Verrassing!

Vandaag was een vooraf geplande dag.
De oudste dochter, schoonzoon en ikzelf hadden verlof en we zouden mijn pa gaan halen om ergens in 't stad iets te gaan eten.
Ik had erover nagedacht van waar? Want pa is niet goed ter been meer en kan niet goed meer wandelen.
Toen ik overlaatst naar die musical was aan kijken had ik een goed restaurantje gevonden waar ze lekkere dingen hadden om te eten.
En daar zijn een paar ondergrondse parkeergarages die op wandelafstand liggen.
Maar in de binnenstad zijn indertijd de Jules en zijn gevolg (Romeinen) gepasseerd en hebben daar klinkers gelegd die nu nog dienen.
En als het motregent als vandaag is dit een glibberig zaakje en moeten oudere mensen voorzichtig zijn om niet uit te glijden.
Dus heeft pa ingehaakt bij mij en zijn we gelukkig heelhuids bij " Houten Clara" aangekomen.
We hadden een mooie tafel aan de raam en het interieur viel ook in de smaak, zowel bij pa, als bij de dochter en schoonzoon, het was er gezellig zitten.
We hebben lekker gegeten en ook gedronken, maar ik had nog een verrassing voor pa.

Ik heb terug contact met een nicht van mijn moeder en zij wist dat wij vandaag naar 't stad kwamen.
En ik wist ook dat zij pa terug wou zien. Dus hadden we dat geregeld dat zij een uurtje later een koffietje kwam meedrinken en bijbabbelen.
Maar pa was echt compleet verrast en herkende haar eerst niet, maar ja het was ook al jaren geleden dat we elkaar gezien hadden.
En pa heeft Parkinson en zijn geheugen laat hem wel eens in de steek.
En ik heb ook een vermoeden dat even de pijn om het verlies van moeder hiermee bovenkwam, want er werd natuurlijk over haar gepraat en pa is er blijkbaar nog altijd niet over de dood van mijn ma.
Ik ga er morgen eens met mijn oudste broer over bellen, die gaat morgen naar pa, en eens horen wat hij erover gezegd heeft.
Ook ga ik de volgende keer als ik bij pa kom er ook nog eens over praten, dat ik de indruk had dat sommige zaken ivm mijn ma toch nog gevoelig liggen.

Maar al bij al had hij toch genoten van zijn uitstapje, maar ook erg moe, want gelukkig ben ik bij hem thuis mee naar boven gegaan want op één van de trappen struikelde hij.
Kon hem nog juist op tijd vastgrabbelen en hem rechthouden.
Hij wou eerst niet dat ik mee naar boven kwam, want hij kon dat wel alleen.
Maar hij is ook koppig en eigenwijs....maar zo vader zo dochter....

Wij hebben met zijn allen genoten van elkaar en hopelijk zijn de familiebanden weer wat aangehaald.
Dat moet de tijd uitwijzen.