Even terug in de tijd

naar mijn jeugdjaren namelijk.

Toen ik deze morgen in de keuken het avond eten stond voor te bereiden, ging ik terug in de tijd.
Het is namelijk zo dat ik mezelf nu niet als een chefkok beschouw, maar de gewone dagelijkse keuken kan ik wel aan.

En dat komt zo;

mijn moeder was huisvrouw, mijn vader wou niet dat zij ging werken, hij zou de kost wel alleen verdienen.
Ik spreek hier nu over de jaren 60 en 70.
Dus mijn moeder kooktte, deed de was en de plas.
Toen ik een tiener was en aan het puberen dacht ik van, moet ik niet meehelpen hier.
Nee, enkel mijn eigen kamer (tje) moest ik onderhouden.

Met als gevolg dat toen ik alleen ging wonen nog geen petat kon schillen, behalve in 't vierkant dan.Laat staan dat ik wist hoe lang dat het moest koken om gaar te zijn.
En dan moet je weten dat mijn moeder echt wel goed kon koken.

Dus heb ik zelf alles moeten uitzoeken, soep dat had ik redelijk rap gevonden, ben ook veel bij een tante om raad gaan vragen...nee niet aan mijn moeder...waarom? Gewoon omdat toen de relatie wat stroef liep...zij was niet blij dat ik onder haar vleugels vandaan was gekropen.

Maar gaande weg leerde ik mijn plan trekken en overleven, met vallen en opstaan, tot ik echt wel behoorlijke maaltijden kon bereiden.
Ook ben ik inventief geworden en avontuurlijk, want ik durf ook volledig vreemde (buitenlandse) gerechten uit te proberen.
Natuurlijk zijn daar Griekse gerechten bij. En rijstgerechten, wat toendertijd echt wel onbekend was.

Het leren koken was noodzaak om te overleven, zeker toen ik een gezin stichtte.
In het begin vond mijn man wel dat zijn moeder beter kon koken, maar dat zeggen alle mannen.
Nu vraagt mijn man geregeld om bepaalde gerechten te maken, vooral mijn stoofvlees gaat er heel goed in.
En de verse soepen die ik maak worden ook goed geapprecieerd door het mannelijk deel van het gezin.;-))

Dus heb ik mijn plan wel getrokken op dat vlak, ik heb geen leden van het gezin laten sterven van de honger....lol...
Mss dat ik onbewust dan toch iets van mijn moeder heb meegekregen.

Waaraan heb ik dit verdiend..

Nee nee, het is niks negatief, in tegendeel het is positief bedoeld....

De periode dat ik thuis was met mijn schouder heb ik normaal mee gegeten en dat betekend elke avond petatten en wat ik al vemoedde ; dit is niet goed voor mij, ik verdik er geweldig van. En heb meer insuline nodig, wat als resultaat gaf dat ik eind december 84 kg woog....
En ik kon daar echt niet mee lachen, maar ik wist wel eens ik terug ging werken dat er dan enkele kilo's zouden afgaan.

Maar enkele kilo's in mijn geval is niet genoeg meer.
Er moeten er veel af. Maar ook hoe ouder je wordt, hoe moeilijker...dus had ik niet veel hoop.

Maar met terug te gaan werken en de vele onregelmatige uren, ben ik matiger geworden in mijn eten.
's Morgens nog de helft van het ontbijt dat ik vroeger at, 's middags wat fruit of verse yoghurt met fruit en 's avonds verse soep met 1 snee synergiebrood.
Die verse soep zit wel vol met allerhande groenten en soepballetjes.

Ik mijd vetten en zetmeel, eet mager vlees en veel meer vis (dan vroeger).

En weet je van Nieuwjaar tot nu toe is mijn gewicht gestadig gezakt van 84 naar 75 kg.
Dus ben ik happy en hoop dat die trent zich nog even wil verder zetten, zou zo graag terug beneden de 70 kg geraken en wie weet zelfs maar 65 kg.

