Vorige vrijdag, tijdens mijn koffiebreak, heb ik Y gebeld.
Y is de vrouw van mijn overleden maat, 4 maanden geleden al.
Ik was beschaamd dat het weer een tijdje geleden was dat ik haar gebeld heb. En heb haar ook dan speciaal gebeld, zodat er geen gaten in het gesprek zouden vallen.
Want ze heeft het nog moeilijk, je voelt de eenzaamheid en het verdriet in haar stem. Het pijnlijke is dat we haar niet kunnen helpen, wij kunnen haar overleden man niet vervangen.
Want voor zover ik hen gezamelijk gekend heb waren ze heel gelukkig samen , een sterk koppel.
Ze zorgt nog voor de kleinkinderen, dat leidt haar wat af en ze gaat met Joker wandelen, de jonge Duitse herder die ze nog samen in huis hadden genomen.
Het was geen makkelijk gesprek, maar ik ben toch blij dat ik haar gehoord heb...ik heb beloofd dat ik haar nog ga opzoeken en dat ga ik ook doen, want nog een paar maanden en dan gaan er voor haar wel hele moeilijke tijden aankomen, de eerste jaarwisseling zonder F.
Gelukkig heb ik ook contact met haar zoon via het internet en hoop ik ook zoon en schoondochter volgende week te treffen bij het gebeuren in het Sportpaleis.
Dat zou een goede ontmoeting kunnen worden , zo onder vrienden.
In elk geval Y, je bent een sterke vrouw, ik bewonder je.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten