Mijn verhaal van type 1

Blijkbaar zijn er misverstanden..en die wil ik even rechtzetten.
Het gaat over de blog van de Samariakloof.
Ik kreeg hier reacties in de zin van; maar ja jij was AL 25 toen je diabetes kreeg en het was zwangerschapsdiabetes...
Er waren 2 dames die blijkbaar over de leeftijd vielen wanneer ik diabetes kreeg, ik heb op hen gereageerd met de vraag wat is het verschil? Ik heb ook neergezet dat kinderen die heel jong diabetes kregen het later niet weten hoe het is om zonder diabetes te leven.
Toen antwoordde 1 van de dames dat ik voor mijn diabetes wel een luxeleventje had gehad....dit schoot bij mij wel in 't verkeerde keelgat.....
Ja, ik ken het verschil tussen een gewoon leven en leven met diabetes....ik weet wat IK er voor moet doen om goed te blijven en te doen wat in de mogelijkheden ligt bij een leven MET diabetes.
En JA, ik vind het erg als kinderen, diabetes, kanker of andere ziekten hebben, kinderen horen GEZOND te zijn.

Achtentwintig jaar (28) geleden;

- was ik zwanger van mijn 2de dochter
- is er tijdens de zwangerschap niks opgemerkt, hele normale zwangerschap, nauwelijks 12 kg bijgekomen tijdens de hele zwangerschap, net als de vorige zwangerschap.
- ben ik na 9 maanden met hevige weeën naar het moederhuis gegaan om te bevallen.....en toen liep het mis, de dokter heeft inschattingsfouten gemaakt...
- werd het een spoedkeizersnede, om dat de harttonen van mijn dochter wegvielen en ik ook heel zwak werd...
- ik pas 2 dagen later weer bij kwam en te horen kreeg dat het kantje boord was geweest ...zowel voor de dochter als voor mezelf.
- Mijn man dacht dat hij alleen ging achterblijven met 2 kleine kinderen...
- toen de dokter dan uiteindelijk op mijn kamer kwam en wij uitleg vroegen, hij heel vaag bleef en iets mompelde van een tijdje op mijn eten te letten en verder niet meer uitleg gaf. Ik trouwens nog veel te suf was op dat moment om er iets van te begrijpen...
- dat ik 3 maanden later weer naar 't ziekenhuis ben gebracht met waarden van meer dan 800...en ik daar 3 weken heb verbleven, de eerste week met een infuus met insuline, continu...
- dat vanaf toen mijn lijdensweg was begonnen, er werd in het ziekenhuis om de 2 uur bloed geprikt, 3 weken lang, dag EN nacht.

Toen waren de dokters nog niet zo spraakzaam, stond de wetenschap nog niet zo ver als nu, ik heb nog varkensinsuline gespoten....toen stond de wetenschap nog in de préhistorie op gebied van diabetes.
Maar dat was nog niet alles ; die dames die vinden dat ik een luxeleventje had voor mijn diabetes; hoe denken die dat dit voor mijn man , ouders en familie is overgekomen...ik ben ook een kind van...
Voor hen was dit ook een slag, wees gerust...zij hebben mij ook als een gezond persoon gekend, alleen mijn dochters niet, die kennen hun mama alleen maar als diabeet.

Maar ik heb 1 belangrijke les uit dit alles geleerd; GENIET van het leven, wees positief, het helpt je veel verder dan eng te zien, enkel de diabetes...ja, het is er en je moet er rekening mee houden, maar in godsnaam durf te leven...voor jezelf, je parner en je kinderen