoiets moois mag ik niet missen!
Kefalonia kan volgend jaar wel...
Haar droomjob
Ze kan gaan aftellen, mijn oudste.
Vanaf volgende vrijdag is ze officieel verpleegster.
Dan is haar schoolleven voorbij. Ze heeft haar laatste stage afgerond en haar laatste casus volbracht.
Vrijdag krijgt ze het verdict te horen, het zullen spannende uren voor haar worden, maar als moeder zijnde ben ik er heel gerust in.
Ze slaagt immers met vlag en wimpel, haar vorige leerjaren heeft ze dat meerdere malen bewezen.
Ze moet nog wel tot einde maart bij haar huidige werkgever haar tijd uitdoen en dan vanaf 1 april kan ze haar droomjob gaan uitoefenen.
Ze heeft uiteindelijk gekozen voor thuisverpleging.
Ik vind het knap van haar wat ze gedaan heeft.
Toen ze 3,5 jaar geleden aan deze studies begon was haar jongste iets ouder dan 1,5 jaar oud.
Gelukkig was mijn schoonzoon bereidt om mee te helpen is het huishouden, want uiteindelijk is dit een zware studie, mentaal en lichamelijk, belastende stages ed.
Ze heeft zoveel mogelijk 's nachts gestudeert, chapeau dus.
En nu, nu is het bijna zover.
Ze heeft haar doel bereikt, ze kan haar droomjob gaan uitoefenen.
En al doende kan ze nog veel bijleren.
Dus;
Well done girl,GO FOR IT!!!!
Vanaf volgende vrijdag is ze officieel verpleegster.
Dan is haar schoolleven voorbij. Ze heeft haar laatste stage afgerond en haar laatste casus volbracht.
Vrijdag krijgt ze het verdict te horen, het zullen spannende uren voor haar worden, maar als moeder zijnde ben ik er heel gerust in.
Ze slaagt immers met vlag en wimpel, haar vorige leerjaren heeft ze dat meerdere malen bewezen.
Ze moet nog wel tot einde maart bij haar huidige werkgever haar tijd uitdoen en dan vanaf 1 april kan ze haar droomjob gaan uitoefenen.
Ze heeft uiteindelijk gekozen voor thuisverpleging.
Ik vind het knap van haar wat ze gedaan heeft.
Toen ze 3,5 jaar geleden aan deze studies begon was haar jongste iets ouder dan 1,5 jaar oud.
Gelukkig was mijn schoonzoon bereidt om mee te helpen is het huishouden, want uiteindelijk is dit een zware studie, mentaal en lichamelijk, belastende stages ed.
Ze heeft zoveel mogelijk 's nachts gestudeert, chapeau dus.
En nu, nu is het bijna zover.
Ze heeft haar doel bereikt, ze kan haar droomjob gaan uitoefenen.
En al doende kan ze nog veel bijleren.
Dus;
Well done girl,GO FOR IT!!!!
vrijdag 20 januari 2012
Houdich....
Op sommige momenten wil ik dat er een woordenboek Limburgs-Antwerps bestaat.
Dat zou het soms wel makkelijker maken, wan t van het plat Limburgs, zeker als het snel gepraat wordt, snap ik dus nog altijd niks...;-)
Het dialect dat hier wordt gesproken dat gaat nog , dat is Kempens en dat is een mengeling van beide dialecten, maar vanaf de kanten van Bree, Opoeteren enz moet je eigenlijk een tolk meepakken.
Aan de Maaskant is het nog erger, daar zit er zowel Duits als Nederlandse accenten in, als ze mij daar in hun streekdialect aanspreken vraag ik dus om een vertaling in het AN( algemeen Nederlands).
En dan het Sint Truidens, dat niet zover van Luik en de taalgrens ligt, daar speelt het Frans ook mee in hun dialect...
Sommige uitdrukkingen herken ik nu wel en daar kan ik dan ook op reageren...maar bij sommige sta ik met mijn mond vol tanden.
Houdich = hou je goed
iets in je buil steken = iets in je (broek) zak steken
kallen= Genks voor praten
ich, dich en mich wordt in elke zin gebruikt
Bijna 18 jaar woon ik nu hier, maar het spreken kan ik nog niet, want waar ik ook kom krijg ik te horen; jij bent niet van hier hé...en als ik dan neeje zeg weten ze al direct te zeggen dat ik van het Antwerpse ben.
Nochtans als ik wat moeite doe kan ik sommige zaken met wat overdrijving nadoen....mijn jongste mijn pa en broers zeggen ook geregeld dat ik begin te zingen in een gesprek.
En ik kan alleen maar vals zingen, ik ben toondoof..LOL
Allee mensen houdich hé en tot de volgende...blog ;-)
Dat zou het soms wel makkelijker maken, wan t van het plat Limburgs, zeker als het snel gepraat wordt, snap ik dus nog altijd niks...;-)
Het dialect dat hier wordt gesproken dat gaat nog , dat is Kempens en dat is een mengeling van beide dialecten, maar vanaf de kanten van Bree, Opoeteren enz moet je eigenlijk een tolk meepakken.
Aan de Maaskant is het nog erger, daar zit er zowel Duits als Nederlandse accenten in, als ze mij daar in hun streekdialect aanspreken vraag ik dus om een vertaling in het AN( algemeen Nederlands).
En dan het Sint Truidens, dat niet zover van Luik en de taalgrens ligt, daar speelt het Frans ook mee in hun dialect...
Sommige uitdrukkingen herken ik nu wel en daar kan ik dan ook op reageren...maar bij sommige sta ik met mijn mond vol tanden.
Houdich = hou je goed
iets in je buil steken = iets in je (broek) zak steken
kallen= Genks voor praten
ich, dich en mich wordt in elke zin gebruikt
Bijna 18 jaar woon ik nu hier, maar het spreken kan ik nog niet, want waar ik ook kom krijg ik te horen; jij bent niet van hier hé...en als ik dan neeje zeg weten ze al direct te zeggen dat ik van het Antwerpse ben.
Nochtans als ik wat moeite doe kan ik sommige zaken met wat overdrijving nadoen....mijn jongste mijn pa en broers zeggen ook geregeld dat ik begin te zingen in een gesprek.
En ik kan alleen maar vals zingen, ik ben toondoof..LOL
Allee mensen houdich hé en tot de volgende...blog ;-)
zaterdag 14 januari 2012
Nieuwjaarsreceptie
Ik had een paar probleempjes deze middag...;-)
Het was nieuwjaarsreceptie van het werk en eigenlijk had ik de hele week al geen zin om te gaan.
Maar omdat wij, de vliegende ploeg, een voorbeeldfunctie hebben moet je er toch op zijn minst je gezicht even laten zien....
Even dus..ik had hier thuis gezegd dat ik daar ongeveer een uurtje zou blijven en dan dus op tijd terug was voor het eten.
Ik was ook al iets later vertrokken als de vorige jaren, dus toen ik er aankwam was de zaal al goed gevuld, want ja de receptie wordt toch altijd goed bijgewoond door onze werknemers.
Eerst de hogere hierachie dan begroet en de beste wensen overgemaakt.
Toen was er het 2 de probleem.
Doordat mijn collega's en ik overal komen kennen wij bijna iedereen die aanwezig is, toch een tweehonderdtal mensen, en iedereen wil dat je even bij hen komt zitten en praten.
Er wordt gegeten en gedronken en "funny stories" verteld die gedurende het vorige jaar bij de klanten waren voorgevallen.
Er zijn ook mensen van het hoofdbureel aanwezig en aangezien ik daar ook bijna iedereen van ken moet je met hen ook een babbeltje doen.
Zo ben ik , helaas te weten gekomen dat de vrouw die vroeger ons lonen deed en verleden jaar op pensioen was gegaan, helaas vorige week is gestorven...
De dame die het mij vertelde ken ik vrij goed, wij hebben nog samengewerkt voor de actie van hippoandfriends waar mijn bedrijf een heel jaar gesponsord heeft. Zij heeft het er moeilijk mee.
Maar deze dame heeft me ook nu weer gevraagd om mee op bouwreis te gaan.
Wij doen namelijk aan MVO; Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.
Wij steunen Plankinderen; zelf geef ik ook elke maand een vast bedrag af van mijn loon.
Maar in het kader van MVO gaan wiij een aantal keer per jaar naar verschillende kansarme landen om scholen voor de kinderen ginder te bouwen.
Zodat ze in hun eigen land een toekomst kunnen opbouwen.
Het is nu de tweede keer dat ze me dit vraagt en eigenlijk was ik vorig jaar daar mee bezig toen ik ziek was geworden.
Maar ik wil het wel graag doen...ik heb haar gezegd dat ik op 7 februari naar mij diabetesdokter moet en het daar aan ga vragen of dat het kan.
Want het is wel werken daar , met hele warme temperaturen.
Maar als zij ja zegt dan kan ik op één van hun volgende reizen mee. Er zijn er 3 dit jaar, de eerste staat binnenkort voor de deur, daar is het team ook al volledig voor.
Eigenlijk hoop ik op de derde reis dit jaar , die is na de zomer en heb ik voldoende tijd om de voorbereidingen te kunnen doen.
Maar we zien wel, het is nog zover niet.
Die even dus, dat uurtje dat ik "maar" ging blijven....het zijn er dus 3 geworden..LOL
Maar gelukkig hadden ze hier thuis even gewacht om aan het eten te beginnen.
Maar ik heb ook niet het licht uitgedaan zoals gewoonlijk..
Het was nieuwjaarsreceptie van het werk en eigenlijk had ik de hele week al geen zin om te gaan.
Maar omdat wij, de vliegende ploeg, een voorbeeldfunctie hebben moet je er toch op zijn minst je gezicht even laten zien....
Even dus..ik had hier thuis gezegd dat ik daar ongeveer een uurtje zou blijven en dan dus op tijd terug was voor het eten.
Ik was ook al iets later vertrokken als de vorige jaren, dus toen ik er aankwam was de zaal al goed gevuld, want ja de receptie wordt toch altijd goed bijgewoond door onze werknemers.
Eerst de hogere hierachie dan begroet en de beste wensen overgemaakt.
Toen was er het 2 de probleem.
Doordat mijn collega's en ik overal komen kennen wij bijna iedereen die aanwezig is, toch een tweehonderdtal mensen, en iedereen wil dat je even bij hen komt zitten en praten.
Er wordt gegeten en gedronken en "funny stories" verteld die gedurende het vorige jaar bij de klanten waren voorgevallen.
Er zijn ook mensen van het hoofdbureel aanwezig en aangezien ik daar ook bijna iedereen van ken moet je met hen ook een babbeltje doen.
Zo ben ik , helaas te weten gekomen dat de vrouw die vroeger ons lonen deed en verleden jaar op pensioen was gegaan, helaas vorige week is gestorven...
De dame die het mij vertelde ken ik vrij goed, wij hebben nog samengewerkt voor de actie van hippoandfriends waar mijn bedrijf een heel jaar gesponsord heeft. Zij heeft het er moeilijk mee.
Maar deze dame heeft me ook nu weer gevraagd om mee op bouwreis te gaan.
Wij doen namelijk aan MVO; Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.
Wij steunen Plankinderen; zelf geef ik ook elke maand een vast bedrag af van mijn loon.
Maar in het kader van MVO gaan wiij een aantal keer per jaar naar verschillende kansarme landen om scholen voor de kinderen ginder te bouwen.
Zodat ze in hun eigen land een toekomst kunnen opbouwen.
Het is nu de tweede keer dat ze me dit vraagt en eigenlijk was ik vorig jaar daar mee bezig toen ik ziek was geworden.
Maar ik wil het wel graag doen...ik heb haar gezegd dat ik op 7 februari naar mij diabetesdokter moet en het daar aan ga vragen of dat het kan.
Want het is wel werken daar , met hele warme temperaturen.
Maar als zij ja zegt dan kan ik op één van hun volgende reizen mee. Er zijn er 3 dit jaar, de eerste staat binnenkort voor de deur, daar is het team ook al volledig voor.
Eigenlijk hoop ik op de derde reis dit jaar , die is na de zomer en heb ik voldoende tijd om de voorbereidingen te kunnen doen.
Maar we zien wel, het is nog zover niet.
Die even dus, dat uurtje dat ik "maar" ging blijven....het zijn er dus 3 geworden..LOL
Maar gelukkig hadden ze hier thuis even gewacht om aan het eten te beginnen.
Maar ik heb ook niet het licht uitgedaan zoals gewoonlijk..
Ben even telefonisch niet bereikbaar...
Hoe dit komt?
Al geruime tijd (een jaar ongeveer) heb ik torenhoge rekeningen.
En eigenlijk kon dit niet, want ik bel privé alleen maar 's avonds na 7 uur of in de weekends.
Toen ik om uitleg vroeg aan mijn provider kreeg ik alleen maar vage uitleg.
En ik heb ook het vermoeden dat er iemand anders op mijn lijn meebelt, want ik kreeg een tijd geleden een rekening op iemand anders zijn naam, maar wel op mijn adres en dezelfde nummer, ook het abbonementsnummer was het mijne.
Toen ik daar uitleg over vroeg was dit een vergissing, maar verdere uitleg kreeg ik weer niet.
Ook mijn sms verbruik dat vermeld staat op mijn factuur klopt niet.
Ik heb speciaal het aantal smsjes dat ikzelf verstuurd heb bijgehouden ter controle.
En er werden er telkens bijna het dubbele verrekend.
Dus nee, dit kan niet meer.
Ik had hun gemeld dat ik alleen mijn verbruik betaalde en dat de provider maar eens goed moest uitzoeken hoe dit kan zulke zaken.
Of plegen zij fraude op de nek van de verbruiker?
De laatste rekening heb ik bewust veel te laat betaalt, gewoon om te kijken wanneer er reactie kwam.
Mijn contract met hen is ook bijna verlopen, dus heb ik hen laten weten niet meer van hun diensten gebruik te gaan maken, aangezien ik al andere goedkopere providers heb gevonden.
Het antwoord daarop was dat ze mijn nummer dus geblokkeerd hebben....
Ze doen maar.....er zijn genoeg andere kanalen om in contact te blijven met de mensen die ik nodig heb.
Maar hopelijk kan ik dit zo snel mogelijk regelen, denkelijk volgend weekend al, dan heb ik niets op mijn planning to do staan.
Behalve dit dan, bij een andere provider een gsm abbonement te gaan regelen.
Als dit gebeurt is krijgt iedereen een mailtje met mijn nieuw nummer.
Al geruime tijd (een jaar ongeveer) heb ik torenhoge rekeningen.
En eigenlijk kon dit niet, want ik bel privé alleen maar 's avonds na 7 uur of in de weekends.
Toen ik om uitleg vroeg aan mijn provider kreeg ik alleen maar vage uitleg.
En ik heb ook het vermoeden dat er iemand anders op mijn lijn meebelt, want ik kreeg een tijd geleden een rekening op iemand anders zijn naam, maar wel op mijn adres en dezelfde nummer, ook het abbonementsnummer was het mijne.
Toen ik daar uitleg over vroeg was dit een vergissing, maar verdere uitleg kreeg ik weer niet.
Ook mijn sms verbruik dat vermeld staat op mijn factuur klopt niet.
Ik heb speciaal het aantal smsjes dat ikzelf verstuurd heb bijgehouden ter controle.
En er werden er telkens bijna het dubbele verrekend.
Dus nee, dit kan niet meer.
Ik had hun gemeld dat ik alleen mijn verbruik betaalde en dat de provider maar eens goed moest uitzoeken hoe dit kan zulke zaken.
Of plegen zij fraude op de nek van de verbruiker?
De laatste rekening heb ik bewust veel te laat betaalt, gewoon om te kijken wanneer er reactie kwam.
Mijn contract met hen is ook bijna verlopen, dus heb ik hen laten weten niet meer van hun diensten gebruik te gaan maken, aangezien ik al andere goedkopere providers heb gevonden.
Het antwoord daarop was dat ze mijn nummer dus geblokkeerd hebben....
Ze doen maar.....er zijn genoeg andere kanalen om in contact te blijven met de mensen die ik nodig heb.
Maar hopelijk kan ik dit zo snel mogelijk regelen, denkelijk volgend weekend al, dan heb ik niets op mijn planning to do staan.
Behalve dit dan, bij een andere provider een gsm abbonement te gaan regelen.
Als dit gebeurt is krijgt iedereen een mailtje met mijn nieuw nummer.
vrijdag 13 januari 2012
Jonge diabetespatiënt gestorven
Zo stond het in de krant deze week.
De jongen van 15 was mee op diabeteskamp, had al verschillende jaren type 1 en dus ook de nodige ervaring, en was goed ingesteld.
Op zo'n kamp is er een dokter en een dvk (diabetesverpleegster) mee. Dus alles onder controle denk je dan.
Maar ergens is er iets misgelopen.
Ik weet het fijne van het verhaal niet, eerst werd er gesuggereerd naar een hypo, te lage waarden...dan weer naar een hyper, te hoge waarden.
De jongen zou 's nachts nog met zijn gsm naar zijn mama gebeld hebben die zelf ook type 1 heeft.
Hoe of wat dan ook, het is fout afgelopen, de jongen is gestorven.
Maar aan wat nu eigenlijk, te hoog of te laag....of toch nog iets anders.
Want ik geloof niet dat dit zomaar op een paar uur tijd zo kan evolueren, daarvoor ben ik zelf net iets te lang diabeet en heb ik al zovele fasen van deze ziekte doorgemaakt.
Heeft de dokter od de dvk een verkeerde diagnose, beslissing genomen?
Of had de jongen een infectie opgelopen die misschien al een tijdje sluimerde en zijn diabetes ongemerkt instabiel had gemaakt?
Er zou onderzoek worden gedaan naar de doodsoorzaak van de jongen.
Ik ben benieuwd of we ooit de verklaring te lezen gaan krijgen, want als diabeet zijnde wil ik wel graag hier de waarheid over weten, want dit is iets waar we alleen maar uit kunnen leren.
En ik blijf erbij, van te hoog of te laag op enkele uren tijd sterf je NIET!!
En het is zo erg voor de ouders, ze hebben hun jongen zo'n fijne vakantie willen geven....
Het leven is hard met momenten.....
Morgen wordt de jongen begraven, ik ben vorige week nog in zijn dorp geweest, want hij woonde niet zover van bij mij thuis.....
Ik zal in gedachten bij zijn ouders zijn.
Dit moet héél pijnlijk zijn om dragen.
De jongen van 15 was mee op diabeteskamp, had al verschillende jaren type 1 en dus ook de nodige ervaring, en was goed ingesteld.
Op zo'n kamp is er een dokter en een dvk (diabetesverpleegster) mee. Dus alles onder controle denk je dan.
Maar ergens is er iets misgelopen.
Ik weet het fijne van het verhaal niet, eerst werd er gesuggereerd naar een hypo, te lage waarden...dan weer naar een hyper, te hoge waarden.
De jongen zou 's nachts nog met zijn gsm naar zijn mama gebeld hebben die zelf ook type 1 heeft.
Hoe of wat dan ook, het is fout afgelopen, de jongen is gestorven.
Maar aan wat nu eigenlijk, te hoog of te laag....of toch nog iets anders.
Want ik geloof niet dat dit zomaar op een paar uur tijd zo kan evolueren, daarvoor ben ik zelf net iets te lang diabeet en heb ik al zovele fasen van deze ziekte doorgemaakt.
Heeft de dokter od de dvk een verkeerde diagnose, beslissing genomen?
Of had de jongen een infectie opgelopen die misschien al een tijdje sluimerde en zijn diabetes ongemerkt instabiel had gemaakt?
Er zou onderzoek worden gedaan naar de doodsoorzaak van de jongen.
Ik ben benieuwd of we ooit de verklaring te lezen gaan krijgen, want als diabeet zijnde wil ik wel graag hier de waarheid over weten, want dit is iets waar we alleen maar uit kunnen leren.
En ik blijf erbij, van te hoog of te laag op enkele uren tijd sterf je NIET!!
En het is zo erg voor de ouders, ze hebben hun jongen zo'n fijne vakantie willen geven....
Het leven is hard met momenten.....
Morgen wordt de jongen begraven, ik ben vorige week nog in zijn dorp geweest, want hij woonde niet zover van bij mij thuis.....
Ik zal in gedachten bij zijn ouders zijn.
Dit moet héél pijnlijk zijn om dragen.
donderdag 12 januari 2012
Born to be wild
Dat liedje hoorde ik deze middag op de radio en ja het is er ééntje op mijn lijf geschreven...
Ook een liedje om keihard te zetten, mee te brullen en uit je dak te gaan.
Ja, ben dus iemand van de hardrock generatie.
Queen, Golden Earrings, 10CC, The Rolling Stones, Tina Turner...ja dat is mijn ding.
Ik hou ook van hedendaagse muziek, dus Nathalia en Milc Inc zijn ook aan mij besteed, Milow trouwens ook.
Maar mijn uitgangsleven speelde zich voornamelijk in de jaren '80 af.
De hardrock periode, keiharde muziek waar je lekker op kan dansen, stevige beat, lekker meebrullen ook als je vals zingt zoals ik, dan hoort toch niemand het...
Nachten heb ik op de dansvloer doorgebracht, born to be wild...;-)
En aangezien er " levensgenieter" in mijn vaandel staat, durf ik nog wel eens wild te zijn als het zo uitkomt..
Bij feestjes waar gedanst kan worden of ergens in danscafé's , liefst met een podium dan ;-), ik zal niet mankeren om mij uit te leven...
Ja, zelfs op gevorderde leeftijd kan dit....LOL
Want ja, je leeft maar 1 keer niet waar en ik wil er het maximum uithalen.
Binnenkort is er weer een bruiloft in de vriendenkring en ja daar ga ik de dansvloer ( mee) onveilig maken.
Nu zie ik mijn vrienden die dit lezen al lachen in zichzelf, want er hebben er sommige onder hen mij al in actie gezien...en andere hebben er over horen praten...LOL.
Maar de week voor de bruiloft hoop ik samen met nog een paar vriendinnen en de aanstaande bruid nog iets te kunnen doen voor haar vrijgezellenavond, en daar hoort dan ook een dansje bij...aja natuurlijk.
Ga hier eens werk van maken sé, mijn vriendinnen eens mailen om iets op poten te zetten.
BORN TO BE WILD, yeah of course...
Ook een liedje om keihard te zetten, mee te brullen en uit je dak te gaan.
Ja, ben dus iemand van de hardrock generatie.
Queen, Golden Earrings, 10CC, The Rolling Stones, Tina Turner...ja dat is mijn ding.
Ik hou ook van hedendaagse muziek, dus Nathalia en Milc Inc zijn ook aan mij besteed, Milow trouwens ook.
Maar mijn uitgangsleven speelde zich voornamelijk in de jaren '80 af.
De hardrock periode, keiharde muziek waar je lekker op kan dansen, stevige beat, lekker meebrullen ook als je vals zingt zoals ik, dan hoort toch niemand het...
Nachten heb ik op de dansvloer doorgebracht, born to be wild...;-)
En aangezien er " levensgenieter" in mijn vaandel staat, durf ik nog wel eens wild te zijn als het zo uitkomt..
Bij feestjes waar gedanst kan worden of ergens in danscafé's , liefst met een podium dan ;-), ik zal niet mankeren om mij uit te leven...
Ja, zelfs op gevorderde leeftijd kan dit....LOL
Want ja, je leeft maar 1 keer niet waar en ik wil er het maximum uithalen.
Binnenkort is er weer een bruiloft in de vriendenkring en ja daar ga ik de dansvloer ( mee) onveilig maken.
Nu zie ik mijn vrienden die dit lezen al lachen in zichzelf, want er hebben er sommige onder hen mij al in actie gezien...en andere hebben er over horen praten...LOL.
Maar de week voor de bruiloft hoop ik samen met nog een paar vriendinnen en de aanstaande bruid nog iets te kunnen doen voor haar vrijgezellenavond, en daar hoort dan ook een dansje bij...aja natuurlijk.
Ga hier eens werk van maken sé, mijn vriendinnen eens mailen om iets op poten te zetten.
BORN TO BE WILD, yeah of course...
woensdag 11 januari 2012
God jumenas.....
Dat is dus plat Antwerps voor als er iets niet helemaal gaat zoals je verwacht had....;-)
Ik moest dus deze morgen ergens diep Limburg in...ergens waar ik nog niet geweest ben...juist ja, zo'n keuterdorpje ergens in niemandsland.
Dus de gps opgezet en weg was ik.
Deze keer niet langs autosnelwegen, nee regionale wegen waren mijn pad deze morgen.
En ja het begin verliep vlot, de gps gaf 34 minuten rijden aan...dus dat was prima.
Maar met nog 10 minuten te rijden en ongeveer 8 km van de eindbestemming af liep het mis.
Volgens de gps moest ik de rotonde oversteken en 2 de afslag rechts nemen....maar daar stond een plakkaat dat de weg doodliep wegens wegenwerken.
Een omleiding stond er wel niet bij, dus keek ik even of ik geen bord met de plaatsnaam van het dorp zag.
Ja dus en dat gevolgd, en nog juist op tijd op de bestemming aangekomen.
Na mijn werk daar gedaan te hebben moest ik naar een andere bestemming, de hele andere kant uit.
En aangezien ik dan helemaal niet wist hoe ik daar moest geraken en het toch weer een hele afstand was, de gps maar weer ingesteld.
En weer waren we op weg, het dorp uit richting nieuwe bestemming.
Het was een landelijk baantje waar ik op reed en na een paar km moest ik linksaf...los het veld, allee tussen de velden.
Het eerste stuk was nog geasfalteerd, maar na ongeveer 750m werd dit al een zandweg met keitjes in.
Ik moest deze weg 7 km volgen, tussen velden en bossen, op een onverharde weg ergens in " the middle of knowhere".
In het bosgedeelte moest je ook wat voorzichtig zijn want er lagen nog omgevallen bomen van na de stormen.
Sowieso kan je al niet hard rijden op deze weggetjes, en waarschijnlijk worden deze wegen alleen maar gebruikt door tractoren om aan de velden te raken.
Ik ben dan uiteindelijk weer in de bewoonde wereld geraakt, maar ik heb wel een vermoeden als je dit in het donker moet doen, het niet zo relevant is, zelfs angstaan jagend.
Ik heb dus weer een keuterdorpje in Limburg ontdekt, waar het nog heel rustig leven is waarschijnlijk en ook mooi om te wandelen en te fietsen, maar ook als je ineens erg ziek wordt en dringend een ziekenhuis nodig hebt, je toch uit de richting van een ziekenhuis zit.
En als je weet dat het op dergelijke momenten op een minuutje kan aankomen, is het toch zo idyllisch niet meer.
God jumenas dus..
Ik moest dus deze morgen ergens diep Limburg in...ergens waar ik nog niet geweest ben...juist ja, zo'n keuterdorpje ergens in niemandsland.
Dus de gps opgezet en weg was ik.
Deze keer niet langs autosnelwegen, nee regionale wegen waren mijn pad deze morgen.
En ja het begin verliep vlot, de gps gaf 34 minuten rijden aan...dus dat was prima.
Maar met nog 10 minuten te rijden en ongeveer 8 km van de eindbestemming af liep het mis.
Volgens de gps moest ik de rotonde oversteken en 2 de afslag rechts nemen....maar daar stond een plakkaat dat de weg doodliep wegens wegenwerken.
Een omleiding stond er wel niet bij, dus keek ik even of ik geen bord met de plaatsnaam van het dorp zag.
Ja dus en dat gevolgd, en nog juist op tijd op de bestemming aangekomen.
Na mijn werk daar gedaan te hebben moest ik naar een andere bestemming, de hele andere kant uit.
En aangezien ik dan helemaal niet wist hoe ik daar moest geraken en het toch weer een hele afstand was, de gps maar weer ingesteld.
En weer waren we op weg, het dorp uit richting nieuwe bestemming.
Het was een landelijk baantje waar ik op reed en na een paar km moest ik linksaf...los het veld, allee tussen de velden.
Het eerste stuk was nog geasfalteerd, maar na ongeveer 750m werd dit al een zandweg met keitjes in.
Ik moest deze weg 7 km volgen, tussen velden en bossen, op een onverharde weg ergens in " the middle of knowhere".
In het bosgedeelte moest je ook wat voorzichtig zijn want er lagen nog omgevallen bomen van na de stormen.
Sowieso kan je al niet hard rijden op deze weggetjes, en waarschijnlijk worden deze wegen alleen maar gebruikt door tractoren om aan de velden te raken.
Ik ben dan uiteindelijk weer in de bewoonde wereld geraakt, maar ik heb wel een vermoeden als je dit in het donker moet doen, het niet zo relevant is, zelfs angstaan jagend.
Ik heb dus weer een keuterdorpje in Limburg ontdekt, waar het nog heel rustig leven is waarschijnlijk en ook mooi om te wandelen en te fietsen, maar ook als je ineens erg ziek wordt en dringend een ziekenhuis nodig hebt, je toch uit de richting van een ziekenhuis zit.
En als je weet dat het op dergelijke momenten op een minuutje kan aankomen, is het toch zo idyllisch niet meer.
God jumenas dus..
dinsdag 10 januari 2012
Oneindig is dit....
Ik verwonder me nog maar eens wat je met een pc allemaal niet kan doen.
En dan ben ik nog maar een leek.
Zoveel info dat je kan vinden hier, bij al die zoekmachines.
Ik heb het eigenlijk nog niet zolang allemaal ontdekt, zo'n 6 à 7 jaar nu denk ik dat ik de eerste basislessen heb gevolgd.
Ervoor wist ik nog de knop voor " uit en aan " niet te vinden....LOL.
En nu, nu zoek ik vanalles op zoals daarjuist, gewoon de afstand van thuis naar mijn eerste werkplaats morgenvroeg.
Nu weet ik dat ik nog een kwartier later kan vertrekken dan eerst gedacht.
En dat is dan weer een meevaller, weer iets langer in bed....
Je kan ook oneindig véél foto's bekijken of er opslaan, dus ga ik ook geregeld foto's van de Griekse eilanden opzoeken.
Dan kan ik weer wegdromen over de schoonheid van de verschillende eilanden of ook andere landen , zoals Egypte, Mexico en Australië, het Great Barrier Reef....dat is ook nog een droom van mij, daar ooit te mogen en kunnen duiken.
Maar voorlopig blijft het dus wegdromen via mijn pc.
Maar ook contacten onderhouden met je vrienden, die kortbij of iets verder wonen is iets makkelijker, nu kan je chatten of een berichtje achterlaten.
Vroeger moest je een brief schrijven, die dan een tijdje onderweg was en hopen dat er 14 dagen later toch een antwoordje kwam.
Of telefoneren...maar als je vrienden hebt zoals ik, dan was dat een kostelijk grapje, zeker als je geregeld zo een uurtje met elkaar belt.
Nee, geef mij dan nu maar mijn pc en het internet.
Als ik nu een vriend(in) wil bereiken is de weg korter, ondanks dat de afstand in km groot kan zijn.
Maar het is zo, je kan nu iemand in China nu op 1 minuut bereiken als hij/ zij op hetzelfde moment online is.
Ik heb nog niet alle mogelijkheden met mijn pc ontdekt, maar ik heb nog tijd hé....
De spelletjes vind ik al wel terug...
en jullie, hier op mijn blog....;-)
En dan ben ik nog maar een leek.
Zoveel info dat je kan vinden hier, bij al die zoekmachines.
