Mijn oudste dochter is nu hard aan het studeren aan haar casus die ze mprgen heeft. Van de voorlaatste module.
Verpleegkunde.....zeker géén makkelijke opleiding, alle benamingen in het Latijns, letterlijk dus.
En elke module heeft ze prachtig afgesloten, ben elke keer apetrots op haar.
Maar ondanks dat ze elke proef schitterend aflegt is ze ook altijd hypernerveus voor haar casus.
Een casus is dus een algemene test over de opgedane kennis.
Daarin wordt een patiënt beschreven met bepaalde symptomen en dan moeten zij uitzoeken hoe die patiënt door de verpleegkundige het best behandeld wordt en op wat de verpleegkundige allemaal moet letten enz...
Zij heeft dit jaar ook al verschillende stages meegelopen, waarvan ook op spoed.
Dat deed ze wel graag omdat er echt wel alles aan bod komt, maar ze zegt ook dat dit één van de zwaarste diensten is, lichamelijk en geestelijk.
En ja, daar zal je je wel moeten aan aanpassen.
Als er een ongeval is waar je de mens (en) niet meer kan redden.
Of als er kinderen bij betrokken zijn. Dit zijn héél belastende zaken die je ook als mens raken.
En of je daar ooit aan gewend geraakt???
In elk geval, ik ben nu al trots op mijn dochter.
En dochterlief, je zal dat goed doen, ben er zeker van.
Ik ben morgen bij je in gedachten en ik zal Hippocrates ook nog eens aanspreken hoor, zodat je van boven ook hulp krijgt.
Good luck dochter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten