Vervolg van de contradicties.

Brugge.
Mijn lieve vriendin heeft me komen ophalen daar aan het station en eerst hebben we een koffie op een terrasje gaan drinken. We hebben eerst wat bijgekletst, zo onder vrouwen weet je wel?
Dan heeft zij mij het Minnewater en het Begijnhof laten zien, want het was immers de eerste keer dat ik in Brugge kwam.
Gelukkig had ik mijn fototoestel bij en heb ik mooie kiekjes gemaakt.
Het was een mooie lentedag vandaag, volop zon dus dit gedeelte was genieten.

Ze heeft mij ook de kerk van het Begijnhof laten zien en daarbinnen hebben we kaarsen gebrand voor onze vriend die we later op de dag gingen eren en afscheid van nemen.
Dan zijn we snel nog op een mooi terras van een taverne een kleinigheid gaan eten.
Daar hebben we nog verder gekletst en herinneringen opgehaald, zoals vrouwen onder elkaar altijd doen...of wat dachten jullie dan??

En toen kwam het moeilijke deel van de dag.
We hebben samen met de familie gerouwd. De dienst was heel sereen en onze vriend werd beschreven zoals wij hem inderdaad gekend hebben.
Het was emotioneel en er zijn tranen gevloeid. Maar dat hoort erbij, dat is een manier van verwerken.

Maar nu breekt voor de familie nog moeilijke tijden aan.Nu komt het echte besef en de leegte.
De vorige dagen hadden ze nog veel te regelen en er zal waarschijnlijk nog zaken moeten geregeld  worden.
Maar de leegte gaat groter worden en ze zullen een manier moeten vinden om dit op te vangen.

De vriendin en ikzelf hebben hun gezegd dat we hen niet in de steek zullen laten, we zijn er als ze ons nodig hebben.
Ik heb mijn vriend dit beloofd , toen ik deze week in gedachten met hem gepraat heb...en ik kom mijn beloften na.