Ik heb het eigenlijk nog niet zolang allemaal ontdekt, zo'n 6 à 7 jaar nu denk ik dat ik de eerste basislessen heb gevolgd.
Ervoor wist ik nog de knop voor " uit en aan " niet te vinden....LOL.
En nu, nu zoek ik vanalles op zoals daarjuist, gewoon de afstand van thuis naar mijn eerste werkplaats morgenvroeg.
Nu weet ik dat ik nog een kwartier later kan vertrekken dan eerst gedacht.
En dat is dan weer een meevaller, weer iets langer in bed....
Je kan ook oneindig véél foto's bekijken of er opslaan, dus ga ik ook geregeld foto's van de Griekse eilanden opzoeken.
Dan kan ik weer wegdromen over de schoonheid van de verschillende eilanden of ook andere landen , zoals Egypte, Mexico en Australië, het Great Barrier Reef....dat is ook nog een droom van mij, daar ooit te mogen en kunnen duiken.
Maar voorlopig blijft het dus wegdromen via mijn pc.
Maar ook contacten onderhouden met je vrienden, die kortbij of iets verder wonen is iets makkelijker, nu kan je chatten of een berichtje achterlaten.
Vroeger moest je een brief schrijven, die dan een tijdje onderweg was en hopen dat er 14 dagen later toch een antwoordje kwam.
Of telefoneren...maar als je vrienden hebt zoals ik, dan was dat een kostelijk grapje, zeker als je geregeld zo een uurtje met elkaar belt.
Nee, geef mij dan nu maar mijn pc en het internet.
Als ik nu een vriend(in) wil bereiken is de weg korter, ondanks dat de afstand in km groot kan zijn.
Maar het is zo, je kan nu iemand in China nu op 1 minuut bereiken als hij/ zij op hetzelfde moment online is.
Ik heb nog niet alle mogelijkheden met mijn pc ontdekt, maar ik heb nog tijd hé....
De spelletjes vind ik al wel terug...
en jullie, hier op mijn blog....;-)
zondag 8 januari 2012
Blonde goden
Het eerste wat ik moet doen als ik bij mijn vriendin aankom, is mij op mijn poep (achterste dus) op de grond zetten.
????, ik zie het jullie al denken LOL..
Ja, want dan komen er 2 blonde goden mij omstuimig begroeten.
Mijn vriendin heeft 2 grote blonde labradors, schatten van beesten, zij zijn op mij verliefd en ik op hen.
Vooral de jongste van de 2 heeft mijn hart gestolen, maar de oudste is ook echt een schatje.
Na deze begroeting pas, waarbij ik danig word besnuffeld en afgelikt, kan ik mijn vriendin begroeten en knuffelen.
Zij ligt altijd plat van het lachen als de honden mij zo "bespringen", ze doen het blijkbaar bij niemand anders zo enthousiast zijn.
De jongste hond komt ook altijd met zijn bal af om te spelen.
Eens dit ritueel achter de rug krijg ik koffie en kan ik wat bijkletsen met de vriendin...
maar dan ook weer niet te lang, want de honden weten dat ik kom om te wandelen, in de winter is dat maar een uurtje, maar tijdens de zomer kunnen dat echt wel uitgebreidere wandelingen worden.
Maar zoals gisteren, na de vele regen, als de velden onderstaan, doet de jongste hond niets liever dan in de grote plassen en beken rondlopen en soms kopje ondergaan, als het water dieper staat dan hij verwacht.
Sven Nijs wordt hij dan genoemd, omdat als we dan terug bij hun thuis komen, hij eruit ziet als de veldrijders die door het slijk en de moos hebben gereden.
Maar dan als hij thuis komt, moet hij afgewassen worden buiten, want met dat slijk over zijn ganse lichaam mag hij natuurlijk niet binnen...
En dat heeft hij dan weer niet zo graag...
Nu tijdens de wandeling gisteren kwamen we ook ander mensen met hun hond tegen en er was een mooi teefje (Gordon Setter) waar hij eens aan moest snuffelen.
Maar toen ik dat teefje aaide was blonde god toch wat jaloers...nu is de vraag, op het teefje of op mij...
maar hij wou zelf de aandacht...mannen hé, altijd hetzelfde..
Nu heb ik al redlijk wat wandelingen gedaan met de vriendin en de honden, en geen enkele wandeling is hetzelfde...en toch weer wel, het is onze tijd, waar de vriendin en ik bijkletsen en raad en steun verlenen...
Heel dierbaar voor mij en ik hoop nog veel van deze wandelingen te mogen maken..
????, ik zie het jullie al denken LOL..
Ja, want dan komen er 2 blonde goden mij omstuimig begroeten.
Mijn vriendin heeft 2 grote blonde labradors, schatten van beesten, zij zijn op mij verliefd en ik op hen.
Vooral de jongste van de 2 heeft mijn hart gestolen, maar de oudste is ook echt een schatje.
Na deze begroeting pas, waarbij ik danig word besnuffeld en afgelikt, kan ik mijn vriendin begroeten en knuffelen.
Zij ligt altijd plat van het lachen als de honden mij zo "bespringen", ze doen het blijkbaar bij niemand anders zo enthousiast zijn.
De jongste hond komt ook altijd met zijn bal af om te spelen.
Eens dit ritueel achter de rug krijg ik koffie en kan ik wat bijkletsen met de vriendin...
maar dan ook weer niet te lang, want de honden weten dat ik kom om te wandelen, in de winter is dat maar een uurtje, maar tijdens de zomer kunnen dat echt wel uitgebreidere wandelingen worden.
Maar zoals gisteren, na de vele regen, als de velden onderstaan, doet de jongste hond niets liever dan in de grote plassen en beken rondlopen en soms kopje ondergaan, als het water dieper staat dan hij verwacht.
Sven Nijs wordt hij dan genoemd, omdat als we dan terug bij hun thuis komen, hij eruit ziet als de veldrijders die door het slijk en de moos hebben gereden.
Maar dan als hij thuis komt, moet hij afgewassen worden buiten, want met dat slijk over zijn ganse lichaam mag hij natuurlijk niet binnen...
En dat heeft hij dan weer niet zo graag...
Nu tijdens de wandeling gisteren kwamen we ook ander mensen met hun hond tegen en er was een mooi teefje (Gordon Setter) waar hij eens aan moest snuffelen.
Maar toen ik dat teefje aaide was blonde god toch wat jaloers...nu is de vraag, op het teefje of op mij...
maar hij wou zelf de aandacht...mannen hé, altijd hetzelfde..
Nu heb ik al redlijk wat wandelingen gedaan met de vriendin en de honden, en geen enkele wandeling is hetzelfde...en toch weer wel, het is onze tijd, waar de vriendin en ik bijkletsen en raad en steun verlenen...
Heel dierbaar voor mij en ik hoop nog veel van deze wandelingen te mogen maken..
zaterdag 7 januari 2012
Zou ik het toch doorgegeven hebben?
En daar bedoel ik mijn Griekse passie mee.
Zelf ben ik ook mijn reis al aan het voorbereiden, heb het meeste al bekeken en daar al positieve dingen uitgehaald, dus zal het volgende week boeken worden.
En dan zal ik jullie wel laten weten hoe en wat.
Maar er zijn nog 2 dierbare vriendinnen van mij die de zomervakantie ook gaan doorbrengen op Griekse eilanden.
De ene met kersverse man en kids naar Corfu...waar ik met weemoed aan terug denk, want dit eiland was mijn eerste stap op Griekse bodem.
En ik ga haar mijn kennis over het eiland binnen enkele weken bijbrengen.
En de andere vriendin gaat naar Kos met haar jongste zoon en voor zover ik nu mee ben zelfs in hetzelfde hotel als waar ik vorige zomer heb gelogeerd.
Dus deze dame gaat ook info van mij meekrijgen en dan kan ze nog zien wat ze ermee doet.
Maar ik ben dus superblij dat mijn vrienden ook eens naar het land trekken waar ik zoveel van hou.
En dus ook de Grieken gaan steunen, want voor ons is het daar nog niet zo duur en de economie en het Griekse volk kan een heropleving wel gebruiken op hun land weer op de goede rails te krijgen.
En dan kunnen we na de reizen weer meetings organiseren om erover bij te praten.
Ik ben benieuwd hoe zij dit gaan ervaren.
Zelf ben ik ook mijn reis al aan het voorbereiden, heb het meeste al bekeken en daar al positieve dingen uitgehaald, dus zal het volgende week boeken worden.
En dan zal ik jullie wel laten weten hoe en wat.
Maar er zijn nog 2 dierbare vriendinnen van mij die de zomervakantie ook gaan doorbrengen op Griekse eilanden.
De ene met kersverse man en kids naar Corfu...waar ik met weemoed aan terug denk, want dit eiland was mijn eerste stap op Griekse bodem.
En ik ga haar mijn kennis over het eiland binnen enkele weken bijbrengen.
En de andere vriendin gaat naar Kos met haar jongste zoon en voor zover ik nu mee ben zelfs in hetzelfde hotel als waar ik vorige zomer heb gelogeerd.
Dus deze dame gaat ook info van mij meekrijgen en dan kan ze nog zien wat ze ermee doet.
Maar ik ben dus superblij dat mijn vrienden ook eens naar het land trekken waar ik zoveel van hou.
En dus ook de Grieken gaan steunen, want voor ons is het daar nog niet zo duur en de economie en het Griekse volk kan een heropleving wel gebruiken op hun land weer op de goede rails te krijgen.
En dan kunnen we na de reizen weer meetings organiseren om erover bij te praten.
Ik ben benieuwd hoe zij dit gaan ervaren.
vrijdag 6 januari 2012
Winterstormen
Twee stormen op 3 dagen tijd hebben we al gehad, stevige stormen dus.
Die van gisteren was het hevigst van de 2, code oranje....zoals bij Puppelpop...maar nu waren er waarschuwingen geweest.
Waar ik ook kwam, Achel, Lommel, Leopoldsburg, Geel, Diest en Herk de Stad, overal zag ik brandweerwagens, takken ruimen, boomstronken doorzagen of ondergelopen straten leegpompen.
De mannen hebben hard moeten werken dat is zeker.
Maar het was ook gevaarlijk, de rukwinden op de snelwegen waren enorm, ik was bang soms ...maar ja ik moest verder.
En door de dag als het licht is zie je nog wel als er iets gebeurt, maar in het donker rijden nu doe ik echt niet graag.
De vele regen heeft hier ook complete velden onder water gezet, als het nu zou gaan vriezen kunnen de kinderen gaan ijsschaatsen op die immense plassen.
Ik hoorde daarstraks 2 oude mannen staan praten; ja als die regen sneeuw had geweest, was het nog erger geweest dan vorig jaar.
En ja, misschien hebben ze wel gelijk, dan hadden we helemaal in de sh*t gezeten.
Maar het mag wel gaan ophouden nu voor mij...want voor mijn lichaam is dit ook niet goed, dat reageert al even extreem op dit weer....en door de hypo's (lage suikers) heb ik dan natuurlijk ook weer extra hypers (hoge suikers).
Ben nu weer even een jojo door het weer.
En als het weer weer stabiel wordt, ben ik ook weer stabiel...
Dat de lente maar rap komt..
Die van gisteren was het hevigst van de 2, code oranje....zoals bij Puppelpop...maar nu waren er waarschuwingen geweest.
Waar ik ook kwam, Achel, Lommel, Leopoldsburg, Geel, Diest en Herk de Stad, overal zag ik brandweerwagens, takken ruimen, boomstronken doorzagen of ondergelopen straten leegpompen.
De mannen hebben hard moeten werken dat is zeker.
Maar het was ook gevaarlijk, de rukwinden op de snelwegen waren enorm, ik was bang soms ...maar ja ik moest verder.
En door de dag als het licht is zie je nog wel als er iets gebeurt, maar in het donker rijden nu doe ik echt niet graag.
De vele regen heeft hier ook complete velden onder water gezet, als het nu zou gaan vriezen kunnen de kinderen gaan ijsschaatsen op die immense plassen.
Ik hoorde daarstraks 2 oude mannen staan praten; ja als die regen sneeuw had geweest, was het nog erger geweest dan vorig jaar.
En ja, misschien hebben ze wel gelijk, dan hadden we helemaal in de sh*t gezeten.
Maar het mag wel gaan ophouden nu voor mij...want voor mijn lichaam is dit ook niet goed, dat reageert al even extreem op dit weer....en door de hypo's (lage suikers) heb ik dan natuurlijk ook weer extra hypers (hoge suikers).
Ben nu weer even een jojo door het weer.
En als het weer weer stabiel wordt, ben ik ook weer stabiel...
Dat de lente maar rap komt..
10 jaar al!!!!
Het is vandaag de tiende verjaardag van mijn oudste kleindochter.
Dus dit is een blogje voor mijn kleindochter.
Kleine meisjes worden groot. Zij zal vinden dat het niet snel genoeg gaat, maar lieve schat voor je bomma gaat het wel te snel.
Vooral omdat ik vind dat ik jou en je zus te weinig zie.
Ik heb ook een klein deel van je babyjaren gemist en dat vind ik zo erg.
Ik weet nog een zaterdagmorgen toen jij 6 maanden oud was en je mama en moeke met jou naar mij toe waren gekomen.
We zijn toen naar de markt hier geweest en het was zomer dus hebben wij ook een terrasje gedaan.
En daar heb jij toen de hele tijd op mijn schoot gezeten.
Het is lang geleden maar dat zijn dingen die bomma onthoudt.
En die week samen in de blokhut op het Zilvermeer in Mol, waar je neefje ook bij was weet je dat nog?
We hebben daar toen fietsen gehuurd en naar Postel gefietst...
En het onweer toen we aar Sunparcs waren gewandeld en we door de gietende regen terug moesten met 2 buggy's, voor je zus en je neefje.....wij, jij en mama en ik liepen op sletsen door de plassen....LOL, weet je nog.
Of toen ik bij jullie in Kessel-Lo heb gelogeerd en jij met mij en Mo ging wandelen.
Of de keren dat ik van je dansvoorstellingen mocht genieten.
De Lilse Bergen waar jullie de nieuwe tent gingen uitproberen en waar ik op bezoek ben geweest, we zijn daar gaan minigolfen.
God, wat hebben we daar gelachen.
Ik heb nog vele herinneringen aan je en toch zie ik je te weinig naar mijn zin.
Maar zondag kom ik je verjaardag vieren en je een stevige knuffel geven.
Je hebt dat wel niet zo graag meer, want daar ben je te groot voor vind je zelf.
Maar meisje, knuffelen kan je op elke leeftijd, ook met je bomma....
En denk er aan; IK HOU VAN JE
Gelukkige verjaardag meid. ;-)
Dus dit is een blogje voor mijn kleindochter.
Kleine meisjes worden groot. Zij zal vinden dat het niet snel genoeg gaat, maar lieve schat voor je bomma gaat het wel te snel.
Vooral omdat ik vind dat ik jou en je zus te weinig zie.
Ik heb ook een klein deel van je babyjaren gemist en dat vind ik zo erg.
Ik weet nog een zaterdagmorgen toen jij 6 maanden oud was en je mama en moeke met jou naar mij toe waren gekomen.
We zijn toen naar de markt hier geweest en het was zomer dus hebben wij ook een terrasje gedaan.
En daar heb jij toen de hele tijd op mijn schoot gezeten.
Het is lang geleden maar dat zijn dingen die bomma onthoudt.
En die week samen in de blokhut op het Zilvermeer in Mol, waar je neefje ook bij was weet je dat nog?
We hebben daar toen fietsen gehuurd en naar Postel gefietst...
En het onweer toen we aar Sunparcs waren gewandeld en we door de gietende regen terug moesten met 2 buggy's, voor je zus en je neefje.....wij, jij en mama en ik liepen op sletsen door de plassen....LOL, weet je nog.
Of toen ik bij jullie in Kessel-Lo heb gelogeerd en jij met mij en Mo ging wandelen.
Of de keren dat ik van je dansvoorstellingen mocht genieten.
De Lilse Bergen waar jullie de nieuwe tent gingen uitproberen en waar ik op bezoek ben geweest, we zijn daar gaan minigolfen.
God, wat hebben we daar gelachen.
Ik heb nog vele herinneringen aan je en toch zie ik je te weinig naar mijn zin.
Maar zondag kom ik je verjaardag vieren en je een stevige knuffel geven.
Je hebt dat wel niet zo graag meer, want daar ben je te groot voor vind je zelf.
Maar meisje, knuffelen kan je op elke leeftijd, ook met je bomma....
En denk er aan; IK HOU VAN JE
Gelukkige verjaardag meid. ;-)
maandag 2 januari 2012
Winter, lente en volgend jaar zomer???
Vorig jaar hebben we nieuwjaar in sneeuw en kou gevierd, dus echt winters zoals het hoort.
Dit jaar was het op zijn minst 15° warmer op nieuwjaarsdag ( + 12 °) en veel regen en een stormpje gepasseerd al in de 2de nacht van het jaar.
Dan maak ik mij de bedenking gaan we nieuwjaar 2013 vieren zoals de Aussies?
In bikini op het strand bij 27°, als de trend zich doorzet? ;-)...
Het zou wel eens wat anders zijn natuurlijk....maar de sfeer is er ergens ook wel mee weg dan.
Wij zijn niet gewend aan zulke temperaturen in ons winterseizoen.
Maar 2011 was het warmste jaar hier bij ons, sinds de waarnemingen zijn gestart.
Het is wel goed voor de energierekening van de mens.
Ze zal, ondanks de prijsverhoging dan hopelijk toch niet zo de pan uitswingen, want voor vele mensen begint dit toch wel een pijnpunt in de maandelijkse facturen te worden.
In elk geval hoop ik dat we een lange warme zomer krijgen waarin als het persè moet regenen het dit alleen maar 's nachts doet.
Maar natuurlijk eerst een mooie zachte lente....
Dit jaar was het op zijn minst 15° warmer op nieuwjaarsdag ( + 12 °) en veel regen en een stormpje gepasseerd al in de 2de nacht van het jaar.
Dan maak ik mij de bedenking gaan we nieuwjaar 2013 vieren zoals de Aussies?
In bikini op het strand bij 27°, als de trend zich doorzet? ;-)...
Het zou wel eens wat anders zijn natuurlijk....maar de sfeer is er ergens ook wel mee weg dan.
Wij zijn niet gewend aan zulke temperaturen in ons winterseizoen.
Maar 2011 was het warmste jaar hier bij ons, sinds de waarnemingen zijn gestart.
Het is wel goed voor de energierekening van de mens.
Ze zal, ondanks de prijsverhoging dan hopelijk toch niet zo de pan uitswingen, want voor vele mensen begint dit toch wel een pijnpunt in de maandelijkse facturen te worden.
In elk geval hoop ik dat we een lange warme zomer krijgen waarin als het persè moet regenen het dit alleen maar 's nachts doet.
Maar natuurlijk eerst een mooie zachte lente....
Abonneren op:
Posts (Atom)