Maar wat veel belangrijker is; mijn bloedwaarden zijn veel stabieler, ik zit al enkele weken met waarden tss de 80 en 130.
Nauwelijks nog uitschieters naar boven en de hypo's zijn minder en het rare ervan is dat ik ze veel vroeger voel aankomen, dus tijdig kan ingrijpen.

En ik heb ook niet het gevoel dat ik iets mis op voedingsgebied.
Ja, mijn man zeurt dat ik te weinig eet, maar als je geen honger hebt moet je toch niet eten? Nee, ik luister beter naar mijn lichaam en dat uit zich in het nodige gewichtsverlies en prachtige suikerwaarden.
Ik heb me op dat vlak in geen jaren zo goed gevoeld en ik wil dit zo houden.
Zoals in mijn jeugd, 50 kg , zal het nooit meer worden, maar elke kilo die ik eraf kan krijgen door gezonder te eten en meer te bewegen is er één.

En voor ik naar Griekenland vertrek wil ik toch nog gewicht kwijt, en dit ga ik proberen door zoveel mogelijk km te wandelen als voorbereiding op de wandeling door de Samariakloof.
Maar dat is weer een ander verhaal.

Moderniseren

Techniek en kreeftje, het gaat niet echt samen..
maar ik wil het ook wel leren, mijn pc heeft minder en minder
geheimen voor mij.Daar zorgen de dochters wel voor, soms met enig ongeduld,
maar ja moederlief leert het wel.

Nu heb ik moderne collega's die van die flashy oortjes hebben om handsfree auto te rijden en ook tijdens het werk de inkomende telefoons van onze teamleiding te beantwoorden.
Dat wou ik dus ook, bij de collega's eerst geïnformeerd waar zij de "headset" hebben gekocht en wat zoiets kost.
De prijs valt enorm mee, dus dat was snel beslist, want het is een boete van 150€ of meer zeker niet waard.

Dus kreeftje deze middag naar Essec en mijne uitleg gedaan tegen de verkoper, hij vroeg welke gsm ik heb, waarop ik zei dat ik er 2 heb, allebei Nokia's, maar dat ik ook wou weten of dat ding voor de beide werktte.
Dat is dus zo, de rekening werd betaald en ermee naar huis.

Thuis aangekomen, het ding uitgepakt.
Dan de handleiding gelezen en het eerste wat je moet doen is de headset opladen, dat kan ik ...dus rap alles in de pries (stekker) gestoken...lol.
Dan als het opgeladen is ( na 2 uur) moet ik dat ding laten "paren".Als dat maar goed komt dan...mss dat het niet van de eerste keer lukt, maar we geven niet op, ik zal het leren.
Eens ik weet hoe het moet zal het wss poepsimpel zijn, maar aangezien ik van  de generatie ben  voor al die technische snufjes aanwezig waren en geen tijd heb om al de cursussen te volgen moet ik het leren met vallen en opstaan.
Och , we geraken er wel en ooit word ik een moderne vrouw, maar of ik ooit volledig bij zal zijn is de vraag.
De techniek evolueert iets te snel voor mij, maar ik doe mijn best...en meer kan ik niet doen.

Nachtbrakers

Nee, dit heeft niks te maken met op stap te gaan...eerder met hele vroege opstaanders.

Bijna elke werkdag moet ik er vroeg uit, en omstreeks  5 à 5.15 u vertrekken.
En hier in 't dorp is 't dan meestal nog rustig, maar eens op de autostrade of richting de steden merk je meer en meer verkeer.

Ik verwonderde mij er over dat er toch veel mensen vroeg moeten beginnen, meestal 6 uur...maar ook, net als ik, eerst een heel eind moeten rijden om op de werkbestemming te raken.

Die mensen hebben, net als ik, een onregelmatig leven en maken lange dagen.

Wie ik het meeste tegenkom zo vroeg op de baan?
Alles wat met de bouw te maken heeft, veel camions ook met allerlei vrachten, van voeding tot containers die naar de verschillende havens moeten.
Ook de buitenlandse chauffeurs rijden op dat ontieglijk uur al rond, in de hoop zo nog niet in een file ergens  komen te staan.

En inderdaad zo tussen 5 en 6 uur 's morgens kan het al ontzettend druk zijn op de baan, allemaal nachtbrakers die ergens moeten zijn om de economie van dit land draaiende te houden.
En eigenlijk zijn we toch nog met veel, ondanks de vele sluitingen van allerhande bedrijven.
Dus ja, respect voor al die mensen die in het holst van de nacht opstaan om hun deel van ons welzijn te gaan leveren.
En dit respect geldt natuurlijk ook voor alle andere werkende mensen die met lates, de nacht of daguren staan.

Maar om 4 uur 's nachts opstaan vergt moed, zeker in de winter als het ijskoud is,en nat...of besneeuwd...
Ik kan ervan meespreken...ben ook zo'n nachtbraker...en denk ook veel aan jullie, als jullie nog zalig warm liggen te dromen.

Van grijs naar kleurrijk

Deze morgen in de auto, radio aan...Q natuurlijk, bij Sven , Kurt en Winne...
Sven had een nieuw liedje gehoord dat hij persé wou laten horen, maar eerst was er een interview met de zangeres.

En de zangeres is dan een twaalfjarig meisje Karolien genaamd, bekend uit het programma; Belgium gots talent....of zoiets...persoonlijk volg ik dit allemaal niet.

Maar deze Karolien heeft echt wel talent, dat bleek later.
Sven interviewde haar over de eerste echte single, waar hij over gaat.

Want dat is nog zoiets; dit meisje haar liedje gaat over het leven en de dingen positief te zien.
Maak van iets grijs iets kleurrijkdat zei ze ook letterlijk in het interview. Ze wil dat de mensen minder negatief zijn en meer kleur zien.
Wat ik ook staf vind is dat Karolien in vlekkeloos Engels zingt. Waarschijnlijk is daar veel op geoefend ja, maar hey ze doet het toch maar.
Sven ziet in haar een toekomstige Adeledat is nog even afwachten, maar zingen kan ze.

En voor mij mag ze nog veel van zulke nummers brengen.
Straf is het dat een twaalfjarige ons laat inzien dat het leven zo slecht nog niet is.
Dat positieve emoties zo slecht nog niet zijn.
Ik was in elk geval ontroerd en ga haar single kopen om veel te beluisterenin de auto onderweg en hier op de laptop terwijl ik mijn blogs type.
En dit allemaal met veel kleur...géén grijs.

Gamen

Houden jullie er ook zo van om spelletjes te spelen?

Ik wel, vooral op onze goede vriend Facebook.
Er staan er een deel in mijn dagelijks lijstje;
mahjong, rummicub, zoekspelletjes (en in het Engels om de taal te onderhouden) en Jigsaw dat zijn puzzels, want ja ik puzzel ook heel graag.
Puzzelen helpt je logisch denken , wat ik niet kan volgens mijn man, maar hij kan niet puzzelen...lol.

Dit zijn spelletjes die je brein alert houden en dat is net wat wij ouderen ;-) nodig hebben.
Rummicub speel ik hier thuis ook heel graag, maar op FB speel je tegen mensen van over de ganse wereld en dan af en toe als je kan winnen kan dat heel leuk zijn.
Ik heb het geluk om een cijfergeheugen te hebben, kan goed om met getallen en de tafels ken ik ook nog van buiten.

De zoekspelletjes zijn ook een geheugentraining, omdat de voorwerpen meestal wel op dezelfde plaats verstopt zitten in een decor...alleen zijn het soms heel veel verschillende voorwerpen die je moet zoeken.
En de verhalen achter de zoektochten zijn soms wel simpel, maar soms ook weer heel goed gevonden.

Mahjong, de gestapelde stenen, waar je elke keer 2 dezelfden moet vinden om verder te kunnen afbouwen.
Ik doe meestal één met Chinese tekens op...om het wat moeilijker te maken ;-)

Ja, ik kan uren bezig zijn met gamen, mijn geest blijft er soepel mee....
En jullie, spelen jullie eens een potje rummicub met mij???

Delen

En daar bedoel ik ervaringen delen mee.

Ik ben al bijna 28 jaar diabeet en dat houdt in dat ik al wat ervaring heb in deze materie.
Soms wat te veel naar mijn zin, maar soit..

Langs de andere kant kan ik mensen helpen, die pas diabeet zijn of een beetje dom worden gehouden door hun behandelend team.
Want helaas gebeurt dit ook. Dat sommige artsen van mening zijn dat hun patiënt niet bekwaam zijn om met hun ziekte om te gaan.

En daar kan dan een goed forum met ervaringsdeskundigen helpen, of gesprekken van persoon tot persoon (face to face).
Per toeval heb ik deze week nog mensen leren kennen die kinderen hebben met diabetes. En weet je , die ouders zitten met vragen; hoe kan je die kinderen in hun puberteit opvangen, wat doen hormonen dan bij hen.

Sommigen zijn in mijn verhaal geïntresseerd omdat ik eigenlijk al tijdens mijn zwangerschap diabetes had, maar veel te laat is opgemerkt.
Hoe voel ik me na bijna 28 jaar met de ziekte? Hoe merk ik hypo's op, zijn er effectief verschillende soorten hypo's.
Wat voel ik bij hypers? Voel jij dat snel?
Dit soort vragen krijg ik en wil ik met alle plezier beantwoorden.

Toen ik tegen één van die kinderen zei van; ik draag ook een pomp en moet me prikken, net als jij zei dat meisje zo van ; echt?
Ik heb het haar laten zien en je zag echt in haar ogen van, dus volwassenen hebben ook mijn vorm van diabetes en moeten net als ik opletten.
Het was pure herkenning, maar ook opluchting( denk ik) want zij zag een oudere vrouw die nog geen uiterlijke "misvormingen" heeft .
Ik hoop dat dit haar helpt om haar twijfels en moeilijke momenten te overwinnen, beseffend dat je mits opletten en corrigeren indien nodig toch kunt leven.

In elk geval, iedereen die er nood aan heeft, ik wil delen met jullie....mijn ervaringen op elk vlak ivm diabetes en als ik jullie goed genoeg ken op andere levenservaringen ook nog ;-)

Onverwacht cadeautje

Allee, dat wil zeggen;
we hebben er nog ongeveer 8 maanden op moeten wachten toen de dochter en schoonzoon het me kwamen vertellen, maar het was niet meer verwacht.


Dus ja, een tijdje geleden heb ik mijn derde kleindochter mogen verwelkomen.

De dochter is een tijd moeten thuisblijven want ze had last van een "bekkenverweking" dus er was kans op vroeggeboorte, voorzichtigheid was geboden.
Maar ik heb wel de zwangerschap van kortbij kunnen meemaken, de telefoonrekening was iets hoger in die periode.

Ze hebben alles nieuw moeten kopen , want ja de babyspullen waren weggedaan.
De schoonzoon heeft extra zijn best gedaan, want het huis is nog niet compleet klaar en eigenlijk een vierde slaapkamer was niet voorzien.
Maar de eerste 2 jaar gaat dat kleine prutske toch bij mama en papa slapen, dus de schoonzoon kan zijn plannen voor de renovatie achteraan nog aanpassen.

