Proclamatie

Vandaag ging het gebeuren, de proclamatie van de oudste dochter is eindelijk daar.
Drie jaar heeft ze hard gestudeerd, vele stages gedaan, hele boeken van buitengeleerd (1 cursus bevatte gemiddeld 600 pagina's), ook alle benamingen in het Latijns geleerd.
Het hele lichaam van een mens, van de grootste organen tot het kleinste zenuwke.

Toen ik deze middag bij haar aankwam was ze wel een stresskonijn, ze had geen telefoon gehad, dus ze wist wel dat ze geslaagd was, maar het eindtotaal wist ze nog niet.
Dat kwam ze pas te weten als haar diploma overhandigt werd.

We werden verwacht in het auditorium verbonden aan haar school, eerst een speech en dan de klassen die op hun manier afscheid namen van hun leraars.
De dochter en haar vriendin hadden samen een speech voorbereidt, maar ze was heel erg nerveus om voor zo'n grote zaal te moeten spreken.
Maar ook dit ging prima.

En toen was het daar, het moment waar ze al die jaren naar toegeleefd had.
De studenten werden alfabetisch afgeroepen, toen het aan haar was klonk het...MET ONDERSCHEIDING.
Ze is als eerste van haar klas uitgekomen, wow....
De schoonzoon zo trots als een gieter, zijn vrouwke heeft het dan toch maar gedaan.
En ook de mama is ONTZETTEND trots, heb geslikt en tranen weggepinkt.
Dit is één van de mooiste dagen van mijn leven, hier ga ik nog veel van nagenieten.
Dat heb je fantastich gedaan dochter, dikke proficiat!