De afgelopen week had ik 2 zaken om naar uit te kijken, de verjaardag van mijn pa en het huwelijk van goede vrienden....
Twee leuke dingen dus, mijn pa werd 83, dus je moet dit koesteren want je weet niet zeker of de mens er de dag er op er nog wel zal zijn gezien de leeftijd....
Op woensdagmorgen hoor ik dan het radionieuws, de vorige avond...op weg naar huis, vanuit Zwitserland, zijn 22 kinderen verongelukt met een Belgische bus, samen met 6 van hun begeleiders..nog een 4-tal zwaar gewonden waarvan 3 in coma....dan helt de balans van geluk over naar ellende..
Mijn gedachten waren direct bij de ouders en grootouders; krijg het maar thuis dit bericht.
Heel ons land in rouw, we zijn allemaal getekend door verdriet.
Ook Europa en de rest van de wereld sturen ons steunbetuigingen.Ook de hulpverleners , in Zwitserland en hier zijn aangeslagen.
Vrijdag was het nationale rouwdag en om 11 u precies stond ons land letterlijk stil 1 minuut stilte om de kinderen te eren.
Volgende week worden ze gezamelijk begraven, ze zijn ook gezamelijk terug naar huis gekomen.
Verenigd in de dood zullen ze nooit vergeten worden.
Het huwelijk van de vrienden was fantastisch en het heeft mij persoonlijk ook geholpen om alles te laten bezinken.
Maar daar schrijf ik in de loop van de week nog wel over, want dit verdient zeker nog een aparte blog.
Maar soms ligt vreugde en verdriet soms zo verdomd dichtbij......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten