woensdag 10 augustus 2011

Hypo's en commotie

Nu moest ik gisteren toch wel naar Hasselt zeker naar mijn endo.
En met de auto is dit 20 minuten rijden, maar nu moest ik met DE Lijn....van bij ons betekent dit 3 bussen.
Dus ben ik bijna 1,5 uur onderwege om er te geraken.
Goed, ik ben juist op tijd in het ziekenhuis, bij de endo geweest en weer een goed gesprek gehad.
Dan bij de dvk om mareriaal en uitlezing van mijn metertje.
Nu hebben ze daar de 3 laatste keren al veel problemen mee gehad en ook nu lukte het niet, alleen handmatig.
Maar, wat zag ik staan op het rek? De nieuwe Contour USB meter, daar had ik 6 maanden geleden al achter gevraagd.
Dus ja heb ik die meegekregen.
Samen met het andere materiaal om mijn ziekte goed te kunnen behandelen. Dus weer een hele zak vol...

En dan de bus teug, allee de eerste, daar kon ik al een kwartier op wachten.
Aan het station wachten op de tweede, weer een kwartier. Met deze moet ik 45 minuten rijden om aan de laatste halte en dus de 3 de bus te geraken...
Ik had geprobeerd toen naar mijn dochter te bellen, maar zij nam niet op, dat moment. Had gehoopt dat ze mij het laatste stuk had kunnen komen halen.
Mijn gsm piepte toen al, batterij bijna leeg.....sh*t...

Normaal was er 5 minuten tss de 2de en de 3de bus.
Maar toen de 2 de bus aan mijn halte aankwam reed bus nummer 3 al vrolijk voorbij....verd.....
Nog maar eens geprobeerd om te bellen, maar toen viel mijn gsm natuurlijk uit en was niet meer aan te krijgen.
De grootste sh*t was dat het de laatste bus voor die dag was die naar ons dorp reed en ik dus 7 km tevoet kon doen.
Normaal geef ik daar niet om, maar ik had niets meer van cola bij en elke snackbar die ik passeerde was natuurlijk juist die dag gesloten...er waren zelfs geen drankautomaten om cola uit te halen.
Het grootste stuk van die 7 km is dan ook nog langs bos....
Toen eindlijk de kerktoren van mijn dorp inzicht kwam, was er al een nijlpaard aan 't passeren.
De laatste 500m was ik al aan 't waggelen en ik was blij dat ik tot aan de poort geraakte.

Ik ben in de kliniek vertrokken met 119, nieuwe meter getest, en ben thuis gekomen met 51.
Ze waren doodongerust, want ze hadden geproneerd mij te bellen , maar kregen altijd de voicemail natuurlijk.

En heb deze nacht nog de gevolgen gevoeld, wat ik ook deed , de hypo's bleven komen...
En ik was op FB ook nog alles aan 't lezen en met 5 mensen aan het chatten, maar het ging gewoon niet, ik was doodmoe en ik kon niet normaal reageren op alles wat mij gevraagd werd.

Sorry hé mensen...

1 opmerking:

  1. Wat erg toch hè, die beesten. Je probeert alles te plannen, je denkt aan alles op voorhand. Maar in het echte leven lopen dingen anders dan je verwacht. En dan loopt het toch weer mis... Ik ken het al te goed. Altijd druivesuiker bij, behalve die ene keer. En dan plots zit ik vast in de file. En je voelt het komen...
    Of insuline inspuiten voor de maaltijd. Dan toch nog de telefoon opnemen en onverwachts een uur bellen. Voor je 't beseft zak je in een diepe afgrond.
    Het blijft moeilijk.

    BeantwoordenVerwijderen