Blijkbaar is het voor mijn kleinkinderen normaal dat bomma haar suikertjes moet controleren.
Ik heb toch nooit de vraag gekregen; waarom of hoe?
Onze kleinzoon is dit weekend bij ons gebleven, hij is zelf een beetje ziek.
En bomma ging deze morgen dus haar nuchtere bloedwaarden meten.
Hij komt altijd kijken als de cijfertjes op mijn metertje komen en hij ziet ook direct aan mijn gezicht of het goed is, ja of nee.
Soms en ook deze morgen wou hij dat zijn suikertjes gemeten worden.
Hij weet dat het prikje een beetje pijn doet, maar dat vindt hij niet erg. Maar hij wil ook goede cijfers op dat metertje en gelukkig is altijd ok. Dus ja dan is bomma ook weer blij en gerustgesteld.
Hij en mijn kleindochters weten ook dat bomma alleen maar cola drinkt als de suikertjes te laag staan.
En soms....dan merkt hij het ook wel en komt hij zelf wel met cola en zegt hij; opdrinken bomma!
Het is lief..natuurlijk, maar eigenlijk zou een kind hier niet mee geconfronteerd mogen worden.
Hij en de kleindochters vinden het ook normaal, want ze hebben bomma nooit zonder diabetes gekend...ook mijn eigen dochters niet.
Mijn partner wel...hij is met een gezonde vrouw getrouwd.
En 3 jaar later kreeg die gezonde vrouw een chronische ziekte...dus voor hem was dit ook aanpassen....en hij heeft het er moeilijk mee gehad.
Nu sinds ik de pomp heb ( 3 jaar al) ziet hij wel dat het terug beter is bijna als ervoor.
Alleen meet ik nu gemiddeld 7 à 8 keer /dag mijn bloed.
Voor mensen die spuiten is het gemiddeld 4 keer / dag.
Maar in elk geval, mijn kleinkinderen gaan van dichtbij meemaken hoe leven met diabetes is, en welke beperkingen het KAN hebben, maar ook hoe je er een mouw aan kunt passen om toch een goed leven te hebben.
Want dat heb ik me voorgenomen, ik laat diabetes mijn leven niet vergallen.
Integendeel, dank zij de diabetes ben ik bewuster gaan leven en heb leren genieten...
Alleen hoop ik dat mijn kinderen en kleinkinderen NOOIT diabetes hoeven te krijgen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten