De Roos

HET liedje van Ann Christie.
Ik heb er altijd een speciale band mee gehad, maar sinds kort is het nog versterkt.

Gistermorgen, zoals elke morgen als ik opsta, begroet ik iedereen, mens en dier en ook mijn overleden vriend.
Zoals hij elke morgen deed in ons forum.

Gistermorgend stond de radio aan toen ik mijn begroeting deed en net op de moment speelden ze het liedje ; De Roos van Ann Christie.
Voor mij was het een teken, want ik had dat liedje immers voor het laatst gehoord op de begrafenis van de overleden vriend.

Het doet raar...zoiets, ben eigenlijk wel de hele dag ermee bezig geweest.
Het is emotioneel. Dat liedje heeft voor mij zovele facetten, gelukkige en droevige.
Ik kan er dus alle kanten mee uit.
Er hangen zovele herinneringen vast aan dat liedje, dus zal het altijd SPECIAAL blijven voor mij.

Ik heb het persoonlijk wat moeilijk nu, door omstandigheden van buitenaf, waar ik zelf niets aan kan veranderen.
Maar dan denk ik aan mijn vriend of andere mensen die het moeilijker hebben dan ikzelf.

En de vriend was een voorbeeld voor het leven; hij verwarmde mijn hart met hoe hij met het leven omging.
Zijn liefde voor zijn vrouw en gezin, zijn realisme en inzicht in het leven.

De Roos; dat hadden we ook gemeen.
Mijn vriend, ik denk nog dagelijks aan je en ik mis je.
 Volgende week trek ik samen met de partner en kleinzoon naar zee.
Daar ben ik weer iets dichter bij je.

En DE ROOS, zal ik altijd blijven koesteren.