Blonde goden

Het eerste wat ik moet doen als ik bij mijn vriendin aankom, is mij op mijn poep (achterste dus) op de grond zetten.

????, ik zie het jullie al denken LOL..

Ja, want dan komen er 2 blonde goden mij omstuimig begroeten.
Mijn vriendin heeft 2 grote blonde labradors, schatten van beesten, zij zijn op mij verliefd en ik op hen.
Vooral de jongste van de 2 heeft mijn hart gestolen, maar de oudste is ook echt een schatje.

Na deze begroeting pas, waarbij ik danig word besnuffeld en afgelikt, kan ik mijn vriendin begroeten en knuffelen.
Zij ligt altijd plat van het lachen als de honden mij zo "bespringen", ze doen het blijkbaar bij niemand anders zo enthousiast zijn.
De jongste hond komt ook altijd met zijn bal af om te spelen.

Eens dit ritueel achter de rug krijg ik koffie en kan ik wat bijkletsen met de vriendin...
maar dan ook weer niet te lang, want de honden weten dat ik kom om te wandelen, in de winter is dat maar een uurtje, maar tijdens de zomer kunnen dat echt wel uitgebreidere wandelingen worden.
Maar zoals gisteren, na de vele regen, als de velden onderstaan, doet de jongste hond niets liever dan in de grote plassen en beken rondlopen en soms kopje ondergaan, als het water dieper staat dan hij verwacht.
Sven Nijs wordt hij dan genoemd, omdat als we dan terug bij hun thuis komen, hij eruit ziet als de veldrijders die door het slijk en de moos hebben gereden.

Maar dan als hij thuis komt, moet hij afgewassen worden buiten, want met dat slijk over zijn ganse lichaam mag hij natuurlijk niet binnen...
En dat heeft hij dan weer niet zo graag...

Nu tijdens de wandeling gisteren kwamen we ook ander mensen met hun hond tegen en er was een mooi teefje (Gordon Setter) waar hij eens aan moest snuffelen.
Maar toen ik dat teefje aaide was blonde god toch wat jaloers...nu is de vraag, op het teefje of op mij...
maar hij wou zelf de aandacht...mannen hé, altijd hetzelfde..

Nu heb ik al redlijk wat wandelingen gedaan met de vriendin en de honden, en geen enkele wandeling is hetzelfde...en toch weer wel, het is onze tijd, waar de vriendin en ik bijkletsen en raad en steun verlenen...
Heel dierbaar voor mij en ik hoop nog veel van deze wandelingen te mogen maken..