23 april had ik dus een arbeidsongeval, was van een trap gevallen met als resultaat een gescheurde pees aan de rechterschouder.
Ze was volledig afgescheurd, anderhalve cm..de orthopedist had me toen al gezegd dat ze er nooi meer vanzelf zou aangroeien.
Hij sprak toen al van een mogelijke operatie...maar ik was er toen niet voor te vinden, vroeg of er niets anders was om die arm weer mobiel te krijgen.
De dokter zei; je kan proberen met kinètherapie om de spieren en andere pezen zodanig te versterken dat ze het werk en de kracht van de afgescheurde pees kunnen overnemen.
En ik dacht de eerste weken dat dit idd ging lukken...maar de laatste weken ging het niet beter meer, bleef op een zekere hoogte steken...en met minder goede dagen had ik weer veel pijn.
Toen begon ik ook te beseffen (en heb het uitgeprobeerd ook) dat ik zo mijn werk géén 8 uur per dag ging volhouden. Sommige bewegingen gaan wel, maar alles boven schouderhoogte gaat dus niet...en er staan in de firmawagen ook machines waar ik geregeld mee moet werken, maar die wegen wel minstens 30 kg en die in en uit de wagen tillen, dat gaat zeker nog niet.
Ik ging dus deze morgen met een bang hart naar de orthopedist en wist eigenlijk al wel wat het verdict ging worden.
Toen ik bij hem was moest ik alles vertellen, hij heeft mij simpele krachtoefeningen laten doen waar ik direct op gebuist was en ja hij zei toen; eigenlijk is een operatie onvermijdelijk...als ik het niet laat doen zou ik nooit meer een volledig gebruik van mijn arm hebben en daar ben ik dus nog te jong voor..volgens hem.
Dus word ik geopereerd op 29 juni, 's morgens , en moet ik 1 nacht daar blijven.Dan gaat mij arm voor 5 à 6 weken in zo'n mitella, want die schouder moet al die tijd de nodige rust hebben om de pees goed aan elkaar te laten groeien.
Het wordt een kijkoperatie waarbij ze met een soort van bout de pees weer vastmaken aan mijn schoudergewricht.
Ik moet wel nog naar de kinesiste die mijn schouder wel soepel moet houden tijdens die 6 weken.
Daarna mag ik zelf weer oefenen en stilaan kracht winnen.
En dan op het einde van de rit zou mijn schouder voor 80 à85 % terug zijn als voor het ongeval.
Daar kan ik mee leven want nu heb ik nog geen 25% denk ik..
Maar eerlijk gezegd, ben ik wel een beetje bang.
Ik weet voor die dokters zijn dit routine operaties, maar het is een ander ziekenhuis dan waar mijn db wordt behandeld en mijn endo is dus niet in de buurt om instructies te geven als er zich problemen zouden voordoen.
Maar de orthopedist ging wel contact opnemen en zich informeren over het hoe en wat.
Dus het zal wel goedkomen, maar ik zal wel blij zijn als het achter de rug is...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten