8 oktober

Dat is de verjaardag van mijn moeder.

Ja ma, ik denk nog aan je, zeker op deze dag....alhoewel je al bijna 23 jaar niet meer bij ons bent.

Je stierf een dikke maand na je 53 ste verjaardag aan die verschrikkelijke ziekte; longkanker.
Zes maanden na diagnose verloor je die strijd die van in het begin hopeloos was.

En dat door die stomme sigaretten..want je rookte wel veel, en de longarts heeft toen wel bevestigd dat het bij jou door het roken kwam.

Ondanks dat we niet altijd "accordeerden", overeen kwamen was en ben je nog altijd mijn ma.
Jij hebt mij 9 maanden gedragen en het leven geschonken.
Je hebt mij samen met pa opgevoed tot de mens die ik nu ben.

Maar je hebt helaas mijn kinderen en kleinkinderen niet gekend.
Want mijn dochters waren 4 en 3 jaar toen jij stierf.
De oudste heeft nog een paar herinneringen, de jongste helaas niet.
En mijn kleindochters en kleinzoon, daar heb je helemaal de kans niet voor gehad om die te leren kennen.
En je zou trots geweest hebben op je nageslacht.
Want ze zijn ook een stukje van jou.

Zelf nader ik nu de leeftijd die jij toen had toen je stierf, dus heb ik daar gemengde gevoelens bij.
Ik heb vandaag met je oudste zoon gebeld, maar geen van beiden hebben we jou aangehaald...bewust?
Misschien wel, want het ligt met momenten toch nog gevoelig, zelfs na al die jaren.

Maar ,8 oktober, die dag zal ik altijd aan je denken, zolang ik leef.
Want je was mijn ma....