Praten helpt!

Deze week was ik op een bedrijf waar ik al een tijdje dagelijks bezig ben.
Op een gegeven moment vraagt een jonge dame daar aan mij; jij hebt toch suikerziekte hé?
Ik antwoord bevestigend en zij begint te vertellen, ze heeft zelf al 6 jaar type 2. Dit zit wel in de familie, erfelijk bepaald dus en zijzelf heeft overgewicht.
In het begin heeft ze pillen genomen, maar na 4 à 5 jaar werktten die niet meer, ze is nu sinds iets meer dan een jaar Victoza aan het spuiten.
De eerste 6 maanden waren goed, het hield haar suikerwaarden goed, ze was gezakt van een HbA1c waarde 8,5 naar 7.
Ze viel ook samen met de Victoza 1 kg per maand af, wat natuurlijk beter was voor haar overgewicht.
Echter na 6 maanden was het precies of die Victoza niet meer werktte, het effect ervan verdween.
Haar HbA1c steeg weer met mondjesmaat richting 8.

Nu is haar dokter van het zorgtraject al een tijdje aan het zeuren over een bypass, volgens die dokter zou dat al haar problemen oplossen, ja zelfs met wat geluk valt ze genoeg af zodat ze zou kunnen "genezen".
Haar pancreas zou terug voldoende zelf insuline kunnen produceren om zonder medicatie voort te kunnen.

Als ze die operatie niet laat doen, dan moet ze binnenkort insuline gaan spuiten.
Ze ziet géén van beiden zitten, maar ze weet ook dat ze een beslissing moet gaan nemen.
Ze vroeg aan mij wat mijn mening hierover was.
Want zei ze; ik kook gezond en vers en snoep nauwelijks, maar ik eet dus wel graag en na een bypass kan dat niet echt meer, dan zou ze 6 weken van die vieze papjes moeten eten/ drinken.
Ze had ook de discriminatie al wel gevoeld en gehoord van sommige mensen ivm haar overgewicht en de diabetes.
Jullie kennen de commentaren wel; niet moeilijk dat jij suikerziekte krijgt, je bent veel te zwaar, je snoept en eet waarschijnlijk veel te veel....
Ze was blij dat ze haal verhaal kwijt kon aan iemand die wist wat het betekent om met diabetes te leven.
Ik zei dat ik blij was dat ik een luisterend oor kon bieden en heb haar gezegd dat als ze een goed gesprek wou hebben me altijd mag aanspreken, en heb ook gezegd dat we wel eens samen ergens iets konden gaan drinken, zodat ze al haar grieven eens kwijt kon.

Ik heb ook hier en daar iets van mijn ervaringen verteld.
Maar heb het nogal voor gehad dat soms als ik vermeld dat ik diabetes heb, er naderhand mensen naar me toe komen met de vraag hoelang ik al diabeet ben. Als ze dan horen dat het al een hele poos is komen meestal hun verhalen ook wel, soms zijn ze zelf diabeet of kennen ze iemand die het heeft.
En altijd probeer ik een luisterend oor te bieden, want ik ondervind ook meestal dat die mensen daar nood aan hebben.
Zo probeer ik mijn steentje bij te dragen om mensen bewust te maken dat je met diabetes, mits wat aanpassingen, wel degelijk kan leven en kan genieten van het leven.
En ook dat elke dag een nieuwe start is.