Diep gekwetst

Bijna 27 jaar diabetes heb ik....en na al die jaren ben ik diep gekwetst , zit ik te huilen...denken ze nu echt dat ik dit gewild heb....ik wil graag gezond zijn, maar het is nu niet zo...


Het zit zo, op mijn werk doet er 1 iemand moeilijk over mijn diabetes.
In het begin van de week was er naar mij gebeld, ik moest op gesprek komen, waarom wist ik toen nog niet.
En gisteren heb ik een opkuis gedaan samen met 1 van mijn bazinnen.
Ik heb een halfuur gestofzuigd , achter glas in de volle zon, en natuurlijk krijg ik daarvan een hypo en telaat gevoeld.
Zij had dit nogal meegemaakt en heeft mijn cola aangegeven, maar het was maar een lichte hypo want ik was er direct weer door.
Maar zij was ook weer in paniek en heeft dit weer gemeld aan die 1 iemand die het voor het zeggen heeft in onze regio.

Dus ik wist al dat er in het gesprek van deze morgen dit weer ten berde zou komen.
Dat ik me weer moest gaan verdedigen en iets moest uitleggen waar zij na al die jaren dat ik voor hen werk, blijkbaar nog altijd niets van verstaan.
Dat ik al het mogelijke doe om die situaties te vermijden, maar dat mijn lichaam niet altijd reageert zoals ik zou willen.
Dat ondanks de brieven die mijn endo schrijft dat ik vakbekwaam ben, er nooit geen klachten van de klanten komen, zij blijven twijfelen of ik wel capabel genoeg ben om mijn werk uit te voeren.
Precies of ik de enige ben op een personeelsbestand van 1100 mensen met type 1 diabetes.

Telkens weer als ik op gesprek, waar dan ook over, moet komen wordt mijn diabetes erbij gesleurd.
Tien keer prikken /dag, pomp afkoppelen als ik met de auto rijd gewoon om te vermijden dat ik juist dan hypo's zou doen, op geregelde tijden eten en drinken, mijn controles op de juiste tijdstippen laten uitvoeren...ik ben 24/24 bezig met mijn diabetes.
Ik weet gewoon niet wat ik nog meer kan doen.

Toen ik bijna 27 jaar geleden de diagnose kreeg, heb ik een gans jaar gehuild , gevloekt en me verzet...tot ik besefte; het is nu zo en ik moet er mee verder.
Dat heb ik al die tijd gedaan, het leren aanvaarden en er mee omgaan.
En ik had weer vreugde in mijn leven, ondanks mijn diabetes.

Vertel me dan eens waarom andere mensen me nu aanvallen op het feit dat ik diabetes heb en niet zou bekwaam zijn om gelijk wat dan ook te doen...
want wat als;
- ik alleen ben op een pand en een hypo krijg
- ik een hypo krijg als ik auto rij
- als de klant ziet dat ik een hypo krijg....

Dat ik dit in mijn privéleven ook kan voorhebben( en al gehad heb) is blijkbaar minder erg.....en dan vergeten ze ook nog dat ik hier al jaren ervaring in heb, ik weet hoe ik dit moet oplossen...
Nee, na de zoveelste keer dit gesprek gehad te hebben, is het genoeg geweest, ik heb in jaren niet meer om mijn diabetes gehuild dus het heeft mij diep gekwetst.
Ik ga op mijn werk de vertrouwenspersoon hierover aanspreken en eisen dat dit stopt want anders ga ik hiermee verder.
Ik heb ook niet gevraagd om gelijk welke chronische ziekte te krijgen, niemand vraagt daarom, dus wil ik ook niet dat die dame daar op het werk elke keer als ze kan mij hiermee in een hoek probeert te drummen.
Als zij mijn behandelende geneesheer niet geloofd dat mijn diabetes absoluut geen belemmering is om mijn werk goed uit te voeren, dan heeft zij een probleem, niet ik.

't Is te hopen dat deze mensen nooit een dergelijk gezondheidsprobleem krijgen, want die gaan nooit zo sterk zijn als ik ben geworden om hun ziekte te aanvaarden.