Gemeenschappelijke noemer

is diabetes...zo hebben we elkaar leren kennen...
Tussen de bruid van gisteren en mezelf is het bijna 4 jaar geleden ontstaan, haar dochtertje heeft ook db.
Ze had het moeilijk want haar eerste man was niet de man die zij gehoopt had dat hij zou zijn.

Maar niet alleen de db verbond ons...met de tijd konden we steeds betere gesprekken hebben, over van alles en nog wat.Haar beide dochtertjes zijn zulke lieve kinderen en ik heb haar nog nooit haar stem weten te verheffen.
Op een gegeven moment kwam ze alleen te staan met haar kinderen.
Ze trok haar plan want dat heeft ze eigenlijk wel altijd moeten doen in dat huwelijk!
Maar na verloop van tijd leerde ze iemand anders kennen, iemand die haar de tijd en respect gaf dat ze verdiende.
En ook, hij liet haar nog altijd met ons op stap gaan.
Beetje bij beetje leerde hij ons ook kennen en omgekeerd.
Het klikt!!!
Hij doet even onozel als wij...LOL, we hebben al de grootste pret met hem gehad.
Maar als het moet komen ook de ernstige gesprekken aan bod.

Gisteren zijn ze in het huwelijksbootje gestapt, het is stevig en solide gebouwd.
Het zal elke storm kunnen doorstaan en hopelijk met niet teveel averij, maar met veel wind in jullie zeilen.
In elk geval, bruid en bruidegom, een behouden vaart gewenst, een hééééééééél leven lang.
En dit geldt ook voor onze vriendschap, dat ze een heel leven uithoudt.