Ik wil deze nacht in de straten verdwalen...

de klank van de stad maakt mijn ziel amoureus...

dit komt uit een liedje van Wannes Van De Velde, één van Antwerpens kleinkunstenaars. Hij zingt volks over het gewone leven en is ook nog eens beeldend kunstenaar.
Ik was deze middag via youtube zijn oeuvre aan het beluisteren en vooral dit liedje.
Er kwamen foto' en beelden uit de jaren '70 en 80 gepasseerd, mijn jeugdjaren en het antwerpen dat ik gekend heb als mijn broekzak.

Het Antwerpen dat in mijn ogen zo mooi was...

Ik wil deze nacht in de straten verdwalen.....denk dat het ruim 20 jaar geleden is dat ik nog eens 's nachts door de straten van mijn Antwerpen dwaalde.
En de magie die ik daar toen beleefde, met mijn vrienden ga ik er niet meer terugvinden vrees ik.
Vooral de zomernachten, met de nachtelijke terrassen en diepzinnige (zatte) gesprekken met vrienden en passanten die herinner ik mij.
En  dan, heel vroeg de zon zien opkomen boven 't Scheld...

Die beelden uit die jaren, met zijn piepkleine mooie straatjes die de toeristen zo niet direct vinden, de pleintjes in de oude binnenstad....daar kon je toen nog in verdwalen en ontdekkingen doen.
Het koffiehuisje in de Haarstraat waar ik met vriendinnen menigte uren heb gezeten, koffiekletsend met lekkere taart erbij over mannen en wat je met hen aanmoest...
De Hoogstraat doorwandelen naar de voetgangerstunnel, daar had je veel kans om artiesten zoals de Strangers tegen te komen, of naar de Muze gaan waar vele artiesten kwamen, Ferre Gringard en Wannes Van De Velde oa...

Het Antwerpen van mijn jeugd en magische momenten, ik weet niet of het nog bestaat. Ik heb er de beste jeugd gehad die je als jong meisje en opgroeiende vrouw maar kon meemaken, alles kon en mocht...
Sex, drugs en Rock&Roll...van de drugs ben ik gelukkig afgebleven, maar van de rest heb ik uitbundig genoten.
Zo terug in de tijd gekapatulteerd worden is wel wonderlijk, want je beseft ook ineens dat je mistens de helft van je leven al opgesoupeerd hebt.

Er zit al minstens één generatie tussen ....mijn magie is weg en niet weg, ze zit nog in mijn hoofd...dus hoop ik dat er nog magie is voor de komende generaties en dat ook zij op een onbezorgde manier kunnen verdwalen in de straten van Antwerpen en de magie van de stad vinden, hun magie...

Maar weet dat de klanken van de stad mijn ziel nog altijd amoureus maken...
Ik hou nog altijd van mijn stad!