Gisteravond, toen ik naar huis kwam hoorde ik op het radionieuws dat er een jonge renner was gevallen in de Giro. Hij werd nog gereanimeerd, maar tevergeefs...
Ik kreeg het koud en tranen liepen over mijn kaken, want hij laat een vrouw en ongeboren kind achter.
Zijn vrouw is 6 maanden zwanger en heeft alles op tv zien gebeuren. Hoe ondraaglijk moet dit zijn voor de aanstaande mama.
Voor de ouders van de renner moet dit ook een nachtmerrie zijn, hun zoon dood, op zo'n domme manier...hij is even oud als mijn kinderen dus ik kan me indenken hoe de ouders lijden.
Verschrikkelijk gewoon.
Zijn vrouw zal nu hun kindje alleen , zonder de papa moeten opvoeden.
Hopelijk kan ze het kind veel goeds over zijn/haar papa vertellen.
Er is vandaag niet gekoerst in de Giro, wel de rit gereden met de ploegmakkers van de renner op kop...en de mensen langs de kant hadden allemaal zijn startnummer = 108 vast als eerbetoon.
Toen zijn ploegmaten de streep naderden huilden ze allemaal en sloegen een kruisje ter ere van een toffe Vlaamse wielrenner.
Wouter Weylandt.
Sometimes life sucks....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten