't Is niet eerlijk..

het leven, dat weten we allemaal!

Gisteren, in de voormiddag kreeg ik een telefoontje van een collega.
Een andere collega van ons was ziek geworden, zij was woensdagavond na het werk nog naar de dokter terug geweest en ze moet thuisblijven.
Ze is al een tijdje op de sukkel, heeft last van hoge bloeddruk en constante vermoeidheid.Haar bloeddruk was geregeld 18...

Eerst dacht ik dat het de reactie was op het ongeval van haar zoon, vorig jaar augustus.
Haar zoon en zijn vriend zijn toen aangereden door een auto op het fietspad. De vriend was toen op slag dood en de haar zoon leeft nog, maar dat is het dan ook.
Hij heeft dagen in coma gelegen, is er wel doorgekomen en zijn hersens werken wel normaal. Maar zijn lichaam is voorgoed beschadigt, hij heeft sindsdien al vele operaties ondergaan, maar eigenlijk is de jongen zijn leven voorbij.
Natuurlijk heeft mijn collega daar een zware klap van gekregen.
Dus ja, dachten wij eerst allemaal dat haar verhoogde bloeddruk en de vermoeidheid hier vandaan kwam.
Maar blijkbaar is er meer aan de hand.
Ze heeft ook nog eens een zware verhoging van witte bloedcellen in haar borsten en iedereen weet wat dit betekent.
Toen ik haar gisteren in de late namiddag belde zei ze me ; het ziet er niet goed uit...ze moet een mammografie op 29 februari laten doen.
Ze kon het in het ziekenhuis laten doen, maar zij wou het bij de gynecoloog laten doen. Dus pas de 29 ste. Dit moet zenuwslopend zijn voor haar, die onzekerheid...
Als ik in haar plaats had geweest, ik had het direct in het ziekenhuis laten doen, maar zij kiest hiervoor.

De collega die mij gebeld heeft en ikzelf zijn er niet goed van, ook omdat onze zieke collega niet wil dat onze teamleiding al iets te weten zou komen.
Tegen ons heeft ze het verteld, omdat ze ons vertrouwd en het ook kwijt moet natuurlijk. En natuurlijk, als het het ergste is, gaan wij haar bezoeken en steunen.

Maar het ergste van al is, onze zieke collga moet nog maar 2 maanden werken en zou dan samen met haar man nog kunnen genieten van het leven, ze hebben hier samen zo hard voor gewerkt.
Maar als zij echt borstkanker heeft dan gaat ze een moeilijke weg tegemoet.

En dan vraag ik me af; waarom?
Heeft ze nog niet genoeg meegemaakt, het is een lieve vrouw en een fantastische collega.
Wij hebben met ons drieën al zoveel leut gemaakt op het werk en ook samen heel hard gewerkt. Als wij met zijn drieën een werk moesten opknappen was het gegarandeerd in orde, en lachten met de stomme stoten die we soms al hadden uitgehaald....
Dus komt weer de vraag; WAAROM???????