Stomme trien

dat ik ben!!!
Ik wist natuurlijk ook niet op voorhand dat dit zou gebeuren en het ligt ook niet aan mezelf , maar aan het technische gedeelte van dat gebouw.

Ik ben gistermorgen van een betonnen trap gevallen.

Hoe het kwam?

Ik moest een sleutel wegdoen, beneden in de kelder is het poetshok gevestigd en daar in een kistje moest ik de sleutel leggen.
Het licht werkt in heel het gebouw met sensoren, dus als je ergens een deur opentrekt springt het licht aan.
Nu ben ik in dit gebouw niet zo bekend, kom er nauwelijks en heb ik nu wat te traag geweest, ik weet het niet, maar ik was bijna beneden toen het licht plots uitging.
Ik schrok hier zodanig van dat ik me mistrapte en naar beneden viel,3 of 4 treden denk ik.
En daar lag ik dan, in het pikdonker. Ben met mijn rechterschouder eerst tegen de grond gekomen, dus de schouder heeft de ergste klap opgevangen. en naderhand bleek ook mijn elleboog in de klappen gedeeld te hebben.
Toen ik na een 2 tal minuten na de val terug recht gekrabbeld was dacht ik eerst van; het valt mee, ik kan alles nog bewegen, het deed wel pijn maar ja dat is van de slag...

Maar eens terug boven en ik de telefoon op de receptie wou nemen was het uit, ik kreeg mijn rechterarm niet naar boven en werd naar het schijnt krijtwit, de receptioniste zei me te gaan zitten , zij ging iemand bellen om mij te verzorgen.
Zij heeft ook mijn bazin gebeld en gevraagd welke procedure er moest opgestart worden om aan papieren te raken voor een arbeidsongeval.

Ik heb zelf naar mijn dochter en man gebeld, zij zijn mij komen ophalen..mijn man had al naar de dokter gebeld om een afspraak te regelen.
En de dokter heeft mij naderhand dan naar spoed doorverwezen.
En daar zijn er foto's genomen van mijn schouder en elleboog, waaruit bleek dat de schouder zwaar gekneusd is en de elleboog zou een barst kunnen zitten.
Daar zijn ze nog niet zeker van omdat alles goed gezwollen was natuurlijk en ook een ferme blauwe plek met veel bloed erin.

Dus steekt mijn arm nu in een mitella en moet ik ijs leggen en rusten.
Véél kan ik niet doen, heb voor de "normaal" simpelste dingen nu hulp nodig...
Ik moet vrijdag terug naar de kliniek en hopelijk krijg ik daar goed nieuws.
Maar dat wordt afwachten.