Gisteren

was het een jaar geleden dat mijne maat is overleden.

Ik heb jullie al veel over hem verteld..maar ik weet niet of er al alles over verteld is...
Hij was een wijze nog niet zo oude man, half de zestig.
En hij had veel meegemaakt in zijn leven, ook veel goed gedaan, samen met zijn vrouwtje.
Maar niet alles liep zoals zij het gewenst hadden.

Hij was heel erg in de eerste wereldoorlog geïntresseerd en dat was één van de laatste dingen die ik samen met een vriendin heb kunnen doen, een mooi fotoboek over WO I cadeau doen.
Daar kon hij uren over vertellen, hij woonde ook in de streek waar het ergste van al gebeurt is in de loopgraven, het mosterdgas...

De verhalen werden in sappig Westvlaams verteld, het meeste kon ik wel volgen, maar het gebeurde ook dat ik een "vertaling" moest vragen, of weten jullie dat savatten pantoffels zijn...
Ik dus niet..LOL.
Ondanks zijn ziekte en de pijn, was hij altijd goedlachs en optimistisch en blij als er iemand hem een bezoekje bracht.

Als hij wist dat ik met mijn gezin aan zee was, kwamen ze af, een bezoekje brengen.
Mijn kleinzoon zit van ouderdom tussen zijn 2 kleinzonen in, dus dat schepte ook al een band, hij was gewoon geweldig met al zijn kleinkinderen.

De eerste tijd na zijn overlijden had ik het moeilijk alhoewel dat we met zijn allen wisten dat het einde naderde, hij had er met ons over gesproken.
Het laatste bezoek dat wij gebracht hadden , ongeveer 2 à 3 weken voor zijn dood, zag je het al dat het de laatste keer was dat wij hem levend gezien hadden.

De eerste tijd erna was ik dagelijks ermee bezig, ik sprak met hem, wenste hem goeiemorgen net zoals wij op het forum deden.
Maar tijd verglijdt en ook de pijn slijt, zoals het hoort te zijn...er komt zoveel anders in de plaats en zo af en toe heb je dan nog momenten dat je denkt; hoe zou hij hierop reageren?
Het was een hele warme man, zijn gezin was alles voor hem.
Hij heeft mij veel geleerd, hoe je met sommige dingen moet omgaan.

Het is al een jaar geleden, maar hij zit nog in mijn hart en ik denk altijd met de glimlach aan hem terug.
Net zoals hij zou willen...lachend...
Maar vergeten doe ik hem nooit, hij was een speciale man...