En dan was er het langverwachte moment, we kwamen aan de tijd die het nieuwe wondertje zou aankondigen, dus de spanning steeg...vooral omdat er van een te vroeg geboren baby al geen sprake meer was.
Op een gegeven moment kreeg ik het bericht dat de dochter naar de kliniek was met hevige weeën, het ging nogal snel op dat moment, plat op de achterbank werd ze weggebracht....tot ze in de kliniek kwam ...en daar de boel stil viel...dus ja na een tijd werd ze naar huis gestuurd.
Een paar dagen later, midden in de week was het wel voor echt....maar in tegenstelling tot wat de dokters dachten ivm de bekkenverweking, dat ze er zou uitvallen , is dit de moeilijkste bevalling van de drie geworden voor mijn dochter, het ging moeizaam en traag.
Moeke en bomma, de beide grootmoeders, werden wat ongerust en smsten naar elkaar en waren beiden opgelucht toen eindelijk het beste nieuws kwam, ze was er en ze was gezond.

Dus bij deze bomma hebben de tranen weer rijkelijk gevloeid om dit onverwachte cadeautje en geluk!
Uiterlijk lijkt ze op mij zeggen sommigen van mijn vrienden....eigenlijk speelt dat geen rol, het feit dat zij mijn geluk vergroot is veel belangrijker....

Drie kleindochters en één kleinzoon  waar ik heel blij mee ben, er zit een stukje van mij in elk van hen en ik hoop nog veel leuke dingen met hen te kunnen doen, zodat ze later de herinneringen kunnen boven halen, net zoals ik al wel eens doe als ik aan mijn grootvaders denk.

Kinderen , maar zeker kleinkinderen zijn een geschenk in je leven waar je nooit genoeg aan kunt geven, liefdesgewijs dan toch!

Een nieuw begin?

Hallo daar...,
ik ben even weggeweest, ik weet het...maar er zijn verzachtende omstandigheden.

Na een stom ongeval heb ik lichamelijke problemen gehad met mijn rechterschouder en daarbij ook mijn arm en hand.
Teksten typen op de pc ging zo vlot niet meer en door de pijn heb ik afgehaakt.
Het revalideren was hard en ook pijnlijk, maar ja het moest, anders had ik beter ergens weggekropen in een holletje en nooit meer te voorschijn gekomen.

Maar dat ligt niet in mijn aard...het kan even duren, maar ik kruip altijd weer uit het dal.
Zeven maanden revalidatie, een deel ervan viel in de zomervakantie, dus heb ik veel in de tuinstoel gezeten en gelezen, boeken dat ik verslonden heb.
Genoten van de kleinzoon en de dieren, bloemen geplant, ja zelfs tomaten gekweekt...voor het zware werk had ik wel hulp natuurlijk, maar ik heb echt van mijn tuin genoten.
Naar zee zijn we ook geweest, 10 dagen, alhoewel dit nog moeilijk voor mij, zat nog in de mitella (heeft 8 weken geduurd)kon nog niet veel doen in de caravan,de jongste dochter was ook mee en die heeft samen met hare papa dan het eten klaarmaken en de afwas voor haar genomen.
Ondanks de beperkingen was dit wel een fijne tijd voor ons.
En in september kon ik dan ook de kleinzoon mee begeleiden naar de eerste schooldagen in het eerste leerjaar.

Mijn thuisblijven heeft geduurd tot Nieuwjaar, vanaf 2 januari mocht ik weer werken.

En ja, ik was daar zeer blij mee...ik wou al eerder terug werken gaan, maar besefte toen ook dat het toen nog niet mogelijk was.
Want ja, mijn job is vrij fysiek en sommige handelingen zullen altijd moeilijk blijven, sommige pijnlijk zelfs.
Maar we weten allemaal dat het leven niet altijd even simpel is....soms moet je weer even met de feiten geconfronteerd worden om te weten hoe goed wij het hier hebben.
Af en toe moet je even afstand nemen, nederig worden en beseffen dat het ergen kon geweest zijn....en dan ook beseffen dat het gelukkig zo niet is.
Er zijn beperkingen nu ja....maar ik leef nog en kan weer genieten van mijn leven.
Dus ja....weer een nieuw begin voor mij althans