Mijn pa had laatst gevraagd om tijdens mijn verlof naar de zoo te gaan met hem. En aangezien ik nu een langere tijd in verlof ben en het vandaag mooi weer ging worden , was dit voor vandaag gepland.
We zijn met de metro naar "'t Stad" gereden, want ik zag het echt niet zitten om daar ergens mijn auto te gaan parkeren.
Daar mijn pa moeilijk stapt was dit dus een hele uitdaging, maar het ging goed, rustig aan , heel op 't gemakje...maar hij was wat overmoedig en aan de inkom van de zoo ging het mis, hij mistrapte zich en viel, op zijn linkerheup.
Ik schrok natuurlijk en wou hem rechthelpen, maar gelukkig kwamen er nog mensen mij ter hulp...want alleen kreeg ik hem echt niet recht. En er was ook een oudere mens, een dokter blijkbaar die het had zien gebeuren, die nam direct de polsslag van mijn pa.
Aan de inkom van de zoo is er ook een verpleegpost en de verpleegster was ook direct bij ons, ze vroeg aan mijn pa of hij duizelig was geworden en of hij pijn had.
We zijn met haar mee naar binnen gegaan want ze wou mijn pa toch even controleren, ze heeft zijn heup bekeken, er was al een zwelling zich aan't vormen, maar zij heeft hier direct ijs opgelegd. Na een 10 tal minuten heeft ze weer gekeken en er zalf aan gedaan. We konden ook een rolstoel lenen om toch nog de zoo te kunnen bezoeken, maar dat wou mijn pa natuurlijk dan weer niet. Hij heeft zijn stok en dat was voldoende volgens hem.
We zijn dan binnen gegaan en aan de wandeling door de zoo begonnen. Hij heeft wel de hele tijd dan aan mijn rechterarm gehangen, en heb ik hem ondersteund.
Voetje voor voetje zijn wij verder gegaan en ik heb hem de weg laten wijzen. De apen heb ik niet gezien, daar ging hij zo aan voorbij, bij de pinguins heb ik hem zijn eerste stop laten maken, heb hem op een bank geplaatst en ben foto's gaan maken. Zo kon hij geregeld gaan rusten, want het ging moeizaam. De volgende stop was bij Kai-Mook, het baby olifantje en haar familie.
Daar het voor mij zeker 10 jaar geleden was dat ik nog in de zoo geweest was, stond ik vol verwondering te kijken, er is zoveel veranderd...en er moet nog veel veranderen.
Er gaan een deel dieren weg, naar Planckendael, want in Antwerpen gaan ze de dieren die er blijven grotere perken geven zodat die wat meer bewegingsvrijheid krijgen.
Dat op zich vind ik heel positief, de tijd dat de dieren in van die hele enge kooitjes zaten is dus echt wel voorbij.
Wat mij ook blijft verbazen; de zoo ligt in het centrum van een grootstad en het is een hele mooie tuin waar je dus geen auto en ook geen trein hoort ( 1 kant van de zoo plakt letterlijk tegen het treinstation aan), alleen het fluiten van de vogels en de geluiden van de dieren hoor je.
We zijn ook Vriesland binnen geweest waar de Koningspinguïns zitten en nog andere soorten. Hier bevindt je je letterlijk op de Zuidpool en kan je goed alles zien, zowel boven als onder water. Op het landgedeelte zie je dus sneeuw liggen, het sneeuwt daar dus echt een paar keer per dag. Ze hebben daar ruimte zat de pinguïns om te zwemmen en hun kunstjes te verkopen.
Dan zijn we verder gestapt langs de kamelen en dromedarissen, er is een jonske, geboren 22 maart.
Schattig!!!
Daarboven konden we ook de leeuwen bestuderen, die ook een veel groter perk hebben gekregen en nu ook eens een drafje kunnen placeren.
En dan zijn we zo stilletjes aan naar het cafetaria gewandeld en hebben we daar iets gedronken...althans, ik ben drinken gaan halen en pa heeft 1 slok van zijn donker biertje gedronken en is dan prompt daar in 't slaap gevallen.
We waren daar om 15.10 u en om 17 u heb ik hem dan maar wakker gemaakt, toen was het tijd om naar hem thuis te gaan. Heb pa dan nog rustig zijn pintje laten uitdrinken en dan zijn we weer naar de metro gewandeld, maar dit ging wel veel moeizamer als op de heenweg.
Maar ik heb hem heelhuids naar huis gekregen en hem de trap opgekregen, 2 verdiepingen hoog, hij is met een plof in zijn zetel gevallen, hij was moe.
Ik had op het terrasje in de zoo al een pijnstiller ingenomen, want het leunen van mijn pa op mijn arm deed géén goed aan mijn schouder.
Dus ja, ik was ook blij dat ik in mijn auto kon stappen en naar huiskon rijden.
En nu ben ik moe en heb pijn...maar mijn pa was content en daar doe ik het voor...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten