mij tranen in mijn ogen laten krijgen...van ontroering dan toch.
Hij brengt mijn kindertijd en die van de dochters weer.
De tekeningen, de verhaaltjes, gedichten en liedjes...we hebben ze allemaal geleerd.
Nu is het zijn tijd, en van het nichtje dat even oud is als hij.
Op een grote paddestoel,
Rood met witte stippen
of
pim,pam,pet, ik teken jouw portret. Je hoofd is rond...
en
Maandag zwaai ik naar de maan
Dinsdag zie ik een dino gaan...
Voor beide kinderen is het hun laatste kleuterjaar en dan begint, normaal het echte werk
DE grote school.
Soms zou ik de tijd willen stilzetten, om meer van die kinderen te kunnen genieten.
Ze groeien zo snel...ik weet nog de tijd dat hun mama's als babytje in mijn armen lag.
Toen vond ik al dat het leven voorbij vliegt, nu wordt dat gevoel alleen nog maar sterker.
Maar volgende donderdag staat er alweer een mooi moment op het programma, de Halloweentocht
in zijn school.
En ik ben erbij want ik heb vrijaf gevraagd, lekker samen griezelen dan en pompoensoep eten naderhand.
Ik ga ook mijn camera meenemen, ik wil alles op beeld vastleggen, dan kan bomma later boven de foto's zitten mijmeren.
Zou ik nu oud aan het worden zijn? LOL
In elk geval, kleinkinderen...het zijn speciale kindjes en mensjes...toch voor grootouders!
En je koestert elk moment met hen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten