zaterdag 24 maart 2012

Samen toch één...

Mijne partner...ik weet ik praat niet veel over hem...dat heeft een reden.
Hij is niet scheutig op beziens..hij heeft zich de laatste jaren nogal teruggetrokken uit het sociale leven.

Wij zijn tegenpolen, hij rustig en kalm, alles vanaf een afstand bekijkend en toch een twijfelaar.
Ik ben nogal een vurig ding, smijt me in het leven, heel resoluut, je leeft maar 1 keer zeg ik hem altijd.

Maar hij luistert wel als ik er alles uitgooi wat op mijn lever ligt en na geduldig wachten, soms dagen, komt er ook wel een opinie van hem.

We hebben door de jaren heen woelige baren doorstaan, eerst samengewoond, getrouwd...na vele jaren die moeilijk waren aan een latrelatie begonnen, want ja ons huwelijk heeft lang op barsten gestaan...
En toch...we kunnen elkaar niet missen, we trekken elke keer weer naar elkaar toe.
Ruzies zijn er niet meer..soms nog wel meningsverschillen, maar we hebben geleerd van daar over te praten en niet meer zoals vroeger enkel nog te roepen en te tieren.
We hebben geleerd elkaar wat vrijheid te geven om elks te doen wat je graag doet.

Dat is ook de reden waarom ik veel alleen op stap ben, hij is niet goed in nieuwe contacten maken.
En hij kan dan rustig zijn tv programma's kijken terwijl ik me uitleef.
De momenten die we samen hebben zijn goed, waarschijnlijk geleerd door de jaren heen hoe je water en vuur moet verenigen.
Er is begrip voor elkaar gekomen, ondanks dat onze meningen lijnrecht tegen elkaar kunnen staan.

Op zaterdag kookt mijn partner, meestal axclusief voor mij, typisch Belgisch dus; ja biefsteak -friet...
soms is daar een wijntje bij en ook daar hebben we een compromis voor gezocht want hij houdt het liefst van een stevige rode wijn, ik van een zoete witte wijn.
Dus hebben we naar een goede rosé gezocht die we beiden wel graag drinken.
Dat zal dan liefde zijn zeker, naar comprissen zoeken waar je beiden mee tevreden bent.
Maar ik ben er blij mee, ik mag mij op elke manier ontplooien zoals ik wil, zolang ik en hij er maar samen uitkomen als er nood aan is.
En gelukkig is dat wel zo.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten