Dat het leven niet altijd even simpel is weten we allemaal wel...soms heb je periodes dat alles je toelacht en dan weer loopt alles mis.
Van dat laatste is hier weer zo'n periode geweest.
Ik heb jullie verteld van mijn tante die plots een hersentumor had gekregen. En aangezien hij vrij goed zat hebben ze haar geopereerd en de tumor verwijderd. De tumor is voor analyse naar het lab gebracht, waar enkele weken later bleek dat hij kwaadaardig was en vrij snel groeide.
De verdere behandeling van mijn tante werd ook bepaald, ze zou bestraald worden, maar levensreddend was het wel niet...de tante had nog tussen de 2 maanden en het jaar te te leven.
Als je dit te horen krijgt komt dit als een dreun op je af, vol ongeloof neem je hier kennis van.Dit kan toch niet denk je dan, zo'n goede en lieve vrouw.
Tante heeft 1 bestraling gehad en toen kreeg ze een lonhontsteking er bovenop, mijn neef heeft haar 's nachts naar het ziekenhuis moeten doen. Daar hebben ze tante direct aan de zuurstof gelegd op intensieve en helaas vanaf toen is het bergafwaarts gegaan, vrijdags kregen wij het bericht dat als wij tante nog wilden zien we 's zondags moesten komen.Het zou de laatste mogelijkheid zijn om haar nog eens te zien.
Dus op zondag kwam onze familie bijeen om haar te zien, we mochten er per 3 bij,gelukkig is de familie niet zo heel groot meer, want dat zou te vermoeiend zijn geweest voor haar.
Ze kon géén 3 woorden zeggen zonder naar adem te happen.....en ze besefte het ook dat ze ging sterven, ze zei tegen ons; ik ga naar bomma en bompa hé? En ze keek zo berustend....
Na het bezoek zijn wij met de neef en zijn gezin nog koffie gaan drinken en hebben elkaar getroost...voor zover dit mogelijk is op die momenten...
De volgende morgen hebben ze de machines afgekoppeld, mijn neef en zijn vrouw waren erbij, en dan is de tante gestorven, 2 dagen voor haar 80 ste verjaardag....
Voor mijn neef en zijn gezin moet dit een verschrikkelijke periode zijn, vooral omdat hun dochter 8 maanden zwanger is en mijn tante zo uitkeek naar de geboorte van haar achterkleinzoon....
Wij hebben het allemaal nog moeilijk, vooral omdat we gehoopt hadden dat ze iets langer had blijven leven, we wilden nog vanalles zeggen tegen haar....
Het heeft niet mogen zijn....dus praat ik nu zo met haar, in de hoop dat ze me hoort....maar zolang je aan geliefden denkt sterven ze niet...
Helaas wordt er voor het krijgen van kanker niet gevraagd of iemand leuk, lief of aardig is.
BeantwoordenVerwijderenOok naar leeftijd wordt niet gekeken.
Hoewel je het niemand gunt om het te krijgen, vind je het ook niet "eerlijk" dat iemand het krijgt.
Het is allemaal zo dubbel.
Nee je gunt het niemand. Je wilt niet dat wie dan ook pijn krijgt, of benauwd wordt of wat dan ook.
En je kunt nog steeds van alles tegen haar zeggen Marina. Blijf dat gewoon doen. Zet desnoods met een foto en een kaarsje...
Het komt beslist aan bij de persoon waar het voor bedoeld is.
Daar ben ik van overtuigd.